22. Pearl Jam - Black

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/665.jpg?cb=1566167081

1991 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: jordidj1 en Finidi

Ik geloof oprecht dat ik een dankbaar en mede daarmee ook een positief mens ben (hoewel dat positief me de laatste tijd wel iets moeilijker valt met alles wat er gebeurt in de wereld). En ook daar ben ik dankbaar voor. Want dat is niet zozeer een verdienste, maar ook toch een groot gedeelte mazzel, want dat moet je maar gegund zijn. Ten eerste dat je veel hebt om dankbaar voor te kunnen zijn, maar ook dat het je lukt om dankbaar te kunnen zijn. Want dat is wel hard werken, maar ik weet ook dat het niet iedereen gegund is om het te kunnen voelen uit zichzelf en ik heb de mazzel dat ik behept ben met een karakter waardoor dat mij dat wel lukt.

Nu is dankbaarheid ook weer niet zo moeilijk als ik om me heen kijk. Ik heb daadwerkelijk een prachtig gezin met mevrouw Bonk en twee gezonde jongens. Ook dat is mazzel. Ik ben ook dankbaar voor het gezin waarin ik opgroeide. Hoewel mijn ouders zeker niet onfeilbaar waren (Maar wie is dat wel? Ik ook verre van in ieder geval), deden ze beide op hun eigen manier echt hun best, hebben ze me heel veel gebracht en ik ben mijn moeder erg dankbaar voor wat ze nog steeds voor mijn gezin nu betekent. En ik wist toen al, maar nu nog meer ook door mijn werk als gedragswetenschapper, dat ik het veel slechter had kunnen treffen.

Maar het was ook niet altijd leuk en gezellig bij ons thuis en op dergelijke momenten trok ik me vaak terug op mijn kamertje om hard muziek te draaien (wat het niet beslist gezelliger maakte, want mijn vader hield daar niet zo van). Op dergelijke momenten ging Ten vaak in de cd-speler. Heerlijk als je jezelf even niet zo positief en dankbaar voelt.

Want wat een plaat was dat! Het nummer Alive horen op de radio had echt impact op me. Wat zong die man ingeleefd en deze muziek klonk anders. Toen dacht ik echt dat de tekst over mij ging. Later leerde ik dat ik niet de enige was die dat dacht. Dus Ten was één van de eerste albums die aangeschaft werden. Het bleek vol te staan met sterke emotionele nummers.

Maar ook bij mij riep het nummer, wat is uitgegroeid tot een soort anthem voor mijn generatie, de sterkste reactie op. Ik heb het natuurlijk over Black. Nog steeds raakt het me. Het raakt me altijd al, maar als je je verdrietig, ellendig of boos voelt, komt het nummer nog wat harder binnen. Maar het roept ook nog altijd associaties op aan dat kamertje in het ouderlijk huis. Onverwoestbaar.

Had ook best gekund: Eddie Vedder - Society (uit de fantastische film Into the Wild)

Ik ben dankbaar voor deze top 100. Wat een toplijst!

Ik moet nog maar denken aan Black en het kippenvel loopt me al over de rug. Wat jij, Koenr?

21. Tröckener Kecks - Niemand Thuis

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7362.jpg

2000 | Nederland
Eerder in de top 100 van: MRDammann

We zijn toe aan het beste nummer van Nederlandse bodem in de eigen taal. Sowieso komt het van een album, wat ongekend mooi is. Er staan meerdere pareltjes op en het is niets voor niets dat dit één van de hoogst gewaardeerde albums is die in het Nederlands gezongen wordt. Ik zei al eerder dat tekst soms nog wel wat beter binnenkomt, wanneer het in je spreektaal gezongen wordt. Dus een hoogtepunt in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Weet u dat ook weer.

Niemand Thuis is dan ook nog eens het duidelijke prijsnummer voor mij. Als je weet dat ik het album al erg hoog heb zitten, begrijp je dus dat ik dan Niemand Thuis helemaal fantastisch vind. Dat komt natuurlijk omdat ik de Tröckener Kecks sowieso een hele goede band vind, die net als The Scene (maar er waren wel meer verbanden te trekken tussen deze bands) lieten horen dat het mogelijk is om goede rockmuziek wel degelijk te koppelen aan sterke, bijna poëtische Nederlandse teksten. Wel jammer dat het hoogtepunt kwam op het afscheidsalbum. Gelukkig heb ik nog een concert van die afscheidstournee mee mogen maken in Hedon, Zwolle.

In Niemand Thuis horen we dus de band in optima forma. Dat komt ook door de prachtige tekst, waar geweldige vondsten te vinden zijn; 'De man met de hamer vraagt het houten hoofd ten dans' om er maar één te noemen. De thematiek van het nummer, dat alles in dienst staat van het liedje en de tekst maken dat het nummer me elke keer als ik het draai weer weet te ontroeren.

Vergetelheid huist
Waar de lichten gaan doven
De donkere zijde van het jaar
Een hond jankt in de verte
De soundtrack van de nacht
wie het hoort, neuriet onontkoombaar mee
Niemand wil het horen
Deze waarheid waar niemand nog op wacht

Had ook best gekund: De Jacht Is Mooier Dan de Vangst

20. Johan - Day Is Done

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1653.jpg

2001 | Nederland

Meteen maar door met een ander pareltje van eigen bodem. Johan leverde met Pergola sowieso al een plaatje van een album af, maar Day Is Done is het mooiste gitaarpopplaatje wat er ooit in ons land gemaakt is. Dat vond ik in 2001 al, toen ik Johan leerde kennen, eerst via Tumble And Fall en later dus via Pergola, maar dat vind ik vandaag nog de dag nog steeds.

De melodie is bijna perfect in dit nummer, maar toch heeft een mistroostige klank vind ik. Nu werd Jacob de Greeuw, zanger en eigenlijk ook het enige echt vaste lid van Johan, ook geregeld getroffen door depressies. Dat hoor je terug in zijn muziek. Toch vind ik aan de ene kant iets luchtigs zitten in de muziek van Johan en aan de andere kant dus ook een melancholische, een serieuze en soms wat trieste toon, die natuurlijk wel duidelijk naar voren komt in de tekst. Daar zit geen luchtigheid in, wel iets van hoop. Maar dat levert echt een hemeltergend mooi nummer op. Veel betere muziek komt er niet uit ons land voort, als je het mij vraagt.

And when the day is done
And everybody's gone
There's still a ghost inside your head that's haunting you
And when the day is done
You're not the only one
Who's hanging on to something that is lost and gone for good

What's the matter with you, calm down better
Let go if you wanna feel better.

Had ook best gekund: Tumble and Fall

19. Eels - I'm Going to Stop Pretending That I Didn't Break Your Heart

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19861.jpg?cb=1589207133

2005 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Sandokan-veld

Eels is een zeer bijzondere artiest als je het mij vraagt. Ik weet nog dat ik Novocaine for the Soul hoorde op de radio en doorhad dat deze band (al draait het natuurlijk eigenlijk voornamelijk om één man) zeker geen standaard muziek maakte. Maar het wist wel meteen echt indruk te maken en ik vond het meteen ook erg goed en lekker. Met het album Beautiful Freak liet hij horen dat het geen toevalstreffer was.

Sowieso een belangrijke artiest in mijn muziekgeschiedenis. Zijn autobiografie, hoewel doorspekt van ellende, kan ik iedereen aanraden. Want hoewel de ellende niet uit de weg gegaan wordt, wordt het niet alleen maar heel zwaar beschreven, maar is het boek ook nog eens doorspekt met veel humor. Ik heb zelden zo vaak gelachen bij het lezen van een autobiografie, laat staan waarin ook nog zoveel nare dingen beschreven staan. De titel (die ook de tiel van een prachtig nummer van Eels is) is al vrij geniaal, vind ik: Thing Your Grandchildren Should Know.

Ook zijn concerten (heb Eels meerdere malen mogen zien) zijn altijd de moeite waard en nooit weet je wat je krijgt. De ene keer met strijkers en verstild, de andere keer meer rockend, maar ik heb ook een keer een eigenlijk raggend concert meegemaakt. Ik merkte dat ik gewoon boos terug kwam van het concert; waarom deed hij dat zijn mooie liedjes aan? Hij weet dus altijd wel iets op te roepen, van verwondering en bewondering tot blijkbaar zelfs kwaadheid. Bij hem ook ooit eens een Russische film over vriendschap gezien in het voorprogramma. Je moet het maar verzinnen.

Ook na Beautiful Freak bleek hij nog meer geweldige albums te kunnen maken, waarbij de toon en insteek geregeld veranderde. Elektro-Shock Blues is natuurlijk eigenlijk een gitzwart album, maar vind ik ook bijzonder mooi. Het hoogtepunt blijf ik toch het album Blinking Lights and Other Revelations vinden. Daarna heeft hij nog wel meer goede en fijne muziek gemaakt, maar de echte vernieuwing en verrassing was er daarna wel af.

Nou staan er op Blinking Lights... meerdere pareltjes, maar dit liefdesliedje weet me het meest te raken. Nou ja liefdesliedje, het gaat over spijt en verdriet achteraf wanneer het weg is, maar wie heeft er nu eigenlijk spijt en wiens hart is nu gebroken. In dit nummer wordt prachtig de draai van verwijt naar zelfverwijt bezongen. Zo mooi en kwetsbaar en ondertussen ook zo'n mooi krachtig nummer. Eels staat ook bekend om nieuwe elementen aan de muziek toe te voegen en hier doet een zingende zaag heel effectief werk. Echt een schitterend liedje.

Had ook best gekund: Guest List

Day Is Done

18. Damien Rice - The Blower's Daughter

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3597.jpg?cb=1642719607

2002 | Ierland
Eerder in de top 100 van: hoi123, Don Cappuccino en Snoeperd

Toen the Blower's Daughter uitkwam, wist ik niet wat ik me overkwam. Zelden werd ik direct zo hard geraakt door een nummer. Dat het direct diep bij je binnenkomt, dat je stilvalt met wat je aan het doen bent, omdat je zo gepakt wordt door de pracht van een nummer. En dat juist bij een nummer wat juist zo rustig en verstild is. Nou, dat gebeurde me dus bij dit nummer.

Dat komt natuurlijk door meerdere zaken. Het begint bij een heel goed liedje, wat qua compositie en melodie gewoon erg goed in elkaar zit. Maar daar zijn er wel veel meer van. Maar soms hebben mensen een bepaald soort stem die meteen bij je binnenkomt. Dat is het geval bij Damien Rice. Wat dat dan precies is, valt moeilijk uit te leggen. Ik denk wel dat het er mee te maken heeft, naast dat hij natuurlijk erg goed kan zingen, dat je de getergdheid en de emotie in zijn zang terug hoort. Je gaat meteen meevoelen. Dan komt die cello er nog bij (zoals eerder gezegd, daar heb ik nogal een zwak voor), dan gaat Lisa Hannigan ook nog mee zingen.

Nou ja, dan kun je me wel wegdragen. Wat een pracht. Brok-in-de-keel-mooi vind ik dit.

Had ook best gekund: The Greatest Bastard

Prachtig, ook mijn favoriet van Damien, Bonk beschrijft ook precies wat er zo mooi is aan dat nummer.

Op één of andere manier trek ik D. Rice gewoon niet zo goed. Maar goed dat kan voor een ander weer anders zijn en dat blijkt wel

Verder een heel mooi rijtje op pagina 478 van dit topic

Eh, ik heb wel een vermoeden, maar door de formulering zou ik nog alle kanten op kunnen met hoe je over hem denkt
Ik vermoed dat ik het wel goed maak met volgende nummer.

Ik had t al aangepast vriend


Dat vraag ik me af, misschien komt dat nummer dan wel gewoon veel te vroeg

17. Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/687.jpg?cb=1572473716

1990 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: vigil, Casartelli en jasper1991

Nu kan ik een mooi verhaal vertellen over hoe ik in spanning het eerste solo-album van Fish opzette, want zou hij het niveau van Marillion in zijn eentje wel vasthouden? Maar dat ik na de eerste 9 minuten eigenlijk al volledig gerustgesteld was na de titeltrack.
Alleen zou dat verhaal natuurlijk helemaal nergens op slaan. Want hoewel ik me voor kan stellen dat sommigen het zo beleefd hebben, dat geldt natuurlijk niet voor mij. Op het moment dat Vigil in a Wilderness of Mirrors uitkwam, moest ik Marillion nog leren kennen via Kayleigh in de top 100 Allertijden. Toen kwam eerst Misplaced Childhood en het verdere Marillionwerk. Pas veel later leerde ik solowerk van Fish kennen.

Fish is wel een uniek artiest wat mij betreft. Zijn heerlijke Schotse accent, vooral als hij 'gewoon' praat, helpt daar wel in mee, maar vooral het charisma van de man vind ik bijzonder groot. Enerzijds een vriendelijke uitstraling, maar hij kan vol vuur en soms zelfs venijn zijn verhaal naar voren brengen. Of dat nu in zijn muziek of in zijn praten is. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst live zag rond de eeuwwisseling in de kleine zaal van de Oosterpoort (zijn solocarrière kent wat minder succes dan zijn periode bij Marillion) tijdens de tour horende bij Raingods with Zippos en vlak bij het podium stond, maar op een gegeven moment bijna de neiging kreeg om een stap naar achteren te doen, omdat ik zo onder de indruk van hem was. Op muzikaal gebied vind ik ook het feit dat Corona mij en vele anderen (en Fish zelf natuurlijk nog het meest) de afscheidstournee van Fish afgenomen heeft, het hardste gelag. Ergens blijf ik hoop houden tegen beter weten in.

Nu is de man ook een erg begenadigd zanger, tenminste ten tijde van het uitkomen van dit nummer nog wel. Door de jaren heen heeft hij helaas veel moeten inleveren qua bereik en kracht, maar het is nog steeds fijn om naar hem te luisteren. Daarnaast is hij een bijzonder sterke tekstschrijver. Ik geloof dat hij zichzelf ook wel eens omschrijft als poëet en daar begrijp ik alles van. Overigens wil ik ook nog graag Mark Wilkinson nog even benoemen die toch een aantal werkelijk waar plaatjes van platenhoezen gemaakt heeft en deze hoort daar zeker bij.

Vigil in a Wilderness of Mirrors zit ongekend goed in elkaar. Het is ook wel sterk om je nummer te beginnen met: 'Listen to me, just hear me out. if I could have your attention' Tja, die krijg je dan wel. Maar de opbouw is sowieso subliem. Met geregeld veel kracht gezongen. We horen zelfs nog doedelzakken. 9 minuten 'hoge school prog'. Mooie muziek was er nog geregeld van zijn hand, maar beter werd het hierna nooit meer.

Had ook best gekund: Garden of Remembrance

Dat zeg ik, veel te vroeg

16. U2 - Love Is Blindness

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/107.jpg?cb=1533069601

1991 | Ierland

Ik neem u weer even mee naar dat jongetje, wat nog niet zo heel lang op de middelbare school zat en bezig was met zijn muzikale zoektocht. Eén van de eerste cd's die ik aanschafte voor meer dan 40 gulden (ik denk nog steeds dat cd's één van de weinige dingen zijn die door de jaren heen goedkoper zijn geworden) van mijn zuur bij elkaar gespaarde zakgeld was Achtung Baby van U2.
Ik vond The Fly namelijk meteen al een geweldig nummer. Dat kwam door de energie van het nummer, de clip (die in die jaren nog flink wat belangrijker was) en toch ook het geweldige gitaarspel van The Edge. Toen later Mysterious Ways en One ook nog als single uitkwamen wist ik zeker dat ik dat album moest hebben. Maar goed, zoveel zakgeld kreeg ik niet, dus dat duurde wel even.

Ik vond het een fantastisch album, dat Achtung Baby! Er stond geen slecht nummer op. Dat het toch wel een soort breuk met de eerdere U2 was, had ik toen nog geen weet van. Dit was immers mijn eerste kennismaking. Toen ik later ook nog een live-registratie zag van Zoo TV was ik helemaal verkocht. Wat een geweldige band was dit. Er ligt ook nog ergens een VHS-band van Zoo TV Live in Sydney in een bak weggestopt. Eén van de weinige muziek die ik op videoband gekocht heb, maar ik was er maar wat blij mee.

30 jaar later vind ik U2 als band niet meer zo goed als toen, daar hebben ze in deze eeuw te veel meuk voor uitgebracht. Maar Achtung Baby heeft niets aan kracht verloren. Ook vind ik nu nog steeds dat er geen minder nummer op het album staat, maar vind ook nog steeds, dat het sterkste het slot is met het tweeluik Acrobat en Love Is Blindness. Het zijn natuurlijk twee losse nummers, maar ze zijn voor mij toch op de een of andere manier verbonden met elkaar. Omdat ik denk dat dat toch echt aan mij ligt, moest ik kiezen en dan kies ik toch voor het slotnummer. Het liedje betovert me op de een of andere manier. Zoals Bono zingt:

Love is blindness, I don't want to see
Won't you wrap the night around me?
Oh, my love,
Blindness.

Nou, ik voel me niet zo zeer door de nacht ingepakt worden, maar toch echt volledig door dit geweldige liedje, iedere keer weer.

Had ook best gekund: Bullet the Blue Sky (Live From Zoo TV)

Love Is Blindness is prachtige en op het eerder genoemde Zoo TV Live in Sydney een echt kippenvelmoment

15. Genesis - Firth of Fifth

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1140.jpg?cb=1595998230

1973 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: Misterfool

We blijven nog even bij dat jongetje en zijn eerste albums. Eén van die andere eerste albums was namelijk We Can't Dance van Genesis. Dat kwam vooral omdat ik No Son of Mine zo'n geweldig nummer vond, en vooruit, omdat ik stiekem I Can't Dance en Jesus He Knows Me wel grappig vond, zeker de clips. Toen ik dat album in mijn handen kreeg, werd ik echter vooral gegrepen door het derde nummer op dat album, Driving the Last Spike. Een nummer van 10 minuten, dat was toen nog nieuw voor me. Ook dat je zo een verhaal, in dit geval over de aanleg van spoorlijnen in de 19e eeuw waar vele Britten bij omkwamen, kon vertellen. En dat je dan deed met een zo'n lang uitgesponnen nummer met van die gekke ritmes. Zo kende ik Genesis niet. Het feit dat ik zo geïntrigeerd raakte door dit nummer, zou een belangrijke voorspeller voor mijn muziekvoorkeur blijken.

Want Genesis bleek al bijna een heel leven mee te gaan. Ze hadden zelfs eerder een andere zanger gehad en maakte ook hele andere muziek dan waar ze nu mee in de hitlijsten stonden. Deze ontdekkingstocht aangaande Genesis kostte me wel enige jaren, maar uiteindelijk kom je dan bij Selling England By the Pound uit, één van de beste albums ooit gemaakt.

Toevalligerwijs intrigeert ook daar het derde nummer mij het meest. Het ronduit magnifieke Firth of Fifth. Het begint dan al met dat gekke bijna tegendraadse ritme op de piano. Peter Gabriel gaat zingen, dat is nooit een straf. Er wordt geweldig gedrumd, je hoort gaaf toetsenwerk, je hoort een fluit, er komt een dijk van een gitaarsolo langs. Ik blijf me nog steeds verbazen dat je melodieën en lijnen hoort, die eigenlijk niet met elkaar lijken te kloppen, maar dat het toch zo verdomd muzikaal en als een geheel klinkt. Dan kun je toch alleen maar compleet verbaasd zijn dat iemand dit soort muziek in elkaar weet te zetten. Dat grenst op zijn minst aan genialiteit.

Had ook best gekund: The Musical Box

De mooiste van U2!

Driving the Last Spike

FoF is een prachtig nr natuurlijk, tegenwoordig ook behoorlijk succesvol in de Top 2000 maar liever had ik de Had ook best gekund gehad

Natuurlijk die befaamde van Genesis, maar toch heeft jouw reserve ( The Musical Box ) bij mijn een lichte voorkeur.
Edit, ik zie nu dat vigil er net zo over denkt

14. XTC - Easter Theatre

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4212.jpg

1999 | Verenigd Koninkrijk

Hoe en waarom ik Apple Venus ben gaan beluisteren weet ik eigenlijk niet meer. Wat ik wel weet is dat ik echt betoverd raakte door het album. Ik had me eigenlijk nog nooit echt aan XTC gewaagd (zouden de leden ook ooit gek worden van al die dubbelzinnige woordgrappen?), maar dit album hoorde ik en ik was direct verkocht. Al die geluidjes, al die instrumenten, het waren bijna symfonieën op dit album, maar dan anders, want met zang en popinvloeden. Al vanaf de eerste secondes als je Apple Venus opzet hoor je allerlei mooie geluidjes en een album lang blijft het boeiend, spannend en hoor je steeds meer. Geweldig vond en vind ik het!

Luister nou eens naar zo'n nummer als Easter Theatre. Wat gebeurt daar ook veel, maar nergens is het te veel. Meerdere lagen, maar toch allemaal in dienst van het nummer. Wat een geweldig arrangement. Enerzijds klinkt het heel vertrouwd, maar het is toch echt anders dan anders door de rijke instrumentatie. Ook wat mij betreft het nummer waar de trompet op de mooiste manier gebruikt wordt. De hele fijne stemmen tillen het geheel op een nog wat hoger niveau. De prachtige melodische ritmes doen hun werk. Geregeld denk ik nog weer nieuwe dingen te horen, zo gelaagd is het nummer.
Ik raak elke keer weer een beetje in vervoering als ik het nummer hoor. Zo mooi dus.

Had ook best gekund: Dear God

Dear God

13. Neil Young - On the Beach

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1656.jpg?cb=1511179280

1974 | Canada
Eerder in de top 100 van: chevy93

We zijn toe aan één van mijn muzikale helden. Een dinosaurus, zo lang gaat hij al mee en onmisbaar in de evolutie. Ik weet dat niet iedereen liefhebber is van de man, wat wel te maken zal hebben met zijn wat typische stemgeluid en manier van zingen, maar er zullen toch maar weinigen zijn die zullen ontkennen dat Neil Young nogal mede bepalend is geweest en invloed gehad heeft op de ontwikkeling van de muziek. Hij is ook nogal veelzijdig en heeft nogal wat verschillende soorten muziek gemaakt. Heel veel erg mooie muziek, maar eerlijk gezegd toch ook best wel wat bagger. Maar hij weet de gemoederen vrijwel altijd bezig te houden. De beste man is namelijk ook nogal eigenzinnig, om het maar voorzichtig uit te drukken. Onlangs in de 'Neil Young Meter' onder de zeer vakkundige leiding van harm1985 nog weer wat meer mogen leren over de vele grillen, in positieve en negatieve zin, van deze uitzonderlijke artiest. Die meter kan ik door alle verhaaltjes, hoewel inmiddels klaar, aan geïnteresseerden aanbevelen.

Zoals gezegd veel moois in het oeuvre van Neil Young. Het album On the Beach maakte deel uit van 'The Ditch Trilogy', een drietal albums die zich kenmerkt door een donkere toon. Het ging persoonlijk met Neil Young slecht, onder andere door het overlijden van Crazy Horse-lid Danny Whitten en een roadie. Wilt u er meer over weten, dan valt er op het internet genoeg informatie te vinden. On the Beach hoort daar dus bij, maar was lange tijd erg moeilijk verkrijgbaar. Van horen zeggen (en de beoordeling hier op MusicMeter) begreep ik al dat dit album een hoogtepunt moest zijn in Neil Young zijn niet al te misselijke, zowel qua omvang als qua kwaliteit, oeuvre.

Nou, wat was ik blij dat ik dat album nog leerde kennen. Het titelnummer zeker, die door de jaren heen tot mijn favoriete Neil Young track uitgegroeid is. Waarom precies vind ik lastig uit te leggen. Het zal iets met die donkere, trieste en licht wanhopige toon te maken, het wat slepende wat dit nummer heeft. Dat lekkere gitaarspel. Die tekst die de kern zo sterk weet te raken:

Though my problems are meaningless, that don't make them go away
I need a crowd of people, but I can't face them day to day

Ik kan er niets aan doen, ik vind het zo aangrijpend. Er zijn wel nummers waar muzikaal wellicht meer gebeurt, maar soms doet dat er niet toe. Dit is zo'n moment. Gewoon genieten van de pracht die je voorgeschoteld wordt.

Had ook best gekund: Like a Hurricane

12. Crowded House - Private Universe

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3163.jpg?cb=1626181556

1993 | Australië

Als je dan toch je eerste echte stapjes moet gaan zetten in je muzikale zoektocht, was 1991 natuurlijk een fantastisch jaar. Ik durf te beweren dat het minimaal één van de beste jaren uit de muziekgeschiedenis is. Naast al die baanbrekende albums, kwamen er ook nog een aantal minder baanbrekende, maar niet minder sterke albums uit. Eén daarvan was Woodface van Crowded House en de nummers van Crowded House vond ik als jongetje al meteen erg mooi en fijn.

Crowded House is er een meester in om het te laten lijken, dat het maken van een goed pop-/rockliedje van zo'n drie á vier minuten helemaal niet zo moeilijk is. Gewoon erg lekker in het gehoor liggende nummers met fraaie melodieën schrijven. Als je Crowded House hoort, ben je geneigd om te denken dat het vrij simpel is. Maar dat komt natuurlijk omdat Crowded House hier de grootmeesters in zijn, want zo gemakkelijk is het allemaal niet. Anders was het wel veel vaker gedaan door veel meer bands. Woodface was een album vol met dat soort liedjes.

Twee jaar later verscheen Together Alone. Dat album was toch wel iets anders van toon. Het klonk toch wat minder luchtig allemaal, maar daarom niet minder mooi. Sterker nog, er staan meerdere pareltjes op dat album. Sterker nog, het mooiste nummer wat Crowded House gemaakt heeft, staat op Together Alone. Dat is namelijk Private Universe. Ik heb eigenlijk geen idee wat Neil Finn (over fijne stemmen in de popmuziek gesproken!) bedoeld heeft met dit nummer, maar het was en is voor mij een nummer wat gaat over de neiging om je terug te trekken in je eigen cocon, je eigen 'private universe', op de momenten dat het allemaal even niet zo lekker gaat en anders loopt dan dat je eigenlijk zou willen.

Als je er dan zo'n prachtig mooi liedje aan weet te koppelen waar bijna alles aan klopt....

Had ook best gekund: Four Seasons in One Day

Private Universe is een goede derde voor mij op dit album. Kare Kare en Fingers of Love komen daar nog net voor. Die laatste werd een paar ladders geleden in de MuMeLadder zonder pardon met een 20ste plaats afgeserveerd

Overigens een geweldige rij "knallers" staan er tot nu toe op deze pagina

11. The Beach Boys - Surf's Up

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4798.jpg?cb=1630785967

1971 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Dungeon, Don Cappuccino en motel matches

Aangekomen bij iemand die ik toch wel beschouw als een muzikaal genie. Brian Wilson. Een getroebleerd genie, dat wel, maar dat heb je vaker met genieën. Het lezen van zijn autobiografie (Ik Ben Brian Wilson) heeft dat beeld eigenlijk alleen maar versterkt. Wie veel heel diepgaande beschouwingen verwacht van een man die zulke complexe, baanbrekende, knappe muziek weet te maken en er achter probeert te komen wat nu gemaakt heeft dat hij het op een gegeven moment niet meer aan kon, komt van een koude kermis thuis. Maar een interessant inkijkje in zijn beleving geeft het zeker.

Ik leerde The Beach Boys natuurlijk kennen van de vrolijke meerstemmige liedjes en ook die hits trek ik erg goed. Daar word ik nog steeds bij vlagen erg vrolijk van. Alleen bleken The Beach Boys nog veel meer muziek gemaakt te hebben. Die bleek veel meer van de genialiteit te herbergen, die je natuurlijk al wel hoort in nummers als Good Vibrations en God Only Knows.

Toen ik een album als Pet Sounds voor het eerst hoorde, vond ik het eigenlijk onbegrijpelijk dat je zulke geniale muziek kon maken in de jaren '60. Met mijn beperkte kennis had ik het gevoel dat de ontwikkeling van de popmuziek nog maar in de kinderschoenen stond en dan wist je al zoiets te maken.
Later leerde ik albums als Surf's Up en Sunflower kennen en ook die deden mijn mond weer open vallen van verbazing, want wat stonden daar toch ook geweldige stukjes muziek op. Toen eerst in 2004 (in de soloversie van Brian Wilson (en zijn band)) en later in 2011 (als The Beach Boys) Smile uitkwam zoals het ooit blijkbaar eens bedoeld was, had ik er een nieuw favoriet album bij. Veel mooier gaan ze niet meer gemaakt worden, ben ik bang.

Surf's Up kwam natuurlijk oorspronkelijk uit op het gelijknamige album, maar was dus eigenlijk bedoeld voor Smile. Alleen de hoes van Surf's Up straalt natuurlijk al niet de vrolijkheid uit, die toch nog steeds best veel mensen associëren met The Beach Boys. Het nummer is ook niet al te vrolijk van toon, maar om te janken zo mooi. Dat je zo mooi kan zingen, alleen maar ook samen, dat je dit weet te verzinnen, ach laat ook maar. Ik ga genieten van dit nummer, dat is het beste. Dat genieten zegt meer dan de superlatieven onder woorden kunnen brengen.

Had ook best gekund: Heroes and Villains

Dat betekent dat we alleen nog de top 10 voor de boeg hebben. Die zal ik uitspreiden over de komende week. Ik verwacht dus wel volgend weekend klaar te zijn, maar johan de witt zal er ongetwijfeld rekening mee houden en inmiddels er ook bijna klaar voor zijn, toch?

Nog 10 nummers, ook wel gek als het dan bijna weer klaar is. Wie een schot voor de boeg wil nemen voor mijn top 10, mag dat uiteraard. Ik zal er geen enkele feedback op geven, maar wie wil gokken mag. Dat blijkt wel uit al die gokreclames die we de hele tijd maar zien

Misschien deze wel:



Ok, kansloos. Maar zou leuk zijn!

Leuker dan Queen en zo.

Ik zet mezelf weer onderaan, ik ben hier nog niet verder aan toegekomen en komende weken ook weinig tijd helaas. En de wachtrij is toch kort

* Bonk
* Koenr
* Gretz
* Brainpatient
* Mausie
* Shaky
* AbleMable
* Ponty Mython
* VladTheImpaler
* catdog
* Mat_
* ranja
* Omsk
* jordidj1
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Lambfv2
* Johan de witt

Dat gaat lekker want, Surf's Up is hier ook dik favoriet , zeker na die Wilson remake bij mij ook dik top 20 met Good vibrations in de slipstream.