30. Depeche Mode - Heaven / 2013

Naast Enjoy the Silence de eerste Depeche Mode die mij aansprak. Het langzaam ontbrandende Heaven met donkere toon, slepende zang en experimentele instrumentatie was voor mij reden genoeg om al hun werk te willen leren kennen.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 110

29. The National - Sorrow / 2010

28. The Beatles - Something / 1969

Het origineel ben ik op waarde gaan schatten dankzij de live-uitvoering van Paul McCartney zoals hij die het afgelopen decennium speelde. Beginnend solo op ukelele, om vervolgens met de voltallige band af te ronden. Ondanks dat George Harrison maar een fractie van het Beatles-repertoire schreef valt het me op hoe vaak mensen één van zijn nummers als favoriet noemen. Daar ben ik er één van.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 111

27. Quatro Ventos - Se Tu Viesses Ver-Me / 1998

Net als mijn #100-notering heeft deze Quatro Ventos mij vanaf de eerste noot te pakken met puntig, bezield gitaarspel. Samen met het eerste couplet doet het me wanen in het langzaam doorvaren van een dampend, benauwd moeras. Naast de karakteristieke Portugese zang is het hoogtepunt het instrumentale gedeelte vanaf 2:06, die toewerkt naar een adembenemende fluitsolo.

26. Bob Dylan - Black Diamond Bay / 1976

Later in mijn lijst komt nog een Dylan, maar als je vraagt naar mijn favoriet zal ik altijd Black Diamond Bay noemen. Dit nummer over een vulkaanuitbarsting op een klein eiland had van mij wel een uur mogen duren. Vanaf de eerste seconde heeft de instrumentatie aan de hand van viool, drums en mondharmonica een hemels natuurlijk geluid te pakken. Dylan vertelt vanuit verschillende perspectieven hoe de inwoners van het eilandje reageren op de uitbarsting. De samenzang met Emmylou Harris geeft de melodie meer diepte en floreert heerlijk achter Bob Dylan.

Staat bij deze zelfverklaarde "jazzhater" op 4,5*. Ik ben dus nog niet helemaal verloren

Erg verrassende doch mooie keuze!

Een van de weinige songs die ik van ze trek post PTA...

Vandaag nog Desire geluisterd, maar wat een fantastisch nummer is dit!

25. Frank Sinatra - I Would Be in Love (Anyway) / 1970

Een compact liedje die elke seconde van zijn speelduur benut. Met ‘’als ik het verleden over zou mogen doen’’ opent Sinatra direct met een intrigerende regel, bijgestaan door sentimentele doch opbeurende instrumentatie. In een korte prechorus versterkt de fluitsectie de intensiteit als opbouw naar een klein maar groots refrein die met ‘’als ik toen had geweten wat ik nu weet, ik denk niet dat het me veranderd zou hebben’’ wederom een emotioneel beladen tekstregel heeft. Na het tweede couplet wordt de prechorus overgeslagen en stort je meteen in tweemaal het refrein, die door de herhaling een mooie climax teweeg brengt. Binnen 2:32 minuten speelt zich een rijk en compleet geheel af zonder dat iets overhaast voelt. Een mooie opbouw, een imposant refrein en een mooie climax. Ik verbaas me er elke keer weer over. Credits voor de songwriters: Bob Gaudio / Jake Holmes / Robert Gaudio.

24. Alela Diane - Ether & Wood / 2018

Heel even dacht ik de nieuwe Lana Del Rey ontdekt te hebben, maar naast Moves Us Blind en deze Ether & Wood wist Alela Diane me niet echt te overtuigen. Met maar twee liedjes heeft haar image toch een blijvende plaats veroverd. Met name dankzij de albumcover. In elk detail zit zoveel stijl, klasse en aanzien. Een wonderschoon, beeldschoon plaatje. Dit beeld was zodoende ook wat ik in haar muziek hoopte te horen. In Ether & Wood wordt dit beeld in ieder geval in volle glorie overgebracht.
https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2018/02/cover-alela-diane-cusp.jpg

23. Oasis - Live Forever / 1994

Het ontroert me hoe Oasis’ fans in volle getale trouw de stadions bleven doen uitverkopen, ondanks dat Liam’s stemgeluid binnen 6 jaar al geen schim meer was van wat ooit zo exceptioneel klonk. In deze thuiswedstrijd in 2005, pas 11 jaar na hun debuut, was Liam’s stem op zijn dieptepunt en lijkt het alsof de band na 40 jaar een reünieconcert speelt. Hij snauwt nostalgisch door Live Forever heen en wordt op momenten overstemt door de uitzinnige menigte, die meezingt alsof het hun laatste dag is. Ondanks zijn bergafwaartse zang bleef Liam 100% geven tijdens zijn optredens en die houding is bewonderenswaardig. Een universele kracht die alle fans in extase brengt.

Iets wat ik begin 2020 ook ervaarde. Vier dagen voor zijn concert in het Ziggo ging hij in Hamburg na 5 nummers het podium af met stemproblemen. Niemand achtte de kans dus groot dat hij binnen 4 dagen alweer in Amsterdam zou kunnen spelen. Met een shot cortisonen achtte zijn arts hem toch gereed voor het hervatten van zijn tour en ondanks dat ik me als fan wat zorgen maakte over zijn gesteldheid mocht ik uiteindelijk toch genieten van een integraal Rock ‘n Roll-spektakel dat Oasis deed herleven, ongeveer anderhalve maand voor ons land op slot ging.

Het voordeel van Liam en Noel beiden solo is dat er in 10 jaar tijd 7 albums zijn uitgebracht, met alweer 2 nieuwe op komst, maar het liefst zou ik ze snel weer naast elkaar zien, zoals in Manchester in 2005. Noel’s bijdrage en klassieke gitaarsolo’s zoals hij voor de eeuwwisseling patent op had heb ik wel een beetje gemist in het Ziggo.

22. Pearl Jam - Better Man / 1994

Een nummer over misbruik in relaties, tijdens een concert gedurende het releasejaar door Eddie Vedder opgedragen aan “the bastard that married my mum”, Vedder’s stiefvader. Ondanks dit thema laat de sound van Better Man precies het tegenovergestelde horen. Ik hoor er oprecht geluk in en dankbaarheid dat ik het leven op aarde mag meemaken. Voor mij een lijflied die de kern van geluk laat horen, de tekst buiten beschouwing latend.

21. Curtis Harding - Ghost of You / 2017

Het totaalplaatje van zijn naam en uitstraling in samenhang met albumtitel- en cover van Face Your Fear gaf mij zo’n sterk gevoel van authenticiteit dat er zonder twijfel iets buitengewoons op het album zou staan. Ware het niet door deze bevinding, dan had ik Curtis Harding waarschijnlijk links laten liggen. Want gek genoeg was de eerste helft van het album het voor mij net niet, maar 5 van de laatste 6 tracks waren allemaal raak. De eerste helft niks, de tweede helft bijna alles. Een raar fenomeen.

Venceremos schreef in november 2017 bij dit album: Een verschillende beleving van muziek is vaak geen touw aan vast te knopen

popstranger schreef begin vorig jaar dat ‘’de soul voor de duur van het album van de muren druipt’’. Dat is precies hoe ik Ghost of You wil beschrijven. Het laat de soul van de muren druipen. In een heerlijke, heldere productie. In een nummer over een overleden minnares waarvan haar geest nog steeds voelbaar is, wat spookachtig tot de verbeelding spreekt in het roerende refrein.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 21

Live Forever en Better Man

20. Stef Bos - Alles Wat Onhaalbaar Lijkt / 2020

Nadat ik dankzij Frank Boeijen Nederlandstalige muziek serieuzer ben gaan bekijken kwam ik als volgende stap bij Herman van Veen en Stef Bos uit. Door in 2018 zoveel mogelijk nieuwe releases mee te willen krijgen was het Rivier van Tijd die veel indruk maakte en daarmee het tweede nummer (naast Papa) dat ik van Stef Bos leerde kennen. Stef Bos stond zodoende op mijn radar en twee jaar later sloeg de vonk echt over met zijn album Tijd Om Te Gaan Leven, waarvan Alles Wat Onhaalbaar Lijkt een sleutelnummer is.

Waar Nederlandse teksten al snel cliché overkomen, weet Stef Bos vaak een mooie twist te vinden en telkens wanneer er een cliché lijkt te gaan komen verrast hij met een mooie vondst. Ik ben Bos als een echte taalkunstenaar gaan beschouwen. Alles Wat Onhaalbaar lijkt is daar niet het perfecte voorbeeld voor, maar in zijn eigen jasje hoeft dit nummer zich niet meer te bewijzen. Dit nummer dat gaat over jezelf opnieuw leren kennen, jezelf herontdekken en je levensinzicht in een nieuw perspectief zetten, heeft van zichzelf al een inspirerende kracht. Vooral wanneer halverwege Afrikaanse invloeden intrede doen wordt het een grensoverstijgend stukje Nederlandse kunst. Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 66

19. Glen Hansard - Time Will Be the Healer / 2018

Voorprogramma’s hebben mij uit ervaring vaker niet dan wel kunnen boeien, dus ben ik ze de laatste jaren eigenlijk wat voor lief gaan nemen. De organisatie rondom Eddie Vedder speelde slim in op mensen zoals ik door maar 1 aanvangstijd te noemen tijdens zijn tour in 2017. Maar duidelijk meer mensen namen het zekere voor het onzekere, want tegen 19:00 uur zat het AFAS Live die dag al zo goed als vol. In eerste instantie was ik vermoeid door het idee eerst het voorprogramma uit te moeten zitten, maar zodra Glen Hansard begon aan zijn set heb ik vol verbazing zitten luisteren en met Say It To Me Now emotioneerde hij mij zelfs.

Artiesten om in de gaten te houden +1, en 10 maanden na dit indrukwekkende concert maakte deze leadsingle van zijn toen nieuwe album mij permanent fan. Een hartstochtelijk pareltje, en ijskoude kippenvel wanneer Hansard in de laatste minuut zijn vocalen volledig opentrekt, zijn handelsmerk op de juiste momenten.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 58

18. Bob Dylan - Like A Rolling Stone / 1965

Een vrachtlading euforische energie in een walsende stoomtrein van 6 minuten. Geen enkel ander nummer weet een mindere dag zo makkelijk de omdraai te geven als Like A Rolling Stone. Als muziek een eindbaas zou hebben zou het Bob Dylan zijn. Voor mij is hij zonder twijfel de eindbaas van muziek.

Daar dacht ik wel eens anders over. Mijn vader heeft altijd vanuit huis gewerkt en vroeger zette hij regelmatig de verzamelaar Dylan uit 2007 op. Als 15-jarige kon ik niet begrijpen dat mijn vader uit vrije wil wilde luisteren naar iemand die zo lelijk zong. Ik was 100% zeker dat Dylan’s kwartje bij mij niet zou gaan vallen. Maar hoe snel kan het tij keren? Toen ik 1 of 2 jaar later The Man in Me in The Big Lebowski hoorde stond ik perplex dat dit dezelfde zanger bleek te zijn. Een minder snerpende zangstijl in een vrolijk, melancholisch liedje. Met de hoge MuMe-waarderingen die ik daarna zag bij Dylan’s oeuvre besefte ik dat ik hem misschien te vroeg had afgeschreven. Zonder veel moeite te hoeven doen ontdekte ik daarna meerdere leuke liedjes en met elk jaar dat sindsdien verstreken is kreeg ik meer bewondering voor deze excentrieke levende legende. Al 60 jaar lang deelt hij zijn nobelprijs-waardige kijk op de wereld. De terechte eindbaas van muziek.

17. Talk Talk - The Rainbow / 1988

Een schurende, doortastende soundscape waarin de zang één van de instrumenten is. Als ik niemand over het hoofd zie heeft Mark Hollis de meest bijzondere zangstem die ik ooit gehoord heb. Hij heeft geen coupletten, refreinen of structuur nodig en gaat in Talk Talk’s meest experimentele werk volledig op zijn gevoel af met de richting die hij een compositie in wil sturen. Al zijn zanglijnen mogen wat mij betreft ingelijst worden. Bij het grote publiek enkel bekend door hun hitjes, maar voor mij (en velen) een essentiële groep in de muziekgeschiedenis.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 38

16. Alice in Chains - Down in a Hole / 1992

Een band die ik heel lang links heb laten liggen, maar waarvan ik wist dat ik ze waarschijnlijk wel goed zou vinden. Sterker nog, na vanaf halverwege 2020 tot en met begin 2021 me eindelijk verdiept te hebben in hun werk met Layne Staley als zanger heb ik Alice in Chains steevast op #4 in mijn artiesten-top 10 staan, achter Springsteen, Oasis en Linkin Park.

De op 1 na grootste openbaring (de grootste staat in mijn top 10) van mijn klik met Alice in Chains stamt uit de tijd dat MTV nog toonaangevende programma’s maakte en een marktleider van conceptueel sterke ideeën was. Dan heb ik het natuurlijk over MTV Unplugged. In een akoestische setting kwam de ware aard en kwaliteit van het materiaal van o.a. Nirvana, Pearl Jam en Alice in Chains echt tot het oppervlak, waar eerst werd gedacht dat grunge enkel tot zijn recht kwam door het noujuist voluit te spelen.

De laatste tijd schommelt mijn voorkeur heen en weer tussen de studioversie en MTV unplugged-uitvoering van Down in a Hole, waar ik op dit moment vaker naar de stevigere studioversie luister. Dus noteer ik deze in mijn lijst, maar als ondersteunende video kies ik toch voor MTV Unplugged, die de kracht van het nummer extra naar voren laat komen. Met als hoogtepunt de samenzang van Staley en Jerry Cantrell.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 46

15. Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat / 1971

De inzet van het refrein overtreft zich telkens in zo’n pure schoonheid dat het me doet wegzinken in het diepste van mijn ziel. Zonder de tekst nauwlettend te volgen voel je dat er een schrijnend verhaal vertelt wordt.

Leonard Cohen is één van de artiesten die ik graag eens live had gezien. De gebruiker in de top comment van Famous Blue Raincoat op YouTube beschrijft maar weer eens Cohen's intellectuele, stijlvolle en veelzijdige levensopvattingen. Iets gelijkends had ik graag in levende lijve willen ervaren.

14. John Lennon - God / 1970

Op 30 december werd dit als leidende tekst bij God geplaatst op de Facebookpagina van John Lennon, en dit is in alle perfectie de beschrijving die ik nooit zou hebben kunnen bedenken, maar mijn gevoel perfect beschrijft:

‘’You've got to get down to your own god in your own temple in your head and it's all down to yourself.’’

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 11

13. Radiohead - How to Disappear Completely / 2000Wellicht is er geen enkele andere tekst die je zo makkelijk en herkenbaar op een eigen manier of vanuit persoonlijke ervaringen kan interpreteren.

Soms kom je op een plek terecht waar je eigenlijk niet wil zijn, maar er onverwacht door overrompeld wordt. Een diepe nachtmerrie, een beschamend moment terwijl er een groep mensen om je heen staat, of een tragische gebeurtenis die recht voor je ogen afspeelt en waar je niks tegen kunt doen. How to Disappear Completely is een poel van zelfreflectie waarin je al je pijnlijke herinneringen nog eens kunt doorleven, maar wellicht in positieve zin ook een therapeutisch effect kan hebben.

12. Nick Cave & The Bad Seeds (ft. Else Torp) - Distant Sky / 2016

Achteraf gezien is Distant Sky een voorbode geweest op de stijl die later uitgewerkt werd tot Ghosteen, het album dat voor mij tot op heden Cave’s magnum opus is. Gek is het dus niet dat Distant Sky mijn eerste klik met Nick Cave was, bovenal dankzij de afwisseling met de hemelse, goddelijke zang van de Deense zangeres Else Torp. Een lied dat mij nooit meer heeft losgelaten.

11. Neil Young - Ambulance Blues / 1974

Voordat ik mijn motivaties schrijf luister ik nogmaals de 5 liedjes die ik die dag wil plaatsen. Door ze vlak voor het schrijven gehoord te hebben kan ik vaak de beste verwoording vinden om ze te beschrijven. Maar Jezus, om Famous Blue Raincoat, God, How to Disappear Completely, Distant Sky en Ambulance Blues achter elkaar te horen viel me loodzwaar. In deze combinatie zonder twijfel het meest zwaarmoedige vijftal van mijn lijst. Qua melodieën, teksten, beleving. Laat staan dat het 5 van de mooiste liedjes zijn die ik ooit heb gehoord. Ik neem mezelf voor dat er nog maar 1 gelegenheid zal zijn waarop ik deze 5 weer achter elkaar zal horen... op mijn sterfbed.

Het bijzondere aan Ambulance Blues is voor mij de warmte van het gitaarspel en de warmte van de zang in de coupletten, in tegenstelling tot het geheel dat in zijn totaliteit ijzingwekkend voelt. Een ongekende, emotionele reis. Heel, heel knap werk van Neil Young.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 206

10. Pink Floyd - Atom Heart Mother / 1970

In de schaduw van Echoes heeft Atom Heart Mother voor mijn gevoel na 52 jaar nog steeds niet aan relevantie en kleur ingeboet, waardoor het een enigszins onontdekt legendarisch epos blijft. Een mix van electronica, klassieke muziek en fijne gitaarsolo’s, met een rockopera in het midden en een refrein waar alle jazzmuzikanten alleen maar van kunnen dromen. Waar de eerste 3 platen van Pink Floyd mij te ontoegankelijk waren, laten ze Atom Heart Mother niet té vaak over het randje gaan, wat de perfecte balans geeft.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 43

09. Bruce Springsteen - New York City Serenade [Live in Rome, 2013] / 1973

Indrukwekkend hoe een 24-jarige Bruce deze compositie uit zijn mouw schudde. Met de ervaring die hij nu heeft klinkt New York City Serenade als live-uitvoering nog warmer en doorleefder. Roy Bittan blinkt door het hele stuk uit met heerlijk pianospel en Bruce’s akoestische gitaarintro laat zijn instrument uniek klinken, iets wat hij exclusief voor deze compositie heeft bewaard. Zodra zang, piano, gitaar, drums, bas, saxofoon en de speciale violensectie de climax bereiken pakt Bruce met zijn band heel Rome in.

08. Pearl Jam - Jeremy / 1991

De meest rake metafoor ooit die zonder details en fysieke gebeurtenissen te benoemen een gruwelijke, afschuwelijke, traumatiserende daad omschrijft. Pas wanneer je het achtergrondverhaal leest laat de context je nooit meer los.

07. Dire Straits - Telegraph Road / 1982

Het derde epos van 10+ minuten van dit vijftal. Na ze vlak achter elkaar gehoord te hebben ontdek ik nu pas dat Telegraph Road en New York City Serenade op heel veel punten in elkaars verlengde liggen. Als makkelijkste voorbeeld de veelvoud aan sterke pianopassages.

Toen een vriendje mij vroeger eens vertelde (voordat het internet echt was doorgebroken en iedereen zomaar kon uitbrengen wat hij wilde) dat hij een nummer van langer dan 20 minuten had gehoord geloofde ik niet dat dat bestond. Ik geloofde in ieder geval niet dat artiesten in staat waren zo’n lange speelduur interessant en overkoepelend te houden.
Telegraph Road klokt geen 20 minuten, maar was het eerste lange nummer dat ik ontdekte die mij de volledige 14 minuten imponeerde. Een verhalende stijl, met prachtige piano en gitaarsolo’s. En geen losse flodders, maar een echt samenhangend geheel.

Door met name Dream Theater en Motorpsycho geloof ik inmiddels dat elke speelduur interessant en samenhangend kan blijven, maar er is nog steeds weinig dat voor mij zo’n imposante indruk maakt als Telegraph Road.

06. Frank Sinatra - Summer Wind / 1966

Je zou denken dat we op een gegeven moment wel zijn uitgepraat over standaard fundamentele verschijningen als regen, zon, zomer, winter, wind, dag, nacht, maanden en jaren. Waarom gaat het dan nooit cliché klinken en blijven alle artiesten er naar teruggrijpen? Ik denk ómdat ze zo fundamenteel en voor iedereen herkenbaar zijn.

Als Oasis-liefhebber heb ik ervaren dat dat in praktisch elk nummer de zon benoemd kan worden, zonder het zat te worden.

Met de poëtiek en melancholie blijft deze regel van Summer Wind eeuwig beklijven: ‘’Ik verloor je aan de zomerwind.’’ Een regel die een legendarische zanger verdient.