88. Kauan - Akva

https://www.musicmeter.nl/images/cover/511000/511635.jpg?cb=1589774780

2015 | Rusland

Eén van de manieren waarop ik de laatste jaren muziek ontdek is via deze site, verklapte ik al eerder. Zo wordt er elders op dit forum al enkele jaren de Prog Ladder onder de bezielende, maar vooral zeer vakkundige (en dat zeg ik niet alleen omdat hij inmiddels moderator is) leiding van Casartelli gespeeld. Doordat we daar elk jaar ook een flink aantal nieuwe nummers mogen nomineren, kom je soms via de nominaties pareltjes tegen.

Zo wordt enkele jaren terug Siiville Nousu (zie: Had ook best gekund) genomineerd door Papartis en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Want ik werd meteen gegrepen door dat nummer. Toen via een andere bron, de mooie site progwereld.org recensies opgezocht van deze band en door de zeer enthousiaste beschrijvingen, waar ik later weer achter kwam via deze site, van ook een user namelijk Ayreonfreak, achter de albums aangegaan. Was nog niet simpel te verkrijgen, maar inmiddels gelukt.

Nu zijn de albums sowieso gemiddeld van hoge kwaliteit, maar de mooiste vind ik Sorni Nai, waar dit nummer het openingsnummer van is. Het achterliggende concept van dit album gaat over een waargebeurd incident uit 1959, waarbij 9 bergbeklimmers dood teruggevonden werden onder bijzondere omstandigheden en met moeilijk verklaarbare verwondingen. Het schijnt nooit helemaal opgelost te zijn. Genoeg aanleiding om hier passende muziek bij te maken blijkbaar, want dat is natuurlijk een intrigerend concept.

Maar de muziek intrigeert nog meer. Want wat een sfeer en spanning zit er in de muziek, wat een opbouw. Je wordt als het ware het verhaal ingezogen. Muziek voor 's avonds laat, de lampen dimmen en de muziek op je in laten werken. Er gebeurt zoveel in 8 minuten, maar zonder dat je het echt merkt, want het oogt op het eerste gehoor (als dat goed Nederlands is) allemaal rustig, maar toch verveelt het geen seconde. Sterker nog, op het moment dat je denkt te kunnen ontspannen, wordt je weer door een wending naar het puntje van je stoel gedwongen. Hoewel je niets verstaat van wat er gezongen wordt (wat overigens Fins is), hang je toch aan de lippen en zie je de beelden voor je.
Het enige nadeel van een nummer uit een conceptalbum opnemen in je toplijst is het vrij abrupte einde, maar een mens kan nu eenmaal niet alles hebben. Geloof mij, de rest van het album is ook de moeite meer dan waard.

Had ook best gekund: Siiville Nousu

Al een paar keer een soort uitnodiging gelezen dat ik hier achter deze deur moet zijn omdat (laat ik die ruimte noemen zoiets als het Top2000 café) er iets muzikaals te genieten valt.
Toch eens kijken daar...
Voorzichtig doe ik de deur open waarbij ik gelijk al de muziek van Rory Gallagher herken. Vervolgens zoekend wat er zoal te zien is zie ik tussen de muziekliefhebbers een paar bekende gezichten, maar ook velen die ik niet ken.
En dan... nadat het nummer A Million Miles Away klaar is zie ik in het midden van alle aanwezigen, op een versierde stoel, iemand zitten die druk pratend een heel verhaal aan het houden is, iedereen mag dan zo nu en dan wat inbrengen maar ze hangen toch allemaal aan zijn lippen.
Aha, ik ziet wie het is, iemand die ik al enige jaren ken van de Progladder, het is een Groninger wiens muzieksmaak ik zo nu en dan onderschrijf en soms ook weer niet.
Wat leuk…, ik loop snel door en ga gauw eens meeluisteren wat er verteld wordt waarbij de Russische klanken van Kauan me al tegemoet komen.

87. Vampire Weekend - Step

https://www.musicmeter.nl/images/cover/315000/315166.jpg?cb=1602002496

2013 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Sandokan-veld en VladTheImpaler

Het is heel vaak niet zo dat muziek me beslist vrolijk hoeft te maken. Juist meestal niet, ik wil er door gegrepen of geraakt worden. Maar op zijn tijd is muziek die je vrolijk maakt toch wel heel erg fijn! Toch heb ik dat niet zo heel vaak met bepaalde bands.

Vampire Weekend is een band waar ik dat wel direct mee had. Toen ik nummers als A-Punk en Oxford Comma voor het eerst hoorde, merkte ik dat er gewoon een glimlach op mijn gezicht kwam. Het zal wel iets te maken hebben met de lekkere ritmes en het speelplezier wat ik denk te horen. Het knappe is dat ze die glimlach ook nog bij elke draaibeurt ongemerkt en dan even later gemerkt laten verschijnen.

Het beste nummer komt van dan toch weer een iets minder uitbundig, maar wat mij betreft wel hun beste album. Dit nummer zit ook nog eens gewoon bijzonder goed in elkaar, maar tovert ondertussen die glimlach niet minder op mijn gezicht. En als je dan ook nog eens niet anders kan dan mee neuriën en meezingen, weet je dat je niet alleen met een knap gemaakt, maar vooral met een heel erg lekker nummer te maken hebt.

Had ook best gekund: Harmony Hall

86. Four Tops - Reach Out I'll Be There

https://www.musicmeter.nl/images/cover/49000/49439.jpg?cb=1638048216

1967 | Verenigde Staten

Tour of Duty. Het was een serie die op meerdere manieren grote indruk op me gemaakt heeft als jongen. In mijn herinnering zat ik altijd met natte haartjes van het douchen voor de tv deze serie te kijken. Maar ik denk dat ik eigenlijk gewoon van voetbaltrainen kwam (waarmee de herinnering feitelijk niet onjuist is). Ik zag ergens wanneer deze serie oorspronkelijk liep en gezien de heftigheid en thematiek kan het niet anders dan dat ik het ergens in de herhaling bij Veronica (toch?) gezien heb.

Die diepe indruk kwam ook vanwege de inhoud, maar daar zijn andere forums voor. Maar zeker ook vanwege de manier waarop muziek ingezet werd in deze serie en de klasse van de muziek die er in gebruikt werd. Er ging een wereld open voor mij naar jaren'60-nummers. Het deed me als jonge jongen (in de jaren '90) realiseren dat er ook al dertig jaar geleden heel veel mooie muziek gemaakt werd. Wat had ik nog veel te ontdekken! Ik had al moeite om alle goede muziek uit het huidige tijdperk tot me te nemen.

Op de een of andere manier heeft dit nummer de diepste indruk op me gemaakt. Dat is enerzijds om het zo heerlijk uit je boxen knalt en geweldig krachtig nummer is. Dat komt ook door de tekst, die er over gaat dat we elkaar nodig hebben en er voor elkaar moeten zijn op de momenten dat het allemaal even niet zo lekker in het leven gaat. Ik had u al gewaarschuwd dat het her en der een tikkie sentimenteel zou worden. Ik geloof wel in die onvoorwaardelijke vriendschap. En als je dat thema dan weet te koppelen aan zo'n lekker nummer, dan heb je mij wel mee.

Had ook best gekund: Tja, Rolling Stones - Paint it Black

Ja, Veronica

Ik heb de serie nooit terug gezien, op een of andere manier ben ik bang dat hij nu tegenvalt. Toen in 1988/1990 vond ik t als 13/14 jarige in ieder geval geweldig.

De verzamel cd's hebben Herman Heinsbroek, ondanks de in sommige gevallen relatief dure rechten, wel een flinke villa bezorgd.

Dit nummer van de Four Tops hoorde ik regelmatig als kleuter op de buizenradio voorbij komen.
Toen in 1988/1990 zaten m'n vriendin en ik op de bank iets te veel aan mekaar te friemelen, waardoor ik altijd de verhaallijn miste.

Ah, ik zie dat bij jou het hek nu ook van de dam is?

Fijne liedjes (hoewel liever Harmony Hall dan Step).

VC VC!

85. Israel Nash Gripka - Goodbye Ghost

https://www.musicmeter.nl/images/cover/217000/217066.jpg

2011 | Verenigde Staten

In 2014 bezocht ik in mijn eigen stadje voor de eerste keer het Take Root-festival in de Oosterpoort. Een klein festivalletje van een dag, waarbij op diverse plekken in die Oosterpoort bands en acts staan te spelen die vooral hun wortels (sorry, kon het niet laten) in de roots, country en de americana hebben. Een bijzonder aangenaam festivalletje, waar een zeer relaxte sfeer hangt. Bijna knus doet het aan, vind ik.

En op die voor mij eerste editie zag ik Israel Nash Gripka dus optreden. Kende hem eigenlijk niet, behalve van een paar filmpjes die ik gezien had om 'in te luisteren' en keuzes te maken waar we heen zouden gaan.
Nou, daar heb ik geen moment spijt van gehad dat we voor hem gekozen hadden. Er kwam een langharige gast met een goede baard het podium op. Het zal niet voor iedereen een aanbeveling zijn, maar ik blijk niet de enige te te zijn die vindt dat wel merkbaar is dat hij weet waar Neil Young de mosterd haalt. Daar heb ik absoluut niets op tegen! Hem afdoen als een Neil Young-kloon zou hem overigens wel weer ernstig tekort doen. Dus voor de mensen die niet zo veel met Neil Young hebben (ken er wel een paar), ga het toch vooral wel eens luisteren en een kans geven.

Want hij heeft een zeer fijn stemgeluid, waar hij flink mee uit kan halen. Liet hij zien met zijn qua aantal beperkte band ook instrumentaal goede stukken te spelen, toch weten de stukken waar hij intens zingt mij het meest te raken. En raken doet dit nummer me.
Hij heeft wel meer fijne nummers gemaakt en ben hem na dit fenomenale optreden uiteraard blijven volgen. Later heeft hij om de een of andere reden Gripka van zijn artiestennaam verwijderd en de albums wisselen wat qua kwaliteit, vind ik.
Maar dit nummer is hoe dan ook van buitencategorie!

Had ook best gekund: LA Lately

84. Manic Street Preachers - Everything Must Go

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1763.jpg?cb=1502235649

1996 | Verenigd Koninkrijk

We gaan weer even terug naar de Britpop. In 1992 hoorde ik Motorcycle Emptiness (die hier eerder in menig top 100 voorbij is gekomen) geregeld voorbij komen en ik vond het een heerlijk nummer. Lekker gitaargeluid, fijne zanger met een prettig stemgeluid. Desondanks wisten de Manic Street Preachers in de daaropvolgende jaren toch behoorlijk van mijn radar te geraken. Ik hoorde nog wel eens dat één van de bandleden plotseling verdwenen was (en nog steeds weet niemand waar Richey Edwards is), maar muziek hoorde ik eigenlijk nooit meer bewust van ze.

Tot ze in 1998 weer volop op die radar kwamen. Eerst met het pakkende, maar ook wel bijzondere nummer If You Tolerate This Your Children Will Be Next en daarna met het geweldige album This Is My Truth Tell Me Yours, waar wat mij betreft geen slecht nummer op staat. Maar het gaat hier niet om het beste album, maar om het beste nummer.

Want van de radar zijn The Manics daarna nooit meer gegaan bij mij. Maar uiteraard heb ik daarna ook de tussenliggende periode van de band 'terug geluisterd'. Toen bleek Everything Must Go ook een dijk van album (al sla ik This Is My Truth... nog altijd net iets hoger aan) en het titelnummer daarvan is het beste wat ze tot op de dag van vandaag gemaakt hebben. Dat u het even weet.
Krachtig gezongen, geweldig gebruik van percussie, strijkers die prachtig aanzwellen, lekkere gitaren, maar alles staat in dienst van het nummer.

Eén van de bands die ik nog graag eens live zou willen aanschouwen.

Had ook best gekund: She Is Suffering

Heb ik wel eens gedaan en dat was errug lekker
Verder goed verhaal, veel overeenkomsten met mijn MSP "verhaal"

Ik moest het even opzoeken (en heb ook verzuimd er hier over te schrijven), maar ik heb ze 29 april 2016 in Paradiso gezien, alwaar ze Everything Must Go (20 jaar na dato) integraal speelden. En nog een greatest hits tweede helft.

Zonder de aanloop uit 1992 (want toen was ik nog te jong) hetzelfde MSP-verhaal hier, behalve dat Everything Must Go (het album) hier wel favoriet is. Het nummer dan weer niet per se.

Dus alle feiten kloppen, maar alles wat met smaak te maken heeft dan weer niet?

Dat concert in Paradiso was ik erg graag bij geweest, want dat klinkt wel als een hele fijne!

Het viel mij zowaar iets tegen, geloof ik.

Sowieso hoeven popgroepen die een album integraal spelen van mij meestal niet zo nodig. Het kan de aanleiding maar zijn om een concert te bezoeken, maar toch...

Ik zag ze in 1994 in Paradiso, nog met Richey toen, en ook in 1998.
De tweede keer was wel beter, al was ik in 1994 meer fan.

Om het af te maken, ik zag ze in 2001. Know your Enemy was net uit.

Setlist:

Found That Soul
You Stole the Sun From My Heart
Ocean Spray
Motorcycle Emptiness
Everything Must Go
Tsunami
The Masses Against the Classes
Ready for Drowning
So Why So Sad
Motown Junk
Let Robeson Sing
A Design for Life

You Love Us
If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Weinig nummers...

Het eerste album dat ik van ze kocht. Ik was verzot op Australia, of het nou MTV was of de radio, maar naar aanleiding van die song het album beluisterd bij de platenzaak en meteen meegenomen. Kevin Carter was ook zo'n instant fave. Daarna mijn weg terug gewerkt, veel moois ook bij. De 1e single van het volgende album was ook top, maar gek genoeg dat hele album zelf nooit beluisterd. Het was klaar ofzo.

Everything Must Go is denk ik wel een van mijn meest beluisterde albums tout court

Weinig woorden...

Hey, daar was ik ook. Hét album voor mij en A Design for Life hét nummer.
https://i.ibb.co/bFcM3JX/MSP2016.jpg

Ik had wel een heel album van ze gewild in de stijl van Small Black Flowers... Prachtsong!

83. Rage Against the Machine - Killing in the Name

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/325.jpg?cb=1619899528

1992 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Bardt1980, dumb_helicopter en Corporal Clegg

Zin om echt even helemaal los te gaan? Heeft dit nummer nog toelichting nodig? Dit nummer zal toch iedereen kennen?

Moet je nagaan hoe lekker dat was; volop puber en dan hoor je dit nummer voor het eerst op de radio. Ik durf echt te zeggen dat ik dat nog niet eerder meegemaakt had. Wat een energie, wat een tekst, wat een agressie, maar wel op een goede manier. Dit was echt anders dan de muziek die ik tot dan toe kende. Tuurlijk kenden we grunge inmiddels, maar dit was weer wat anders.

Och, wat kon je hiermee heerlijk afzetten, maar ook om te laten weten dat het écht anders moest volgens jou! Heerlijk dus om volledig op los te gaan, mee te schreeuwen en dan in op te gaan. Nog steeds, niets minder en aan kracht ingeboet ten opzichte van bijna 30(!) jaar geleden. Onverwoestbaar!

Had ook best gekund: Bombtrack

82. Antimatter - Existential

https://www.musicmeter.nl/images/cover/733000/733913.jpg?cb=1541740783

2018 | Verenigd Koninkrijk

We gaan toe naar één van de beste albums van de afgelopen jaren. Black Market Enlightenment van Antimatter. Voordat we het gaan hebben over het pareltje Existential van dat album wil ik even een pleidooi houden voor het bestellen bij de band zelf. Kijk, ik neem aan dat ik op dit forum niet de enige ben die nog van de fysieke aanschaf is. Ik ben groot voorstander van het aanschaffen bij je lokale platenboer (voor mij is dat de Plato in Groningen, een hele fijne winkel!), maar niet iedereen heeft een lokale platenboer dichtbij en niet alles is daar aan te schaffen. Maar kijk dan eerst of je ook via de band zelf iets kan aanschaffen voordat je naar zielloze grote online-aanbieders gaat.
Dat had ik namelijk bij dit album ook gedaan en naast dat je dan een gesigneerde luxe-editie thuis krijgt, zat er in dit geval bijvoorbeeld ook een handgeschreven versie van de lyrics van één van de nummers en een stukje van een snaar van één van de gebruikte instrumenten op dit album bij. Ik kan daar ontzettend van genieten.

Maar hier geniet ik ook absoluut van de muziek en hoewel dus het gehele album van hoge kwaliteit is, het meest van dit nummer. Ik vind het donkere, onheilspellende, melancholische muziek, maar daarom niet minder mooi. De Oosterse klanken die er in zit passen perfect. Overigens vind ik bij dergelijke muziek ook goed te horen hoe belangrijk een goede productie is en die klinkt hier als een klok. En ik heb nu eenmaal een zwak voor de stem van Mick Moss.

We horen ook wat vrouwelijke zang. Dat is de prachtige stem van Aleah Stanbridge. Helaas is ze al niet meer onder ons, aangezien ze op slechts 39-jarige leeftijd aan kanker overleed. Om juist in een nummer getiteld Existential opnames te gebruiken van iemand die al is overleden, heeft wat lugubers vind ik eigenlijk, maar eerlijk gezegd vind ik het klinken alsof ze het voor dit nummer ingezongen heeft en komt het niet gemaakt of geknipt over.

De tekst is ook niet al te vrolijk van aard. Het is het laatste nummer in een trilogie, waarin hij een periode van drugsgebruik en psychische instabiliteit beschrijft. Dat leidt tot een indringende tekst in een nummer wat nog elke keer weer groeit als ik het draai. Wat dat betreft komt deze top 100 eigenlijk te vroeg, want wellicht hoort deze hoger te staan.

Am I lucid?
Oh, It's just existential
Here in the dark there is no one else
For I can only sense myself
A freak singularity
But if I created this, who created me?
Betrayed by inner space
Am I straight or have I gone insane?
Is there a series of realities or just nothing and me?
Did God ever panic?
Up there all on his own

Had ook best gekund: Stillborn Empires

81. Tracy Chapman - Fast Car

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4313.jpg?cb=1616187646

1988 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Stefan1979, Superbitch en MRDammann

Ik had het eerder over dat de jaren '80 eigenlijk een onderbelichte categorie is in mijn lijst. In dit nummer komen twee categorieën samen die ondersneeuwen in mijn lijst. Die andere categorie is vrouwelijke leadzang. Na het vaststellen van mijn lijst kwam ik bij het tellen erachter tot mijn verrassing en misschien ook wel een beetje schaamte dat ik slechts zeven nummers heb waar een vrouw de belangrijkste stem vertolkt. Her en der is er nog wel eens een vrouw die de tweede stem vertolkt, maar het blijft natuurlijk een zeer karige score.
Nu ben ik er absoluut niet van om dan maar kunstmatig en politiek correct andere vrouwen toe te voegen aan mijn lijst, het is blijkbaar zoals het is. Toch deed het me wel weer extra realiseren dat ik wellicht dus ook wel een duidelijke voorkeur heb voor mannelijke stemmen, maar ik misschien toch ook wel te weinig vrouwelijke zangeressen ken en beluister. Want dat de mannen de overhand hebben in mijn collectie en smaak wist ik uiteraard wel, maar dat het verschil zo groot was... Goed, ik zal u verder niet lastig vallen met mijn mijmeringen, over naar de muziek.

Nou, de eerlijk gebiedt me te zeggen dat ik de eerste paar keer dat ik dit nummer hoorde, dat ik dacht dat het door een man gezongen werd. Dat ligt wellicht aan mij, want kan het me nu moeilijker voorstellen en eigenlijk maakt het ook niets uit.
Waar het om gaat is dat we hier te maken hebben met een wonderschoon liedje wat prachtig gezongen wordt (want een fijne stem heeft Tracy!) waarin op zeer mooie wijze verhaald wordt over hoe niet iedereen dezelfde kansen of startpunt in dit leven heeft en de wil om daar aan te ontsnappen om toch nog iets uit het leven te halen.
Prachtnummer, dat vond ik de eerste keer dat ik het hoorde en dat vind ik nog steeds!

Had ook best gekund: Een andere vrouwelijke 'one day fly' Tasmin Archer - Sleeping Satellite

80. Bright Eyes - We Are Nowhere and It's Now

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19221.jpg?cb=1544175909

2005 | Verenigde Staten

Ik vind het ook mooi hoe je soms door andere projecten weer nieuwe hele mooie muziek op het spoor komt. Bright Eyes leerde ik eigenlijk kennen via Monsters of Folk, waar Conor Oberst aan deelnam. Omdat Jim James van My Morning Jacket daar aan deelnam was ik dat album gaan luisteren. Ik vond dat betreffende album niet geheel geslaagd, maar het mooie stemgeluid van Conor Oberst wel een reden om eens in zijn 'back catalogue' te duiken.

Dan kom je natuurlijk in aanraking met Bright Eyes en het geweldige album I'm Wide Awake, It's Morning. Dit magnifieke nummer staat daarop. Emmylou Harris zingt mee en het nummer is een heerlijk kloppend geheel. Dat komt ook door het rijke instrumentarium wat er gebruikt wordt. Naast de 'usual suspects' gitaar, drums en bas hoort u piano, mandoline en trompet. Het had makkelijk kunnen ontsporen in zijn zwierigheid, maar doet dat wat mij betreft absoluut niet.
Ik vind het heerlijk en het nummer zwiert alleen maar de goede kanten op.

Conor Oberst zou overigens enkele jaren later nog de keerzijde van het sterrendom meemaken in de zin dat hij beschuldigd werd van seksueel misbruik door een fan. Dat leidde tot een behoorlijke mediastorm en hij werd eigenlijk veroordeeld door iedereen. Dat had natuurlijk ook grote invloed op zijn carrière toen. Ruim een jaar later trok deze 'fan' alle beschuldigingen in en beweerde dat alles gelogen was. Het geeft aan hoe je ook erg kwetsbaar kan zijn als artiest. Ik heb met bewondering later gehoord hoe Conor Oberst hierover praatte, waarbij hij ook veel oog had voor hoe belangrijk het is dat vrouwen wel naar voren kunnen komen met hun verhaal. Dat vind ik wel knap om daar oog voor te houden als je zelf vals beschuldigd bent. Maar goed, dat terzijde.

Had ook best gekund: Conor Oberst - Tachycardia

Als dat de keuze was dan zou ik op zeker voor Tasmin Archer gaan, fantastisch liedje. Met Tracy en ik is t nooit echt opgebloeid. Ik hoor de kwaliteit maar t slaat net niet aan zeg maar.

100 procent voor Tasmin ga ik

#teamtracy

Ik ga gewoon voor allebei. Dan zou ik wel een man uit de lijst kieperen.

79. De La Soul - A Roller Skating Jam Named "Saturdays" (Feat. Q-Tip en Vinia Mojica)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1969.jpg?cb=1572148433

1991 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: jordidj1

Weer in de categorie: muziek waar ik vrolijk van word.
De La Soul leerde ik als jongetje kennen door Ring Ring Ring (Ha Ha Hey). Dat vond ik een erg lekker nummer. Ik denk me daar van te herinneren dat het een keer een soort snipperclip was in de Top 40, die toen op tv gepresenteerd werd door Erik de Zwart en dat er als oplossing toen hele in elkaar geknutselde antwoordapparaten opgestuurd werden. Weet niet waarom deze herinnering nu in mijn hoofd schiet, maar dat is het voordeel (of nadeel, zo u wil) van al schrijvende presenteren. Dat kan ik jullie gewoon deelgenoot maken van zo'n herinnering.

Maar eigenlijk vond ik dat hitje daarna (die scoorde toch duidelijk minder dan Ring Ring Ring) eigenlijk nog lekkerder. Wat werd ik hier vrolijk van! Wat klonk dit lekker! Wat zat dit goed in elkaar! Dat dat gedeeltelijk gebeurde op basis van samples, vond ik eigenlijk alleen maar knapper (daar zitten ook mooie voorbeelden van in Hip-Hop Evolution, die ik al eerder aanbeval). Eigenlijk kon ik niet stil zitten als ik dit nummer hoorde.
Wacht, waarom zet ik dit allemaal in de verleden tijd? Het geldt allemaal nog steeds net zo goed tot op de dag van vandaag.

Ik vond De La Soul is Dead sowieso een te gek album (o.a. Keeping the Faith, Oodles of O's, Millie Pulled a Pistol on Santa). Er zat nog een gek soort luisterboek doorheen. Om de een of andere reden had ik dat album ooit op cassette aangeschaft. Ik heb eigenlijk nooit muziek verkocht, behalve een aantal Turn Up The Bass-bandjes aan mijn buurjongen. Toen hij De La Soul zag wilde hij die ook graag hebben, daar wilde hij wel extra voor betalen. Van de Turn Up The Bass-bandjes heb ik nooit een moment echt spijt van gehad. Dat ik De La Soul is Dead verkocht heb, is de enige muziekverkoop waar ik wel echt achteraf van baal, al heb ik geen cassettedeck meer en het album inmiddels al lang op cd. Toch had ik die nog graag gehad, al was het maar op basis van jeugdsentiment.

Had ook best gekund: Stakes is High