Mooie top 100! Muzikaal lang niet altijd mijn cup of tea, maar de begeleidende stukjes waren prachtig geschreven.

Ik ga die 250 songs allemaal luisteren, met aandacht. al ken ik vrij veel, sommige goed en enkele wel heel erg goed, ik ga ze toch even de aandacht geven die ze verdienen, alleen al door de omlijsting van die fijne kerel Koen

Top Koenr. Prachtige verhalen.

Zo ook op de mijne. Johnny Marr en ik waren verdorie allebei in Barcelona en nóg is het niet gelukt

Anyway, mooie lijst, Koen. Ik had niet anders verwacht. Stilletjes de voorbije periode meegelezen. Toevallig op het vliegveld en in het vliegtuig richting Nederland donderdagochtend ''Words'' nog - meermaals - de revue laten passeren na de mooie concerten van Low tijdens Primavera. Prachtige band, maar beter dan dat nummer wordt het niet snel. Ook mijn favoriet. Zeker met post-festival blues.

Tja, probeer maar eens af te spreken op Primavera. Geen bereik en letterlijk op de koppen lopen!

https://media.nu.nl/m/745xzmza8f79_xwd1280.jpg/nieuwe-top-gun-en-mission-impossible-film-weer-met-maanden-uitgesteld.jpg

Volgende keer, beloofd!

Mooie top100 en verhaaltjes, Koen! Dank u zeer!

Deze top 100 staat als een huis met interessante keuzes en mooie verhalen waar veel liefde en enthousiasme voor muziek uit spreekt. Dank hiervoor.

Nou je mist er niets aan hoor

2/3 van de top 3 goed geraden, niet slecht

Ik heb genoten van je schrijfsels, Koen, en passant ook nog een paar mooie ontdekkingen gedaan

Dank voor de mooie lijst en prachtige schrijfsels! Ik loop nog steeds hopeloos achter met het beluisteren van de voor mij onbekende nummers, maar genoeg moois al ontdekt

+1

Maar ben jij al klaar met je top 100? Je zou zomaar aan de beurt kunnen zijn.

Ik denk dat ik mijzelf maar eens van de lijst ga verwijderen totdat ik er klaar voor ben. Ik blijf nu namelijk mijzelf steeds naar beneden schuiven, beetje zinloos. En ik verwacht de komende tijd er niet mee aan de slag te gaan, omdat ik mij vol op mijn nieuwe Pioneer gadget wil storten. Ben om diezelfde reden nu ook gestopt met actief meedoen bij de ladders (behalve SvhJ 2022), leren draaien en een goed georganiseerde usb bouwen kost veel tijd

Dus bij deze:
* Gretz
* Brainpatient
* Shaky
* AbleMable
* Ponty Mython
* VladTheImpaler
* catdog
* Mat_
* ranja
* Omsk
* jordidj1
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Johan de witt
* niels94

Gaat het dan eindelijk gebeuren Gretz, of blijf jij wel lekker naar beneden schuiven

Neeever gonna happen.

'Luisterende'

Still ly tho MuMeDaddy

Ik heb vooralsnog eenmaal het genoegen gehad om Koen te ontmoeten en ik kan alleen maar beamen dat het een prachtvent is. Verder heb je dat mooi gezegd, JM, daar sluit ik me graag volledig bij aan. Prachtig geschreven stukken, mooie muziek, erg fijn om helemaal te volgen (en dan heb ik nog wel het een en ander in te halen, dus ik heb de Spotify-lijst alvast klaargezet). Dank voor het delen, Koen!

Nog even de complimenten voor de intrigerende lijst van Koenr, zowel qua muzikale reis als qua verhalen.

Brainpatient al een tijd niet ingelogd.
Shaky dacht vast nog wel wat tijd te hebben voordat hij aan de beurt zou zijn?

Klopt, maar always up for the challenge . Laten we de twee voor mij op de lijst nog even de tijd geven om op zijn minst te reageren, anders begin ik vrijdag.

Met veel plezier je top 100 gevolgd Koenr , muzikaal niet altijd alles mijn ding maar desalniettemin toch ook weer wat interessante ontdekkingen gedaan en mooie verhalen erbij.

Vanaf 2007 tot nu weten we inmiddels dus, maar ik ben ook wel benieuwd naar die andere lijstaanvoerders. Vergeef me als ik dit al had kunnen lezen in één van de 98 andere beschrijvingen, maar ik heb nog niet alles in detail gelezen.

Mooi Koenr! Ik volg dit topic niet heel erg fanatiek, maar heb toch een aantal keer door je noteringen gegrasduind en je verhalen met plezier gelezen!

Koenr is ondertussen uitverteld, ik hink verder achterop.

26. Ricardo Villalobos – Enfants (Chants): Intrigerend, die combinatie tussen dat geduldig opgebouwde dance-stramien en de energieke horde kinderen die in koorzang treden. Heeft wel iets van een occult offerfeest dat in het hartje van de zomer wordt gehouden; er gaat iets sinisters van uit, maar dan radicaal zonovergoten.

25. Dälek – Eyes to Form Shadows: Alweer lang geleden dat ik deze track nog ‘ns beluisterde, maar het is gelijk raak. Absence vind ik een geweldige plaat, de industrial-invloeden grenzen soms aan het geniale, alsof MC Dälek even Godflesh heeft uitgenodigd in de studio of zo. Ruw, grof, gruizig, duister, intens.

24. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall in Love with You: Closing Time is misschien wel de ultieme laatavond-in-de-barplaat, ongelooflijk eigenlijk dat dit het debuut is van (toegegeven, een geniale, eigenzinnige) Tom Waits. Waits was toen amper 22-23 jaar, terwijl hij klinkt als een verstokte, door het leven getekende tooghanger van pensioengerechtigde leeftijd, volop blauwe sigarettenrook de ether inblazend en reminiscerend over het leven. Ook bij mij is Rain Dogs ondertussen de favoriet geworden (dikke, vette 5 sterren-meesterwerk), maar blijf ik een intense liefde koesteren voor enkele songs van zijn debuut, waaronder deze, Martha en Grapefruit Moon. Waits is één van de weinige artiesten met meer dan 1 vijfsterrenplaat in AOVV’s wereldje.

De sample is dan ook van Magma's Baba Yaga la Sorcière; Baba Yaga is toch wel een vrij occult figuur

Arrie, zaaf, en alle geïnteresseerden:




Ik heb bij 3 nummers die niet op Spotify te vinden zijn de vrijheid genomen een ander nummer van dezelfde artiest dat me net zo lief is neer te zetten (bij Tetê Espíndola, Lisa Germano & milo). De rest is vervangen door 4'33.

Bij deze:

1999-2002: Red Hot Chili Peppers - Otherside
2002-2003: Queens of the Stone Age - Go with the Flow
2003-2004: Primus - Jerry Was a Race Car Driver
2004-2005: Iron & Wine - Bird Stealing Bread
2005-2007: Sufjan Stevens - John Wayne Gacy, Jr.
2007-2018, 2021- : Low - Words
2018-2021: Joni Mitchell - A Case of You

Koenr Dank voor het delen van je prachtige Top 100!

♥

Om de vaste volgers in dit topic niet voor de voeten te lopen zal ik maandag beginnen met mijn top 100 ipv morgen. Dat geeft AOVV de kans om zijn KoenR-lijst helemaal bij te werken en Gretz en Brainpatient nog wat tijd om te reageren of zij eerst hun lijst presenteren.
Anders: maandag it is.

Dan gaan we nog een aantal tracks doen!

23. Björk - Pagan Poetry: Het minste wat je van Björk kan zeggen, is dat zij een intrigerende artieste is. Haar stem weet ten eerste al een onuitwisbare indruk na te laten – voor de ene positief, voor de andere dan weer eerder irriterend, denk ik – en ook op productioneel vlak is het altijd boeiend en vooruitstrevend. Deze song klinkt best warm en vertrouwd, maar de triphop-invloeden geven het ook een wat koeler sfeertje op de achtergrond. De song wordt wel gedragen door de bezielde zang van Björk.

22. Tim Buckley – Driftin’: Toevallig heb ik eerder vandaag het geweldige live-document Tim Hardin 3 nog beluisterd. Ik zeg dat niet toevallig, want buiten het feit dat beide mannen “Tim” heetten (of toch als artiestennaam droegen), zijn ze ook veel te vroeg gestorven aan een overdosis heroïne, Buckley nog een pak jonger dan Hardin trouwens. Verder waren het allebei geweldige singer-songwriters, al was Buckley een pak eigenzinniger in het uitwerken van zijn songs, en gebruikte hij zijn stem echt als een instrument. Lorca is mijn favoriete plaat van hem, maar eigenlijk heeft ie tot en met Starsailor louter sterke platen gemaakt, al is het debuut nog wat braafjes misschien. Ook dit nummer is er helemaal op: spannend, warm, geweldig aanlokkelijk gezongen ook.

21. Danny Brown – Ain’t It Funny: Druk, chaotisch hip-hopnummer van Danny Brown. Ik merk dat ik vaker naar losse nummers dan volledige albums luister wat hip-hop betreft, dat wordt soms wat teveel op den duur (iets wat ik met andere genres iets minder heb). Deze splinterbom van 3 minuten valt meteen frontaal aan, ik denk dat de jongens van BROCKHAMPTON bijvoorbeeld ook wel fan zijn.

20. Brigitte Fontaine, Areski & Art Ensemble of Chicago – Lettre à Monsieur le Chef de Gare de la Tour de Carol: Het stukje van Koen over dit nummer lezend, komt het op mij toch vooral over als een soort van grap; de tekst zou je gortdroog kunnen betitelen, zeker de gedeeltes waarin Brigitte Fontaine de stationschef letterlijk aanschrijft. Haar voordracht komt ook wat apathisch op me over, wat in schril contrast staat met de intense, spannende instrumentatie. Bijzonder intrigerend, maar of ik het echt goed vind, dat kan ik niet meteen zeggen.. Op het luisterlijstje dus maar!

19. Billie Holiday – Strange Fruit: Deze song leerde ik aanvankelijk kennen dankzij Nina Simone, als ik me niet vergis, op haar geweldige Pastel Blues uit 1965. Billie Holiday nam het nummer echter al veel eerder op, waar ik pas later achter kwam. Tot op de dag van vandaag kan ik maar geen keuze maken tussen beide vertolkingen, die allebei bijzonder intens overkomen, gedragen door een magnifiek maar toch ook wat verschillend stemgeluid. En dat is helemaal niet erg, dan draag ik toch gewoon beide versies in mijn hart?

18. The Magnetic Fields – 100,000 Fireflies: Aandoenlijk popliedje, veel meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Stephin Merritt en The Magnetic Fields schijnen daar, zeker in de jaren ’90, in hebben uitgeblonken, maar ik ben nog nooit begonnen aan een ontdekkingstocht binnen hun oeuvre. Deze song nodigt wel uit.

17. José Afonso – Cantigas do Maio: Destijds de uitgebreide review van Koen tot mij genomen op de albumpagina, en dit nummer ook beluisterd. Het hele album ook wel ‘ns geluisterd, maar ik ben echter nog niet aan een nadere luisterbeurt toegekomen, helaas. Ook hier geldt dat de song zeker uitnodigt, en persoonlijk zelfs nog een pak meer dan The Magnetic Fields, dit ligt gewoon veel meer in mijn straatje. De laatste jaren heb ik al wat interessante folk-artiesten mogen ontdekken die niet in het Engels zingen/zongen, Afonso mag die schare zeker vervoegen.

16. Slint – Good Morning, Captain: Ronduit groots, deze track. Ongrijpbaar ook, enorme invloed op talloze bands en stromingen die erna zouden komen. Briljante, überspannende opbouw. De track werkt overduidelijk richting een gigantische climax (ook van de plaat in zijn geheel trouwens), en stelt allerminst teleur.

15. Panda Bear – Bros: Mooi verhaal bij dit nummer, Koen! De song heeft inderdaad wel die uitwerking, zeker onder invloed van een aantal externe, al dan niet hallucinogene, middelen. De track lijkt gelukzaligheid in de hand te werken, en komt zo ook op mij over: ongedwongen, tikkeltje naïef en zonovergoten. De laatste paar minuten zijn ook lekker trippen.

14. A Tribe Called Quest – Check the Rhime: Laat ik dit blokje maar afsluiten met deze uiterste relaxte track van A Tribe Called Quest, naast The Roots toch wel mijn favoriet hip-hopcollectief, denk ik. De jazzy producties en de heerlijke, ongedwongen flows van Phife en Q-Tip maken dat ik er telkens erg van kan genieten. De MC’s vullen elkaar ook fraai aan.

Veel te warm om wat te doen;
Dus gaan we maar verder met liedjes van Koen!

13. Donna Summer – I Feel Love: Ik moet toegeven dat ik, wat Donna Summer betreft, nog niet verder ben gekomen dan enkele liedjes die ook in de MuMeLadder voorbijkomen. Deze ken ik uiteraard wel, en ik heb ook een voorkeur voor deze wat meer uitgesponnen versie van het nummer. Ik kan me erg goed voorstellen dat het publiek hier in 1977 behoorlijk loos op kon gaan, de song heeft wel wat te bieden qua dansbaarheid en sensualiteit. Niet 100% mijn dada misschien, maar in de juiste mood kan ik hier erg van genieten.

12. Nina Simone – Sinnerman: Een dik jaar geleden is Pastel Blues weer op mijn pad gekomen, ettelijke jaren na de eerste kennismaking. De ervaring was des te intenser, met dit nummer als klapstuk. Ik schreef er al een stukje over op de albumpagina, maar kan enkel bevestigen: dit brengt een mens naar hogere sferen, simpelweg door ernaar te luisteren.

11. Heather Duby – Halo Sky: Fijne trip-hop, was me hiervoor volledig onbekend. Heather Duby heeft een stem die goed bij de organische productie van de song past: een fraaie, intrigerende mengeling van koel en warm, vind ik, wat maakt dat de track echt lijkt te ademen. Vooral de percussie-achtige sound weet me, naast de zang, te begeesteren.

10. Alice Coltrane – Isis and Osiris: Heerlijke track van Alice Coltrane en haar collectief. Haar harpspel is hetgeen alles bij elkaar brengt en houdt, en zielsgenoot Pharoah Sanders, die ook met haar eerder overleden man John (u kent hem wel) samenspeelde, zorgt hier eerder voor de accenten dan een hoofdrol op te eisen. Rashied Ali legt heerlijke, tegennatuurlijke grooves neer die het gevoel van mysterie nog verder bekrachtigen, en de oud gaat geweldig mooi samen met de bas van Charlie Haden. Ik moet nog steeds echt in het werk van Alice Coltrane duiken, dat zit er zeker aan te komen!

9. Juana Molina – Los Hongos de Marosa: Hé, deze ken ik ook nog niet! Blijkbaar wel een aanrader, als ik zie wie er verder nog lovende commentaren op de albumpagina heeft geplaatst. Fraaie opbouw kent deze track, met een hoofdrol voor de vocal samples en voldoende afwisseling. Over het algemeen zou je het een nerveus sfeertje kunnen toedichten, ik noem het liever spannend en opzwepend. Ik ben geen danser, maar Molina weet me met deze track wel in de verleiding te brengen. Zeer intrigerende albumhoes ook, om één of andere reden.

De laatste 8!

8. FKA twigs – Water Me: Fijn liedje van twigs, sensueel op een onderkoelde manier. Iets wat je niet al te vaak meemaakt, dus. Ze heeft zeker al haar stempel weten drukken op de muziek van de laatste tien jaar, hoewel ik moet toegeven me nog niet overvloedig te hebben ondergedompeld in haar EP’s en albums. Gewoon erg fijn om naar te luisteren, zonder meer!

7. Iva Bittová & Vladimír Václavek – Churý Churuj: Deze kende ik nog niet (wel ‘ns een track van het duo gehoord, meen ik), maar het blijkt een indrukwekkende folksong te zijn. Het intro alleen is al de moeite – hoe aanlokkelijk kan getokkel zijn? – en de stem van Bittová klinkt bij vlagen betoverend, alsof ze kwansuis in deze setting is terechtgekomen en dan maar flarden van sprookjes voorzingt. De rijke instrumentatie, die overigens niet meteen all-in wordt ingezet, zorgt bovendien voor een zeer fraaie inkleuring. De flugelhorn is inderdaad een geweldige toevoeging!

6. Ichiko Aoba - いりぐちでぐち: Fantastisch mooi nummer van Ichiko Aoba, maar ik had het Koen geenszins kwalijk genomen hier per abuis het hele album te droppen, want het is eigenlijk één lange folktrip. Veel meer dan haar stem en gitaar, beiden bol van de melancholie die me soms wat aan de Latijns-Amerikaanse singer-songwriters doet denken, heeft zij niet nodig om mij om haar vinger te winden. Daar voegt ze dan nog een aantal field recordings aan toe, uit de natuur gegrepen en perfect bijdragend aan de sfeer. Sprakeloos laat zij mij achter, weerom.

5. Bert Jansch – Needle of Death: Heel erg mooi, aangrijpend liedje van Bert Jansch. Bewust klein en nederig gehouden, maar wel handelend over grote thema’s. Jansch was een begenadigd gitarist, maar zijn gave om sterke, rakende teksten te schrijven valt ook niet te onderschatten. Later nam hij het nummer nog ‘ns op voor L.A. Turnaround, en hoewel ik dat album een stuk sterker vind dan zijn debuut, blijft deze sobere versie van het nummer meer overeind.

4. Van Morrison – Madame George: Als mij gevraagd wordt wat mijn favoriet album van Van Morrison is, roept dat steevast twijfels op, maar niet voor lang. Want dan herinner ik me weer dat het belachelijk mooie, dwars door de ziel snijdende Madame George op Astral Weeks staat, slinger ik het nummer nog ‘ns aan en word ik gelijk weer helemaal van mijn sokken geblazen. Gaan voorop in de strijd: de magistrale opbouw, de keur aan folky instrumenten die worden ingezet en - uiteraard – die fantastische stembanden van Van The Man zelf. Tegenwoordig is ie nog steeds productief, maar toch vooral in het doen fronsen van andermans wenkbrauwen.

3. Joanna Newsom – Emily: Een tijdje geleden heb ik Joanna’s 4 langspelers op CD aangeschaft, en die geef ik sporadisch eens een draaibeurt, al is dat heus niet zo vaak. Ik kende die albums wel reeds op voorhand (enkel Divers wat minder, denk ik, maar Sapokanikan van dat album vind ik dan weer betoverend mooi), maar heb altijd ervaren dat ze niet teveel luistertijd behoeven, wat ergens wel vreemd is, want Joanna laat zich niet makkelijk definiëren en/of vangen. Emily is absoluut één van de hoogtepunten uit haar oeuvre, met de poëtische tekst en het harpspel en de karakteristieke zang van Joanna Newsom. Heel wat mensen knappen er op af, maar ik kan er telkens weer heerlijk van genieten. Tekst, zang en instrumentatie vloeien hier in een haast perfecte symbiose samen, de dramatische tempo- en klankwisselingen (volume ook, lijkt het wel) maken het helemaal af!

2. Joni Mitchell – A Case of You: Prachtig nummer van Joni Mitchell, een bijzondere artieste. Het album Blue laat slechts één kant van haar zien, ontwapenend, goudeerlijk en ontzettend kwetsbaar. Ook mijn favoriet liedje van haar, denk ik, die tekst is inderdaad fantastisch mooi, en tegelijk confronterend, ik kan me voorstellen dat zij zowel troost als relativering weet te bieden in moeilijker tijden. Bovendien is het ook nog ‘ns zo mooi gezongen; elke uithaal is er “boenk” op. Ik pink een traantje weg.

1. Low – Words: Eerst en vooral: mooi, maar onthutsend verhaal Koen! Hopelijk heb je daar niet al te veel blijvende hinder van. Daarnaast vind ik het wel fijn dat je uit muziek zoveel troost en pijnverstilling hebt weten halen, die kracht heeft een donders goeie plaat wel. Ik moet toegeven dat ik Low pas echt leerde kennen dankzij hun vorig jaar uitgebracht album HEY WHAT, prompt mijn plaat van het jaar 2021. Retrospectiefgewijs ben ik dan op zoek gegaan naar ouder werk, veel meer dan wat losse MuMeLadder-songs (die me wel steeds bevielen) was ik namelijk nog niet geraakt. I Could Live in Hope heb ik ondertussen reeds beluisterd, dat is een erg fraaie slowcore-plaat, en dit nummer (dat de plaat mag openen) zet gelijk de toon. Anders dan HEY WHAT, maar ik hoor eenzelfde onderliggende intensiteit die me in de muziek trekt.

Zo, het was erg fijn om eens een top 100 van nabij te volgen, maar anderzijds ook intensief. Ik ben wel blij dat ik het heb gedaan, want dankzij Koen heb ik toch al wat bijzonder fraaie muziek leren ontdekken, en dat is tijdens deze tocht ook weer gebeurd. Nu mag jij, Shaky!