Omg toptrack

78. Graham Nash / David Crosby - Immigration Man

https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46943.jpg

1972 | Verenigde Staten

Ik heb een zwak voor harmonie, samenzang, meerstemmig zingen, koortjes. Hoe je het ook maar noemt. Maar ik vind het geweldig als meerdere stemmen bij elkaar elkaar prachtig aanvullen en het nummer naar een hoger niveau weten te tillen. Dat kan alleen maar als stemmen goed bij elkaar passen en je niet geneigd bent om de ander de loef af te steken en zingt in dienst van het liedje.

Dat wetende is het vast geen verrassing dat ik liefhebber ben van Crosby, Stills, Nash & Young, in al zijn diverse samenstellingen. Nu zal ik niet zeggen dat ze nooit bezig waren elkaar de loef af te steken, want daar zijn verhalen genoeg over bekend. Maar ze hebben door de jaren heen vele prachtige muziek gemaakt. Ze laten geregeld horen dat er niet veel nodig is (of lijkt) om hele goede muziek te maken. Soms zijn wat goede zangers en een akoestische gitaar al genoeg. Toch zijn het zeldzaam goed gemaakte liedjes. Wat dat betreft kwamen er wel meer nummers in aanmerking voor mijn top 100.

Maar ik kies toch voor een duet tussen David Crosby en Graham Nash. Een nummer waar alles aan klopt en wat in 50 jaar nog niet aan kracht ingeboet heeft.
In dat kader bedacht ik me laatst hoe bijzonder het is dat ze alle vier nog in leven zijn. Statistisch gezien zou die kans niet zo heel groot zijn. Graham Nash en David Crosby zijn inmiddels beiden 80, Stephen Stills is 77, Neil Young 76 jaar.

Had ook best gekund: Crosby, Stills & Nash - Suite: Judy Blue Eyes

omg Saturdays

77. Lonely the Brave - Backroads

https://www.musicmeter.nl/images/cover/390000/390365.jpg

2013 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: DjFrankie

Wat ook een wijze is waarop ik aanraking kom met nieuwe muziek is het geweldige festival in mijn eigen stad, Eurosonic. Er staan dan twee (inmiddels drie) avonden in elk gebouw waar maar een podium te vinden is inde stad Groningen bands te spelen uit heel Europa en bij voorkeur bands die nog niet bekend zijn. Ik heb er door de jaren heen meer slechte muziek dan hele goede muziek gezien, maar dus ook een paar hele mooi ontdekkingen opgedaan. Er ook wel eens naast gezeten. Zo ben ik ooit vroegtijdig weggegaan bij een optreden van Franz Ferdinand, omdat ik me niet voor kon stellen dat dat ooit iets zou worden... (ben nog steeds geen fan, dus vind zelf dat ik het wel goed zag, maar ja). Er komen later ook nog wel meer Eurosonic-verhalen voorbij.

Dat banjeren door de stad met een vriendengroep van locatie naar locatie vind ik geweldig. En af en toe word je compleet verrast. Dat was hier het geval in 2014. Het was al diep de nacht in en mevrouw Bonk en ik waren nog met zijn tweeën (de rest had eerder op de avond een andere voorkeur). We wisten dat er nog een interessante band zou spelen in het prachtige, maar helaas inmiddels al niet meer bestaande, jazzcafé De Spieghel. Sowieso een locatie waar ik geregeld geweest ben door de jaren heen en vaker mooie optredens waren. Gelukkig kende mevrouw Bonk een vriendin van haar die er barvrouw was en die ons via de zij-ingang kon binnen laten, want de rij die er stond was duidelijk te lang. Nog steeds ben ik daar dankbaar voor.

Want vervolgens werden we echt weggeblazen door het concert van Lonely the Brave. Vanaf de eerste tonen was duidelijk dat hier een band stond die niet hield van half werk. Wat een kracht! Zowel van de band, die lekker beukende ritmes wisten neer te zetten, maar toch ook zeker van de zanger. Die stond wat bijzonder, want meer achterop, op het podium opgesteld, maar wat een kracht en stem had hij zeg! Natuurlijk zat er inmiddels al aardig wat alcohol en vermoeidheid in het lijf van een hele avond concerten kijken waardoor het misschien nog beter binnen kwam, maar dit was ook gewoon 'objectief' steengoed. Na een uur keken wij elkaar aan en vroegen ons af wat we hier gezien hadden. Dit kon toch geen beginnend bandje zijn? Durf echt te zeggen dat ik zelden meer weggeblazen ben bij een concert.

Helaas bestaan ze inmiddels al niet meer, tenminste niet met de oorspronkelijke zanger. De mentale problemen en druk die het zingen met zich mee bracht maakten dat hij zich niet gelukkig voelde in de band. Zonde, maar je eigen gezondheid gaat natuurlijk voor alles. Toch had ik graag meer van deze jongens gehoord.

Had ook best gekund: Trick of the Light

76. Big Big Train - Victorian Brickwork

https://www.musicmeter.nl/images/cover/183000/183568.jpg?cb=1620474027

2009 | Verenigd Koninkrijk

Big Big Train kwam in het vorige decennium op mijn radar. Ze zijn eigenlijk al veel langer bezig, maar met de komst van David Longdon startte er een nieuw tijdperk voor deze band.
David Longdon doet qua stem wel aan Peter Gabriel denken en laat ik het heel voorzichtig zeggen: dat vind ik niet de lelijkste stem uit de muziekwereld. Hij schijnt in 1996 nog auditie gedaan te hebben om de nieuwe zanger van Genesis te kunnen worden, maar ik denk ook dat Tony Banks en Mike Rutherford gedacht hebben dat dat te veel associaties zou oproepen met een ander tijdperk.

Uiteindelijk kwam hij dus bij Big Big Train terecht. Een geweldige band als je het mij vraagt. En de luxe van dit topic brengt met zich mee dat het aan mij gevraagd wordt. Het is een vrij uitgebreide band qua hoeveelheid bandleden, maar het is nu eenmaal zo dat ik wel houd van een warm, vol en 'groots' geluid. Dan zit je bij deze band wel gebakken. Blazers en strijkers maken vaak deel uit van de nummers. De melodieën zijn vaak zeer sterk en er worden geregeld mooie verhalen verteld in hun nummers.

Victorian Brickwork is een hoogtepunt uit hun oeuvre. Het begint rustig, maar het nummer kent een grote dynamiek en gaat van hard naar weer rustig en terug. We horen goede gitaarsolo's, maar ook onder andere mellotron, cello, cornet, hoorn, tuba en trombone. En de blazers leveren ook erg mooie arrangementen af. 12 minuten pracht, verschillende stukken, mooie verstilling, maar toch een geheel.

Voor wie van wat meer behapbaar houdt, kan ik de 'Had ook best gekund' van harte aanraden. Dat kent iets traditionelere opbouw en is qua geluid meer één geheel en je hoort folkinvloeden en vioolspel en fluit, maar is niet minder groots of krachtig qua geluid.

Deze band had ik heel graag live gezien en dat zou eigenlijk gebeuren in het theater in Zoetermeer in juli 2020. Dat ging uiteraard niet door. Inmiddels is duidelijk dat het ook niet meer zal gebeuren, want David Longdon kwam ruim twee maanden geleden om bij een verkeersongeluk. Uiteraard worden vele anderen veel meer dan ik getroffen door dit vreselijke feit, maar ik betreur het wel ernstig dat ik ze nooit meer met David Longdon zal zien optreden of nieuwe muziek van hem zal horen.

Had ook best gekund: Wassail

Daarmee is het eerste kwart van mijn lijst al geweest. Ik hoop dat het een beetje bevalt tot nu toe. Voor nu in ieder geval een overzichtje van dat onderste kwart van mijn lijst:

76 Big Big Train - Victorian Brickwork
77 Lonely the Brave - Backroads
78 Graham Nash / David Crosby - Immigration Man
79 De La Soul - A Roller Skating Jam Named "Saturdays" (Feat. Q-Tip en Vinia Mojica)
80 Bright Eyes - We Are Nowhere and It's Now
81 Tracy Chapman - Fast Car
82 Antimatter - Existential
83 Rage Against the Machine - Killing in the Name
84 Manic Street Preachers - Everything Must Go
85 Israel Nash Gripka - Goodbye Ghost
86 Four Tops - Reach Out I'll Be There
87 Vampire Weekend - Step
88 Kauan - Akva
89 Rory Gallagher - A Million MIles Away (Live)
90 Spinvis - Trein Vuur Dageraad
91 Oasis - Whatever
92 Ritual - A Dangerous Journey
93 Starsailor - Poor Misguided Fool
94 The Waterboys - Red Army Blues
95 Arrested Development - Mr. Wendal
96 a balladeer - Robin II
97 Dream Theater - Stream of Consciousness
98 Strand of Oaks - Shut In
99 Gladys Knight & The Pips - Midnight Train to Georgia
100 Raymond van het Groenewoud - Aan de Meet

Met de bijbehorende luisterlijst, waar helaas nummer 79 en 78 in ontbreken, omdat ze niet op Spotify staan.



Morgen beginnen we aan het tweede kwart.

75. Harrie Jekkers - Terug Bij Af

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19564.jpg

1991 | Nederland

Ik leerde Harrie Jekkers kende als cabaretier met het geweldige programma 'Met een Goudvis naar Zee'. Wat een geweldige verhalen kon deze man vertellen. Zowel al pratende als in zijn nummers. Duidelijk was dat zijn nummers het gemiddelde cabaretnummer toch wel echt duidelijk oversteeg. Later leerde ik dat hij ook wel enige muziekachtergrond had en met zijn voorgaande band (Klein Orkest) ook wel wat, op zijn heel zachtst gezegd, best aardige nummers gemaakt had.

Verhalen vertellen binnen nummers. Het klinkt gemakkelijk, maar ik ken niet zo heel veel artiesten dat goed kunnen. Dat je binnen nummers van zo'n vier minuten echt een beeld weet neer te zetten of een geschiedenis weet te vertellen. Dat ook nog eens koppelen aan mooie muziek en een goede melodie kunnen nog minder mensen.

Maar Harrie Jekkers dus wel. Zoals hij hier op prachtige wijze verteld over oma. In iets meer dan 4 minuten weet hij te vertellen over hoe zij haar leven geleid heeft, omgaat met tegenslagen, het leven weer oppakt en vervolgens weet hij zeer respectvol te bezingen hoe dementie je van alles afneemt. Met prachtige taalvondsten als "En nu is ze op de dood na voltooid verleden tijd."

Ik heb hier uiteindelijk toch voor dit liedje gekozen, maar hier toch even extra aandacht voor de 'Had ook best gekund', want mocht je dat sprookje op muziek nog niet kennen, ga dat ook zeker luisteren.

Had ook best gekund: De Man in de Wolken

Dat moest ik toch even beluisteren... heeft Harrie Jekkers een nog mooier solonummer dan De Man in de Wolken?

Dat wordt voor mij niet helemaal gehaald, maar dit bleek ook wel gewoon een oude bekende (volgens mij beide uit Het Gelijk van de Koffietent). Toch fraai.

Dacht heel even Jan Ykema te zien op de cover

Klopt, beiden komen uit Het Gelijk van de Koffietent. Ook een mooie show, maar vond de verhalen over Ome Jan nog wat mooier.
Heb Harrie een paar jaar geleden nog in het theater gezien samen met Jeroen van Merwijk. Dat was een mooie combi en ook van genoten van twee vrienden die toch een heel eigen stijl hebben. De liedjes van Jeroen waren daar ook een mooie aanvulling. Mooi dat dat nog gedaan is toen Jeroen er nog was, gezond en wel.

Ja, om te janken zo mooi. Ook al jaren in mijn Top 500 Allertijden.

Het alternatief is natuurlijk ook prachtig en behoort tot t beste wat het Nederlandstalige te bieden heeft.

74. Malcolm Middleton - Loneliness Shines

https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26237.jpg

'Don't judge a book by its cover.' Dat klopt natuurlijk en is bij muziek niet anders. Misschien houdt mijn herinnering me voor de gek, maar denk toch echt dat ik dit album echt ben gaan luisteren omdat ik op de een of andere manier geïntrigeerd werd door de cover. En wat bleek, het was niet de muziek die ik verwachtte... Maar wel muziek die je bij de kladden grijpt en niet meer los laat.

Je zou op het eerste gehoor niet eens altijd zeggen, omdat sommige nummers nog wel wat een vrolijke toon lijken te hebben, maar titels als Death Love Depression Love Death, We're All Going to Die, Fuck It, I Love You en A Brighter Beat geven wel aan dat de teksten niet altijd uitblinken van vrolijkheid.

Ik weet eigenlijk niet precies wat het is wat de muziek van Malcolm Middleton me zo raakt. Ook veel meer dan die van Arab Strap, waar hij eerder in zat. Of het nu up-tempo is of een wat rustiger tempo, ik kan er van genieten. Terwijl de teksten me niet beslist heel erg aanspreken, hij niet beslist een geweldige zanger is, maar toch grijpen ze liedjes me erg aan en vind ik ze erg goed. Vooral van zijn eerste albums. Soms moet je het ook niet te veel willen verklaren en analyseren denk ik, maar genieten van de muziek. Dit is zo'n voorbeeld, want wat een heerlijk nummer wat uit je boxen knalt.

Had ook best gekund: Cold Winter

73. Foo Fighters - Walk

https://www.musicmeter.nl/images/cover/214000/214260.jpg?cb=1573002515

2011 | Verenigde Staten

De reden dat dit nummer mijn top 100 gehaald heeft is drieledig.

Ten eerste vind ik de Foo Fighters een geweldige band. Ze weten een heerlijk hard beukend rockgeluid voort te brengen. Ik weet natuurlijk ook wel dat ze door een gedeelte verfoeid worden en laten we wel zijn, het is niet de meest vernieuwende of hoogdravende band. Ze hebben een vrij vaste opbouw in hun nummers en passen een aantal trucjes toe. Maar dat maakt mij niet uit, als het maar goed gedaan wordt. Foo Fighters zijn er wat mij betreft meesters in, rocken en knallen als een malle en daarnaast weten ze ook nog eens humor aan muziek te koppelen (niet alleen in hun clips), maar staan ze ook nog eens ergens voor. Daarbij geven ze heerlijke rockshows weg. Ik vind het heerlijk.

Daarnaast is het dit nummer geworden vanwege de clip. Ik vind Falling Down een geweldige film (mocht je hem nog niet kennen, ga hem zien) en die film wordt hier op geweldige wijze geparodieerd. De film gaat over een man (gespeeld door Michael Douglas) die langzaam maar zeker volledig doordraait en op meerdere wijzen een spoor van vernieling achterlaat. De clip geeft daar een mooie eigen draai aan.

Tenslotte heeft dit nummer extra lading gekregen nadat een teamgenootje van voetbal plotseling van de ene op de andere dag overleed vlak voor zijn vijftigste verjaardag. Zijn vrienden stonden nu maar de anekdotes die ze voorbereid hadden voor zijn verjaardagsfeest te vertellen op zijn uitvaart. Dit nummer bleek het laatste nummer geweest te zijn wat hij gedraaid had, wat men wist via zijn spotify-account. Nu geloof ik in toeval, maar het is toch wel wrang dat zo'n beetje de laatste tekst die je gehoord en mogelijk meegeschreeuwd hebt dit dan is:

I never wanna die
I'm on my knees, I never wanna die
I'm dancing on my grave
I'm running through the fire
Forever, whenever
I never wanna die
I never wanna leave
I'll never say goodbye
Forever, whenever

Het leven is niet altijd eerlijk.

Had ook best gekund: Everlong

Harrie Zijn hele album De Man in de Wolken is van ontroerende pracht Met een monumentaal titelnummer, dat niet zou misstaan als hoogste Nederlandstalige in de Top 2000.

Een keertje over Everlong heen gelopen

Door drukte op werk ligt het even stil. Morgen komen er weer updates.

72. Mickey Newbury - Write a Song a Song/ Angeline

https://www.musicmeter.nl/images/cover/135000/135320.jpg

1969 | Verenigde Staten

Lura verwoordde het erg treffend bij dit album, toen ik bedankte voor het attent maken op Mickey Newbury: Dat is het mooie van deze site, elkaar wijzen op mooie muziek.
En zo is het! Want mooie muziek is dit!

Ik dacht dus dat ik eigenlijk niets had met country. Natuurlijk wist ik wel dat Neil Young ook wel countrymuziek gemaakt had, maar koos er voor om dat voor het gemak maar te negeren. Maar andere country had ik echt niets mee. Dacht ik. Totdat ik er achter kwam dat ik wel vaker muziek mooi vond die ook wel onder country schijnt te vallen. Tja, dan wordt je muziekwereld toch steeds onoverzichtelijker. Vind je ook nog een country mooi. Nu vind ik gelukkig ook nog genoeg country echt vreselijk, wat voor mij ook wel aantoont dat genre-indelingen ook maar subjectief zijn en ook niet altijd helpen. Maar goed, toen werd ik dus in 2014 gewezen op Mickey Newbury.

Dan leer je 'ineens' muziek kennen die op dat moment al 45 jaar oud is, van iemand die er al niet meer is. Maar dat maakt natuurlijk voor hoe mooi je iets vindt niets uit. Want je kan dan net zo goed ontzettend genieten van de pracht van de muziek die lang geleden gemaakt is en er niets minder door geraakt worden. Dat gebeurde dus eigenlijk vanaf de eerste keer dat ik Mickey Newbury ging luisteren. Dit was het eerste album wat ik van hem aanschafte en dit is het openingsnummer. Meteen werd ik gegrepen door de prachtige stem met een heel fijn timbre, de mooie sfeer en melodie en het heerlijke rustige ritme. Je voelt ook meteen dat hij pijn en verdriet heeft. Ik vind het mooi dat je zo'n emotie in je nummers weet te leggen. En dan een outro met fluiten en de regen die neerkomt. Prachtig!

Had ook best gekund: Song for Susan

Denk dat niemand het zou opvallen of zich er druk over maakt, maar toch maar voor de volledigheid. Per ongeluk heb ik dit nummer in mijn statistieken meegenomen als een nummer uit de jaren '70, maar dat klopt dus niet. Dus in mijn lijst staan 6 nummers uit de jaren '60 en 11 uit de jaren '70. Is dat ook weer gerectificeerd.

Goed dat je het zegt, ik ben mee aan het turven!

71. Lazuli - Les Courants Ascendants

https://www.musicmeter.nl/images/cover/430000/430091.jpg

2014 | Frankrijk

We gaan naar de Franse prog. Ik kwam deze band op het spoor via het mooie blad IO Pages. Daar gebruiken ze een 'vette krent' om bij de recensies de beste albums aan te duiden en ik denk me te herinneren dat ik zo deze band ben gaan luisteren.

Eén van de bijzondere kenmerken van deze band is dat er gebruik gemaakt wordt van een léode. Wat vraagt u? Nou, een Léode. Dat is het instrument wat Claude Léonetti zelf ontwikkeld heeft na een verkeersongeluk. Het is een mix tussen een chapman stick en zingende zaag. Dat geeft natuurlijk al een eigen geluid. Dat ze in het Frans zingen maakt ze ook niet bepaald alledaags. Tenslotte zorgt het uiterlijk van de heren daar ook nog eens voor. Ik heb ze eenmaal live mogen zien bij het prachtige festivalletje Midsummer Prog in het fabelachtige openluchttheater in Valkenburg. Dat was een zeer waar genoegen, waar ze perfect pasten in het wonderschone decor en veel speelplezier aan de dag legden.

Het gaat uiteindelijk om de kwaliteit van de muziek en deze is over het algemeen al erg hoog bij deze Fransen, maar hier helemaal. Waar de teksten bij Lazuli over gaan, heb ik eerlijk gezegd geen idee van, maar ik weet wel dat ze een geweldige opbouw weten te koppelen aan lekkere uithalen, zowel vocaal als instrumentaal. Met een paar hele lekkere solo's. Er gebeurt heel veel, maar toch blijft het één geheel en behapbaar. Sterker nog, je gaat er heerlijk in op. Je hoort de passie er aan af.
Tip van de dag: zet bij dit nummer je volume net wat harder. Want dan klinkt en knalt het nog net iets lekkerder uit je boxen.

Had ook best gekund: La Lierre

70. Ani DiFranco - To the Teeth

https://www.musicmeter.nl/images/cover/41000/41798.jpg

1999 | Verenigde Staten

Ergens rond de eeuwwisseling belt een vriend uit Utrecht me op. "Zullen we morgen naar een concert gaan? Ik heb al kaartjes" "Tuurlijk joh, wie en waar?" "Paradiso en Ani DiFranco" "Doen we! Zie je morgen."

Of het letterlijk zo gegaan is, weet ik natuurlijk niet meer, maar het zal niet veel gescheeld hebben. Ik had nog nooit gehoord van die Ani DiFranco, maar ik vertrouwde wel op de muzieksmaak van mijn vriend. Het voordeel van een OV-jaarkaart was dat je geen kosten maakte qua vervoer en Paradiso is an sich natuurlijk nooit een straf om heen te gaan, want minimaal één van de mooiste zalen in ons land.
Dus de volgende dag stond ik in Paradiso, nog steeds geen idee wat ik ging zien. Het viel me op dat er bijzonder veel vrouwen waren, al kreeg ik al snel door dat ze meer naar elkaar keken dan naar ons. Maar goed, daarvoor kwamen we toch niet.

Ik had me toch wel wat gewapend qua verwachtingen, er rekening mee houdend dat ik wellicht wat teleurgesteld zou zijn. Nou, dat was binnen een paar minuten weg. Wat een uitstraling, wat kan ze gitaar spelen en wat weet ze je te grijpen door haar muziek. Ze heeft me niet meer los gelaten. Dat zijn dus de betere vrienden, die je in dit soort concerten weten te strikken.

Ik zal niet zeggen dat al haar muziek even goed is, want dat is niet zo. Maar ze weet wel verschillende stijlen erg sterk te brengen. Soms wat meer jazz-georïënteerd, dan weer meer stevig, dan weer bijna verstild. Ze schuwt persoonlijke en controversiële onderwerpen ook absoluut niet in haar nummers. Zo kan ze zowel liefdesliedjes brengen, als dat ze ook diverse protestsongs in haar oeuvre heeft.

Dit nummer valt duidelijk in de laatste categorie. Dit is één van haar meer politieke songs en hier wordt de onzin van wapenbezit bezongen nadat eerder dat jaar het Columbine-drama zich afgespeeld heeft (Heb later nog het boek "Wij zijn maar wij zijn niet geschift" van Tim Krabbé over de achtergrond ervan gelezen, een indrukwekkend boek, voor de geïnteresseerden). Met een wat mij betreft ongekend scherpe tekst.
Politieke discussies horen logischerwijs niet thuis op MusicMeter, maar het is wel thematiek die mij aanspreekt. En ze weet precies het juiste venijn in het nummer te leggen wat mij betreft, door het ingetogen te laten klinken, maar je hoort de woede er aan alle kanten doorheen.
En zo heel veel meer dan een goede zangeres en een akoestische gitaar heb je dan niet nodig om een heel mooi en sterk nummer te maken. Op het laatst horen we nog wel wat andere instrumenten, maar dat levert vooral op dat het nummer naar een nog wat hoger niveau getild wordt, want dit nummer kent ook een prachtig outro.

Had ook best gekund: Untouchable Face

Mickey Newbury in iemands persoonlijke top 100, dat ik dat nog eens mee mag maken! Zou ik de mijne hier ook presenteren (wat vermoedelijk niet gaat gebeuren), dan zou ie er ook zeker instaan. Ik denk met How Many Times (Must the Piper Be Paid for His Song) of Remember the Good.

69. Van Morrison - And the Healing Has Begun

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/443.jpg

1979 | Verenigd Koninkrijk

Tja, ook deze notering is weer aan deze site te danken. Deze keer indirect aan zaaf die het geweldige spel Album van het Jaar organiseerde enige jaren terug en inmiddels al aan de tweede ronde hiervan begonnen is.
Ten behoeve van dit spel luisterde ik geregeld voor mij nieuwe albums uit het betreffende jaar wat aan de beurt was die week. Dan is Spotify wel een uitkomst. Toen mijn geboortejaar aan de beurt was, waagde ik me aan Into the Music van Van Morrison. Nu vond ik dat album als geheel niet de kwaliteit van de toppers Astral Weeks en Moondance halen, maar toch blijf ik erg dankbaar dat ik toch dat album geluisterd heb. Waar een spelletje wel niet goed voor is.

Want wat staat er een pareltje op! And the Healing Has Begun. De titel geeft al aan dat er wel wat lading in dit nummer zit. Nou, dat is zacht uitgedrukt. 8 Minuten intensiteit, geweldige sfeer, prachtige opbouw. Goed gebruik van de viool. Wat kan die man toch ingeleefd zingen. Dus 8 minuten op het puntje van je stoel. Elke keer dat ik het nummer hoor word ik er weer helemaal ingezogen en het wordt elke keer nog wat beter! Inmiddels is het echt mijn favoriete nummer van Van the Man.

Had ook best gekund: Into the Mystic

68. Deftones - Digital Bath

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/284.jpg

2000 | Verenigde Staten

Tijd voor een typisch zondagochtendmuziekje...
Nou, niet bepaald, maar ik vind het net zo goed ook heerlijk op de zondagochtend. Word je goed wakker van, want dit is geen achtergrondmuziek. Deze band is een van de grondleggers van de nu-metal, maar ik vind dit ook een band die zich steeds is blijven ontwikkelen in hun geluid en niet steeds hetzelfde trucje leveren, maar ondertussen wel kwaliteit blijven leveren. Ook de nieuwere albums zijn nog steeds de moeite waard.

In die jaren luisterde ik wel meer bandjes die in de nu-metal te categoriseren vielen en heb er in die jaren veel van genoten en kan dat met vlagen nog steeds wel, maar ik vond toen al dat de Deftones zich onderscheidden, zeker met het album White Pony. Inmiddels weet ik ook dat de Deftones de band zijn die ik het meest ben blijven volgen, ook omdat die andere bands daarna toch behoorlijk wat bagger hebben uitgebracht in tegenstelling tot de Deftones.

Maar White Pony is toch ook het album wat ik nog het meest opzet uit die periode, dus ook het best is 'opgedroogd'. Het zal iets te maken hebben met die geweldige stem van Chino Moreno en de heerlijke riffs die er in hun muziek zitten. Ik kan er ontzettend van genieten en Digital Bath is door de jaren heen altijd favoriet gebleven.

Ook een band om live te zien, wat ik helaas pas slechts één keer heb mogen meemaken. Maar wat een heerlijke energie zit daar ook in, zeg! Knallen van het eerste moment en niet meer stoppen tot het klaar is. Ik zag ze in de Oosterpoort met een vriend van me uit Arnhem en ook toen werd Digtal Bath gelukkig gespeeld. Die vriend belde twee dagen later nog even op, dus ik dacht om nog even na te praten over het concert. Dus begin daar vrolijk mee, hij bevestigt nog even hoe goed het concert was, maar blijkt dat hij belde om te vertellen dat hij inmiddels vader was, want hun zoon was ineens een paar weken te vroeg, maar in goede gezondheid, geboren. Dat was even schakelen en dat zal wel voor altijd aan dat concert blijven plakken. Hij had tenminste een aardig laatst concertje gehad voordat hij vader werd.

Had ook best gekund: Leathers

Digital Bath heb ik ook aangevinkt bij dat geweldige album, mijn andere vinkjes ( Pink Maggit en Passenger) vind ik dan toch nog mooier.

Dat hele album is bijzonder sterk. De nummers die jij noemt zijn natuurlijk niet mooier dan Digital Bath , maar vooral bij de 'Had ook best gekund' stond er een heel rijtje potentiële nummers van Deftones klaar. Dat is zeker niet bij elke band zo. Zegt ook wel iets over hun hoge gemiddelde kwaliteit, vind ik. Pink Maggit stond daar zeker ook bij.

67. Ryan Adams - Come Pick Me Up

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/676.jpg?cb=1609362813

2000 | Verenigde Staten

Dit is iets traditionelere zondagochtendmuziek dan het vorige nummer, vermoed ik.

Ook op het moment dat ik dit typ, is de vraag zeer actueel of je muziek moet verbannen omdat de artiest iets gedaan heeft wat niet deugt. Maakt het de muziek minder, omdat het mens wat het gemaakt heeft heeft laten zien dat hij hele verkeerde dingen gedaan heeft? En hoe lang blijft dat zo, ook als iemand excuses gemaakt heeft? En waar leg je de grens? Persoonlijk maakt me dat bij artiesten als Marco Borsato en Ali B niets uit, want daar was de muziek al nooit goed in mijn ogen. Maar hoe je daar anders over moet oordelen en hoe ver principes moeten gaan, ik weet het niet. Ik denk gelukkig de waarheid ook niet in pacht te hebben op dat gebied.

Bij Ryan Adams vind ik het moeilijker. Want die heeft wel hele mooie muziek gemaakt. Daarbij heeft hij ook erkent dat hij dingen fout gedaan heeft qua seksueel wangedrag en aangegeven dat hij gaat werken aan zijn verslavingen en om een betere man te worden. Maar dat neemt nog niet de schade weg die hij al wel aangericht heeft. Dus ook dan kom ik er niet uit.

Onder die hele mooie muziek, zit dit nummer en de eerlijkheid gebiedt me dus wel te zeggen dat ik het niet minder mooi ben gaan vinden.
Die lome sfeer, die mondharmonica, het trage zingen van Ryan, die mooie vrouwelijke achtergrondzang. Ik vind het (nog steeds) heerlijk en geniet van de muziek, ongeacht wat ik van het mens vind wat die muziek gemaakt heeft.

Had ook best gekund: Lucky Now

Digital Bath is hun beste nummer. Punt.
Maar Around the Fur hun beste album!

66. Morrissey - Irish Blood, English Heart

https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10300.jpg?cb=1616865116

2004 | Verenigd Koninkrijk

Ik leerde Morrissey kennen door het album Southpaw Grammar en eigenlijk was ik toen nog niet eens zo lang bezig met mijn muzikale ontdekkingsreis. Meteen was mij duidelijk dat hij een bijzonder fijne stem had en hij nog wel eens de neiging kon hebben een boodschap over te brengen met zijn muziek, maar daar heb ik niets op tegen. Op het betreffende album stonden een aantal intrigerende nummers (de meest intrigerende, zie 'Had ook best gekund'). Toch overtuigde het geheel me te weinig om verder in zijn oeuvre te duiken of hem te blijven volgen. Anders had ik eerder geleerd dat hij ook nog wel in een bandje gezeten had. Dat bandje heeft zeker ook erg goede muziek gemaakt, maar toch heb ik net wat meer met zijn solocarrière kan ik verklappen. Ik weet dat ik hiermee mogelijk op aardig wat tenen ga staan, waarvoor excuses, maar kan het niet anders maken.

Ik heb Morrissey twee keer live mogen zien, nadat ik hem 'herontdekte'. Eenmaal diep onder in de indruk in de (toen nog) Heineken Music Hall en eenmaal teleurstellend in de Oosterpoort. Bij het tweede concert bekroop me ook het gevoel, dat ik het prima vind dat je een boodschap wilt overbrengen als artiest, maar ik hem nu ook weer niet beslist door mijn strot gedouwd hoef te krijgen. Ook was er een duidelijk verschil tussen de mate van geïnspireerd zijn te zien tussen de twee concerten. Ik heb maar besloten de eerste me vooral voor ogen te blijven houden, want die was fantastisch.

Morrissey kwam namelijk weer vol in mijn aandacht te staan door You Are the Quarry in 2004, want wat een album is dat! Daar staat geen slecht nummer op en dat hele album overtuigt meer dan. Het nummer wat dat het meest deed, is het kortste nummer uit mijn lijst. Want soms heb je niet veel tijd nodig, iets meer dan tweeëneenhalve minuut is genoeg, om een geweldig nummer te maken.
Lekker ritme, sterke tekst over identiteit, jezelf en onafhankelijk zijn en hoe je graag zou zien dat het er wat anders aan toegaat in Engeland, heerlijk tempo en vooral ook lekker knallen. Het is over voor je er erg in hebt, maar goed dan speel je het toch gewoon nog een keer af, en nog een keer, en nog een keer...

Had ook best gekund: The Teachers Are Afraid of the Pupils

Aha, dit album van Moz hier *****