Top, morgen ga ik van start. Ik ben zelf erg benieuwd waar de top 100 heen gaat leiden, natuurlijk heb ik een lijstje voorbereid, maar hoe het precies gaat lopen laat ik op me afkomen.

Hopelijk lezen jullie allemaal mee

Ben benieuwd!

Ik kijk uit naar jouw Dean Martin-keuzes. In een later stadium wil ik heel zijn oeuvre gaan doorlopen. Benieuwd hoe jij hem beleefd en wat je over hem te vertellen hebt.

Dat kan ik alleen maar toejuichen jerome988. Over Dean kan ik uren vertellen, dus als je een keer iets wilt weten, je kan altijd een berichtje sturen.

Ik gok op aanwezigheid van Elvis, Johnny Cash, John Lee Hooker, Muddy Waters, James Brown en ook Aretha?

Hmmm... dat zou zomaar eens kunnen kloppen. Ik zal het nog een verrassing laten

...en Shakin' Stevens?

dat ben ik bijna verplicht vermoed ik zo.

Voordat we gaan beginnen met de introductie en de top 100 zelf wil ik er nog een paar statistieken tegenaan gooien voor de liefhebbers.

Gemiddelde jaartal: 1979
Vaakst voorkomende jaartal: 1969, 1970, 1971, 1972 (5x)
Oudste song: 1949
Nieuwste song: 2021
Totale duur playlist: 7 uur en 15 minuten (er komt een Spotifylijst die na elke dag wordt geüpdatet)
Kortste nummer: 1.48
Langste nummer: 11.29

1940s: 1x
1950s: 9x
1960s: 22x
1970s: 30x
1980s: 11x
1990s: 8x
2000s: 10x
2010s: 7x
2020s: 2x

En om maar meteen een mysterie op te helderen: ik ben waarschijnlijk wat jonger dan de meesten denken wanneer ze puur op de muziek afgaan Mijn bouwjaar is 1987.

Ik heb de top 100 als volgt aangepakt: elke artiest mag slechts 1x in mijn lijst voorkomen. Een keer solo en een keer als onderdeel van een band mag wel. Status van een song / artiest of in hoeverre de gekozen song “het beste is wat de artiest te bieden heeft” is niet relevant geweest in mijn keuze, het gaat immers om mijn eigen favoriete songs. Jaartal, verdeling man/vrouw, etc. heb ik allemaal niet in overweging genomen; simpelweg 100 songs die ik bijzonder graag hoor.

Pin me er niet op vast, maar mijn streven is om 3 songs per dag te hanteren, soms 2, soms 4.

Welkom bij mijn top 100! Allereerst een bedankje voor alle users die hun lijst al gepost hebben. Ik heb ervan genoten, stuk voor stuk.

Introductie:

Toen ik me op de lijst plaatste om mijn Top 100 favoriete songs te delen dacht ik al bij mezelf ‘hoe dan?’. Nu het zover is…denk ik dat nog steeds. Simpel gezegd; ik heb geen 100 favoriete songs en lees altijd met de grootste verbazing wanneer mensen aangeven dat in bepaalde jaren bepaalde songs hun favoriete nummers waren of dat ‘deze top 10 onaantastbaar is’. Een fenomeen dat ik nooit volledig begrepen heb. Muziek leeft toch? Jij als mens leeft toch? Hoe kan iets als kunst, als een gevoel uitgedrukt in tonen, klanken, woorden, ritmes, nu een vaststaande volgorde hebben waar niet aan getornd wordt? Hetzelfde geldt voor films of boeken overigens. Tijdens een van mijn studies, waarin literatuur centraal stond, begreep ik ook nooit zo goed dat ik medestudenten trof die al jaar en dag hetzelfde boek als favoriet bestempelde. Alsof smaak een flat character is dat geen enkele ontwikkeling doormaakt, stel je voor dat je zo’n personages in dat boek tegenkwam…

Maar dat is het niet, het is niet zo simpel, niet zo zwartwit, niet zo Larry David-achtig qua regels. Vaak is een favorietenlijstje een houvast, een diepgaande nostalgische reis waarin juist wel die enorme verscheidenheid van de mens in naar voren komt, een blauwdruk van je beeld, visie en gevoelens. En dan snap ik het eigenlijk heel goed dat mensen bepaalde werken als favoriet bestempelen. Dan juich ik het toe dat je staat voor jouw smaak, je helden, de songs en artiesten die jou gevormd hebben tot wie je bent. Dat doet muziek met ons. Want laten we eerlijk zijn, als wij iets met zijn allen delen op deze website dan is het wel een diepgewortelde liefde voor muziek. Daarom zijn de discussies vaak ook zo interessant en soms gewoon keihard. Wij houden van muziek en wij houden van het feit dat wij houden van die specifieke muziek waar wij zo van houden! En ja, dat is soms ambivalent, maar laat ons, wij zijn ook maar mensen met een passie.

Gewoon maar mens zijn, ik denk dat dit het thema van mijn lijst is. Mijn 100 favoriete songs die waarschijnlijk niet mijn 100 favoriete songs zijn, of wel, ik weet het niet. Ik heb een lijst samengesteld met 100 songs die me raken, me vrolijk maken, me gevormd hebben, me doen verlangen, me doen huilen, me doen schrikken van herkenning, me simpelweg dolgelukkig maken.

Ik maak me geen illusies, ik snap dat veel van de songs die hier voorbij gaan komen waarschijnlijk een ‘ver van mijn bed show’ zijn voor veel van de vaste users. Dat mijn persoonlijke smaak nu niet bepaald de MusicMeter-smaak is, maar dat maakt het voor mij juist zo fijn om op deze site actief te zijn. 52176 gebruikers met een smaak die zij bestempelen als “mijn smaak”, en of ik nu iets met “hun smaak” kan, dat maakt mij niets uit; ik geniet wanneer mensen met passie vertellen over songs. Dit topic is smullen, jouw songs zijn jouw songs en dat zijn gewoon de 100 beste songs ooit, niks tegen in te brengen. De volgende lijst met 100 andere songs zijn ook de 100 beste songs ooit en zo creëren wij hier met zijn allen een ellenlange, niet eindigende lijst met de allerbeste songs ooit gemaakt. Want dit is onze smaak, dit is wie we zijn. Geef ons eens ongelijk, ieder lijstje is goud. Ieder lijstje vertelt een verhaal. Ik hoop dat mijn lijstje ook een verhaal gaat vertellen, ik denk het wel. Welk verhaal dat gaat worden, daar gaan we samen achter komen.

100. Josh Turner – Your Man
2005

Had me een jaar of 15 geleden gezegd dat ik een countrynummer in mijn persoonlijke top 100 zou zetten, dan zou ik daar eens smakelijk om hebben gelachen.

Ik kan niet zo goed uitleggen hoe afgrijselijk ik countrymuziek vroeger vond. Als jonge gast kon ik me weinig verschrikkelijkere muziek voorstellen. Sjonge jonge wat was ik dom.

Nu terugkijkend op die periode kwam dat door de toevoeging van ‘& western’. Het idee dat ik bij country had was line dancing, lelijke kleding, te grote hoeden en vreselijke accenten. Inderdaad: alle clichés. Deels kan ik hier een klasgenootje van de basisschool de schuld van geven; hij deed aan line dancing en was helemaal fan van country & western. Deels is het natuurlijk mijn eigen schuld door me niet te verdiepen in een genre dat veel meer te bieden heeft.

Hoe dan ook, via rock’n’roll kom je al snel uit bij rockabilly, daar hoor je hier en daar fikse country invloeden, en van het één komt het ander: country is nu een genre dat ik heel goed kan smaken. Ik vind nog steeds lang niet alles goed, en de song die hier op plek 100 staat is ook niet meteen de meest voor de hand liggende song wanneer het over het genre gaat, maar de eerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik toch wel onder de indruk van deze stem. Ik stelde me een gezette, grijze man voor die graag een borrel dronk. Ha! I was wrong.

https://m.media-amazon.com/images/I/715uWWQQCRL._SX466_.jpg

Ik zie nu trouwens dat ik iets heel belangrijks in mijn smaak heb aangestipt ‘ik was onder de indruk van deze stem.’ Ik ben een liefhebber van vocals, zang is voor mij het allerbelangrijkste. Daar kan ik heel erg gelukkig van worden. We zullen in deze lijst dan ook nog wel de nodige vocale kanonnen tegenkomen.




Ook een potentiële top 100 song: Why Don't We Just Dance

99. Mahalia Jackson – Nobody Knows the Trouble I’ve Seen
1954

Sja… als je het dan over vocals hebt dan kun, mag en wil je deze dame niet overslaan. De doorleefdheid in haar stem gaat door merg en been.

Hier komen we dan ook meteen bij een tweede cruciaal aspect van een song voor mij: doorleefdheid / geloofwaardigheid. Ik moet de pijn van een artiest kunnen voelen tot in mijn botten. Niet altijd he, ik vind songs ook om andere redenen leuk, maar wanneer ik tot in het diepst van mijn wezen geraakt word door de hardships van een artiest dan kun je me opdweilen. Bij Mahalia is dat absoluut het geval, wat een kracht straalt ze uit. Naast haar imposante verschijning en dijk van een stem geloof ik alles wat ze zingt.

https://i.guim.co.uk/img/media/fae70b489b3fb995c370bfa569c374fdf5d70ce7/0_205_3072_1843/master/3072.jpg?width=465&quality=45&auto=format&fit=max&dpr=2&s=38ab03506e240d83737f254ebd3b124f

De eerste keer dat ik met de muziek van Mahalia in aanraking kwam was toen ik een jaar of 10 was. Als er iemand in mijn leven verantwoordelijk is geweest voor mijn liefde voor muziek dan was het mijn vader wel. Hij was de grootste muziekliefhebber die ik ken. Hij luisterde dan ook werkelijk alles. Zijn playlists bestonden uit songs van de meest obscure Vietnamese artiesten die nog niet eens bij een label zaten tot grote top 40 hits, en alles wat daartussen, -boven, -onder en -naast zit. Mahalia was zeker tussen +- 1997 en 2005 een artieste die geregeld voorbijkwam tijdens zijn muzieksessies. Ze pakte me trouwens niet meteen in. Als tienjarig jochie liep ik niet helemaal warm voor de langgerekte met godsdienst gevulde trage songs. Didn’t It Rain kon wel mijn goedkeuring dragen trouwens. Maar ja, het zaadje was gepland en de Mahalia boom begon te groeien en bloeien.

De oplettende lezer ziet waarschijnlijk wel staan dat ik in de verleden tijd over mijn vader spreek. Dat is een ander verhaal waar ik tijdens deze top 100 gegarandeerd nog wel op terugkom, maar in 2012 is hij op zeer jonge leeftijd totaal onverwacht overleden. De impact die hij op mijn leven gehad heeft valt niet te onderschatten en ik weet zeker dat hij deze top 100 tot in het kleinste detail op de achtergrond zou hebben gevolgd. Hij zou van elke song hebben genoten, van elke seconde, misschien nog wel het meeste van de songs waar hij echt helemaal niks mee had. When you have nothing nice to say, don’t say anything at all, een motto dat hij uitdroeg en ik poog over te nemen.

Deze begint als traditionele slow gospel om na twee minuten om te slaan in een uptempo spirit lifter. Het vrolijke ritme, de achtergrondzangers die het naar hun zin hebben en Mahalia die bijna deadpan zingt over alle problemen die ze in haar leven gehad heeft; het is zo krom, maar tevens precies goed. Welke optie heb je anders? Een beetje zielig in een hoekje zitten wegkwijnen? Die problemen verdwijnen toch niet. Toon dan je karakter en vecht alles aan. Mahalia doet precies dat. In een swinger van jewelste maakt ze ons duidelijk dat ze een zwaar leven gehad heeft, maar dat niets haar kapot kan krijgen. Als dat niet inspirerend werkt, dan weet ik het ook niet meer.




Ook potentiële top 100 songs: o.a. In the Upper Room / Go Tell It on the Mountain / Didn't It Rain

98. Ultramagnetic MC’s – Give the Drummer Some
1989

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5a4583f1a8b2b077ad949ef7/1529971733028-CZM76M8P3BJQ4GKA9QW6/R-3319926-1325610426.jpeg.jpg

Ja hoor, een song in mijn top 100 die er gewoon puur dankzij MusicMeter staat!

Dat vind ik nou mooi. Je schrijft je een keer in op MovieMeter, 2009, en baalt als een stekker dat niemand ooit op het idee is gekomen om een zelfde soort site voor muziek te maken…. Echt, ik zou willen dat het een grap was, maar ik was niet op de hoogte van het bestaan van onze mooie muzieksite. Nooit van gehoord, nooit naar gezocht schijnbaar, maar in 2016 (!!) zag ik pas onderaan in de balk van MovieMeter staan dat ze ook zustersites hadden. 7 jaar na inschrijving op de moedersite wist ik mijn weg dus te vinden naar MusicMeter. Het eerste half jaar tot jaar deed ik nog niet bijster veel behalve stemmen uitdelen. Langzamerhand werd ik wat actiever en in 2018 was ik een vaste deelnemer aan het Greatest Hits Of… topic. Daar presenteerde zaaf rond 1 december 2018 de Greatest Hits of Kool Keith. Ik kende slechts een drietal songs maar sta altijd open tot het verbreden van mijn horizon. Zo geschiedde en ik hoorde me daar een song die me vanaf de eerste seconde in zijn greep hield. Die beat, de flow en dat ritme; heerlijk. Sindsdien een vaste song in mijn playlist.

De kop is eraf. Morgen weer verder. Voor nu wel alvast de link naar de Spotify playlist, elke dag aangevuld totdat we er uiteindelijk dus 100 in hebben staan.

Spotify - Shaky's Top 100

Give the Drummer Some lang niet meer gehoord. Komt weer lekker binnen!

Onder de indruk van je eerste bijdragen Shaky. Je schrijft over muziek vanuit je gevoel zoals ik wel kan voelen, maar nooit zo zou kunnen opschrijven als jij dat doet.
Dat vind ik in algemene zin het "moeilijke" aan Musicmeter. Veel comments zijn letters op digitaal papier, waarbij het vaak verdomde moeilijk is over te laten komen wat je erbij voelt. Laat staan die ander te laten meevoelen.

Je eerste drie nummers heb ik alledrie nog nooit gehoord eerlijk gezegd (mij bad), maar met belangstelling beluisterd.
Benieuwd naar de overige 97.

Prachtig nummer van Mahalia Jackson, ze klinkt inderdaad erg doorleefd en komt heel overtuigend over. Krachtige zangeres, en ongetwijfeld ook een straffe madam. Fijne old school hip-hop ook. En mooie stukjes!

97. Buddy Holly – Midnight Shift
1956

Er was een tijd dat Peggy Sue mijn meest gedraaide nummer was. Dat was nog in de tijd voor online muziek luisteren, dus hoe kan ik dat weten? Ik heb een keer een weekend doorgebracht op zolder (soort kamperen, maar dan op eigen zolder) en die twee dagen ENKEL Peggy Sue gedraaid. Zo gek was ik van dat nummer. Nu hoor ik jullie denken ‘kamperen op eigen zolder…? Wat een eigenaardige twintiger was jij Shaky.’ True, maar dit vond plaats toen ik nog op de basisschool zat. Groep 8 om precies te zijn.

https://pbs.twimg.com/media/E54LviHWQAEq7dx.jpg

Dat was trouwens altijd wel apart. Waar het merendeel naar de Spice Girls, Backstreet Boys of soortgelijke acts luisterden, was ik fan van de grote mannen uit de 50’s. Tot groot ongenoegen van mijn moeder ‘wil je écht geen cd van de Spice Girls, straks gaan ze je nog pesten om die oude muziek.’ Neh mam, ik maak me niet druk om wat anderen mogelijk denken. Ik was een curieuze jongen.

Je zou denken dat nu Peggy Sue voorbij gaat komen, maar nee hoor. Ik heb een andere Holly song gekozen. Waar Peggy Sue, Everyday en Heartbeat toch echt gewoon pure popsongs zijn, ga ik voor de rockabilly kant van onze bebrilde Texaan.

Een behoorlijk stout nummer voor de 50’s zeker als je bedenkt dat Buddy graag op de radio gedraaid werd. De oude bluesmannen en vooral -vrouwen toonden twintig, dertig jaar eerder al aan dat je gewoon slim moet omgaan met seks in liedjes. Altijd verbloemen en omschrijven zodat de ouderen en de squares niet snappen waar je het over hebt.



Nou Buddy, wij hebben met zijn allen wel door waar Annie precies mee bezig is.




Ook potentiële top 100 songs: Peggy Sue, That'll Be the Day, Rock Around with Ollie Vee

96. Sam Cooke – A Change Is Gonna Come
1964

Wat een dijk van een song is dit toch. Als klein menneke vond ik dit al een geweldige song, maar ik wist nooit wie het zong. Ik kende Wonderful World van de radio, maar legde de link van zo’n poppy-song niet naar dat diepgaande monument over diepgeworteld racisme. Dat kon toch niet dezelfde zanger zijn??? Mijn vader gaf me daarom een verzamelalbum van Cooke zodat ik zelf kon horen dat dit toch echt dezelfde man was.

https://media.npr.org/assets/img/2014/01/31/cooke2_wide-0d86bfd4cfddbecc9b7f407c3cf37e9470abbc6e.jpg?s=1400

Prachtig zuivere stem, maar ik moet ook eerlijk zijn: op dit nummer na, dat een meer dan terechte plek in mijn top 100 heeft gekregen, doen de songs van Cooke me vaak niet veel. Een favoriete soulzanger van me is hij dan ook niet, maar dat dit nummer tot de crème de la crème voor mij behoort staat als een huis. Het arrangement en Sam vullen elkaar perfect aan waarbij je als luisteraar tot grote hoogte wordt meegevoerd.

We hopen allemaal met je mee Sam dat deze change is gonna come, maar daar is de wereld nog lang niet klaar voor. Tot dan, blijf mensen bewust maken met deze prachtsong.

95. Rufus Wainwright – Release the Stars
2007

De eerste keer dat ik deze man hoorde was in Shrek. Sja, je moet artiesten toch ergens voor het eerst horen. Toen ging ik op verder onderzoek uit en kwam ik in een heel nieuwe wereld terecht. Bij albums van Rufus waan ik me in een decadente villa waar ik dag in dag uit overdressed ben. Zijden pyjama’s, kaviaar als ontbijt, sassy opmerkingen maken, en misschien af en toe stiekem een top hat dragen. Dit wereldje bevalt me wel.

https://hips.hearstapps.com/ellnl.h-cdn.co/assets/15/37/2048x2730/2048x2730-ifestyle-muziek-rufus-wainwright-naar-amsterdam-1651759-4-eng-gb-rufus-wainwright-naar-amsterdam-jpg.jpg?fill=2048:2730&resize=480:*

Maar wacht even, is dat wereldje niet ook een beetje het oude Hollywood? Met sterren als Laurence Olivier, Cary Grant, Rock Hudson, Vincent Price… Wat hadden die ook alweer gemeen behalve hun exceptionele acteertalent? Juist ja. Hollywood, doe eens normaal. Laat celebrities nu toch ook eens hun leven leiden. Alleen maar omdat ze bekend zijn wil niet zeggen dat ze aan één of ander absurd verouderd beeld moeten voldoen. Het zijn mensen. Rufus komt met deze geweldige aanklacht, in een stijl die doet denken aan de periode en denkbeelden die hij verfoeit.

Rufus

En sassy opmerkingen maken

Ik ga hem in 2023 voor het eerst live in concert meemaken aERodynamIC, ben erg benieuwd.

Tof. Heb hem al een aantal keer gezien en telkens in compleet andere setting. Niet te vergelijken dus, maar elke keer weer geweldig.

Jij met Amsterdam Sinfonietta? Die vond ik zelf erg bijzonder.

Yes, die inderdaad. Klinkt ook alsof het bijzonder gaat worden.

Stoute rockabilly, grootmoedige soul en ironisch drama: weer fijne updates (en dan toch die klassieker van Cooke voor mij)!

94. Nina Simone – Stars
1976

De eerste keer dat ik met de muziek van Nina in aanmerking kwam was via, hoe kan het ook anders, mijn vader. Hij hield ontzettend veel van haar muziek en draaide haar met regelmaat. Ik was niet meteen enthousiast, maar er waren een paar songs waar ik geen genoeg van kon krijgen. Ain’t Got No/I Got Life, Young Gifted and Black, en Sea Line Woman waren als jonge tiener mijn favoriete nummers van haar.

Ik kreeg een 3 dubbele verzamelaar van mijn vader om bekender te raken met haar muziek, mocht ik daar interesse in hebben. Dat had ik wel. Nog steeds niet super enthousiast, maar nog steeds fan van die drie songs.

Toen heb ik haar ongeveer 10, 15 jaar niet gedraaid, maar sinds mijn 25e kwam haar muziek weer op mijn pad door My Baby Just Cares for Me op de radio. Oh ja, Nina Simone, die moet ik weer eens draaien. Zo geschiedde en het kwartje viel. Wat een stem, wat een beleving, wat een pijn.

https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/06/rs-174809-74314641.jpg

Fijn om te zien dat ze op MusicMeter ook steeds meer fans begint te krijgen en dat het absurd goede Sinnerman hier hoog aangeschreven staat bij de users. Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Het was ook een coinflip tussen welk nummer ik ging posten hier. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het nummer dat ik niet vaak kan luisteren. Nina klinkt boos en apathisch tegelijkertijd. Ze heeft er genoeg van, is klaar met het leven, ze is zwaar depressief en klinkt alsof ze het heeft opgegeven: moegestreden. Ik krijg kippenvel van dit nummer en heb de grootst mogelijke moeite om dit af te luisteren. Rauwer dan dit wordt het niet. Tel daarbij op dat het nummer staat als een huis en je krijgt een beleving die bijna beangstigend is.






Ook potentiële top 100 songs: Sinnerman, Ain't Got No - I Got Life

Wow, Shaky wat leuk. Een top 100 van jou, die ga ik zeker volgen.

Stars ken ik van Janis Ian en Euson.
Deze kende ik nog niet maar je mag er blijkbaar zeker niet bij dansen: SIT DOWN!
Ik zal ooit ook weer eens bij dat andere topic van jou verschijnen,
Wacht, ik ben zo terug.

93. The Fairfield Four - Dig a Little Deeper
1949

Mijn liefde voor gospel zal niet onopgemerkt zijn gebleven bij sommigen en dat is op zijn minst opmerkelijk te noemen aangezien ik niet verder van religieus kan afstaan. We moesten op de middelbare school een beroepskeuzetest invullen om te zien waar je mogelijke passies en vervolgstudies zouden kunnen liggen. Nou… wat een aanfluiting van een test was dat zeg. Bij mij stond op 1: de kerk in. Wat??? Bleek dus dat er 3 vragen in die test stonden die gingen over het luisteren naar religieuze liederen. In mijn hoofd betekende dat gospel muziek, dus ik antwoordde driemaal volmondig ja. Schijnbaar was dat genoeg voor deze onpersoonlijke, hopeloos gedateerde test om te besluiten dat ik maar voor een leven als geestelijke moest gaan. Hopeloos. Net als de decaan trouwens die als commentaar gaf: ach ja, kijk maar wat je doet, die test moeten we nu eenmaal verplicht afnemen. Ik vroeg om hulp bij mijn studiekeuze, zijn antwoord ‘zoek het maar zelf uit’. Ahh, heerlijk, die passie in het onderwijs. Misschien dat ik daarom zelf in het onderwijs terecht ben gekomen. Afijn, voer voor later wellicht.

Gospel is voor mij dus geen lofrede voor een hoger wezen, maar een uiting van liefde en passie samengepakt in een ritmisch feestje waarbij je niet stil kan zitten.

https://www.singers.com/group/images/FairfieldFour.jpg

The Fairfield Four heb ik leren kennen via het live-album Wreckin’ the House, wat ik één van de allerbeste Gospel live albums ooit vind. De mannen nemen je mee op een passievolle reis waar je doodmoe van wordt, maar ook enorm veel energie van krijgt. Je bent buiten adem, maar kan niet anders dan blijven doorstampen, klappen en zingen. Het is een feestje, een genot om naar te luisteren.

De mannen namen dit nummer voor het eerst op in 1949 en daarmee is dit de oudste song in mijn top 100. De liveversie van Wreckin’ the House kan ik niet vinden op YouTube, maar de original natuurlijk wel. Een knallende live versie zal ik in de Spotify lijst plaatsen. Take us to church Fairfield Four!

Oh, die van Sam is bij mij wel ergens top 10

92. Snoop Dogg & The Dramatics – Ballin’
2002

Early 90’s hiphop, ik ben een fan. Niet altijd geweest hoor, oh damn nee. Vroegâh moest ik niets van hiphop weten. Wat een kwatsj (Limburger, soms gebruik ik woorden die in normaal Nederlands niet bestaan) vond ik het. Maar ja, je wordt ouder, je luistert meer en meer en meer en meer, en dan komt elk genre voorbij. Niet elk genre of elke artiest slaat aan (een volledige allemansvriend zijn is ook niet goed), maar sommige genres die ik vroeger links liet liggen, begonnen me nu enthousiast te maken.

https://cdn.vox-cdn.com/thumbor/cCDOBsqpmwnjBy1B4Rk3dsyix0c=/0x142:1989x1468/1400x1400/filters:focal(0x142:1989x1468):format(jpeg)/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/48730907/GettyImages-56032002.0.jpg

Toen ik op een gegeven moment het album Doggystyle op cd kocht, gingen mijn oren open. Wat heerlijk laid-back die Snoop Dogg. Later zat er bij een batch cd’s die ik middels een veiling op de kop getikt had, het album Paid Tha Cost to Be Da Boss. Geen pure old-school hiphop meer natuurlijk en stukken minder dan Doggystyle, maar één song blies me omver. Als ik lekker relaxed achterover wil hangen en me wil laten onderdompelen in een chille flow gecombineerd met de zwoelheid van een 70’s soulgroep, dan luister ik dit nummer.





Ook potentiële top 100 songs: What's My Name, The Next Episode, Still D.R.E., Nuthin' but a G-Thang