Goed dat Moz er in staat! Natuurlijk is het "had ook best gekund" nummer een stuk beter maar dat is slechts bijzaak

Voor de gelegenheid even generatiegenoot... Southpaw Grammar (eigenlijk: de leadsingle Dagenham Dave) was ook mijn kennismaking met Morrissey. Het album heb ik toen wel in de winkel beluisterd, maar dat pakte toch wat minder dan de single... is later nog goedgekomen. En Irish Blood, English Heart is een bekende uit de Kink FM-jaren. Dus hoewel ik later nog wel betere solonummers gehoord heb, snap ik de selectie eigenlijk helemaal.

Stond ook al in die van Cervantes.

Leuke top 100 overigens.

Morrissey! Originele keuze, maar geweldig nummer even zo goed
Oosterpoort is het enige concert van Moz in Nederland waar ik niet bij was

Twee keer al!

Ik volg dit topic amper, dus dat ik de post van Bonk zag was meer geluk dan wijsheid. Leuk dat Cervantes eerder ook al eens de aandacht op Newbury heeft gevestigd.

65. Kaizers Orchestra - Ompa Til Du Dør

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2341.jpg

2001 | Noorwegen

Muziek is mooie nummers, absoluut. Maar een geweldige show en entertainment kunnen ook horen bij prachtige muziek.

Eurosonic 2003, we banjeren weer eens door de mooie stad waar ik woon op zoek naar leuke nieuwe bandjes. Wel van belang is te weten dat je in 2003 (ik tenminste niet) nog niet allemaal moderne zaken tot je beschikking had om je goed in te luisteren of alvast een preview te doen van de band waar je heen ging. Meestal moesten we het hebben van de beschrijving in het boekje hebben. Op basis daarvan kwamen we terecht bij Kaizers Orchestra in de Stadsschouwburg. Nou is dat alleen al een prachtige locatie, omdat je eigenlijk achter het podium staat te kijken en daardoor de prachtige zaal verlicht als decor bij het concert hebt. Maar wat we moesten verwachten hadden we eigenlijk niet zo veel idee van.

Voordat het concert begon werd al duidelijk op basis van het podium dat we hier niet te maken hadden met een standaard band. Er stond een orgeltje met een schemerlampje. En stonden er nu echt olievaten op het podium? Wat gingen ze daar nu in vredesnaam mee doen? Ach, wat maakt het uit? Ik ben met vrienden en ga bier halen.

Dan komen ze op. Heeft er nu echt iemand een gasmasker op? Ja, en die houdt hij ook nog gewoon op als hij achter zijn orgeltje gaat zitten. Ook nog een ouderwetse staande bas. Meteen wordt ook duidelijk dat er wel energie in de band zit en dat ze charisma hebben. Ze maken dan ook meteen contact met het publiek en hoe. Wat een energie, wat een feest! Een soort mix van hoempamuziek (Ompa Til Du Dør betekent iets als Hoempa tot je dood) en zigeunermuziek, maar dan steviger en dat gezongen in het Noors, dus je snapt er geen hout van, maar dat maakt helemaal niets uit. Het gaat eigenlijk meteen helemaal los en dat houdt niet meer op. En dan gebruiken ze die olievaten ook nog eens als slaginstrumenten, maar wel op een manier dat het ook nog eens muzikaal blijft en wat toevoegt. Het zijn ook allemaal showmannetjes op hun eigen manier.

Compleet bezweet kijken we elkaar aan na het concert. Wat hebben we hier meegemaakt? Zo'n band hebben we nog nooit gezien en nog nooit zijn we zo los gegaan op een band, waarvan we geen idee hadden wat ze zouden brengen en waar we van de teksten geen woord begrepen. Maar wat een show, wat een lol en speelplezier en wat een energie!

Uiteraard past hier alleen maar een live-clip bij, want hoewel het op plaat redelijk overeind blijft, is hier de live-ervaring nog veel gaver. Dat geeft de echte beleving van deze muziek.

Had ook best gekund: 170

Ik had nog overwogen Kontroll på kontinentet voor het MuMe Songfestival te nomineren! Maar ja, die zou natuurlijk met twee vingers in de neus gewonnen hebben, niet leuk voor de andere landen.

64. Anathema - The Storm Before the Calm

https://www.musicmeter.nl/images/cover/240000/240739.jpg

2012 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: freitzen en Outlaw104

Anathema is een bijzondere band. Ooit begonnen in de doommetal om vervolgens door te groeien tot een geweldige progressieve rockband. Inmiddels ook alweer uitgegroeid. Er gaan wat roddels over het hoe en waarom van de break-up, die erg naar zijn als ze kloppen. Die zijn hier elders op het forum wel te vinden, maar het blijft wat vaag allemaal en ik heb al eerder gezegd dat de muziek daar niet beslist minder mooi van wordt.

Het toverwoord bij dit nummer vind ik toch wel opbouw. Want er zijn weinig nummers die qua opbouw beter in elkaar zitten. Ik ben lang niet altijd van de elektronica, maar als je het goed toepast kan het heel goed werken en dat is hier het geval. Ook een prachtige titel die als gegoten past bij dit nummer. De onrustige storm als begin, daarna de verstilling en de ontlading.
De spanning blijft ruim 9 minuten lang in het nummer zitten, maar het ken echt verschillende fases die toch een mooi geheel vormen en waar dus een echt fantastische opbouw in zit.
Ogen dicht en genieten en je ziet de storm en hoe de wereld daarna weer opdroogt (bijna) voor je.

Had ook best gekund: Flying

63. Ben E. King - Stand by Me

https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20766.jpg

1961 | Verenigde Staten

We zijn aanbeland bij het oudste nummer uit mijn lijst.
Ik leerde dit nummer kennen dankzij de gelijknamige film. Hoewel daar weer andere forums voor zijn, maar kan het niet laten om even mede te delen (naar mijn uiteraard uiterst bescheiden mening) dat Stephen King de beste schrijver is die er rondloopt. Weet u dat ook weer. Hij schrijft zowel prachtige vuistdikke romans (The Stand, om er maar een te noemen), als geweldige korte verhalen. En die worden ook regelmatig ook nog eens zeer verdienstelijk (en soms uiterst belabberd) verfilmd.

Een kort verhaal wat verfilmd werd is The Body. De bijbehorende film heette dus Stand by Me. Een verhaal over vier vrienden die langs een spoorlijn op zoek gaan naar het lichaam van een vermiste jongen, maar eigenlijk gaat de film vooral over vriendschap, opgroeien en er voor elkaar zijn. Echt een hele mooie, maar ook indrukwekkende film. Dat vond ik als puber, toen ik hem voor het eerst zag en dat vind ik nog steeds. Dus kent u die film niet, ga hem zien.

En dit nummer past perfect bij die film, maar is los daarvan natuurlijk ook gewoon een pareltje. Het ritme wordt neergezet. De sfeer wordt mooi opgebouwd, subtiel gebruik van geluidjes, de mooie soulvolle stem van Ben E. King, de saxofoon en de strijkers, het koortje op de achtergrond. Het zit zo goed in elkaar! En dan ook nog eens een tekst die niet heel ingewikkeld is, maar wel in zijn eenvoud geweldig verhaalt over voor elkaar klaar staan. Liedjes zoals ze maar zelden gemaakt worden.

Ik downloade me 36 slagen in de rondte op Soulseek destijds. Onder andere om voor te luisteren voor festivals e.d.

Ik gebruikte daar Kazaa voor in 2003

Ja, ik geloof dat Metallica Napster er al onder gekregen had, maar er waren al diverse alternatieven voorhanden. Is dit nu de tijd voor een flauw grapje over het hoge noorden?

Schitterende film. Op-een-na beste film uit de VS ooit zelfs wat mij betreft (na 12 Angry Men). Als je het kapotgehypte Stranger Things qua (nagemaakte) setting en 80's sfeer wel leuk vindt maar je, terecht, je neus ophaalt voor het suffe verhaal en slechte acteerwerk, check dan Stand By Me. Alles aan deze film is goed gedaan. Een fantastische feelgood (road)trip in een bad vol nostalgie. De dialogen zijn zo sterk in deze film dat het haast lijkt alsof je naar het echte leven zit te kijken, dat kunnen maar zeer weinig films zeggen.

In het hoge Noorden gebruikte ik DC++.

12 Angry Men Smaak in films heb je dus dan moet ik Stand By Me ook maar eens checken.

Wel totaal verschillende films natuurlijk.

Los van het hoge Noorden (kom maar met die grappen hoor, daar staan wij, hoog als we zijn, ver boven ), was het ingewikkelde wel dat je wel heel veel dan moest downloaden voor een meerdaags festival waar je zeker wel 10 podia had waar tegelijkertijd bands stonden. Dat werd wel heel veel downloaden. Zo modern was ik ook niet eerlijk gezegd.

Er gaat inderdaad niets boven Groningen. En dat is een betere beeldspraak dan "Verlies je hart in Overijssel" uit dezelfde periode.

Klopt verder wel. Ik heb geloof ik voor Parkpop 2005 nog eens van elke optredende band een album gedownloaded, maar of dat mijn festivalervaring toen nou erg verrijkt heeft...

Ach, dat zijn we onderhand wel gewend. Ik gebruikte Kazaa en Limewire. Veel corrupte files zaten daar tussen.
In een later stadium nog de Pirate tool voor het Russische VK.com

62. Lost in the Trees - This Dead Bird Is Beautiful

https://www.musicmeter.nl/images/cover/238000/238806.jpg

2012 | Verenigde Staten

Soms word je eigenlijk vrij onverwachts echt geraakt door muziek. Dat gebeurde me bij Lost in the Trees. Voordat ik me inschreef op dit mooie forum sneupte ik hier al wel geregeld wat rond, maar toen nog anoniem. Af en toe keek ik wat er in de rotatielijst stond of welke albums hoog gewaardeerd werden en luisterde dan wat van die albums die me mogelijk aanspraken. Ook een mooie manier om nieuwe muziek te leren kennen.

Zo ook dit album en toen gebeurde het dus, ik werd geraakt. Je gaat wat luisteren en op de een of andere manier wordt meteen je aandacht gepakt. Sowieso bij dit album, maar nog het meest bij dit nummer.
Tja, waarom? Eigenlijk gewoon omdat ik het echt bloedstollend mooi vind. De zang waar veel ruimte aan geboden wordt, terwijl die niet echt standaard of typisch is, weet me vol te raken. Hij grijpt me echt aan door zijn manier van zingen. Dat hij dit album opgenomen heeft als een soort eerbetoon aan zijn overleden moeder, maakt dat het wellicht ook wel ingeleefd en emotioneel overkomt. Dat het dan steeds verder aanzwelt, het nog intenser wordt, helpt natuurlijk ook mee.

Ik heb echt wel eens kippenvel gekregen terwijl ik dit draaide. Dat is toch mooi dat muziek dat met je kan doen! Brok-in-de-keel-mooi.

Had ook best gekund: Neither Here Nor There

Stand By Me:
Nummer, maar zeker ook de film. Ik ben ook groot liefhebber van de meester King en heb bijna alles van hem gelezen. Momenteel ben ik bezig in 'Het Instituut' dat zich wat mij betreft kan meten met zijn beste werk. Terug naar de muziek

De nieuwste, Billy Summers is ook een echte aanrader wat mij betreft Simon77.
Dan ga ik vanavond weer over naar de muziek

Ik was een beetje aan het afhaken qua overeenkomsten, maar met Kaizers Orchestra en vooral Lost in the Trees is het weer rechtgetrokken.

Ik sluit niet uit dat het ook in de rest van de lijst wat met golven zal gaan aERodynamIC, maar daar kom je maar op één manier achter, dus blijf het vooral volgen

61. Fleet Foxes - Third of May / Ōdaigahara

https://www.musicmeter.nl/images/cover/668000/668340.jpg

2017| Verenigde Staten

Ik houd wel folk, dat zal wellicht al wel opgevallen zijn. Fleet Foxes is wel een hele fijne nieuwe band uit deze eeuw, minimaal één van de beste. Dit schijnt dan weer indie folk te zijn. Ik vind het best. Wat ik belangrijker vind is dat ik het erg mooi vind. Over het algemeen geldt dit wel voor de muziek van deze band. Van de vier albums die ze uitgebracht hebben, heb ik er drie op 4,5* staan en de andere op 4*. Dat zegt wel iets over de kwaliteit die ik denk te horen in deze band.

Met zoveel moois lijkt het natuurlijk lastig het beste nummer te kiezen, toch kwam ik al gauw bij dit nummer uit. Dat komt door de vele tempowisselingen, afwisseling en spanning die er in dit nummer zit. Het wordt bijna prog indie folk, of zo. Fabelachtige verschillende secties, die sterk in elkaar overlopen. Elke sectie mooi op zichzelf en nog mooier als geheel. Met een prachtige verstilling op het eind.

De tekst is ook nog eens erg mooi. Alleen het eerste stuk (van coupletten kun je niet spreken met zulke verschillende stukken in één zo'n nummer) alleen al:

Light ended the night, but the song remained
And I was hiding by the stair, half here, half there, past the lashing rain
And as the sky would petal white
Old innocent lies came to mind
As we stood, congregated, at the firing line

Had ook best gekund: White Winter Hymnal

Oeh, mijn favoriete Fleet Foxes-nummer van mijn favoriete Fleet Foxes-plaat.

60. Nirvana - Where Did You Sleep Last Night?

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1768.jpg?cb=1575788720

1994 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Stefan1979 en jassn

Ik denk dat ik niemand, zeker niet uit mijn generatie, hoef uit te leggen wat Nirvana betekend heeft voor het muzieklandschap, maar niet alleen daar. Dat ik ook nu nog geregeld pubers zie lopen in Nirvana-shirtjes zegt wel iets denk ik.

Ook op mij had Smells Like Teen Spirit impact en ik vond het een gaaf nummer, maar het had niet dezelfde impact op me als sommige andere anthems uit die tijd, eerlijk gezegd. Eigenlijk heb ik ook meer met de Foo Fighters dan Nirvana (duikt weg).

Behalve dan met dat ene album, wat uitkwam na Kurt Cobain zijn dood. Het was de tijd dat de Unplugged-sessies erg populair waren en ik was wel benieuwd hoe die soms snoeiharde muziek van Nirvana in een unplugged-uitvoering zou klinken. Nou, dat was wel anders, maar toch onmiskenbaar Nirvana natuurlijk. Ik werd wel een beetje betoverd door het album.

En dan kom je uit bij het laatste nummer. Een nummer van Lead Belly, waar ik toen nog nooit van gehoord had, maar waar ik later over leerde dat die wel meer mooie muziek uitgebracht had. Ook als er nog rustig gezongen wordt, is het al een heel fijn nummer. Gedeeltelijk komt dat natuurlijk ook door de setting en sfeer van het nummer, die door de niet al te ingewikkelde, maar wel duidelijke tekst goed neergezet wordt. Maar als Kurt er in het tweede gedeelte een schepje bovenop doet, wordt het echt buitencategorie en hoor je ook goed wat een uitzonderlijke zanger en artiest Kurt Cobain was. Wat een kracht, intensiteit en emotie legt hij erin, alsof je er bij bent op het moment dat hij zelf zijn vriendin toe staat te zingen wanneer ze thuiskomt. Tot aan het laatste zuchtje toe voor de laatste uithaal, geloof je het gewoon. Geweldig en dan is dit toch het belangrijkste nummer voor mij van Nirvana.

Had ook best gekund: Lake of Fire

Nirvana, dat was wat toen ja (toen het grote publiek ze nog niet kende gonsde het al rond die band vlak voor uitkomen van Nevermind).

1991 was een opwindend jaar, ook voor mij: nog helemaal into Prince, maar de alternatieve scene ontdekt als 21-jarige en de één na de andere band kwam voorbij. Bedenk dat we nog geen internet hadden, dus het was gevoelsmatig allemaal een stuk spannender.

Hun Unplugged album is natuurlijk simpelweg geweldig.

Dan ben ik zeker nu in die fase terecht gekomen

Ik vrees van niet, hoeveel tienermeisjes lopen er niet in Ac/Dc en vooral Ramones shirts. Of denk je dat dit echt allemaal fans zijn?