Denk het ook niet. Zelf kinderen bij mij op school lopen ermee (Stones, PF enzovoort). Ze weten niet eens dat het om een band gaat

Prachtig nummer

Bedoelde daarmee ook juist dat ze het straatbeeld (qua shirts) veranderd hebben, naast de invloed op het muzieklandschap. Staat er misschien wat ongelukkig.

59. The Band - The Weight

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/963.jpg

1968 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: spinout en Sandokan-veld

Via Neil Young en zijn optreden tijdens The Last Waltz, het afscheidsconcert van The Band, kwam ik dus in aanraking met The Band. Ik weet nog dat ik het vrij belachelijk en misschien wel een tikje arrogant vond om je bandje The Band te noemen. Maar bij het horen van The Last Waltz, hoewel die nogal 'ontsierd' wordt door allerlei gastoptredens, kreeg ik wel direct door dat deze band ongelofelijk veel kwaliteit waarborgt. Ik bedacht me los daarvan wel hoe ongelofelijk gaaf het toch geweest moet zijn, dat je bij zo'n historisch afscheidsconcert geweest was met zoveel wereldartiesten

Dat ze wel wat kunnen bleek nog meer toen ik hun eigen albums ging luisteren. Ik hoor de kwaliteit van Bob Dylan ook wel, maar die ligt me gewoon wat minder. Als ze zelf als band muziek opnamen, was het op zijn mooist vind ik. Wat een geweldige melodieën. Wetende dat ze uit de jaren '60 komen durf ik te zeggen dat ze grondlegger voor heel wat muziek geweest zijn. Allemaal geweldige muzikanten, maar zoals bij de beste bands, geldt dat ze meer zijn dan de som der delen.

Aantal jaren terug nog een heerlijke avond in het theater gehad met Leo Blokhuis die verhaaltjes over The Band vertelde en met een hele behoorlijke band die hun muziek speelde.

The Weight vind ik wel echt de mooiste. Wat ze daar doen qua ritmes, die loopjes, die verschillende zanglijnen vind ik echt heerlijk. Ik merk dat ik altijd wat opveer als ik dit nummer hoor en er op de een of andere manier altijd erg gelukkig van word. Dat het al ouder is dan 50 jaar en zo goed de tijd doorstaan heeft, is nauwelijks te bevatten vind ik. Een ongelofelijk goed gemaakt nummer. Deze band mag zich met recht The Band noemen.

Had ook best gekund: Up On Cripple Creek

Het nummer van Nirvana is trouwens gebaseerd op een traditional. Dit is waarschijnlijk de oudste opgenomen versie:

58. The Congos - Fisherman

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16826.jpg?cb=1541430352

1977 | Jamaica
Eerder in de top 100 van: aerobag

We gaan de zaterdagochtend relaxed beginnen.
Ik heb eigenlijk niet zo veel met Reggae. Of eigenlijk kan ik beter zeggen, ik heb nooit de behoefte gevoeld om me echt te verdiepen in de Reggae. Hoe en waarom in ergens laat in de jaren '90 een special edition ben gaan kopen van Heart of the Congos? Eigenlijk geen idee meer. Het zal wel een tip van iemand geweest zijn.

Wat ik wel weet is dat ik het album toch nog steeds met enige, zij het niet met hele grote, regelmaat opzet en er vrijwel elke keer echt van geniet. Het meest van het openingsnummer. Ik vind het een heerlijke vibe hebben, de percussie geweldig, er zitten veel meer geluidjes in dan dat je denkt, maar ik wordt er vooral heerlijk op een goede manier loom van. Dat je het gevoel krijgt dat je in een hele andere zonovergoten vakantie-omgeving staat. Toch ook knap dat muziek dat ook kan doen.

Terwijl ik dit schrijf vraag ik me weer af waarom ik dan nooit de drang krijg om de Reggae verder in te duiken. Ik denk dat het er toch iets mee te maken heeft, dat ik toch een beetje denk dat het toch niet meer beter wordt dan dit.

Had ook best gekund: Bob Marley & The Wailers - Redemption Song

57. Urban Dance Squad - Fast Lane

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1467.jpg?cb=1572321372

1989 | Nederland

Ik schreef eerder bij Rage Against the Machine dat ik nog niet eerder zoiets had meegemaakt. Maar ja, wat wist ik ook eigenlijk op dat moment van muziek? Ik was pas bijna 14 jaar. Ook zij zijn natuurlijk ergens door geïnspireerd geweest, waardoor ze dergelijke muziek zijn gaan maken. Later leerde ik dat één van de belangrijkste inspiratiebronnen notabene een Nederlandse band was, waar ik wel eens van gehoord had, maar die verder toch wat langs me heen gegaan was. Al bedacht ik me later dat ik Demagogue wel een erg lekkere single heb gevonden (maar die connectie kwam dus pas later), maar destijds nooit verder op onderzoek uitgegaan ben. Er was immers zo veel om te ontdekken en ik vond zoveel mooi.

Ik kan me alleen maar bedenken wat voor impact het gehad moet hebben als je eind jaren '80 voor het eerst Mental Floss for the Globe hoorde. Anders dan anders, geweldige energie en een ongelofelijke knappe mix van verschillende muziekstijlen die totaal niet gekunsteld overkomt. Ook nog eens een Nederlandse band die zo vernieuwend is. Wat een verrassing en bewondering moet dat gegeven hebben. Die heb ik niet gehad in de eind jaren '80, want toen was ik echt nog te jong.
Maar ik durf wel te zeggen dat het nog steeds impact op me had toen ik me toch eens ging verdiepen in Urban Dance Squad. Wat een heerlijke muziek om op los te gaan, maar ook wat een bewondering voor wat ze in elkaar draaiden.

Fast Lane was natuurlijk een hitje, maar wat mij betreft toch ook wel het lekkerste nummer van ze. Later ook live-optredens van ze gezien, waaronder het live optreden op Pinkpop. Nou, daar wisten ze ook wel energie in te leggen. Ik was er graag eens bij geweest, maar ben aan de andere kant al lang blij dat ik de muziek met terugwerkende kracht heb leren kennen.

Had ook best gekund: Demagogue

56. iamthemorning - Freak Show

https://www.musicmeter.nl/images/cover/758000/758353.jpg?cb=1558638281

2019 | Rusland

iamthemorning is een Russisch duo, afkomstig uit Sint Petersburg. Tuurlijk krijgen ze her en der wat hulp van andere artiesten, maar de kern bestaat echt wel uit twee personen. Gleb Kolyadin is een virtuoos pianist en Marjana Semkina een geweldige zangeres. Hoewel de muziek op het eerste oor wel eens wat liefelijk kan klinken, laat u niet op het verkeerde been zetten. Overigens ook op het eerste oog, ik heb ze aantal keer live mogen zien, waaronder eenmaal in het prachtige decor van het openluchttheater in Valkenburg waar het plaatje helemaal klopte, zien ze er bijna feeëriek uit. Marjana op blote voeten, altijd met een glimlach, bloemblaadjes op het podium, mooie gewaden.

Eigenlijk maken ze erg zwaarmoedige muziek. Het gaat veel over dood, depressies en ellende. Hier verklapt de titel natuurlijk ook wel wat. Toch voelt de muziek helemaal niet zwaar, integendeel. Zoals gezegd is Gleb een bijzonder begaafd pianist en dat maakt de muziek al bijzonder. Marjana kan echt prachtig zingen en de gelijkenis met Kate Bush dringt zich al gauw op, wat ook wat zegt over de grootsheid van mevrouw Bush, maar ze heeft ook een echt eigen geluid.

In dit nummer gebeurt heel veel in zeven minuten. Het begint weer bijna sprookjesachtig met naast piano ook strijkers en harp. Dan wordt later het tempo wat opgevoerd en vallen ook andere instrumenten in als elektrische gitaar en drums, waardoor de kracht toeneemt. Verstilling en stevigere stukken worden afgewisseld. We worden zelfs nog getrakteerd op een saxofoonsolo. Het voelt als een soort symfonie in zeven minuten.

Vrolijk en luchtig klinkt het misschien wel op sommige momenten, maar de tekst is dat niet.

No one seems to care
That I break into million pieces, oh
They just stand and stare
As I break into million pieces more
Don't dare to say
That sensation's led you here
Perfectly clear
It was fear
So this is how it goes
First you throw a coin in
Then enter on toes
You're about to see
All the horrors that ever
Happened to me

Had ook best gekund: Lighthouse

Surprise surprise... Leuk dat UDS er ook in staat!

Ja, daar was ik ook bij. Heerlijke live band.

55. Soulwax - Much Against Everyone's Advice

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/280.jpg?cb=1612722380

1998 | België

Opnieuw Eurosonic, maar dit keer 1999. Eén van de eerste keren en nog verbaasd over hoeveel podia 'mijn' (want zo ging het wel een beetje voelen, al woonde ik er pas anderhalf jaar) stad eigenlijk herbergde. Op basis van de beschrijvingen in het programmaboekje (vorige eeuw, hè) wisten we dat we in ieder geval naar Huize Maas wilde. Daar zou een Belgisch bandje genaamd Soulwax spelen en daar waren we wel benieuwd naar. Op tijd er naar toe om de rij te voorkomen, want we wisten 'vol=vol'.

Daar hebben we nooit een moment spijt van gehad. De band had de bandnaam met cd's gespeld op de achtergrond, wat al gave lichteffecten gaf. Ze kwamen in pakken op en de microfoonstandaards waren led tl-buizen. Het idee van een beginnend bandje gaf dit absoluut niet. Dat bleken ze later ook niet helemaal te zijn, want ze hadden twee jaar eerder ook al een album uitgebracht. De combi van elektronische muziek op deze manier vermengd met rockmuziek had ik nog niet vaak gehoord. Geweldig lekkere muziek, die je meteen weet te pakken. Goed opgebouwde nummers die direct in je kop gaan zitten. De uitstraling, de show en het speelplezier maakten het af. Ik wist dat ik de volgende dag het album van deze mannen zou moeten scoren bij Plato en dat bleek een fantastisch album te zijn.

Much Against Everyone's Advice als nummer maakte tijdens het concert al de meeste indruk. Ik ben niet het type wat heel erg los gaat tijdens concerten en zeker als ik het nog niet zo ken. Dan kijk ik vaak even de kat uit de boom als goede Noorderling, maar tijdens dit nummer gebeurde dat niet, omdat er zo veel lekkere energie in zit. Nog steeds ga ik er heel lekker op.

Later Soulwax nog een keer gezien in de Oosterpoort. Eén van mijn meest teleurstellende concerten ooit. Waar ik ze dus kende als zeer energiek en charismatisch, was dit een ongeïnspireerd optreden, waar ze zeer vermoeid overkwamen.

Gelukkig had ik al wel geleerd dat de Dewaele broers wel bijzondere artiesten zijn met een geweldig oor en muziekkennis. Gewoonlijk heb ik niet zo veel met dj's, maar hoe zij nummers met elkaar weten te mixen als 2 Many DJ's leverde opnieuw veel bewondering op. Ook op hun site staan geweldige mixes. Ze moeten over een ongelofelijk muzikaal gehoor beschikken om te bedenken dat bepaalde nummers zo goed bij elkaar passen. De documentaire 'Part of the Weekend Never Dies' over de broers is wat mij betreft ook zeker de moeite waard.

Had ook best gekund: 2 Many DJ's - Destiny's Child en 10cc - Independent Women, Pt. 1 [A Capella] / Dreadlock Holiday

Een paar jaar later was ik, als ik me goed herinner, bij een soort van release party van As heard on Radio Soulwax pt 2 waar ze de mixes live draaiden. Waarschijnlijk deze set maar ik zal me een stuk meer vermaakt hebben dan die Juul Josselet, want ik werd er een groot fan van mashups door (en het album zo vaak heb beluisterd dat ik Eple zonder Dolly Parton raar vind klinken).

54. Wilco - At Least That's What You Said

https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9589.jpg

2004 | Verenigde Staten

Ik heb een zwak voor Wilco. Wat een hoop fijne liedjes hebben zij toch gemaakt. Toch weten zij er vrijwel altijd voor te zorgen dat er afwisseling en verrassing in hun muziek zit. Ook een geweldige live-band heb ik mogen ervaren, waarmee ze alleen al door ouderwetse schemerlampjes op te hangen al sfeer weten te creëren.

In dit nummer komen de verschillende kwaliteiten van Wilco het beste samen, vind ik. Het rustige begin, met wat getokkel en wat pianospel. Dan komt de fijne stem van Jeff Tweedy er door heen en die weet in twee coupletjes door ook te goochelen het vertellersperspectief ('At Least That What You Said') een hele setting van een relatie neer te zetten, die bij mij wel even binnenkomt. Je ziet de man al op het bed zitten van de vrouw met haar blauwe oog. Dat je zo'n emotioneel nummer zo mooi ingetogen weet te brengen.

En dan knalt na zo'n twee minuten ineens de gitaar doorheen en wordt er nog drie-en-een-halve minuut een geweldig instrumenteel stuk gespeeld. Alsof de ontlading van het eerste emotionele stuk eruit geperst moet worden.

When I sat down on the bed next to you
You started to cry
I said, maybe if I leave, you'll want me
To come back home
Or maybe all you mean, is leave me alone
At least that's what you said

You're irresistible when you get mad
Isn't it sad, I'm immune
I thought it was cute
For you to kiss
My purple black eye
Even though I caught it from you
I still think we're serious
At least that's what you said

Had ook best gekund: Jesus, Etc.

53. Soup - The Boy and the Snow

https://www.musicmeter.nl/images/cover/671000/671496.jpg

2017 | Noorwegen

Nu kan ik iets vertellen over dat Soup toch wel tot de grootste ontdekkingen hoort van de afgelopen jaren en dat dit ook bij één van mijn favoriete hoezen behoort, iets zeggen over de opbouw en de mooie en toepasselijke tekst. Maar ik kan ook gewoon de recensie die ik ooit voor dit nummer schreef voor de Progladder even recyclen. Het is zondag, ik ga daar maar voor denk ik:

Soms moet je een recensie niet te ingewikkeld maken als iemand 22 jaar voor dato al eens het nummer prachtig samengevat heeft
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/71RQtpUOFAL._SL1274_.jpg

Had ook best gekund: Sleepers

52. The KLF - Last Train to Trancentral - Live from the Lost Continent

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7430.jpg

1991 | Verenigd Koninkrijk

Er gebeurde veel in het begin van de jaren '90 op muziekgebied. Terwijl ik mijn weg wat probeerde te vinden in de muziek, gebeurde er veel op het gebied van de alternatieve muziek, maar toch ook echt op gebied van de dance- en housemuziek. Wat dat betreft heb ik het idee dat er wat dat betreft de laatste twee decennia toch heel wat minder grote ontwikkelingen te zien zijn in de muziek dan de vier daarvoor, maar dit is wellicht een oude man die praat en doet er verder ook weinig toe.

Op het gebied van die dancemuziek en house was meteen wel duidelijk dat ik daar veel minder mee had. Er zaten geregeld best wat lekkere nummers tussen, maar laten we eerlijk zijn: zeker de eurodance heeft weinig gebracht wat de tand des tijds goed heeft kunnen doorstaan. De house en andere verwante genres hebben zich natuurlijk wel goed doorontwikkeld, maar is nooit 'my cup of tea' geworden.

Eén band vond ik toen al er met kop en schouders bovenuit steken en 30 jaar verder is het ook de enige band die ik nog steeds geweldig vind. En dat is The KLF. Wat een geweldige nummers maakten zij. Ook een bijzonder verhaal en geschiedenis van de band, maar daar was ik me toen nog verre van bewust van. Als u daar meer over wilt weten, dan googlet u maar even. Zeker interessant, daar niet van.
Dit is de enige muziek in dit genre die ik zelf nog regelmatig op zet voor mijn eigen plezier en op vol volume draai (want dit draai je niet als achtergrondmuziekje) om me even lekker op uit te leven. Ik vind het nog steeds even goed als toen ik een 12-jarig jongetje was. Ik kan er ook niet stil bij blijven zitten. Heerlijk!

Had ook best gekund: Justified and Ancient (Stand by the Jams) [feat. Tammy Wynette]

Kijk, dat zijn 2 mooie achter elkaar!

51. Tori Amos - Winter

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1587.jpg?cb=1547490863

1992 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Arrie, Paap_Floyd en Grafmat

Dit wordt het moeilijkste verhaal om te schrijven en misschien ergens te privé om te delen op zijn forum, maar we gaan het toch maar doen.

Ik ben niet iemand met heel vrienden, maar degenen die ik heb zijn me erg dierbaar.
Ik leerde haar kennen op de middelbare school, ze liet zich in de les wel eens feministisch uit en ik vond het vervolgens erg leuk om haar op de kast te jagen met wat stokende opmerkingen. Hé, ik was jong. We vonden elkaar nou niet bepaald gelijk leuk. Dat kwam later alsnog goed, toen we elkaar via wederzijdse vrienden elkaar beter leerden kennen.

Duidelijk was dat we nogal van elkaar verschilden, anders in het leven stonden en soms ook anders over dingen dachten. Maar juist van haar leerde ik ook echt hoe je anders tegen dingen aan kon kijken en anders met dingen om kon gaan. En dat het wel degelijk uitmaakte wat je zei en dat het niet alleen aan de ander lag als iemand je soms wat harde grappen niet kon waarderen. Er ontstond ware vriendschap en ze maakte deel uit van een kleine maar hechte vriendengroep, waarin we veel lol met elkaar hadden.
Ook kwam geregeld naar voren dat ze toch wel echt anders met dingen omging en ook wat zwaarder en serieuzer in bepaalde zaken stond. Maar we vulden elkaar leuk aan en denk toch dat zij mij het meest anders naar dingen heeft leren kijken en me in die zin dingen geleerd heeft. Maar net zo goed verbaasde ik me met enige regelmaat dat je ook zo moeilijk kon doen of zo naar iets kon kijken. Af en toe lachte ik erom, geregeld haalde ik mijn schouders erover op en heel soms botsten we erover. Daarna had ik vaak weer veel lol met haar.

Zoals in elk leven veranderen zaken, als je naar de universiteit gaat en in verschillende steden komt te wonen. Je vriendengroep verandert en je krijgt kinderen. Toch zagen we elkaar met enige regelmaat en hadden we lol met elkaar. Ze kwam weer in Groningen wonen. Maar het contact veranderde zoals naar mijn mening bijna elk contact verandert door de jaren heen en ik vind dat best. Zij had daar meer moeite mee en zo kwam ik een keer met haar in de kroeg terecht en na afloop kwam ik beduusd thuis en stamelde naar mevrouw Bonk: "Ik geloof dat ze de vriendschap uitgemaakt heeft." Het geeft aan hoe ze met bepaalde dingen omging. Gelukkig is het contact later weer hersteld en hebben we nog mooi momenten met elkaar meegemaakt.

Nu kon ze nogal kabaal met zich mee brengen qua stemvolume en vonden wij het altijd mooi dat ze aan haar konden horen dat we uit Friesland kwamen, terwijl juist zij geen Fries sprak thuis.
Daarnaast kon ze ook nog eens echt heel erg mooi zingen. Ik ben geregeld bij optredens van haar geweest. Waaronder een keer in een bovenzaal van De Beurs waar na elkaar verschillende mensen optraden, waar ze een verhaal vertelde over dat ze met haar vader ging wandelen in de sneeuw. Ik moest wel gniffelen, want het klonk alsof het haar verhaal was, wat ook een aantal dachten, terwijl ze gewoon citeerde uit de tekst van Winter. Vervolgens zong ze het prachtige lied en ze deed het absoluut geen onrecht aan, integendeel en dat zegt absoluut heel veel, want ik vond het altijd al een geweldig nummer en had Tori Amos ook nog eens erg hoog als zangeres. Je hoorde ook in de zaal het echt stil vallen en je kon de bewondering bijna horen. In het applaus na de tijd kwam die tot uiting.

Ze stond af en toe zwaar in het leven en psychisch ging het de jaren daarna geregeld wat slechter. Tot het echt slecht ging. Op een zaterdagochtend kwam een telefoontje van haar man. Het leven was te zwaar geworden om te dragen. Haar man, kinderen, familie en vrienden moesten verder zonder haar.

Dit nummer is onlosmakelijk met haar verbonden geraakt. Er zijn inmiddels dagen dat ik niet aan haar denk, maar ze zijn wel ruimschoots in de minderheid. Ze schiet vaak nog eens in gedachten, gelukkig ook vaak met een glimlach. Maar ze wordt gemist.

Herstel, 3 mooie achter elkaar!

En een mooi persoonlijk verhaal, wat uiteindelijk slecht afliep, waarvoor dank.

Prachtig verhaal en dito nummer wel heel triest inderdaad, toch knap dat je dit durft te delen.
Kwam wel ff binnen hier.

Voor we de bovenste helft van mijn lijst induiken, eerst tijd voor een overzichtje van de nummers 51 tot en met 75:

51 Tori Amos - Winter
52 KLF - Last Train To Trancentral - Live from the Lost Continent
53 Soup - The Boy and the Snow
54 Wilco - At Least That's What You Said
55 Soulwax - Much Against Everyone's Advice
56 iamthemorning - Freak Show
57 Urban Dance Squad - Fast Lane
58 The Congos - Fisherman
59 The Band - The Weight
60 Nirvana - Where Did You Sleep Last Night?
61 Fleet Foxes Third of May / Ōdaigahara
62 Lost in the Trees - This Dead Bird Sounds Beautiful
63 Ben E. King - Stand By Me
64 Anathema - The Storm Before the Calm
65 Kaizer's Orchestra - Ompa til du dør
66 Morrissey - Irish Blood, English Heart
67 Ryan Adams - Come Pick Me Up
68 Deftones - Digital Bath
69 Van Morrison - And the Healing Has Begun
70 Ani DiFranco - To the Teeth
71 Lazuli - Les Courants Ascendants
72 Mickey Newbury - Write a Song a Song/ Angeline
73 Foo Fighters - Walk
74 Malcolm Middleton - Loneliness Shines
75 Harrie Jekkers - Terug Bij Af

De bijbehorende Spotify-lijst:

50. Opeth - The Drapery Falls

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1889.jpg

2001 | Zweden
Eerder in de top 100 van: Casartelli en Sammael

Ook Opeth is een band die een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt heeft van black metal-band naar veel meer de progressieve rock kant uit. Maar ik kan het wel waarderen als een band zich niet steeds weer herhaalt en ik ben sowieso wel liefhebber van de verschillende tijdperken van deze band. Wat ze doen, doen ze goed.

Op zijn tijd wat stevige, zware metal, houd ik wel van. Wel met mate, maar mits goed gedoseerd kan ik daar erg van genieten. Als er maar wel wat gebeurt in de muziek en niet vervalt in (mijn oren) dom geschreeuw of gebeuk, dan kan ik ook zelfs wel wat gegrunt of gescream (u merkt, ik ben geen kenner) waarderen, als het maar goed ingezet wordt en muzikaal blijft. Natuurlijk helpen wat progressieve elementen bij mij, maar het hoeft niet eens beslist. Nou, voor al die elementen ben je bij Opeth aan het goede adres. Want laten we wel zijn, ze hebben misschien wel het beste metalalbum ooit gemaakt met Blackwater Park.

Geen album wat ik op zet als ik me vrolijk of luchtig voel. Juist als ik me wat neerslachtig of wat zwaarder op de hand voel, gaat dit album in de cd-speler. Nu is muziek bij mij ook wel een emotie-regulator en kan het gevoelens ook vaak versterken, maar dit album doet dit niet zo zeer, maar past er gewoon bij en laat het er zijn (klinkt wel wat zweverig, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel). The Drapery Falls komt altijd het meest binnen.

Wat mij betreft is Mikael Åkerfeldt één van de weinige zangers (maar dan kan zoals gezegd ook aan mijn gebrek aan kennis liggen) die zowel heel mooi 'gewoon' kan zingen, als erg goed kan grunten. Dan is de rest van de band (die nog wel eens wisselt qua samenstelling) ook nog eens van topkwaliteit. De compositie klopt aan alle kanten. Ik vind de afwisseling tussen de hardere en de rustigere stukken zo mooi. Vlak na gegrunt een akoestisch gitaartje, waar je heel even denkt in een folk-nummer terecht gekomen te zijn en dan knallen de gitaren en drums er weer door heen! Zo zit het vol met dit soort momenten. Lekker hoor!

Had ook best gekund: Svekets Prins

Aangrijpend verhaal bij een eveneens prachtig nummer van Tori Amos. Mooi hoe open je bent!

Dat nummer van Wilco is kapot briljant, die tekst is van een niet te vatten genialiteit. En uiteraard liefde voor Opeth en Tori bedankt om te delen.

Dank voor het delen van je verhaal bij Winter van Tori Amos Ik vind dat het psychische aspect van het leven nog vaak teveel ondersneeuwt in deze happy go lucky wereld...

49. Townes van Zandt - Waiting Around to Die

https://www.musicmeter.nl/images/cover/32000/32111.jpg?cb=1559818245

1969 | Verenigde Staten

Het heeft iets magisch als je voor de eerste keer een artiest gaat horen die ver voor je geboorte muziek gemaakt heeft en inmiddels al niet meer leeft en je vrijwel direct geraakt wordt. De stem, de stemmige omlijsting, de aangrijpende teksten. Het geheel maakt dat je meteen gegrepen wordt en direct onder de indruk bent.

Die magie bracht de eerste keer luisteren naar Townes van Zandt me. Deze man had duidelijk iets te vertellen en zijn doorleefde manier van zingen maakte dat ik meer wilde horen en opnieuw het album opzette. Iets onbekends luisteren en meteen gepakt worden door de schoonheid overkomt me niet zo vaak. Gelukkig ook maar, want dan blijft het bijzonder.

Ook deze muziek is niet al te vrolijk van toon. Dat hoor je wel terug in de teksten. Ik blijf er altijd iets dubbels bij houden. Dat ellende of je slecht voelen tot zulke mooie muziek kan leiden. Die ellende gun je niemand. Aan de andere kant kan dergelijke muziek ook troost en herkenning geven voor vele anderen. Hoe dan ook, Waiting Around to Die vind ik het mooiste pareltje wat Townes van Zandt geschreven heeft.

Had ook best gekund: Flyin' Shoes

Mooi verhaal bij Tori

Mooie verhalen, goede nummers, en van de laatste Calvin & Hobbes word ik altijd blij.

48. Fountains of Wayne - Radiation Vibe

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6049.jpg

1996 | Verenigde Staten

Halverwege de jaren '90 was de eerste golf van de grunge (en gelukkig ook de eurodance) wat gaan liggen voor mijn gevoel, of het was zo dat ik wat meer open ging staan voor andere muziekstromingen. Dat is ook goed mogelijk, want ik werd ook wat ouder. De muziekwereld bleek toch nog weer veel groter dan ik dacht. Mijn belangrijkste bron voor nieuwe muziek in die jaren was Radio 3 (gewoon, omdat het kan: Rob Stenders is de beste dj, weet u dat ook weer). Ik weet nog dat ze overstapten naar horizontale programmering (eerder had elke omroep een vaste dag, eigenlijk ongelofelijk als je daar met de ogen van nu naar kijkt). Avondspits was vaste prik bij het huiswerk en de hitlijsten op zaterdag ook, maar ik luisterde sowieso veel, omdat ik ook altijd leerde met muziek aan.

Het waren de jaren van de Britpop, maar er was ook ruimte voor gitaarbandjes van elders. En zo hoorde ik voor het eerst dat geweldig aanstekelijke Radiation Vibe. Enerzijds vertrouwd en gaat meteen in je hoofd zitten, maar toch anders dan anders. Wat een lekkere muziek is dat zeg!

Later bleek hun debuutalbum vol te staan met dergelijke deuntjes. Dat vind ik altijd ongelofelijk knap, dat het lijkt of het vrij gemakkelijke liedjes zijn, maar het toch veel beter in elkaar zit dan dat je denkt en je er nooit genoeg van krijgt en altijd weer vrolijk van wordt als je het hoort. Ook op latere albums stonden nog genoeg pareltjes (en van de clip van Stacy's Mom werd ik stiekem ook wel blij), al werd de kwaliteit van het debuutalbum niet meer gehaald. Ik heb laatst nog van Poek geleerd dat het eigenlijk Powerpop is, zo leer je toch nog wat over een bandje wat je al van het begin af aan volgt.

Het laatste album is wat anders qua toon, maar niet minder mooi wat mij betreft. Het laatste inderdaad, omdat Adam Schlesinger bijna 2 jaar geleden overleed aan corona. Jammer genoeg zal er dus geen nieuw werk meer volgen. Die eerste single is toch altijd mijn favoriet gebleven en nog steeds een nummer waar ik lekker veel energie van krijg en nog elke keer mee moet zingen en me in beweging brengt.

Had ook best gekund: Cold Comfort Flowers

47. Nynke Laverman & Tsjêbbe Hettinga - Eftereach

https://www.musicmeter.nl/images/cover/340000/340291.jpg

2013 | Nederland

Ik woon inmiddels het grootste gedeelte van mijn leven in Groningen, maar ik ben geboren en getogen in Friesland. In Drachten om precies te zijn. Mocht u nu graag Friesland eens willen ontdekken, u kunt met een gerust hart Drachten overslaan. Friesland kent vele mooie plekjes en steden, maar Drachten behoort daar niet toe. De middelbare school waar ik heen ging behoort tot de mooiste gebouwen van Drachten, wat in dit geval vooral iets over Drachten zegt. Heerenveen kunt u ook gerust links laten liggen. Ik ga daar ook alleen heen voor het voetbal en mijn broer en zijn gezin. Maar verder is er heel veel moois in de provincie te vinden.

Ik groeide op in een Friestalig gezin. Ik beschouw Fries dan ook echt als mijn moedertaal en ik voel me eerder Fries dan Nederlander. Er zijn vast mensen die daar wat van vinden of zich over verbazen en dat mag, maar ik geef aan hoe het voor mij is en hoe ik het voel. Dat 'Fries zijn' zit toch diep.

In je moedertaal ligt emotie net wat eerder aan de oppervlakte en een mooie tekst of muziek kan me dan net wat eerder raken. De beste zangeres die er in Friesland rondloopt is Nynke Laverman. In het prachtige Eftereach (je achterste oog) komen ook nog eens twee kunstvormen samen. Namelijk naast de muziek de poëzie. Het nummer is geschreven samen met dichter Tsjêbbe Hettinga die ook zelf voordraagt tijdens het lied, maar kort na de opnames aan kanker overleed. Nynke zingt hier overheen en dat maakt het een bijzonder soort duet en een uniek nummer.

Het nummer gaat over het Friese landschap, maar ook de kwetsbaarheid ervan. Vandaar dat Nynke ook zingt over: "Geef me de ogen van een kind en laat me zien". Een nummer wat me raakt op meerdere manieren.

Had ook best gekund: Lit Los. Dit mag gedraaid worden op mijn begrafenis. Overigens is de link een verkorte versie, de gehele versie is niet te vinden op Youtube, wel op Spotify.

Aangezien de studioversie hiervan ook niet op Youtube te vinden is, hier een liveversie met het Noordpool-orkest. Ook erg mooi!

Nou, dan verwacht ik The Serenes ook nog wel
Wel apart om als hartstochtelijke Fries in Groningen te wonen
Ik heb alleen Sielesâlt van Nynke en ik heb haar 1 keer gezien, dat was wel de moeite waard