The Serenes
Het beste wat ooit uit Friesland is gekomen

Fryslan boppe

Laat ik maar verklappen dat The Serenes in de 'bubbling under' staan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die pas veel later heb leren kennen, maar inderdaad wel erg mooi.

Geen probleem. Die komen nog wel een keer in een andere top-100 langs

En misschien komt mijn nummer 100 nog, over de Fries die in Groningen ging wonen en vaak in Cafe de Evenaar kwam, in de hoerenbuurt vlak bij het raam?

46. Devin Townsend - Genesis

https://www.musicmeter.nl/images/cover/747000/747505.jpg?cb=1554572656

2019 | Canada

Soms liggen genialiteit en gekte (wat voor mij niet beslist een negatieve lading heeft) dicht bij elkaar, heb ik het gevoel. Dat gevoel krijg ik ook geregeld bij Devin Townsend. Een bijzonder artiest uit Canada. Hij schijnt ooit eens gediagnosticeerd te zijn met een bipolaire stoornis (manisch-depressiviteit) en dat hoor je wel wat terug in zijn muziek. Want deze man is nogal veelzijdig. Zo kan hij keiharde metal maken, ook in de tijd toen hij deel uitmaakte van Strapping Young Lad, maar ook zeer rustige muziek maken tot aan ambient toe. Ook heeft hij zijn eigen karakter ontwikkeld in de vorm van Ziltoid the Omniscient die de aarde vernietigt als hem niet binnen een uur een ultieme kop koffie wordt geschonken. Je moet het maar verzinnen. Niet alles heeft hetzelfde hoge muzikale niveau, maar af en toe weet hij fantastische muziek te maken.

Ook live is het een belevenis, want hij praat honderduit, vertelt verhalen, beschikt over humor en gaat voluit voor zijn optredens. Maar zijn muziek gaat dus alle kanten uit. Daarnaast is hij ook niet vies van een beetje over-the-top en bombast. Met andere woorden, je moet er van houden. Nou, dat doe ik wel.

In dit nummer komt eigenlijk alles wel samen. Het lijkt zo liefelijk te beginnen met een koortje, maar je wordt uiteindelijk alle kanten uitgetrokken in het nummer. Dit zal niet door iedereen gewaardeerd worden verwacht ik, maar geef het een keer een kans, onderga het een keer. Het levert altijd wat op; of u weet dat Devin Townsend niet geheel uw ding is (maar goed, hij heeft dus ook andersoortige muziek gemaakt), of u vindt het geweldig. Een win-win-situatie toch?
Hoe dan ook, ik ga hier heel goed op.

Had ook best gekund: Earth Day

Genesis is misschien wel een van de indrukwekkendste tracks die Devin ooit heeft geschreven. Zijn gehele carrière in zeven minuten. Toch blijft het voor mij bij ''knap'', het doet me niks.

Earth Day daarentegen, prachttrack. Ook een vrij drukke track, maar heel sfeervol.

45. Blur - No Distance Left to Run

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1222.jpg?cb=1605157151

1999 | Verenigd Koninkrijk

Nu schreef ik bij Oasis dat ik het maar onzin vond dat je een keuze zou moeten maken tussen Oasis en Blur. Dat wil niet zeggen dat ik geen voorkeur heb. Die ik heb wel en die gaat toch uit naar Blur. Sterker nog, ik vind Damon Albarn één van de grotere muzikale genieën van deze tijd. Als je ziet wat voor verschillende muzikale projecten die zich allemaal op de hals gehaald heeft in verschillende stijlen en dan ook nog over het algemeen een erg hoge kwaliteit afleveren. Ik geef het je te doen en er zijn maar heel weinigen die het echt kunnen, als je het mij vraagt.

Maar het bandje waar het allemaal mee begon qua succes voor Damon Albarn kan ik dus ook goed waarderen. Voor mij het hoogtepunt in hun oeuvre is toch wel het hartverscheurend mooie No Distance Left to Run. Hartverscheurend in dubbele betekenis. Het is namelijk een prachtig nummer met een erg diepe maar pijnlijke tekst over een break-up. Ze hebben uiteraard wel meer mooie nummers, maar deze komt het hardste binnen.

When you see me
Please turn your back and walk away
I don't want to see you
'Cause I know the dreams that you keep is wearing me
When your coming down, think of me here
I got no distance left to run

Had ook best gekund: Damon Albarn - Lonely Press Play

44. Pink Floyd - Dogs

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2435.jpg

1977 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: Don Cappuccino

Pink Floyd is een erg belangrijke band in mijn muziekontwikkeling geweest, maar ik denk wel voor de algehele muziekontwikkeling. Ik had inmiddels doorgekregen dat ik naast wat populair was in mijn jeugd, ook gegrepen werd door langere nummers die een minder vaste structuur kennen. Dat scheen dus symfonische rock te heten en dan kom je natuurlijk vroeg of laat bij Pink Floyd en meer specifiek The Dark Side of the Moon uit.
Hierbij nog wel weer de aantekening dat er thuis bij ons nauwelijks muziek voor handen was en we ver voor zaken als downloaden en Spotify zaten. Derhalve was ik dus afhankelijk van de bibliotheek of mijn spaarcentjes. Dan kon je voor 40 tot 45 gulden (!) een cd kopen. In mijn tijd in Drachten deed ik dat bij The Music Store. Ook die keten bestaat al lang niet meer.

The Dark Side of the Moon draaide ik maar weer en weer, want iedere keer hoorde ik weer meer. In het begin was er de verbazing dat dit ook muziek kon zijn, later de ver- en bewondering. Toen er een nieuw livealbum kwam van Pink Floyd in1995 (P*U*L*S*E) moest ik dat hebben. Helemaal omdat het ook nog eens in een niet standaard verpakking zat. Daar besteedde (en nog steeds) ik mijn zuur verdiende spaarcentjes graag aan. Ik zal niet de enige zijn die herinneringen heeft aan het knipperende lampje aan de zijkant van het album. Dat je wakker wordt in de nacht en meteen aan Pink Floyd moet denken, want dan zag je dat lampje weer knipperen.

Smaak ontwikkelt zich door en inmiddels is Animals mijn favoriete album geworden. Overigens ook met een iconische hoes. Pink Floyd vind ik op dit album toch net wat spannender, afwisselender en venijniger. Dat laatste kenmerkt hun muziek gewoonlijk niet. Ik vind de beeldspraak en de maatschappijkritiek die er in dit album verscholen zit mooi gedaan. Dogs staat voor de zakenlui. Het is wat gebaseerd op Animal Farm, toch ook een indrukwekkend boek vind ik, hoewel dat mede te danken is aan een Engelse leraar die gek was op dergelijke boeken (Lord of the Flies en I'm the King of the Castle deden we ook klassikaal als ik het me goed herinner) en er passievol over kon praten. Maar eerlijk gezegd gaat het me meer om de muziek.

Dit is één van de weinige nummers die Gilmour en Waters samen geschreven hebben. Je hoort dan terug wat er kan gebeuren als deze mannen van elkaars kwaliteiten gebruik maken (in plaats van elkaar bevechten). Dan leveren ze 17 minuten topkwaliteit af. Er gebeurt meer dan gewoonlijk en zit meer afwisseling in. Zodra je toegezongen wordt: "You Got to Be Crazy", heeft het nummer je aandacht en die laat het niet meer los.

Na zo'n verhaal vraag je wellicht af "waarom dan 'al' op nummer 44?" Ik was er zelf eerlijk gezegd ook wel een beetje verbaasd over. Tja, het is een top 100 van nummers en ik vind Pink Floyd wel de band bij uitstek die albums maakt en waar de nummers toch wel aan kracht verliezen buiten de context van het album. Zelfs Dogs. Maar goed, ook met nummer 44 is niets mis.

Had ook best gekund: Run Like Hell

Je vergeet Maywood

Ik dacht dat die uit Rio kwamen

Het beste dat Friesland ooit voortbracht is:
https://cdn-kiosk-api.telegraaf.nl/52a0f2a0-dc84-11e9-82fd-02c309bc01c1.JPG

Oei, op het randje van provinciegrensoverschrijdend gedrag...

43. The Roots - The OtherSide (Feat. Bilal en P.O.R.N.)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/233000/233232.jpg

2011 | Verenigde Staten

Waar ik al eerder aangaf nieuwe muziek ontdekt te hebben via het spel 'Album van het Jaar' en daar zaaf indirect voor bedankte, hier verdient hij een heel direct bedankje. Want voor dat spel sneupte ik wel eens door de jaarlijsten qua stemmen van de diverse users om wat inspiratie op te doen en nieuwe albums te ontdekken. Zo zag ik voor de editie van 2011 het album undun in de lijst van de organisator staan. Van de band The Roots, daar had ik al eens van gehoord, want dat was de huisband van Jimmy Fallon. Een talkshow waar ik zo af en toe wel naar keek en ze deden in die show ook geregeld hele goede en grappige dingen op muziekgebied. Daarnaast ben ik nooit een actieve hip-hopvolger geweest en werd het wel weer eens tijd om wat nieuwe hip-hop te gaan luisteren.

Allemachtig, wat heb ik daar nooit een moment spijt van gehad. Sterker nog, ik ben er erg dankbaar voor. Want die The Roots bleek een ongelofelijk goede band te zijn. Ze bleken natuurlijk ook nog veel langer te bestaan dan ten tijde van undun, dus ik had nog heel wat in te halen. Toch is undun voor mij het hoogtepunt qua albums.
Nu maken The Roots, voor zover ik er verstand van heb en dat is niet heel veel, wat mij betreft ook zeker geen standaard-hip-hop. Daarvoor zijn er te veel invloeden vanuit andere muziekstromingen in te horen. Het klinkt allemaal net wat melodieuzer.

The OtherSide vindt ik echt fantastisch. Dat begint al met de drums, dan die heerlijke flow waarop er gerapt wordt, het riedeltje op de toetsen, het mooi gezongen refrein en een sterke tekst. Wat een nummer!

Life is only a moment in time and it passed by

We're all on a journey
Down the hall of memories
Don't worry bout what you ain't got
Leave with a little bit of dignity
Never loved what I had
Always felt like I deserved more
But when I
Make it to the other side
Make it to the other side
That's when we'll settle up the score

Had ook best gekund: You Got Me (Feat. Erykah Badu)

Oh, deze van The Roots ook weer zo mooi, erg mooi lijst tot nu toe .

42. Ben Howard - Oats in the Water

https://www.musicmeter.nl/images/cover/281000/281794.jpg

2012 | Verenigd Koninkrijk

Ook Ben Howard is voor mij een Eurosonic-ontdekking. Januari 2011 mocht ik hem zien tijdens de editie van dat jaar in de prachtige Stadsschouwburg van Groningen. Dus wederom de mooie zaal als decor van het optreden terwijl wij op het podium stonden te kijken naar Ben Howard. Die werd ondersteund door een man met staande bas en vrouw die de tweede stem verzorgde en de cello speelde, als ik het me goed herinner. Nu vind ik de cello echt een prachtig instrument. Dus dat zat al mee. Ben Howard leerde me dat je de gitaar ook prima als percussie kan gebruiken als hem laat liggen op je schoot.

Nu houd ik sowieso wel van dergelijke singer-songwriters, maar eigenlijk was me bij dit optreden al duidelijk dat we hier wel met een bijzonder getalenteerd man te maken hadden. Ruim een half jaar later werd 'Keep Your Head Up' veelvuldig gedraaid bij Radio 3. Toen ik kende ik hem dus al lang. Het voelt dan toch een beetje als 'jouw ontdekking'. Ook toen vond ik 'Keep Your Head Up', hoewel een lekker deuntje, niet kenmerkend voor de muziek van Ben Howard. Daarvoor was het wat te vrolijk van toon.

De jaren erna is zijn muziek eigenlijk alleen maar donkerder en minder toegankelijk (voor het grote publiek dan) geworden. Maar ik vond het alleen maar mooier worden. Dat begon al met de werkelijk schitterende EP The Burgh Islands. Het was toen al duidelijk dat hij niet de keuze gemaakt had om meer up-tempo en catchy deuntjes te maken á la Keep Your Head Up.
Wat een sfeer en intimiteit, maar ook intensiteit weet hij te brengen op die EP. Het voelt bijna wat mysterieus aan. Oats in the Water vormt het onmiskenbare hoogtepunt, waar ook nog eens geweldige instrumentale stukken in zitten.

Had ook best gekund: End of the Affair

41. Steven Wilson - Routine

https://www.musicmeter.nl/images/cover/470000/470328.jpg?cb=1562276402

2015 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: Grafmat, Corporal Clegg en jordidj1

Steven Wilson beschouw ik ook als één van de grotere muzikale genieën van deze tijd. Ik geef het je te doen, als je kijkt naar de carrière van deze man en ziet waar hij allemaal in gezeten heeft en wat hij allemaal gedaan heeft. Uiteraard Porcupine Tree (die zowaar ook weer met nieuw werk komen dit jaar), maar ook in bands als Blackfield, No-Man, Bass Communion, Storm Corrosion en I.E.M. en elk project beslaat weer een ander gedeelte van het muzikale spectrum. Daarnaast is hij ook nog een bijzonder getalenteerd producer en sound engineer en heeft hij al vele platen heel behoorlijk opgepoetst.

Daarnaast (ik weet ook niet precies hoe je dat tijdtechnisch doet) maakt hij ook nog eens soloalbums. Met daarop geweldige muziek! Maar dat niet alleen, want hoewel het bij muziek natuurlijk voornamelijk gaat over hoe het klinkt, begrijpt Steven Wilson ook als geen ander dat je door dingen toe te voegen de muziek nog wat mooier kan maken, doordat het dan net wat meer lading en diepgang krijgt.

Zo heb ik de Special Edition van Hand. Cannot. Erase. in mijn bezit. Voor de mensen die het niet weten; dit is een conceptalbum over het ware verhaal over een Engelse vrouw, die ruim twee jaar onontdekt dood in haar appartement in Londen gelegen heeft. Dat kwam ook omdat ze kort voor haar dood het contact met haar familie en vrienden verbroken had. Die Special Edition kwam in de vorm van een boek, maar ook nog eens met allerlei extra prullaria daarin, zoals ansichtkaarten en handgeschreven brieven, aan de hand waarvan het verhaal verteld wordt. Als je dan tijdens het luisteren bladert in zo'n boek komt de muziek nog wat harder binnen, tenminste bij mij wel.

Bij het nummer Routine, toch al het mooiste nummer van het album (ook nog even een speciale vermelding voor de mooie stem van Ninet Tayeb), heeft hij ook nog een een prachtige clip laten maken. In dit geval over een vrouw die angstvallig probeert vast te houden aan haar vaste routines, om maar niet te veel onderuit te gaan over het feit dat ze haar kinderen en man verloren is bij een schietpartij op school.
Dan is de muziek al geweldig, maar het dringt dan wel nog veel meer door als niet alleen de opbouw in het nummer mooi is, maar dat ook geldt voor de clip. Indringend is zacht uitgedrukt. Kippenvel, zowel in de goede zin als van weerzin vanwege het verhaal.

Had ook best gekund: The Raven That Refused to Sing (ook zo'n prachtige clip!)

Op Bonk en mijzelf na, natuurlijk.

Routine en The Otherside

40. Elliott Smith - Pictures of Me

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1385.jpg?cb=1624026931

1997 | Verenigde Staten

Ik ben geen depressief mens. Gelukkig maar, want opnieuw, hoewel ik er mijn best voor doe, dat is niet zozeer een verdienste, maar voor het grootste deel toch gewoon mazzel, vind ik. Tuurlijk voel ik me wel eens slecht, verdrietig of kan ik wel eens wat zwaar op de hand zijn, maar dat zijn bij mij op zijn hoogst periodes die voorbij gaan. Daar ben ik erg blij om. Ellende trek ik me wel aan, maar ik verzuip er gelukkig niet in.
Dat moet ook wel voor mijn werk, aangezien ik als gedragswetenschapper werk in de jeugdzorg en gehandicaptenzorg. Laat ik het zo zeggen, ik maak nog wel eens wat ellende mee, of weet dat mensen veel ellende meegemaakt hebben. Dat trek ik me wel aan, ik leef ook mee, maar dat moet ik ook weer los kunnen laten, want anders gaat het werk teveel ten koste van mezelf en kan ik die ander ook minder goed helpen.

Ik heb me wel eens afgevraagd, gezien het bovenstaande, waarom ik dan zo trek naar die singer-songwriters die schrijven over ellende en niet al te vrolijk van toon zijn. Ik denk dat het vooral is om dat ze me weten te raken. Ik draai dergelijke muziek ook wel het meest op mijn wat mindere dagen en dan komt het des te meer binnen. Ik denk echter dat die muziek me vooral helpt. Het kan er wel voor zorgen dat het het gevoel even bevestigt, ik iets herken en ik er nog wat verdrietiger door word, maar het zorgt er niet voor dat ik er in ga zwelgen of het uitzichtloos wordt, maar het juist helpt om weer verder te gaan. Het kanaliseert dus blijkbaar dat gevoel of die zwaarmoedigheid voor mij een beetje.

Ik merk wel dat ik dit de charme vind van spontaan gaan schrijven, ik had niet van tevoren bedacht dat ik dit ging vertellen bij Elliott Smith. Het kwam blijkbaar bij me op.
Nou ja, Elliott Smith is dus zo'n singer-songwriter die niet al te vrolijk van toon was en me wel wist te raken en prachtige liedjes maakte. Pictures of Me vind ik zijn mooiste, maar dat is zeker niet de enige die de moeite meer dan waard is in zijn niet al te uitgebreide oeuvre. Maar dit is dus wel zijn beste.

Had ook best gekund: Son of Sam

Ik ben inmiddels wel een paar jaar "klaar" met Wilson en al zo'n projecten. Gewoon te veel en te vaak zeg maar. Elke maand kwam er wel weer wat uit en ik at het allemaal maar blijkbaar houdt dat dan toch een keer op. Zielloos en humorloos is wat me nu vooral tegenstaat. De nieuwe nummer van PT ook, pfff.

Maar goed Routine dus. Ja wel aardig hoor

Ik herken wel een beetje wat je zegt, vigil, al heb ik het niet zo sterk. Zijn laatste twee albums helpen wat dat betreft ook niet mee. Ik denk dat als ik de top 100 een paar jaar geleden gepresenteerd had, dan had het waarschijnlijk nog wel hoger gestaan, omdat toen de indrukwekkende concerten tijdens de HCE-tour die ik van hem gezien had nog verser in het geheugen zaten. Ik heb hem toen in Hedon en de Oosterpoort gezien en was zwaar onder de indruk. Dat was ik toch ook duidelijk minder, hoewel nog steeds goed, toen ik hem de laatste keer zag in de Afas Live.

39. The Gathering - Eléanor

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1778.jpg?cb=1522855955

1995 | Nederland
Eerder in de top 100 van: vigil en Casartelli

We zijn aanbeland bij de beste zangeres uit Nederland. Nu had ze wat mij betreft niet beslist hoeven meedoen aan het gelijknamige programma om dat te bewijzen, maar dat terzijde. Strange Machines voor het eerst horen als 16-jarige jongen had op mij wel impact. Wat een lekkere zware muziek, goede riffs, maar vooral wat een geweldige stem. Dit was ook weer anders dan wat ik tot toen toe kende. Wat een dijk van een nummer! Hoewel er een aardige generatie van female fronted (gothic) metal (of hoe het ook maar genoemd wordt) achteraan kwam, werd dit wat mij betreft nooit meer geëvenaard.

Nu moet ik wel eerlijk zijn dat het er niet direct toe leidde dat ik The Gathering-fan werd of ze ging volgen, want dat was niet zo. Wel kwam ik die fantastische zangeres wel geregeld weer tegen, bijvoorbeeld bij de diverse projecten van Arjen Lucassen (Ayreon, The Gentle Storm) en bijvoorbeeld later ook nog wel bij Devin Townsend. Uiteindelijk ben ik ook nog eens in de discografie van The Gathering gedoken, maar ook de andere bands en het solowerk ken ik inmiddels. Dan hoor je wat een ongelofelijk veelzijdige zangeres ze is en wat ze qua stijlen allemaal goed kan zingen. Ook live, waar ze met haar vrolijke presentatie ook nog eens het extra plezierig maakt om naar te kijken en luisteren.

Strange Machines heeft een bijzonder plekje in mijn hart, maar Eléanor is eigenlijk nog wel weer wat beter, want mooier qua opbouw en afwisseling en een nog betere compositie. Het heeft wel dezelfde zwaarte in zich en kent ook geweldige riffs, maar er gebeurt nog iets meer. En Anneke laat horen hoe goed ze wel niet kan zingen. Wat een kracht, bereik en volume! Maar alles op haar conto schrijven zou de rest van deze band echt tekort doen, want wat wordt er ook geweldig gemusiceerd. Topnummer dus!

Had ook best gekund: Nighttime Birds

En nu gaat ze kennelijk optreden met de muziek van Kate Bush. Daar houd ik mijn hart toch ook wel een klein beetje voor vast.

O, dat had ik nog niet gehoord. Die vind ik wel spannend. Een nummertje coveren snap ik vaak nog wel, maar een hele avond vullen met andermans muziek... en dan ook nog eens een zangeres van dat kaliber, ik weet het niet. Maar wellicht komt ze er mee weg.

Ze kan nog terug, t was enkel bij M dus niemand die het gezien of gehoord heeft.

En over haar "vrolijke presentatie" kan ik ook wel boompje (doe maar een treurwilg) opzetten...

Wat mij betreft ben je vrij om treurwilgen te planten in dit topic hoor

T is verschrikkelijk, dat overdreven gegiechel en gehinnik en de manier hoe ze een zaal toespreekt alsof het kinderen van een paar jaar oud zijn die te horen krijgen dat ze misschien wel een ijsje mogen

Tot zover

Blijkbaar houd ik van ijsjes

Routine en Eléanor, prachtige nummers! Routine is denk ik wel mijn favoriete nummer van Steven Wilson, ik heb ook het gevoel dat hij daar een perfecte balans tussen klassieke prog en zijn meer moderne prog met Porcupine Tree neerlegt. Fenomenale gastbijdrage van Ninet Tayeb ook, die de song grandioos naar een Floydiaanse climax brengt.

The Gathering is een band waar ik vrij laat naar ben gaan luisteren, vanwege de female fronted gothicmetalassociatie, waar ik grotendeels weinig mee heb. Ik kende Anneke eerder van haar gastbijdrages bij Devin Townsend. Gelukkig is de ''gothic'' hier meer in de trant van de feeërieke dreampopwaas van Cocteau Twins en de mysterie van Dead Can Dance, en riffs die zelfs de death/doom-kant opgaan.

Er is maar een klein gezelschap dat ik nummers van Kate Bush zou laten coveren, en Anneke van Giersbergen behoort tot dat gezelschap. Ik heb al eerder haar akoestische cover van Cloudbusting gezien en die vond ik heel mooi. Echt op haar eigen manier, niet proberen Kate Bush te zijn.