91. The Four Aces – Love Is a Many-Splendored Thing
1955

Zeg je Snoop Dogg, dan zeg je The Four Aces! Nee? Niemand? Vandaag wel!

Als tiener was ik fervent cd koper. Wacht, dat klopt niet helemaal: als tiener en twintiger was ik obsessief muziekverzamelaar. Zeker in mijn beginfase als verzamelaar wilde ik nog wel eens wat verzamelalbums meenemen omdat ik zo op een simpele manier meer artiesten kon ontdekken. Zo leerde ik onder andere Al Alberts, Dave Mahoney, Lou Silvestri, en Rosario Vaccaro kennen, beter bekend als The Four Aces.

https://4.bp.blogspot.com/-LIwtS69FajQ/W31sD_w3VHI/AAAAAAAAUBU/Je6CmJT8OgUU28opNUifAnXACm3u30b2gCLcBGAs/s1600/aces1111111111.jpg

Deze mannen zijn ervoor geboren om samen te zingen, wat passen hun stemmen perfect bij elkaar. De song waar ik ze voor eeuwig dankbaar voor ben is er één die afgewezen werd door vrijwel elke zanger / zangeres in de early 50’s omdat niemand er wat in hoorde. Oh wacht maar even zeiden The Four Aces, wij kunnen hier wel wat mee. De rest is geschiedenis. Een ongekende hit die later nog vaker dan 300x officieel gecoverd zou worden. Allemaal leuk en aardig die covers, maar geen enkele versie komt ook maar in de buurt van dit origineel.

Alleen al die drop in ‘love’ in de eerste regel, man man man, geweldig.

90. Danny Bryant – Just As I Am
2010

Mijn eerste kennismaking met deze Britse bluesrocker was nou niet bepaald een ervaring waardoor ik mega fan ben geworden. Zeker op zijn eerdere albums gaat de zang van matig tot simpelweg niet zo best. Echter, hij hield vol en verbeterde zichzelf constant. Zijn liveshows waren sowieso beter dan zijn albums, maar ook op dat vlak weet hij tegenwoordig een stuk strakker te spelen dan in zijn beginperiode en hij begon dan ook alsmaar sterkere songs uit te brengen.

https://lflmagazine.nl/wp-content/uploads/Danny-Bryant.jpg

Zijn allerbeste song vind ik de titeltrack van zijn 2010 album. Hij had een wat moeilijkere privéperiode doorgemaakt en dit album was het resultaat van zijn zware tijd. Het is nooit fijn wanneer je bepaalde dingen meemaakt, maar voor artiesten pakt het op creatief vlak toch wel geregeld goed uit. Deze titeltrack is een zogenaamde typische bluesrock ballad waarbij Bryant af en toe tegen het dissonante aanschurkt, maar zijn hele hebben en houden in vijf en een halve minuut stort.

Ik hoorde dit nummer voor het eerst tijdens een concert van Danny waar hij de hele zaal plat speelde met deze zielskreet van een song. De tekst kwam hard binnen en Danny liet zijn gitaar spreken waar woorden nu eenmaal niet altijd alles kunnen zeggen.

Wow, wat een heftig nummer van Nina Simone, ik hou het hier even bij qua luistersessie, Shaky. De laatste 2 jaar weer aardig wat van haar werk herontdekt, het geweldige, broeierige Sinnerman kwam al langs bij Koen. Dit nummer klinkt daarentegen immens introspectief, maar daarin schuilt net de intensiteit, en uiteindelijk de kwetsbaarheid wanneer Nina de toetsen van haar piano wat meer begint te martelen. Die live-plaat moet ik maar 'ns opzoeken, ik ben oprecht ontroerd!

Ja dat is er eentje die niet in de koude kleren gaat zitten. Ik snap je helemaal AOVV.

Nina . Zo zot als een achterdeur, maar sowieso in mijn top 3 van vrouwelijke artiesten. De intensiteit van haar nummers is ongeëvenaard.

Ik mag je al graag volgen bij de films Shaky, maar ook hier wek je mijn interesse! Hou je ook een Spotify lijst bij?

Hi Kondoro0614, leuk je ook hier te treffen. We zijn elkaar al vaker direct en indirect tegengekomen bij de AlexSpyForever challenges, nice.

Zeker! Spotify - Top 100 Shaky. Ik vul 'm elke dag aan nadat ik hier de updates heb geplaatst.

Mooi beschreven, Shaky!

Ondanks dat ik al best lang fan ben van Nina, heb ik dit nummer pas later leren kennen. Om precies te zijn bij de laatste scene van het derde (?) seizoen van BoJack Horseman*. Die scene (en dan vooral de muziek) heeft me destijds echt helemaal gesloopt. Toch ging ik daarna wekenlang elke dag het nummer een keer luisteren, en elke keer weer helemaal kapot gaan. Het is dat Sinnerman een nog groter meesterwerk is, anders was Stars duidelijk mijn favoriet van haar geweest.

* Ik heb trouwens een hypothese dat heel de serie BoJack Horseman geschreven is met dit nummer als uitgangspunt.

Ja Sinnerman en Stars zijn twee ongelooflijke klappers. We kunnen denk ik wel met een gerust hart stellen dat Nina er wat van kon .

89. Ben E. King – Don’t Play That Song (You Lied)
1962

https://groovyhistory.com/content/125088/f7eac4d6f802e29e98ac6c34fc6d929f.jpg

Oohh wat klinkt Ben hier oprecht. Hij komt wanhopig over en smeekt zijn toehoorder bijna om zijn verzoek in te willigen. Ik stel me voor dat hij dit aan zijn huidige vrouw vroeg terwijl hij aan zijn ex denkt: ‘don’t play that song, it brings back memories, of days that I once knew.’ Hoe pijnlijk voor beide. Is Ben dan zo ongelukkig in zijn huidige relatie dat hij moet vechten tegen de liefde die hij voelt voor zijn voormalige vrouw? Wat zegt dat over zijn leven, en dat van zijn vrouw?

Ben brengt veel schwung en de wisselwerking met de achtergrondzangeressen werkt perfect. Vecht tegen je gedachten en gevoelens Ben! Schijnbaar is zelfs Ben E. King maar een man.

Eens Shaky! En dat de compositie dan nogal put uit de erfenis van Stand By Me zullen we hem dan maar vergeven.

88. Perry Como – Magic Moments
1957

Sja.. wat kan ik zeggen? Italiaans-Amerikaanse zangers, crooners als je wilt, die gaan we nog wel vaker tegenkomen in mijn lijst. Die stemmen, die charme, die 'swag', die kracht, die zelfverzekerdheid, dat gemak waarmee ze zingen, die sophistication, die kleding, die schwung, die stage presence, die arrangementen, die teksten, ik kan nog doorgaan hoor! Maar ik denk dat jullie het wel snappen: we raken hier toch wel misschien mijn favoriete subgenre aan. Veeg me op, dweil me bijeen, *wappert met zijn waaier*.

(Het gekozen nummer is trouwens geen typisch voorbeeld hiervan, die komen later in de lijst aan bod.)

https://i.scdn.co/image/31a7808b0d354a5254762827ebfd2b33ac0ab12d

Het zal zo rond de brugklas zijn geweest dat ik voor het eerst een verzamelalbum van Pierino Ronald Como kocht. Dat was deze: Golden Greats en ik was helemaal nog niet bekend met het werk van één van de grootste en populairste zangers in Amerika uit vervlogen tijden. Ik was al enorm fan van veel van zijn genre- en generatiegenoten, en ik had wel al eens van Perry Como gehoord, maar veel meer dan dat ook niet.

Ik moest wat gniffelen om titels als Laroo Laroo Lili Bolero en Bibbidi Bobbity Boo, maar ik kocht de verzamelaar op de gok. Niet meteen een doorslaand succes moet ik toegeven. Sommige songs kwamen binnen (bv. Blue Skies, Far Away Places, I Gotta Gal I Love), maar met sommige kon ik niet zoveel. Jaren later begon ik zijn wat latere albums te beluisteren en hoorde de stemkwaliteit, de rust waarmee hij zingt, het zelfvertrouwen en de nostalgie.

En die nostalgie is te horen in het nummer dat hier in mijn top 100 staat. Nostalgie naar een tijd die ik nooit heb meegemaakt, nostalgie naar gevoelens die ik nooit gekend heb, maar Perry zorgt ervoor dat ik precies weet wat hij bedoelt. Ik ben erbij geweest, ik ging naar die wedstrijd van ons favoriete American Football team, naar het Halloween dansfeest en ik zat achterop die hooiwagen. Toch? Als Perry erover zingt weet ik het zeker, ik was daar en wat verlang ik terug naar die tijd.




Ook potentiële top 100 songs: It's Impossible, And I Love You So

87. MY BABY – it’s a setup
2021

https://dynamicmedia.livenationinternational.com/Media/s/n/r/042b0dae-9db1-46f7-a332-89580576f884.jpg

Het oudste nummer van mijn lijst zijn we op plek 93 tegengekomen, nu komen we het nieuwste nummer in mijn lijst tegen.

Zin om je helemaal te verliezen in een op herhaling leunende, hypnotiserende song met een beat waar je u tegen zegt, een stem die de oren masseert, gemaakt door drie ongelooflijke topmuzikanten? Zet dan een song, EP of album van deze Nederlands / Nieuw-Zeelandse band op en het kan eigenlijk niet meer mis gaan. Of nog beter, ga ze live zien. Wat een feestje maken zij ervan.

Ik heb MY BABY eigenlijk nog niet zo lang geleden écht ontdekt. Een jaar of 6 geleden had de drummer van mijn oude band het er wel eens over, maar echt heel enthousiast werd ik er niet van al was ik wel geïntrigeerd. De band had iets, maar hun muziek paste niet echt bij mij (dacht ik toen). Een jaar of twee geleden kwamen ze per toeval langs op Spotify en ik was eigenlijk meteen verkocht. Ik ben direct al hun muziek gaan uitpluizen en toen vorig jaar bleek dat ze in de buurt kwamen optreden was de keuze snel gemaakt om daar naartoe te gaan. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad, wat…een…show.

Hypnotiserend is het woord dat voor mij het beste bij hun muziek past. Je wordt zo hun nummers ingezogen dat je soms niet meer weer wat links of rechts is.



Deze gaat weer lang blijven hangen in mijn hoofd.




Ook potentiële top 100 songs: Uprising / Mad Mountain Thyme / Singin' in Chains

Tot nu toe heb ik enorm genoten, van elke seconde.
Er zijn meer mensen die zich veel te laat op musicmeter hebben ingeschreven. Ik zie trouwens veel films voorbij komen als ik naar jouw keuzes luister.
Je moet eigenlijk de gelijknamige film die in Hong Kong speelt met dat dramatische einde (vrouw hoort dat haar geliefde is gestorven) zien. Ze gaat dan naar de boom (ik heb wat met bomen) waar ze elkaar regelmatig hebben ontmoet. Daarna the Four Aces opzetten. Dan snap je dat dit nr. 1 was in de VS.

Wat een interessante associatie. Hier moet ik aan Casablanca denken.
Als iemand een lied speelt en de man in kwestie wil dat niet omdat het hem doet denken aan zijn voormalige vrouw. En wie zit daar, zijn voormalige vrouw!
Dit is één van de mooiste filmscènes die ik ken.

Nou, dat zijn anders prachtige toverspreuken om je geliefde te verleiden, Shaky. Vooral "Bibbidi Bobbity Boo" heb ik een zwak voor want dat is de toverspreuk in de Disneyfilm Assepoester. Zo verleid ze haar prins.
Ik heb trouwens dankzij Perry Como ook mijn vrouw verleid. De inspiratie van zijn song ""A" is adorable" leidde tot een mooie liefdesbrief waarin ik haar met alle letters van het alfabet treffend positief typeerde. Ik hoop niet dat ze meeleest want ze vond het zo origineel.

Hier had ik het positieve advies van jouw vader willen opvolgen. Als je niks aardigs te melden hebt, zeg dan niets.
Ik kende MY BABY niet maar ik kwam erachter dat ze voor drie kwart van Marken komen. Mijn vader komt van Marken en als we Voledammers tegenkwamen (dat is hetzelfde als water en vuur) dan kregen we steevast te horen dat we op Marken totaal niets konden wat voetbal en muziek betreft (Volendam is sowieso meer dan tien keer groter). Op muzikaal gebied moest ik ze stilzwijgend gelijk geven. Zij hebben the Cats, BZN, Nick en Simon etc. etc..
Maar met deze setup heeft MY BABY heel veel gladde Volendamse palingnummers in één van de kaart geveegd. Ik hoop dat ik hiermee niks onaardigs heb gezegd.

86. Chloe X Halle – ROYL
2020

https://cdn.wegow.com/media/artists/chloe-x-halle/chloe-x-halle-1533022714.76.2560x1440.jpg

Hebben jullie dat ook wel eens dat je een nummer he-le-maal geweldig vindt, maar als iemand je vraagt ‘waarom dan’, dat je het eigenlijk niet kunt uitleggen? Welkom bij mijn nummer 86.

Het zou je trouwens maar gebeuren dat je lekker wat covers op YouTube post en dat dan ene Beyonce zo enthousiast raakt dat ze je een platencontract aanbiedt.

Less is more; de toetsen worden minimaal ingezet, maar werken bijna hypnotiserend. De dames zingen zo laid-back dat ze bijna verveeld klinken, bijna maar totaal niet. De achtergrond heeft een galm die me The Omen-vibes geeft. Alles klopt aan dit nummer. Het klinkt zo volwassen, maar toch nog speels. Ik hoor hier professionals die ongelooflijk veel van hun werk houden. Wat een lekkere plaat is dit toch.

Meestal wel ja

Bedankt voor de herinnering dat ik dit album ooit nog eens moet gaan luisteren. ROYL smaakt naar meer!

85. Mac Curtis – If I Had Me a Woman
1956

Ah heerlijk deze debuutsingle van Mac uit 1956. De re-issue gaat wat meer los, nog net geen 2,5 minuut aan pure uptempo rockabilly die eindigt in een lekkere vocale frenzy.

https://i.discogs.com/lnj6J_1Psm8c8RV6-h4Ddon5uwueALq1QviqmM41Ixw/rs:fit/g:sm/q:90/h:498/w:400/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTcwMzgz/NS0xMjkwODM0MjIy/LmpwZWc.jpeg

In de 50s binnen de rockabilly / rock’n’roll scène actief zijn was alles behalve een eitje. De concurrentie was moordend waarbij je of uitgroeide tot icoon of in de vergetelheid raakte. Gelukkig was er in de 70s en 80s een opleving voor artiesten uit de 50s die het hadden moeten maken, maar simpelweg weggeconcurreerd werden of marketing-wise niet interessant genoeg waren. Mac was één van die artiesten die in de 70s herontdekt werd en populairder dan ooit was. Hij tourde als een gek en in Nederland was hij een graag geziene gast. Zo nam hij ook nog wat oude songs (waaronder deze top 100 entry) opnieuw op en sommige van deze nieuwe versies waren zelfs beter dan het origineel, komt ook niet vaak voor.

Ik leerde hem kennen door een verzamelalbum dat ik een jaar of 15 geleden gekocht heb op de Platen- en CD Beurs in Utrecht. Ik kende hem niet, maar dat dit een album met rockabilly was werd me wel duidelijk aan de titels en aan de hoes. Hup, meenemen dat album. Dat bleek een goede zet te zijn. Mac is all over the place en met zijn enthousiasme en aparte stem weet hij in elk nummer te boeien.

Een paar jaar geleden heeft hij me trouwens nog wat gratis cd’s opgeleverd. Ik had in de winkel rockabilly verzamelalbums van het label Not Now Music gekocht. Op de hoes en binnenin stonden foto’s van obscure rockabilly artiesten met hun namen. Ik herkende Mac meteen, maar wat schetste mijn verbazing: er stond een heel andere naam onder. Dat vond ik toch wel erg vreemd. Ik stuurde een mailtje naar NNM om aan te geven dat daar iets fout is gegaan. Ik kreeg vrijwel direct een mail terug met een bedankje, een toezegging dat de nieuwe pressing meteen aangepast ging worden en ik mocht een gratis album uit hun catalogus uitzoeken. Dat vond ik geweldig. Wat ik nog leuker vond was dat een week of 3 later plots een pakket in de bus lag met een brief van het label en niet één maar een stapeltje cd’s.

Even los met wat ouderwets opzwepende rockabilly.

Leuk gebaar van dat platenlabel. Leuk nummer ook van Mac Curtis, vol leven en energie. Magic Moments van Perry Como klinkt ook prettig, zeker het gefloten melodietje is instant herkenbaar. En ook enkele fijne recente nummers die ik niet kende!

Het nummer van Mac Curtis doet me aan Race With The Devil denken van Gene Vincent, ook uit 1956.

84. Glen Campbell – Gentle on My Mind
1967

https://ichef.bbci.co.uk/news/976/cpsprodpb/257D/production/_89779590_78442333.jpg

Dean Martin, Elvis Presley, Frank Sinatra, Frankie Laine, Aretha Franklin, de lijst gaat maar door en gaat maar door. Allemaal namen ze een versie op van deze song die geschreven werd door John Hartford. Er is echter maar één versie die zich echt in het collectieve geheugen wist te vestigen en dat is die van de in 2017 (5 jaar geleden al??) overleden Glen Campbell.

Bij dit nummer dwaal ik altijd af, maar niet uit verveling of desinteresse maar omdat dit nummer ervoor zorgt dat ik helemaal in mijn eigen wereldje belandt. Het getokkel in combinatie met de zanglijn werkt therapeutisch. De lyrics zijn origineel en treffend.



Via de versie van Elvis kwam ik terecht bij die van Dean Martin en uiteindelijk bij die van Campbell. Elke versie heeft zijn eigen charmes, maar Campbell legde de lat meteen al hoog.




Ook een potentiële top 100 song: Wichita Lineman

83. Rory Gallagher - Easy Come, Easy Go
1982

https://arrowbluesrock.nl/wp-content/uploads/2022/02/rory-1024x576.jpg

Deze Ierse zanger/gitarist kwam voor eerst op mijn pad door de verhalen van mijn vader. Hij had hem in het verleden een keer live gezien en dat moet een dijk van een show geweest zijn. Verder draaide hij Gallagher nooit, dus songs kende ik niet. Enkel dat verhaal over die ene liveshow die ‘fabeltastisch’ was.

Tijd om zelf op ontdekkingsreis te gaan. Ik kocht het live album Meeting with the G-Man (2003) en mijn eerste stap in het Rory Gallagher domein was gezet. Tevens de laatste stap voor de komende jaren. Ik raad je dit aan: ben je niet bekend met het werk van de man, begin dan alsjeblieft niet met dat album. Het is een halve bootleg van één van zijn laatste optredens voor zijn dood. De man was niet meer in goede gezondheid, de geluiden van het publiek springen erbovenuit en de songkeuze is niet bijster briljant.

Even geen Rory meer dus voor mij. Toch bleef het wat kriebelen want The Loop en Don’t Start Me Talking vond ik toch wel erg gave songs op dat album. Het heeft misschien wel 7, 8 jaar geduurd voor ik mijn volgende album van Rory kocht en toen was het wel raak. Wat een artiest. Fantastische songwriter, nog betere gitarist en ook geen onverdienstelijke zanger. Van zijn begintijd met Taste (Live at the Isle of Wight, fenomenaal) tot en met zijn laatste soloalbum; het is allemaal de moeite waard.

Erg lastig om een Rory nummer aan te wijzen als absolute favoriet, daar rouleren er wel een stuk of 10. Ik ga voor één van zijn rustigere, maar oh zo intense.




Ook potentiële top 100 songs: o.a. Bad Penny, Messin' with the Kid, Laundromat, Going to My Hometown, Bullfrog Blues, What's Going on (Taste)

Zou 'ns wat meer moeten opzoeken van Campbell, zijn relaxte manier van spelen en zingen ligt me eigenlijk wel. Bovendien zag ik een aantal jaar geleden de docu I'll Be Me, over de artiest én mens Glen Campbell, en zijn strijd tegen Alzheimer. Tegen de adviezen in ging hij toch nog op tournee, om daar nog wat plezier en geluk uit te puren. In die docu is, als ik me niet vergis, ook een prachtversie (of toch fragment) van Gentle on My Mind te horen. Of hoe krachtig muziek kan zijn.

Oh, en een mooi bluesnummer van Rory Gallagher natuurlijk, ook al zo'n gevallen held.

Prima documentaire is dat inderdaad AOVV. Paar jaar daarna kwam zijn afscheidsalbum Glen Campbell - Adiós (2017) uit. Met de documentaire toen vers in mijn hoofd was dat toch wel een erg fijn album.

(En Rory Gallagher is sowieso )

Rory

82. Susan Tedeschi – It Hurt So Bad

In 2006 ging ik naar mijn eerste festival. Het was niet gepland, maar een spontane actie. Mijn vader en moeder waren al een paar jaar uit elkaar en ik was op een zaterdag een beetje aan het hangen bij mijn vader. Op internet zagen we staan dat er redelijk vlakbij, net over de grens in Peer, België, een festival bezig was met allerlei top artiesten. Ach ja, leuk voor de gasten, dacht ik.

‘Hey, zullen we gewoon gaan?’ Hoor ik plots.
‘Maar pap, het festival begint over een half uur ofzo, we hebben geen tickets, niks voorbereid, nog niks gegeten vandaag, is dat niet een beetje… te?’
‘Te wat? Wil je ze live zien of niet?’
Natuurlijk wil ik dat!

Hup, we sprongen in de auto, reden naar het enige voorverkooppunt in de buurt zodat we zeker nog tickets zou hebben bij aankomst op het festival en we kwamen na de openingsact aan. Wat een dag, wat een artiesten, wat een ervaring. Ik zal het nooit vergeten, mijn eerste festival ervaring. ’s Nachts terug naar de verblijfplaats van mijn vader en ik kon blijven pitten want hij had een verrassing; hij had weekendtickets voor ons gefixed!! Waat??? Geweldig.

Die nacht was natuurlijk hel, we waren super laat thuis en moesten de dag daarna alweer rond een uur of 7 in de auto zitten. Daar komt bij dat mijn vader in een afschuwelijk krot van een kamertje woonde. Hij had geen bed, laat staan een bed voor mij als gast. Ik sliep op zijn enige stoel, hij sliep op iets wat denk ik ooit een soort van bank was. Er zaten gaten in de muur ter grootte van een voetbal, dus het was constant steenkoud. Het kon me allemaal niet schelen, ik was helemaal in mijn nopjes met al die fantastische muziek die ik die dag gehoord had, en met in het vooruitzicht nog een dag puur geluk. Mijn vader had simpelweg geen rooie cent ‘om zich de vot mit te kratse’ (op z’n mooi Limburgs gezegd), maar hij wist er altijd voor te zorgen dat wij, mijn broer en ik, sporadisch dit soort onverwachte topdagen mee konden maken. Topdagen zeker, maar schuldig voelde ik me wel. Hoefde niet, zei hij altijd, maar toch…

Hoe dan ook, even terug naar de song die ik gekozen heb. Een van de artiesten die ik dat weekend voor het eerst live zag was een dame met een strot waar je u tegen zegt. Haar gitaarspel was ook niet mis, maar wat me vooral trok was het ongelooflijke gemak waarmee ze de hele festivalweide kon omtoveren tot een betoverde massa die aan haar lippen hing. Geen poespas, geen lichtshows, confetti of andere opvulling, geen ‘seks verkoopt’ maar puur op kracht en kwaliteit.

https://blog.learnguitarcafe.com/wp-content/uploads/2020/04/Susan-Tedeschi.jpg

Ik kende al een paar van haar songs, maar na dat optreden was de vonk wel echt overgesprongen. Hope and Desire (2005) en Back to the River (2008) zijn top albums. Toch ga ik voor een van haar ‘oudjes’. In 1998 verblufte ze de blueswereld met haar talent en haar naam werd gevestigd. Als ik eerlijk ben is de productie op deze song niet zo lekker en de begeleiding laat ook wel wat te wensen over, maar zodra Susan begint is dat allemaal vergeten. Ze blaast toch alles en iedereen omver, trekt de aandacht volledig naar haar toe. Er had een hamster met een licht beschadigde tamboerijn in de achtergrond los kunnen gaan, het enige dat ik hoor is Susan en haar verhaal.

IT HURT, IT HURT, IT HURT SO BAD!!!





Ook potentiële top 100 songs: Can't Sleep at Night, Friar's Point, Lord, Protect My Child

81. Pat Boone – I Almost Lost My Mind
1956

Zo, even wat gas terugnemen na die knaller van Susan. Terug naar de tijd dat mijn ouders nog niet eens geboren waren. Hoe vaak ik in mijn leven al te horen heb gekregen; ‘och germ, je ouders hebben je zeker gedwongen dit soort muziek te luisteren.’

Ik heb mijn moeder eens gevraagd of ze ooit van Pat Boone gehoord heeft. Nog nooit, zegt haar niks.
Mijn vader kende hem wel, maar draaide hem niet. Niet zijn ding. Al vond hij het wel leuk als ik bandjes maakte en ik dit soort songs erop zette.

Pat Boone heb ik leren kennen via 50’s verzamelalbums die ik graag kocht in mijn jeugd. De eerste songs die ik van hem kende waren Love Letters in the Sand, Bernadine en Speedy Gonzalez. Eind jaren 90 / begin 00s had je van die geweldige cd’s van LifeTime; verzamelaars van artiesten voor een paar Guldens. Perfect om je collectie mee te beginnen en om nieuwe artiesten mee te kunnen ontdekken. Vaste prik: bij de V&D in Sittard naar binnen en er een paar van meenemen. Ik denk gemiddeld om de week, voor een paar jaar. Good times, toch Les de Groot?

Een van de cd’s die ik daar meenam was die van Pat Boone. Ik kende die drie nummers goed en vond ik ontzettend fijn, dus een simpele verzamelaar kon eigenlijk niet fout gaan. Niet fout gaan? Ik vond het helemaal geweldig. Die aparte stem, dat brave dat er in doorklinkt, maar toch ook af en toe die jazzy crooner knipoog (zeker in het nummer dat ik in deze top 100 heb gezet), en dat keihard proberen om rock’n’roll nummers te zingen maar daar nét niet in te slagen (zijn onbedoeld hilarische versie van Tutti Frutti bijvoorbeeld). Die arme jongeren in de 50’s. Little Richard was veel te spannend, maar als je braaf was mocht je van je ouders misschien naar Pat Boone’s versie luisteren.

https://www.covermesongs.com/wp-content/uploads/2019/07/pat-boone-1_v1000.jpg

Net als Little Richard is ook Pat Boone op een gegeven moment gestopt met populaire muziek te maken om zich volledig op het geloof te storten (sja…), maar gelukkig keerden beide mannen op een gegeven moment ook weer terug in de spotlights. Verder niets dan lof over Pat hoor, hij heeft zich nooit ergens iets van aangetrokken en wist ook sceptici (want hij was veel te braaf dus ‘niet goed genoeg’) voor zich te winnen met No More Mr. Nice Guy. Een soort van bigband album maar dan met Pat Boone versies van rocknummers buiten zijn comfortzone.

Het 50’s nummer dat ik gekozen heb voor mijn top 100 wist me vanaf de eerste keer dat ik het hoorde te overtuigen. Pat zingt met een heerlijke schwung. Ik snap dat dit een dikke nummer 1-hit was in de US.




Ook potentiële top 100 songs: o.a. Moody River/ Bernadine /At My Front Door / Don't Forbid Me / A Wonderful Time Up There