38. Jackson Browne & Venice - For a Dancer

https://www.musicmeter.nl/images/cover/23000/23142.jpg

2000 | Verenigde Staten

Bij de muziekprogramma's die ik op tv volgde hoorde ook 2 Meter Sessies met Jan Douwe Kroeske waar bands en artiesten hun muziek vooral akoestisch speelden. Nog voor de eeuwwisseling zag ik een special met de band Venice. Dat was een uitzending van bijna een uur over de band, met hun muziek, maar ook achtergronden. Die maakte wel indruk. Venice was een naam die me niets zei, maar ik was onder de indruk van hun vocale kwaliteiten. De band bestaat uit broers en neven. Ze bewijzen dat als goed bij elkaar passende stemmen gaan zingen dat meer is dan de losse stemmen bij elkaar. Deze mannen wisten geweldige harmonieën te zingen, iets waar ik toen, maar nog steeds een zwak voor heb.

Het meeste indruk maakte een nummer wat ze samen zongen met Jackson Browne, ook een naam die me toen niets zei. Die beste man bleek ook een erg fijn stemgeluid te hebben, maar dat dit helemaal een erg goed nummer was, hoorde ik meteen. Als de mannen van Venice later ook nog eens invallen wordt het helemaal schitterend. Geweldig hoe ze eigenlijk samen de tweede stem/achtergrondzang doen. Het nummer bleek al veel langer te bestaan, maar dit is voor mij echt veruit de mooiste versie. Het kent ook nog eens een echt prachtige tekst.

I don't know what happens when people die
Can't seem to grasp it as hard as I try
It's like a song I can hear playing right in my ear
But I can't sing, I can't help listening
And I can't help feeling stupid standing 'round
Crying is they ease you down
'Cause I know that you'd rather we were dancing
Dancing our sorrow away (right on dancing)
No matter what fate chooses to play (there's nothing you can do about it anyway)
Just do the steps that you've been shown
By everyone you've ever known
Until the dance becomes your very own
No matter how close to yours
Another's steps have grown
In the end there is one dance you'll do alone

Later kwam deze sessie ook uit op cd en uiteraard moest ik die hebben. Venice ben ik blijven volgen en heb ook regelmatig concerten bezocht. Waar ze na de optredens ook altijd veel tijd namen om met het publiek te kletsen. Qua vocalen blijf ik onder de indruk van ze, maar hun muziek is me geregeld veel te zoetsappig.
Jackson Browne was ik qua muziek meer van onder de indruk en ben ik ook blijven volgen. Vooral zijn solo akoestische albums zijn ook van een ongekende schoonheid, vind ik.

Had ook best gekund: Jackson Browne - The Load-Out / Stay

37. Swallow the Sun - When a Shadow Is Forced Into the Light

https://www.musicmeter.nl/images/cover/740000/740889.jpg?cb=1546672838

2019 | Finland

Ja, ik had het ook niet verwacht. Dat een zo recent nummer zo hoog in mijn top 100 zou komen. En al helemaal niet een nummer wat nou niet bepaald typisch is voor mijn smaak.
Maar ja, ik kan er niets aan doen. Wat moet je dan als een nummer je zo aangrijpt en zo binnenkomt als When a Shadow is Forced Into the Light?

Geef dan Ayreonfreak ook maar 'de schuld', want het was ooit zijn recensie van Songs from the North I, II en III op progwereld.org waardoor ik op het spoor kwam van deze band. Een intrigerend werkstuk van drie cd's, met op elke cd weer een totaal andere klankkleur. Van Doom Metal tot meer melodieus met cleane vocals.

In 2019 kwam dit album uit als opvolger. Zanger Mikko Kotamäki had nogal wat ellende meegemaakt in de tussenliggende jaren en was zowel zijn vader als zijn partner, natuurlijk op veel te jonge leeftijd, verloren. Dat verdriet hoor je terug. Wat grijpt me dit toch elke keer gigantisch bij de keel, als ik het hoor. Dat komt natuurlijk door de context, maar ook door de bombast, de geweldige gelaagdheid, de strijkers, de beste screams die ik gehoord heb, maar toch vooral ook door de emotie die in het nummer zit. Het gaat mij door merg en been.

Het staat dus precies op de plek die het verdient. Ik vermoed niet dat ik niet iedereen ga overtuigen van de pracht van dit nummer, maar dat hoeft ook niet. Zelf als het niemand is, verandert het niets aan het feit dat dit het nummer is wat de afgelopen paar jaar mij het meest geraakt heeft.

Inside the night, there's a firelight
Between the worlds
At the edge of dark
Inside the fire there's a blinding light
The flame that burns
Between the worlds
At the edge of the dark

When a shadow is forced into the light
It rips through your chest and burns like a fire
When a shadow is forced into the light
And the blood of the serpents will burst under brightest stars

And the wings will carry these shadows and the light
And the scars like diamonds will cut through the veil of night

Had ook best gekund: Before the Summer Dies

36. My Morning Jacket - Dondante

https://www.musicmeter.nl/images/cover/31000/31478.jpg

2005 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Outlaw104

My Morning Jacket vind ik één van de meest interessante bands die opkwamen in het eerste decennium van deze eeuw. Op sommige momenten bijna relaxte kampvuurmuziek, op andere momenten super intens, stevig en krachtig en af en toe uit de bocht vliegend. Maar dat maakt het nooit echt voorspelbaar en dus daarmee altijd spannend en omdat ze ook experimenteel durven te zijn, slaan ze geregeld nieuwe wegen in. Een opvallende zanger met een niet alledaags stemgeluid en een band die perfect in dienst van de liedjes weet te spelen. Ook live de moeite meer dan waard mocht ik een keer ervaren op het Take Root-festival. Helaas speelden ze toen deze ultieme track niet.

My Morning Jacket heeft veel goede muziek gemaakt, maar dit nummer heeft echt epische proporties vind ik. Jim James laat al snel horen hoe hoog hij kan zingen. De eerste minuten lijkt het allemaal nog redelijk rustig en ontspannen, maar je wordt het nummer al lekker ingezogen door het lekkere relaxte ritme. Maar je voelt aan alles dat ergens naar toegewerkt wordt. Na drieënhalve minuut wordt er even 'wat' kracht bijgezet. Ach, zeg maar dat het dan eindelijk tot een uitbarsting komt. Zowel op vocaal gebied als op instrumentaal gebied. Nu slokt het nummer je helemaal op. Dan komen er geweldige uithalen, van Jim James, maar ook op de instrument haalt men heerlijk door. Men perst er even een heerlijke gitaarsolo uit. Na zo'n zes minuten moet je echt even bijkomen, maar gelukkig krijg je daar de ruimte voor en wordt een mooi stemmig outro gespeeld.
Fenomenaal mooi!

Had ook best gekund: One Big Holiday

Het is een relaas van zanger Jim James over z'n vroegere schoolvriend, met wie hij samen in het eerste (school)bandje speelde, maar helaas besloot dat deze wereld niet de zijne was. Hemeltergend mooi is vooral de live versie op Okonokos met de sax outro van Carl Broemel, die je dwars door de ziel snijdt.

35. Smashing Pumpkins - Disarm

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/481.jpg?cb=1574452850

1993 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: niels94, Stefan1979, Corporal Clegg, arcade monkeys en jordidj1

In het begin van de jaren '90 gebeurde zoals gezegd veel op muziekgebied. Natuurlijk was daar de grungebeweging, maar Smashing Pumpkins hoorde daar niet helemaal bij. Die brachten weer iets nieuws. Een vuig geluid combineren met strijkers, tempowisselingen en van harde stukken naar zacht en een typisch stemgeluid. Opnieuw werd mijn muziekwereld lichtelijk op de kop gezet met het uitkomen van Siamese Dream. Wat zat dit vernuftig, maar vooral steengoed in elkaar. Op bepaalde momenten verwonderd van de pracht, het volgende moment helemaal los gaan en op de gitaren en lekker headbangen. Bewondering is wat het opriep.

Ook hier werden mijn ouders niet heel blij van als ik dit hard draaide. Toch vond ik dat deze muziek nu eenmaal niet echt tot zijn recht kwam op zacht volume. Als je drie zulke fantastische albums gemaakt hebt, die mij zo veel plezier gebracht hebben, maar ook mede mijn muzikale ontdekkingstocht bepaald hebben, dan vergeef ik Billy Corgan graag dat hij later toch niet meer in de verste verte in de buurt kwam van de kwaliteit die hij in de jaren '90 wist te brengen. Hoewel Oceania nog een aardige opleving was, de rest zet ik nooit meer op voor mijn lol. Het zij zo.

Maar die eerste albums nog wel dus. Het meest word ik nog steeds ingepakt door Disarm. Dat komt natuurlijk mede door het zeer efficiënte gebruik van strijkers en buisklokken, de meesterlijke opbouw waar het van klein naar intens gaat en de gevoeligheid die in dit liedje ligt. Die vind je ook terug in de tekst. Zo'n nummer wat me nog met enige regelmaat kippenvel geeft.

Had ook best gekund: Tonight, Tonight (met prachtige clip)

34. The Frames - Finally

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19566.jpg

2005 | Ierland

Voor de wat vastere volgers van mijn lijst; jullie raden nooit waar ik The Frames ontdekt heb. Hoorde ik daar iemand "Eurosonic" roepen? Verrek, dat klopt! 2004 dit maal, in het Grand Theatre, een mooie locatie midden op de Grote Markt. Ze vielen toen al in bijzonder goede aarde. Wat ik toen nog niet wist, was dat ze eigenlijk al enige tijd bestonden en dat ze mede daardoor een bijzonder professionele en goed op elkaar ingespeelde indruk maakten. De podiumpresentatie was dan ook meteen goed. Ze vielen vooral op doordat er een violist bijna standaard meespeelt, waardoor deze geïntegreerd onderdeel is van de muziek die toch ook af en toe op een stevig gitaargeluid gebaseerd is. Maar daarnaast viel Glen Hansard natuurlijk op, want man, wat kan die zingen.

Volgens mij zijn The Frames officieel nooit opgeheven, wat me hoopvol maakt dat er ooit weer een tournee komt. Hoewel ik het solowerk, of misschien nog meer de samenwerking met Markéta Irglová, ook hoog heb zitten en erg mooi vind, rocken The Frames logischerwijs net wat meer. Daar houd ik mijn aandacht toch weer net wat beter bij.

Een jaar na dat optreden kwam Burn the Maps uit. Bij het beluisteren werd ik meteen gegrepen door het tweede nummer. Wat een mooi nummer was dat. De viool wordt hier op zijn mooist gebruikt. Ik ken niet voorbeelden in de rockmuziek waar het beter wordt gedaan dan hier.
Er wordt echt opgebouwd naar een climax. Clichématig? Het zal wel, als het zo gedaan wordt als hier, dan had ik gewild dat het een cliché was, want dat betekent dat het vaker zo goed gedaan wordt als hier. Het aanzwellen van de muziek, het dan weer ingetogen dan weer krachtige zingen van Glen Hansard met uithalen, ik lust er wel pap van!

Had ook best gekund: Glen Hansard & Markéta Irglová - Falling Slowly

The Frames
Ook opvolger The Cost is meer dan de moeite waard.

33. Pain of Salvation - The Passing Light of Day

https://www.musicmeter.nl/images/cover/616000/616724.jpg

2017 | Zweden

Het is al eerder gezegd, ellende en lijden leidt geregeld tot zeer mooie muziek. Dat is hier zeker ook het geval. Daniel Gildenlöw (de zanger en songwriter van Pain of Salvation) lag voorafgaand aan de opname van dit album in het ziekenhuis in verband met een levensbedreigende bacterie en blijkbaar geeft zo'n heftige en verdrietige ervaring genoeg inspiratie voor een fantastisch epic van ruim een kwartier over de dood, maar eigenlijk ook over datgene wat het leven de moeite waard om te leven, namelijk de liefde.

Dus dit is zo'n nummer dat je weet dat de emotie eraf druipt. Het begint vrij ingetogen, maar dat blijft natuurlijk niet een kwartier lang zo. Ik vind het ook zo'n nummer wat juist erg troostrijk kan zijn. Ik heb het veel gedraaid ten tijde van het ziekteproces en overlijden van mijn vader, die opgevreten werd door longkanker. Echt een kloteziekte, want elke keer als ik dacht dat er echt niets van mijn vader over was, bleek de volgende keer de longkanker toch nog weer iets meer van mijn vader weggenomen te hebben. Geen gemakkelijke tijd en dus geeft dit nummer me altijd een wat triest gevoel, maar dat is oké.

Muziek die je diep raakt, dat was al bij de eerste beluistering zo, maar jullie herkennen vast wel dat het je net nog wat dieper raakt als het zo gekoppeld is aan bepaalde momenten in je leven.

Had ook best gekund: Iter Impius (Martigena, Son of Mars) (Obitus Diutinus)

32. A Tribe Called Quest - We the People...

https://www.musicmeter.nl/images/cover/615000/615011.jpg

2016 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: cosmic kid, jordidj1 en MRDammann

Bij de eerste kennismaking met hip-hop hoorde naast Arrested Development en De La Soul zeker ook A Tribe Called Quest. Als echt jong mannetje zong ik al luidkeels mee "Can I Kick It? Yes I Can!" zonder ook maar een idee te hebben waar het over ging. Voor de hip-hop van A Tribe Called Quest bleek ik echt een zwak te hebben. Het ritme, de sound en de melodie die zij in hun muziek wisten te leggen spraken me erg aan. Op dat moment was ik me er nog niet van bewust dat ze bij de 'Native Tongues'-familie behoorde. Heel eerlijk gezegd kwam dat pas laatst toen ik 'Hip-Hop Evolution' keek.
Maar goed, de hoogtijdagen duurden niet heel lang. Halverwege de jaren '90 waren ze eigenlijk al weer van mijn radar verdwenen, al bleef ik hun muziek wel met enige regelmaat draaien.

In 2016 had ik al vaag gehoord dat ze bezig waren met een come-back na 18 jaar afwezigheid. Toch wel nieuwsgierig geworden stuitte ik op We the People... Nog geen drie minuten laten was ik weggeblazen. Muzikaal helemaal kloppend, maar hadden ze nu in die korte tijd ook nog eens de complete absurditeit van het huidige Amerika te pakken weten te krijgen en leverden ze daarmee een oersterke politieke boodschap af naast een heel erg lekker nummer? Nog maar eens draaien dan. Jazeker deden ze dat. Nog maar eens draaien dan. En elke keer werd het nummer nog wat sterker. Ongelofelijk dat je dit na 18 jaar afwezigheid weet te produceren. Dat is nog eens terugkomen!

Had ook best gekund: Check the Rhime

Ha,ha, jij gaat wel kriskras door de genres heen.
Jackson en vooral PoS zijn mijn favorieten van de laatste paar posts.

Ja sorry, ik probeer ook al jaren enige samenhang in mijn muzieksmaak te krijgen, maar het wil maar niet lukken

31. Bruce Springsteen - American Skin (41 Shots)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/403000/403879.jpg

We blijven toevallig nog even bij de politiek beladen nummers.
Toch eerst maar even over de artiest Bruce Springsteen. Ik neem toch aan dat zijn muzikale vakmanschap nauwelijks ter discussie staat. Ik typeerde het in de Greatest Hits-editie van hem van vorig jaar het zo:
"Bruce, ik vind het een held. Van klein, ingetogen en gevoelig tot groots, met veel bombast en meeslepend. Allemaal op zeer hoog niveau. En dan live weet hij het, natuurlijk met zijn E Street Band met een bak energie, uitstraling en kwaliteit tot een nog hoger niveau te tillen. Met recht een fenomeen, waar geen gelijke van rondloopt in de muziekwereld."
Dat raakt voor mij eigenlijk nog steeds wel de kern. Ik vind het ook een ongekende kwaliteit om als je op een veld staat met zo'n 50.000 anderen om je heen je het gevoel te geven dat hij toch gewoon rechtstreeks naar jou loopt te zingen.

Nu is American Skin (41 Shots) muzikaal misschien niet het meest interessante of hoogdravende nummer van The Boss. Maar het is wel het nummer wat me toch het meest weet te raken. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je politiek en muziek gescheiden moet houden. Wie mijn lijst gevolgd heeft, weet inmiddels al dat ik een andere mening ben toegedaan.
Bruce verhaalt hier over Amadou Diallo die in 1999 door 41 politiekogels omkwam, nadat hij onterecht was aangehouden als verdachte van verkrachtingen en toen hij weg liep en naar zijn portemonnee greep (hij had geen wapens bij zich), door vier politieofficieren 41 keer beschoten werd.

Bruce Springsteen weet de absurditeit van zo'n gegeven wat mij betreft perfect te vangen in dit nummer. Dat komt bij mij echt wel binnen, zelfs nog elke keer als ik het hoor. Dat lukt door steeds maar weer dat '41 shots' te herhalen. De waarschuwing van een moeder aan haar kind om altijd goed te luisteren, nooit weg te lopen en je handen in het zicht te houden, gaat bij mij door merg en been. Het doet me ook wel weer beseffen (een besef wat deze dagen ook op andere manieren nogal aanwezig is gezien de huidige gebeurtenissen) dat ik toch ook wel mazzel heb dat ik hier geboren ben, waar wapenbezit niet beschouwd wordt als een grondrecht.

Ik wil toch ook nog wel even een speciale vermelding doen van het gitaarwerk van Tom Morello in dit nummer, die het voor elkaar weet te krijgen het nummer nog wat extra lading mee te geven. Knap dat je dat kan door middel van een instrument.

You can get killed just for living in your American skin

Had ook best gekund: Meeting Across the River

Jaaaa!!

Ik ben meer liefhebber dan echt fan van de man. Maar dit album is echt fantastisch en derhalve ook mijn favoriet. Het gekozen nummer behoort ook tot mijn 3 blauwe sterren (Met Harry's Game en Dream Baby) en dus gigantisch goed. Ik heb Bruce heel vaak live gezien (ex-vrouwlief was groot fan) en allerlei zalen, hallen en stadions) maar of ik dit nummer ooit live heb gezien vraag ik me af.

30. Motorpsycho - Vortex Surfer

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3280.jpg

1998 | Noorwegen
Eerder in de top 100 van: Misterfool, Bardt1980 en Cervantes

Het is toeval, maar de enige twee artiesten die het voor elkaar gekregen hebben om een concert van meer dan drie uur voor te schotelen, zonder daar ook maar een moment mee te vervelen, volgen elkaar op. Hoewel ik zelf nog wel wat terughoudend was voor aanvang van mijn eerste concert van Motorpsycho in Vera, omdat ik iets te vaak gehoord dat ze live wel bijzonder zouden zijn, werd ik helemaal opgeslokt door dat concert. Wat het precies is wat het zo intens maakt, vind ik lastig om te omschrijven. Ik denk dat het het beste is om het gewoon eens te ondergaan.

Ik moet eerlijk bekennen dat Motorpsycho pas laat onder mijn aandacht kwam. Dat lag natuurlijk aan mij, maar soms is het ook heerlijk om met terugwerkende kracht een oeuvre te leren kennen. Hoewel er wel een rode draad te vinden is, kun je toch ook moeilijk zeggen dat Motorpsycho steeds hetzelfde trucje herhaalt. Ieder nieuw album is het weer afwachten waar ze nu weer voor gekozen hebben qua stijl. Ik houd daar wel van, zeker als je dat vrijwel altijd ook nog eens weet te koppelen aan hoge kwaliteit.

Dit nummer is voor mij een masterclass 'hoe moet je een nummer opbouwen.' Ik vind het magistraal. Van belletjes en de rustige zang en gitaar aan het begin, de uitbarsting die je aan voelt komen, maar toch nog even uitgesteld wordt, tot de volledige eruptie zo rond de vijf minuten die dan nog ruim drie minuten duurt. Heerlijk!
In Noorwegen is dit bij een radiostation gekozen dat beste nummer van het millennium. Voor wat het waard is, maar als je het mij vraagt hebben die Noren er wel verstand van.

Had ook best gekund: N.O.X. IV: Night of the Pan

29. Soulsavers - You Will Miss Me When I Burn

https://www.musicmeter.nl/images/cover/167000/167548.jpg

2009 | Verenigd Koninkrijk

De samenstelling en volgorde van deze lijst was al bepaald. Ik had dus niet kunnen bevroeden hoe wrang het zou kunnen zijn dat juist dit nummer aan de beurt zou zijn enkele dagen na het overlijden van Mark Lanegan.

Mark Lanegan had een zeer markante stem. Doorgroefd, een hele fijne rasp en hij kon die stem op geweldige manier inzetten. Je kan de rook en whiskey bijna ruiken als je de stem hoort. Hij was ook geweldig muzikaal, wat wel bleek uit de diverse projecten waar hij betrokken bij was en zelden was de muziek niet meer dan goed. Of het nu met Screaming Trees was, zijn bijdrage was aan Mad Season of Queens of the Stone Age, of het nu samen was met Isobel Campbell, of The Gutter Twins en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bijna alles was minimaal mooi.
Laat ik ook nog even vermelden dat de muziek van Mark Lanegan centraal stond bij de meest originele versie van 'Greatest Hits of...' die ik hier gespeeld heb op dit forum, met dank aan EttaJamesBrown

Officieel maakte Mark Lanegan geen deel uit van Soulsavers, maar op twee albums zong hij meerdere nummers. Waaronder deze. Die vond ik dus al bloedstollend mooi door die piano, die strijkers, maar zeker ook die prachtstem van Mark Lanegan, die toch het best tot zijn recht komt bij dergelijke stemmige nummers (origineel van Will Oldham, maar dit is veruit de mooiste versie). Dat het wellicht een wat een wrange bijsmaak krijgt doordat we weten wat we nu weten, het zij zo. Ik vind het tranentrekkend mooi. Dat was al zo, maar misschien nog wel meer. Hij wordt nu al gemist.

Had ook best gekund: Mark Lanegan - Hit the City (Feat. PJ Harvey)

Was inderdaad een mooi avontuur in dat busje

Deze remake doet het bij mij veel beter dan het origineel wat voor mijn gevoel nooit echt goed uit de verf kwam.

28. Gorillaz - On Melancholy Hill

https://www.musicmeter.nl/images/cover/185000/185235.jpg?cb=1531745080

2010 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: ArthurDZ, Pepino, jordidj1 en MRDammann

Gorillaz is natuurlijk een geniaal concept. Verzin het maar bij elkaar. Een groep maken van stripfiguren en daar een heel verhaal om heen maken. Dat ook nog uitwerken in achtergronden, boeken, clips etc. Ik houd wel van dergelijke multimediale projecten en helemaal als het zo goed doorgevoerd wordt als hier. Ik weet nog wel dat de posters in de stad hingen, maar het nog niet helemaal duidelijk was hoe dit nu zat. Nou, dat maakte wel nieuwsgierig.

Al snel werd duidelijk dat Damon Albarn een dikke vinger in de pap had. Ja, Damon Albarn hebben we al gehad, maar ik gaf bij de start al aan dat elke uitvoerende artiest maar één keer langs komt, maar hier zingt 2D natuurlijk ook. Zonder gekheid komen een aantal artiesten vaker langs (Tom Morello hebben we ook al twee keer gezien), maar wel alleen als het geheel genoeg afwijkend is van het andere project of band. Dat lijkt me hier wel het geval. Want zonder Jamie Hewlett waren de Gorillaz niet geworden wat ze nu zijn. De grootste en beste fictieve ban die er ooit geweest is!

Naast de genialiteit van het concept is de muziek dat bij vlagen ook. Zoals bij On Melancholy Hill. Vanaf de eerste keyboardklanken raak ik ontspannen en ben ik elders in gedachten en droom ik weg. Dat lekkere deuntje, relaxter van muziek ga ik niet meer worden. Maar dat komt natuurlijk wel omdat het zo fantastisch in elkaar zit. Als je even niet wil wegdromen, kijk dan vooral die clip even. Oké, die is iets minder relaxed en liefelijk, maar niet minder beeldschoon. Ook zo'n nummer wat je niet te veel kan draaien.

Had ook best gekund: Feel Good Inc. (Feat. De La Soul)

Mooie updates. Vooral Pumpkins en Soulsavers!

27. Thé Lau - Alcohol en Tranen

https://www.musicmeter.nl/images/cover/12000/12900.jpg?cb=1645614108

1998 | Nederland

Het jaar is 1999. In die tijd vertoefde ik, vanwege een toenmalig vriendinnetje, geregeld in Utrecht. Een erg fijne stad. Zo af en toe pakten we ook wat concertjes mee. Ik had gezien dat Thé Lau solo zou optreden in Vredenburg. Dat leek me wel wat. Ik had The Scene erg hoog zitten, vanwege het feit dat zij bewezen dat het mogelijk was om sterke, soms bijna poëtische Nederlandstalige teksten te koppelen aan lekkere rockmuziek. Ook dat was destijds een nieuwe gewaarwording voor mij. The Scene had ik leren kennen via het gelijknamige live-album, waar een lekkere energie in zat. Ik had de band nog niet live mogen zien, maar Thé Lau solo kunnen zien was een mooi alternatief.

In het oude Vredenburg moesten we, als mijn herinnering me niet bedriegt, een aantal trappen op en kwamen in een klein achterafzaaltje terecht. Het gaf een soort huiskamergevoel. Er stond alleen een piano. Daar zou later Dante Oei achter plaatsnemen en hij werd verder alleen vergezeld door Thé Lau. De nummers van The Scene en de teksten kwamen nog wat beter binnen in deze kale setting, ook omdat je nu nog beter hoorde wat een sterke intense zanger die Thé Lau is, die nogal wat emotie in zijn muziek weet te leggen. Wat vond ik dit mooi! Het was denk ik de eerste keer dat ik echt ontroerd raakte tijdens een concert. Voor mijn gevoel kon je tijdens de nummers ook echt een speld horen vallen, ook door de intieme setting.

Ik heb er het prachtalbum 1998 aan overgehouden, wat een weergave was van dit concert, maar dan elders. Gesigneerd door Thé zelf met 'Nou Hedzer...', omdat hij maar vond dat ik een rare naam had. Het album raakt me nog steeds, net als de teksten. Prachtmuziek!

Het zuiver hart, het kent geen sentiment
Het is een veilig hart en uit op zelfbehoud
Ik zie dit nu, ik heb mezelf herkend
En ik ben vrij en ik heb het koud

En alcohol en tranen tonen mij aan jou
Alcohol en tranen drijven mij naar jou

Had ook best gekund: The Scene - Open

Veruit nog wel #teampalacebrothers

26. Gazpacho - Tick Tock

https://www.musicmeter.nl/images/cover/34000/34486.jpg?cb=1615716319

2009 | Noorwegen
Eerder in de top 100 van: Casartelli

We hadden het beste Noorse nummer van het vorige decennium al gehad, zullen we het beste Noorse nummer van dit decennium ook nog even doen? Oké, misschien is het nog iets te vroeg in deze eeuw om het nu al te kunnen stellen, maar in ieder geval tot nu toe dan.

Gazpacho leerde ik kennen dankzij het fenomenale album Night. Dat is inderdaad zo'n donker album als de titel doet vermoeden. Op zijn minst muziek om met gedempte lichten af te spelen. Bij dat album vind ik dat je het als geheel moet afspelen. Daar een nummer uit halen zou afbreuk doen aan het geheel en het nummer op zich.
Overigens is Jan-Henrik Ohme zo'n voorbeeld dat je soms onbewust een beeld van een zanger in je hoofd maakt en je er bij een concert er achter komt dat er echt niets van dat beeld klopt, maar dat terzijde.

Ik weet dat niet iedereen het nut inziet van of zit te wachten op een nummer van ruim 20 minuten. Ik vind dat het juist ruimte kan geven om juist mooi uitgesponnen instrumentele stukken te spelen, te zorgen voor een geweldige opbouw, maar ook verschillende secties in een nummer aan te brengen, die bijna nummers op zich zijn, maar toch ook onlosmakelijk met het geheel verbonden zijn.

Maar dan moet je nog steeds van ongelofelijke goede huize komen om zo'n muziekstuk van 20 minuten boeiend te houden en dat je de hele tijd je aandacht er bij weet te houden, omdat er zo veel gebeurt zonder dat het een rommeltje wordt. Dan moet je dus nogal goed zijn in schrijven van erg sterke composities en verdomd goed kunnen spelen.

Nou, Gazpacho laat horen in Tick Tock dat ze dit tot in de finesses beheersen.

Had ook best gekund: I've Been Walking Part 2

Daarmee hebben we driekwart van mijn lijst gehad. Morgen gaan we los met de bovenste 25. Na een week lekker uitgewaaid te zijn op een waddeneiland is de vakantie helaas weer voorbij, dus het tempo zal doordeweeks weer wat lager komen te liggen, maar dat bouwt de spanning goed op, zullen we maar zeggen.
Eerst het overzicht van nummers 26 tot en met 50:

26 Gazpacho - Tick Tock
27 Thé Lau - Alcohol en Tranen
28 Gorillaz - On Melancholy Hill
29 Soulsavers - You Will Miss Me When I Burn
30 Motorpscyho - Vortex Surfer
31 Bruce Springsteen - American Skin (41 Shots)
32 A Tribe Called Quest - We the People…
33 Pain of Salvation - In the Passing Light of Day
34 The Frames - Finally
35 Smashing Pumpkins - Disarm
36 My Morning Jacket - Dondante
37 Swallow the Sun - When a Shadow is Forced Into the Light
38 Jackson Browne & Venice - For a Dancer
39 The Gathering - Eléanor
40 Elliott Smith - Pictures of Me
41 Steven Wilson - Routine
42 Ben Howard - Oats in the Water
43 The Roots - The Other Side
44 Pink Floyd - Dogs
45 Blur - No Distance Left to Run
46 Devin Townsend - Genesis
47 Nynke Laverman &Tsjêbbe Hettinga - Eftereach
48 Fountains of Wayne - Radiation Vibe
49 Townes van Zandt - Waiting Around to Die
50 Opeth - The Drapery Falls

De bijbehorende Spotify-lijst:

Tick Tock

Wat vigil al bij Steven Wilson schreef, gold daar ook wel een beetje voor mij (hoewel juist niet voor Routine), en vooral qua nieuwer werk had ik het bij Gazpacho op een gegeven moment ook wel een beetje gehoord. Op den duur verdwijnen ook de 'oudere' albums weer wat uit de spotlight.

Tick Tock vrij onlangs niet geheel onbevreesd weer eens onder het stof vandaan getrokken en wat bleek... die was nog even briljant als ik hem rond uitkomen vond. Van de week dat nog eens bevestigd. Inmiddels zou niet Desert Flight maar The Walk mijn "had ook best gekund" kunnen zijn... samen toch 36 minuten moderne prog van de bovenste plank.

IJs en wederdienende mag ik ze na bijna 4 jaar (Neushoorn) binnenkort weer eens live aan het werk horen en zien tijdens een dubbelconcert met Pure Reason Revolution (Hedon), waarbij ik uiteraard hoop dat er wat materiaal van Tick Tock en voorganger Night voorbij komt.

Ik heb Gazpacho een paar jaar geleden gezien in Leeuwarden en kan dit bevestigen. Ohme zag er toen uit als een stoffige boekhouder of wiskundeleraar. Geweldig nummer trouwens.

25. Dave Matthews Band - Don't Drink the Water

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/298.jpg

1998 | Verenigde Staten

Ik vond het toch wel een verrassende constatering dat Dave Matthews nog geen enkele keer genoemd is in een top 100, met welk nummer dan ook. Laat ik dan maar de eerste zijn. Want dat deze band een plekje verdient, staat voor mij buiten kijf. Groots in de Verenigde Staten, maar hier is het nooit tot echte populariteit gekomen. Hoewel ik dat heel vaak wel begrijp, begrijp ik er in het geval van Dave Matthews zijn muziek helemaal niets van. Hij is geboren in Zuid-Afrika, maar Amsterdam heeft een belangrijke rol gespeeld in zijn muzikale ontwikkeling. Het had dus wel gekund op basis van 'Nederlandse roots'.

Ik houd van zijn geweldige stem en strot, de passie die hij en zijn band in hun muziek weet te liggen, het geweldige (akoestische) gitaarspel en het lekkere volle geluid wat ze weten te brengen. Uiteraard komt dat ook door de vele instrumenten, aangezien de saxofoon en viool ook vaak een prominente plaats innemen. En is het op het album vaak al geweldig, live weten ze het nog wat extra's te geven. Door de energie die ze erin gooien, maar ook geregeld improviseren en nummers bijna volledig anders spelen.
Zo zijn de optredens van Dave Matthews en Tim Reynolds wat mij betreft ook legendarisch. Voor mij in ieder geval wel toen ik ze een paar jaar geleden samen zag in de Oosterpoort. Allemachtig, dat je dat allemaal uit een akoestische gitaar weet te halen.

Don't Drink the Water is het ultieme voorbeeld van de geweldige muziek die ze maken. Het nummer gaat over apartheid in Zuid-Afrika en de vervolging van Native Americans, ongetwijfeld een onderwerp wat Dave nauw aan het hart gaat. Dat zou je tenminste wel zeggen als je hem zo gepassioneerd hoort. Gezien de status als liveband, hoort hier natuurlijk een live-video bij.
Mocht je nog niet bekend zijn met Dave Matthews: Geniet ervan! Dat kan bijna niet anders dan dat je dat gaat doen.
Als je er al wel bekend mee bent, dan weet je al dat je kwaliteit voorgeschoteld krijgt. Maar goed, dan geldt niet minder: Geniet ervan!

Had ook best gekund: Dave Matthews & Tim Reynolds - Gravedigger

24. Bill Withers - Lean on Me

https://www.musicmeter.nl/images/cover/62000/62470.jpg

1972 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: MRDammann

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik eigenlijk de Greatest Hits editie uit maart 2016, georganiseerd door Edgar18, er voor nodig had om me echt te realiseren hoe goed Bill Withers eigenlijk is als soulartiest. Natuurlijk kende ik nummers als Ain't No Sunshine , Lean on Me en Lovely Day, maar daarna hield het ook wel snel op. Door die Greatest Hits kwam ik er achter dat de beste man nog veel meer hele lekkere muziek gemaakt heeft en wat mij betreft behoort tot de beste soulzangers ooit. Zowel qua nummers als qua stem. Zijn oeuvre is inmiddels aardig compleet in huize Bonk, maar vooral de eerste albums zijn onovertroffen als je het mij vraagt.

Toch blijft mijn favoriete nummer toch wel Lean on Me. Voor mij het ultieme vriendschapsnummer door de relatief simpele maar duidelijke tekst. Ik noemde het volgens mij al eens eerder, maar ik heb een relatief kleine vriendenclub, maar de paar die ik heb zijn me erg dierbaar, al laat ik dat wellicht wel eens wat te weinig blijken. Ik ben nu niet echt goed in contact onderhouden, maar als er contact is is het altijd goed. Ware vriendschap gaat wat mij betreft, naast veel plezier met elkaar hebben en leuke dingen met elkaar beleven, toch ook om er voor elkaar zijn op de momenten dat het er toe doet. Ik heb mogen merken dat ik mezelf daar gelukkig mee mag prijzen met vrienden die dat doen. Als een vriend in de week dat je vader overlijdt zonder enige aankondiging ineens voor je deur staat twee uur rijden, dat soort werk. Ik hoop maar dat ze vinden dat ik er op dezelfde manier voor hen ben.

Nou, dit nummer pakt dat gevoel dus perfect, vind ik. Als dat dan ook nog eens gezongen word door zo'n geweldige zanger, dan heb je mij dus wel ingepalmd. Zo'n nummer wat me nooit onberoerd laat.

Had ook best gekund: Harlem

Mooi schrijfsel over het belang en de kracht van vriendschap.

23. Tool - Schism

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/249.jpg?cb=1558757949

2001 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Misterfool, Corporal Clegg, arcade monkeys en Finidi

Tool was een band die mijn muzikale wereld nog een keer op de kop zette. Dit was een gezelschap dat wat mij betreft nog weer eens echt vernieuwend was. Op muzikaal gebied, zeker, maar ook breder. Want ook qua presentatie deden ze dingen die ik nog niet eerder op die wijze gezien. Dat betrof zowel de manier hoe ze letterlijk hun muziek verpakten. De cd-hoesjes van hun albums waren anders dan anders en uiterst creatief. Ook de clips zijn verre van alledaags, bevreemdend en soms bijna hypnotiserend. Ik zou ook niet durven beweren dat ik altijd begrijp wat ze duidelijk willen maken, maar intrigerend is het wel. Ik heb Tool ook eenmaal live mogen zien in de Oosterpoort en ook dat was een andere ervaring dan alle concerten die ik tot dan toe mee heb mogen maken. Iets wat je met recht een beleving kan noemen.

Schism blijft mijn favoriete nummer van Tool, terwijl ze veel moois gemaakt hebben. Wel muziek waarvan het moeilijk is om te omschrijven wat het zo goed maakt. Het heeft natuurlijk iets met die gekke ritmes en baslijnen te maken, die bijzondere maar wel bijzonder goede zang, de algehele intensiteit van het nummer. Je komt nauwelijks op adem, maar dat komt ook doordat het nummer je bij de keel grijpt en niet meer los laat, maar wel in de beste en meest vredelievende manier dat het kan.

Had ook best gekund: Ænema