056. Dr. Octagon – Earth People

In 1996 kwam Kool Keith op de proppen met een album waarin hij kroop in de huid van Dr. Octagon. Het album Dr. Octagonecologyst is behoorlijk wazig, spacend, absurd en staat bol van perversiteiten. Dr. Octagon zou gynaecoloog uit de ruimte zijn die zich op een wat dubieuze manier tot vrouwen aangetrokken voelt (of iets in die geest). Laat ik het maar zo stellen. Compleet maf allemaal eigenlijk. Kool Keith is ook wel zo'n figuur waarbij ik graag eens in zijn hoofd zou willen rondkijken om te zien wat daar wel niet allemaal in omgaat.

Earth People is op zich een logische single, want het is vergeleken met het overige materiaal best toegankelijk. Heb dit nummer – en het album zelf ook – vaak genoeg geluisterd en ook met de teksten erbij, maar echt volgen doe ik het allemaal niet. De man komt dan ook van Jupiter dus vandaar dat ik het misschien niet helemaal begrijp, maar dit fenomeen blijft hoe dan ook een fascinerende ver van mijn bed-show. Dan Nakamura is een producer die ik niet heel vaak teruglees in 'beste aller tijden-lijstjes', maar dat is niet terecht wat mij betreft, want wat klinkt dit allemaal futuristisch en rete-origineel zeg. Dat gescratch klinkt ook geweldig. Het hele boeltje mag dan tamelijk surrealistisch aandoen; het geeft me ook haast het ultieme hiphop-gevoel. Om maar in de woorden van Hans Teeuwen te spreken: “Dat ken je niet uitleggen.”

055. Wu-Tang Clan – Da Mystery Of Chessboxin'

“A game of chess is like a swordfight.
You must think first before you move”

Als je met een schaakmetafoor je nummer opent scoor je bij mij al gelijk pluspunten, want ik draag het edele schaakspel een warm hart toe. Daarnaast hebben ze bij de clan ook wel wat met kung-fu geloof ik.

Da Mystery Of Chessboxin' is mijn favoriete Wu-Tang nummer. Ze zijn toch op hun best als het overgrote deel hun zegje mag doen. De mannen hadden een ongelooflijke chemie en tilden elkaar echt naar een hoger niveau. Saamhorigheid en ook de wil om dopeste vers neer te zetten. Die producties van RZA waren ook lekker rauw en guur en zeker inventief. Grappig genoeg doen de wat minder prominente Wu-members hier juist een duit in het zakje, maar iedereen haalt hier een torenhoog niveau, zelfs U-God. Wat zeg ik? Die komt juist keihard met de deur in huis vallen: Raaaawww I'ma give it to ya!!!

054. Kraftwerk – Computer Love

Kraftwerk mogen we toch wel pioniers noemen op het gebied van elektronische muziek. Hun tijd ver vooruit en een grote invloed op veel muzikanten. Al moet ik zeggen dat met betrekking tot de beleving van de muziek dit soort praatjes me ook niet echt veel boeien. De muziek moet goed zijn.

Wat ik zo leuk vind aan Kraftwerk is dat het heel nostalgisch en futuristisch tegelijk klinkt. Futuristisch op een wat oubollige manier of zo. Computer Love is eigenlijk heel hartverwarmend. Veel artiesten maken in hun hele carrière niet eens zo'n mooi liefdesliedje als dat Kraftwerk hier doet. Zo'n lekker voortjakkerend ritme waarbij je licht heen en weer gaat wiegen met steeds meer speelse melodietjes die de boel opleuken. De wat kneuterige vocalen passen er ook heel goed bij. En dan bedenk ik me ook nog eens dat veel mensen zich hier toch in zouden moeten herkennen aangezien hele volksstammen meer met hun hoofd in hun smartphones, tablets en laptops wonen. De liefde voor computers heeft sinds het verschijnen van dit nummer haast bizarre vormen aangenomen.

053. The Stooges – I Wanna Be Your Dog

Liefhebbers van muziek uit de 60's komen er maar bekaaid vanaf met deze lijst, maar met The Stooges hebben we hier toch een afgevaardigde. Zal ook wel een van de hardere nummers zijn uit dit decennium. Tenminste, van wat ik ken uit die tijd klinkt dit best hard en rauw.

Ik ken dit nummer via de film Lock, Stock & Two Smoking Barrels. Ik zal verder niet spoileren, maar hoe dit nummer ingezet wordt ingezet in die film is echt enorm vet. Ik uiteraard zoeken naar wie dat zijn en sindsdien heel erg veel gedraaid mag ik wel zeggen. Ik heb nog eens op een blauwe maandag basgitaar proberen te spelen en toen koos ik meestal dit nummer om mee te spelen. Ten eerste omdat het een oersimpel loopje is en omdat het een gaaf nummer is natuurlijk. Is verder overigens ook niks geworden met mijn ambities wat dat betreft.

Wat verder zo goed is aan dit nummer is dat Iggy door zijn voordracht de luisteraar een inkijkje kan geven in de belevingswereld van een junk op de top van zijn cravings. Ik zie hem al op een aftands hotelkamertje op de bank liggen hunkerend naar dat ene moment die spuit in zijn arm te zetten en zich volledig overgeven aan dat overheerlijke gevoel.

052. Slum Village feat. J Dilla – Reunion

Slum Village kwam in de tweede helft van de jaren negentig opdoemen vanuit de Detroit-underground. Het eerste album had een hoog freestyle-gehalte, maar vooral de beats sprongen in het oog. Niemand minder dan de legendarische J Dilla zat dan ook achter de knoppen. Ten tijde van dit nummer was hij al een tijdje uit de groep, vandaar dat hij ook staat aangegeven als featuring (en vandaar ook de titel van het nummer).

De beat komt dan weer niet van J Dilla dit keer, maar is dat erg? Zeker niet, want Dilla staat ook rappend zijn mannetje en dropt een sterke openingsvers en Black Milk bakt hier toch wel een hele lekkere beat. Hoogtepunt van het nummer is echter de laatste vers van Elzhi waarin hij ingaat op de afwezigheid van Baatin. Baatin stond op de absentielijst vanwege mentale issues.

Slum Village bestaat – ondanks de vele wisselingen van de wacht – nog steeds en dat is een wonder te noemen. Als er nou een hiphopgroep is waar je een tragische film over zou kunnen maken is het Slum Village wel. Eerst kwam het succes met een van de meest geroemde producers in de hiphopgeschiedenis. Vervolgens de conflicten waarin Baatin een centrale rol speelde. In de jaren na het uitkomen van dit nummer zijn zowel J Dilla als Baatin heen gegaan. En, zoals gezegd, de steeds veranderende bezetting. De enige constante factor is T3 in dezen. Maar goed, ze hebben onmiskenbaar hun stempel gedrukt en een hoop moois gemaakt, waaronder deze Reunion.

051. Tosca – Ocean Beat

In de lagere regionen van mijn toplijst had ik al een plekje ingeruimd voor Peter Kruder. De andere helft van K&D – Richard Dorfmeister – is nu aan de beurt. Tosca is een project van hem samen met ene Rupert Huber die ik verder niet ken.

Suzuki staat vol lekkere lounge-tracks. Het mooie is dat zowel K als D genoeg diepte aan hun beats meegeven dat aandachtig luisteren ook zeker de moeite waard is. Het hoeft niet alleen maar achtergrondmuziek te zijn. Er zitten ook weer die kenmerkende dub-effecten in. En vaak heb ik bij elektronische muziek dat de titel van het nummer niet zo veelzeggend is, maar in dit geval moet ik zeggen: de titel dekt voor mij perfect de lading.

Je gaat hard. Het beste hiphopnummer aller tijden zomaar op 55, tho.

Vrij veel hip hop (een genre dat ik weinig van ken, buiten misschien wat gangsta rap), maar waar ik me later wel eens in wil verdiepen.

Verder opvallend dat je van Nirvana het nummer kiest dat ik het minst goed ken op Nevermind, en van Radiohead ook niet echt een favoriet kiest van mij (een nummer van The Bends, wel een ca va nummer van dat album).

En verder heel erg weinig dat ik ken. Misschien echt letterlijk 2 nummers tot dusver.

Dan valt er in ieder geval genoeg te ontdekken mocht je daar nu net zin in hebben natuurlijk. Grappig genoeg heb ik bij mijn eigen top 100 wel weer het idee dat het over het algemeen redelijk bekend is, maar het is ook net welke muziek je wat meer thuis bent natuurlijk.

Klopt! Hip-hop, martial arts and chess meet.

Ik neem aan dat je weet dat chess boxing echt een sport is? Chess boxing - Wikipedia - en.wikipedia.org

Nee dat wist ik niet, dus weer wat geleerd. Geinig concept wel.

Bedacht door Iepe Rubingh. Hij won ook het eerste WK in Paradiso (ik was daar toevallig bij als onderdeel van het voorprogramma). De serie Queen's Gambit is aan hem opgedragen (hij was adviseur maar helaas vorig jaar overleden).

050. Vince Staples – Senorita

Kendrick Lamar is niet de enige rapper die de eer van de westcoast hooghield afgelopen jaren. Vince Staples hoort wat mij betreft ook tot de elite van het genre. Vince is wat rauwer en meer straat. Al maakt hij zich er ook niet vanaf met simpel gangsta geblaat. Daar is hij wel te intelligent voor, althans zo komt hij op me over.

Op Senorita horen we een uitstekend flowende Vince over een donkere trapbeat. De diepe bassen en rollende kicks en hi-hats zijn hier niet van de lucht. Ook erg dope dat Future hier een fired up hook mag verzorgen. Dat kun je aan hem wel overlaten. Het slotstuk van het nummer klinkt haast psychedelisch zou ik willen zeggen. Al met al een van de mooiste hiphopcomposities van de jaren tien. Ijzingwekkende videoclip ook trouwens.

049. DJ Shadow – Midnight In A Perfect World

Mocht dit een top 100 worden puur op basis van titels, dan maakt dit nummer van DJ Shadow goede kans om op de hoogste tree van het podium terecht te komen. De man samplet eigenlijk alles op zijn album Endtroducing....., maar slaagt er wel in een schitterend coherent album van te maken. Het sluit allemaal naadloos op elkaar aan. Hoewel er meerdere sterke nummers opstaan is Midnight In A Perfect World voor mij het nummer 'waar alles zo mooi samenkomt'. Instrumentale hiphop noemen ze dit in de volksmond en dat klopt aan de ene kant ook wel, maar DJ Shadow zet hier toch ook iets neer wat ik genre-ontstijgend zou willen noemen.

Het is me overigens wel eens opgevallen dat ze in korte docu's of actualiteitenprogramma's en andere items op de publieke omroep best toffe muziek ter ondersteuning afspelen. Zo heb ik weleens Bonobo of Amon Tobin voorbij horen komen bij een programma als EenVandaag bijvoorbeeld. Het mooiste was nog toen ik eens een terugblik van een Tour de France – met voornamelijk muziek eronder – terugkeek. Zag je die wielrenners in slowmotion een steile berg op fietsen met dit nummer eronder. Die combinatie van beelden en muziek was gewoon episch.

048. Autechre – Clipper

Doe de koptelefoon maar op, want dit is dansmuziek voor mensen die niet dansen (ook wel IDM genoemd). Deze heren zijn wel bekende namen op dit gebied. Toegegeven, de albums na Tri Repetae heb ik ook wel eens geprobeerd, maar dat wordt me toch iets te moeilijk. Klinkt een beetje als hogere wiskunde zeg maar. Clipper staat dan weer op bovengenoemd album en zit dus aan de goede kant van de streep. Het is werkelijk waar een geluidstrip van boven de acht minuten waarin steeds meer lagen geluid op komen zetten en naarmate de track vordert bloeit het steeds mooier open. Schitterend samenspel van pompende beats, dub-effecten, door elkaar heen spelende melodieën en andere geluiden waar ik geen woorden voor heb.

047. Blanck Mass – No Lite

Op het gebied van concertjes bezoeken kan ik mezelf niet perse een veelvraat noemen al heb ik er best een aantal gezien hoor. Meestal waren dat hiphop-artiesten of rockbands. Ook wel eens een festivalletje meegepakt. Ik ben ook eens naar een concert van Blanck Mass geweest met een vriend van me. Hij is wel redelijk fan van Fuck Buttons en deze Blanck Mass is de ene helft van het duo. Nou, ik moet zeggen, dat was weer eens wat anders. Een man achter zijn apparatuur met op de achtergrond wat visual effecten en wat was dat gaaf.

Van tevoren een paar biertjes en een beste toeter gerookt om vervolgens naar de plaats van bestemming te stiefelen. Ik geloof dat ik daar ruim een uur als een zombie voor me uit heb gestaard, maar ik heb zeker wel genoten van de muziek. Ik zou de ervaring het best kunnen omschrijven als een hypnotiserende mokerslag. Een redelijk kort maar zeer krachtig concertje dus. Was wel blij dat ik earplugs in had, want het geluid stond me toch een partij hard. De dag daarna overheerste vooral het goede gevoel, want echt nummers zijn me niet bijgebleven. Het enige wat me was bijgebleven was die hele lekkere beat met vervolgens die tergend lange spanningsopbouw die uitmondde in een noise-achtige climax van epische proporties. Even struinen op Spotify en al gauw had ik het mysterie ontrafeld: No Lite heette het nummer.

Moet nog steeds wel eens een beetje lachen om het einde van het concert. Ik kwam er opeens achter dat Blanck Mass helemaal niet meer op het podium stond. Heb de man ook helemaal niet zien vertrekken, want ik zat zo in de muziek die gewoon door bleef draaien. Ik tikte mijn maat aan en vroeg het hem, maar die snapte er ook de ballen van. Nou ja, er stonden nog genoeg mensen in de zaal dus ik neem maar aan dat we niet de enige waren in een verwarrende staat van zijn.

046. Mazzy Star – Into Dust

Via dezelfde vriend (zie bovenstaand verhaaltje) ben ik ook in aanraking gekomen met dit nummer. Vond hem gelijk al mooi en vervolgens thuis ook vaak gedraaid. Soms zorgen omstandigheden, een bepaalde setting, ervoor dat een nummer helemaal binnenkomt. Dat noemen we dan het spreekwoordelijke kwartje.

Ik heb het al eens eerder aangehaald, maar er was een tijd dat ik met regelmaat nachtwandelingen door de stad maakte vanuit de kroeg naar mijn huis. Iets met niet zo lekker in je vel zitten en je heil zoeken in de gezelligheid van het cafe en je o zo barre gemoedstoestand verzuipen met liters bier. Maar ja...op een gegeven moment is de tijd gekomen en moet je op huis aan. En op een nacht kwam daar weer Into Dust voorbij en dat raakte me zodanig dat ik abrupt stilstond en het nummer op mijn gemak verder ben gaan luisteren. Het zal de treurige, melancholische vibe zijn geweest die helemaal matchte met hoe ik er op dat moment bij liep. Wat een tokkelend gitaartje, een cello (naar ik meen) en dromerige vrouwenvocalen al niet met een mens kan doen. En hoewel ik geen duistere gedachtes had of momenteel heb over de dood, had ik toen gelijk een eureka-momentje: dit mag ooit absoluut op mijn begrafenis worden gedraaid. Daar vraagt een nummer met zo'n titel ook wel om.

Ja, dat zeker maar wel op mijn eigen tempo. Ik weet dat ik een achterstand op hip hop, jazz, metal en dat soort genres heb. Eigenlijk in elk genre wel , maar in het éne al wat meer dan de andere. En het is niet omdat ik het slecht vind. Er zijn in al die drie genres die ik juist opnoem wel aspecten die mij aantrekken.

Leuk trouwens dat Mazzy Star erin staat. Ik denk dat hun eerste album me net iets meer ligt, maar ik ga Mazzy Star wel nog iets meer draaien komende tijd. Ze staan ook niet in de MuMe top 1000. Ik vind wel dat daar verandering in moet komen

En nog eens terugkomend daarop. Ik ben tegelijkertijd een newbie maar ook één met een vrij aparte smaak (i guess), dus ik probeer me wel open te zetten, maar ik heb toch het idee dat RYM voor mij een betere indicator is dan MuMe maar dat is niet erg, vooral omdat er een groter publiek op RYM meer mijn smaak deelt, dan hier. Het is trouwens niet zozeer de ratings, wel het aantal stemmen op albums dat ik leuk en goed vind (en de bekendheid op die manier).

Ik weet niet wat de Mume top 1000 is, maar in de MuMeladder van 2020 staat Fade Into You op 55. Best een populaire band dus hier.

Het MuMe Top 1000 Project

Aan MuMe ladder moet ik misschien ook maar eens meedoen dan (want dat volg ik niet). Ik zal me misschien aansluiten wanneer de MuMe ladder nominaties voor volgend jaar aan de beurt zijn.

Is wel mooi zo'n primeur te hebben meegemaakt. Queen's Gambit ook gezien natuurlijk. Erg mooie serie.

In het kader van horizonverbreding misschien wel mooi dat je hier iets minder herkenbaarheid qua smaak vindt

Leuke lijst tot nu toe, al een paar mooie ontdekkingen gedaan waaronder die van Kraftwerk en Autechre

045. Mobb Deep – Q.U. Hectic

We gaan terug naar halverwege de jaren negentig. Het waren gouden tijden voor hiphop uit New York. Grootse albums vielen als appels uit de boom en The Infamous is daar absoluut een van. Deze plaat wordt inmiddels gezien als het magnum opus van Mobb Deep.

Van al die artiesten weet Mobb Deep op hun album en zeker op dit nummer het beste een sfeerbeeld van de straten uit de achterstandswijken aldaar weer te geven. Q.U. – Hectic heeft een kale, gevaarlijke beat; door de heren zelf geproduceerd (ze hebben het leeuwendeel van de producties van het album zelf gedaan). De teksten zijn al net zo gevaarlijk. In de jungle genaamd 'the hood' is het eten of gegeten worden zo blijkt maar weer. Beide heren spitten om beurten een paar killer verses. Ze klonken hier ook nog zo hongerig, wat helaas met de jaren zou steeds minder werd. En dan waren ze allebei nog maar twintig jaar oud bij het verschijnen van dit album.

Vooral als de zomer voorbij is en het begint koud te worden en we krijgen te maken met guur herfstweer krijg ik zin om deze muziek weer te draaien.

044. Burial – Ashtray Wasp

Wat dit nummer dan misschien nog gemeen heeft met bovenstaand nummer is dat dit ook niet echt een zomers plaatje is. Nee, Burial is meer bedreven in gruizige garage/dubstep/electro/dance/geen idee ook eigenlijk. Deze kerel weet echt iets totaal eigens neer te zetten en legt zeer hoog. En de muziek gaat zeer diep. Ik weet nog dat ik hier in het begin helemaal niet zo veel mee kon. Pas jaren later begon ik 'het te snappen'. De fanboys hadden dus toch gelijk.

Ashtray Wasp bevat al die typische Burial-elementen. Dat gekraak en ruizige wat er continu onder zit en voice-samples die echt subliem worden ingezet. Dat maakt zijn tracks zo intens en vol emotie zo ook hier weer. Uniek wat voor sferen deze man neer kan zetten met niet het meest uitgebreide klankenpalet. Ashtray Wasp is dan ook nog eens wat ik noem een van zijn meeste dansbare nummers die ik ken. Burial gaat hier weer eens heerlijk de diepte in.

holy shit, als dit je top 2 was had ik het ook geaccepteerd hoor

043. Luomo – Tessio

Omdat het nog wel ietsje langer kan allemaal qua speelduur gooien we er een nummer in van Luomo. Al is dit op het album eerder een van de kortere nummers. Vocalcity is eigenlijk gewoon prachtplaat met een aantal zeer lang uitgesponnen deep-house jams. Dit voorlaatste nummer van dit album is ook wel het middelpunt wat mij betreft. Staat ook in een iets andere versie op The Present Lover, maar ik prefereer deze versie.

Tessio is ten eerste heel erg zwoel, groovend en sensueel. Als je de teksten alleen maar zou lezen zou je denken dat je met een dertien-in-een-dozijn cheesy dansnummertje te maken hebt, zoals wel meer, maar zo klinkt het voor mij helemaal niet. Daarvoor is dit veel te stijlvol. De vocalen – mede dankzij de teksten – vullen de muziek perfect aan en dat is knap. Nou kan Luomo ook wel een dance-plaatje produceren zeg. Hij weet zulke lange nummers zeker spannend te houden, omdat onder de oppervlakte veel mooie subtiliteiten verscholen liggen. Dat maakt dit voor mij luchtige, zweverige dance met toch de nodige diepgang.

042. Mac Miller feat. Earl Sweatshirt – I'm Not Real

'Easy Mac with the cheesy raps'...die vlieger gaat hier dus mooi niet op. Mac Miller komt hier aanzetten met serieus goede rijmschema's en diepe, persoonlijke teksten. Sowieso wel iemand met een zeer interessante, muzikale ontwikkeling. Ik vind niet alles even goed, maar hoe hij zichzelf als artiest steeds opnieuw wist uit te vinden heb ik alle waardering voor.

Mac Miller begeeft zich op dit nummer in een staat van dissociatie lijkt het wel. Wat is realiteit überhaupt? Dat zijn de meer interessante vragen van het leven. Mac Miller was een zoeker en deed een greep naar het ongrijpbare. Zijn flow is ook ietwat onderkoeld hier en dat werkt uitstekend. Over uitstekend gesproken, niemand anders had hier als featuring beter op gepast als Earl Sweatshirt. Dat refrein is goud; vooral ook dat samenspel met de achtergrondzang erbij.

Mijn favoriete passage van I'm Not Real:

“He and I are not the same
Doctor, doctor, please prescribe me for the pain
Money in machines
Those will make you change
If I go tomorrow, I just hope it ain't in vain, but I can't complain”

041. Happy Mondays – Bob's Yer Uncle

Een beetje zwaarmoedig wel hoor deze update, dus ik sluit hem maar even af met een nummertje van de Happy Mondays. Alleen die bandnaam al, helemaal leuk! Van wat ik ervan heb gelezen schijnt het nogal een zootje ongeregeld te zijn geweest. Ook erg leuk op zijn tijd. Van die bands waar gewoon van alles mis gaat.

Ooit het album Pills 'n' Thrills and Bellyaches gekocht toen ik hem zag liggen in een cd-bak in een of andere zaak met artikelen voor motorartikelen en meer van die lifestyle-meuk (denk aan spijkerjasjes met doodskoppen enzo). Ook geen idee wat ik daar op voorhand dacht te vinden, want ik heb niks met motoren. Kende volgens mij alleen Step On en dit zou toch een klassiekertje zijn in de Britse muziekgeschiedenis. Kostte ook geen drol, dus kon me er geen buil aan vallen.

Mijn eerste indrukken van deze club: die zanger kan helemaal niet zingen en muzikaal allemaal maar zozo. En toch, toen ik eens op een hete zomerdag in mijn blote bast naast een open raam kneiterstoned op mijn bank lag kwam er het besef en accepteerde ik dat het helemaal geen reet uit maakt dat die vent niet kon zingen en dit geen hogeschool-muziek zou zijn. Dit is muziek die je juist niet te kritisch moet benaderen of moet gaan ontleden, want dan komt de ware pracht naar boven. Heb met een grote grijns dit hele album beluisterd en barstte een aantal keer spontaan in lachen uit.

Op Bob's Yer Uncle krijgen we een beeld van Shaun Ryder die op zijn manier een chickie wil fixen. Ik kan niet echt zeggen dat hij het heel smooth brengt al doet hij wel erg zijn best. En dat is nou net het mooie: dat het iets ongemakkelijks heeft en de tekst is ook totaal niet subtiel natuurlijk haha. De muziek eronder is catchy en frivool. Lekkere percussie, zwoel gitaartje, enorm vrolijk fluitje, het kan niet op. Die mevrouw die er hitsig doorheen loopt te hijgen en te kwelen is ook helemaal in de geest van het nummer.

Naar mijn bescheiden mening zijn er nog veertig betere nummers. Kun je nagaan