menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)

zoeken in:
avatar van Shaky
geplaatst:
21. Al Martino - A Man Without Love (Quando Minamor)
1972

https://www.billboard.com/wp-content/uploads/stylus/102530-al_martino_617_409.jpg?w=617

Had ik al eens gezegd dat vocals belangrijk voor mij zijn? Ik vermoed van wel
En zo komen we bij Jasper Cini, de man die in zijn jeugd veel contact had met familievriend Mario Lanza (die hem overigens aanraadde zijn uiteindelijke artiestennaam te gaan gebruiken). Ja, dan snap ik wel dat je als jong mannetje veel interesse krijgt voor zingen met veel kracht in je stem. Zo ook onze klein Cini die opkeek naar mannen als Perry Como en niets liever wilde dan zijn Italiaanse roots kunnen eren door prachtige Italian-American popsongs (crooning) te gaan zingen.

In 1952 scoorde hij zijn eerste platencontract en zijn allereerst singletje was een song waarvan de platenmaatschappij het idee had dat ze meer succes zouden boeken als Mario Lanza het nummer zou uitbrengen. Al smeekte Lanza persoonlijk om deze song voor hem te laten en er een echte Martino song van te maken, hij wilde niet overschaduwd worden door de ervaren rot Lanza die automatisch meer airplay zou krijgen als ze beide dezelfde song op hetzelfde moment uitbrachten. Lanza ging akkoord en de rest is geschiedenis. Dit gaat natuurlijk over Here in My Heart. Martino’s eerste single die meteen als een komeet naar de eerste plek in de Billboard knalde en die tevens de allereerste nummer 1-hit in de UK Singles Chart werd.

Wat een binnenkomer in de muziekwereld voor Martino. Toen ging het hard en groeide hij uit tot één van de allergrootste in het genre. Tot en met eind jaren 70 bleven de hits komen, daarna trad hij uit de spotlights wat betreft singles.

De song die voor mij erg speciaal is was geen single en ook geen B-kantje; wel een ongekend mooie albumtrack die in de liveversie nog vele malen indrukwekkender is. Dat komt ook puur door die klasse stem van Martino. Als je zo gemakkelijk kunt zingen, dan moet je ook vooral live optreden. Hartstikke leuk om singletjes en albums op te nemen, maar dan kom je pas echt tot je recht als je het beest in het wild mag loslaten. Deze song is daar weer een mooi voorbeeld van. Martino zingt zo ontzettend gemakkelijk, en die ‘effortlessness’ is ook één van dingen die me aantrekt in de Italian-American zangers van weleer. Mannen die écht kunnen zingen en daar geen externe hulpmiddelen bij nodig hebben. Die je van je stoel kunnen blazen en de microfoon slechts als verplicht verlengstuk gebruiken want hun volume en bereik hadden ook zonder gekund. Ik vind dit zo ontzettend knap.

Al is een fantastische zanger en binnen het genre, ook voor mij, één van de groten. Lang niet alle albums zijn goed, want hij is vanaf de 90s troep gaan opnemen voor de Duitse markt, maar alles wat voor 1980 van hem komt is gewoon top.

Anna Identici was in 1968 de eerste die deze song opnam, maar het is de ’72 versie van Martino die het voor mij doet. Geen stoer gedoe of jezelf groot houden: je kan wel doen alsof alles goed met je gaat, maar als je op geen enkele wijze liefde ontvangen in je leven, dan gaat het slecht met je. Al durft het te zingen en vernielt de microfoon bijna met zijn stem.

Every day I wake up, then I start to break up
Lonely is a man without love
Every day I start out, then I cry my heart out
Lonely is a man without love





Ook potentiële top 100 songs: Speak Softly Love, Mary in the Morning, Red Roses for a Blue Lady, Feelings

avatar van Shaky
geplaatst:
Nog maar 20 songs te gaan. Dit gaat hard, wat mij betreft te hard want ik merk dat ik geen idee heb wat ik aan het doen ben . De afgelopen 80 songs staan wat mij betreft volledig terecht in deze top 100, maar van de andere kant zijn er andere songs die er ook in hadden moeten staan. Ik maak er maar wat van en typ er af en toe wat overpeinzingen bij, wat Shaky-geschiedenis of gewoon waarom ik het zo'n fijn nummer vind. Het schiet wellicht nogal wat verschillende kanten op, maar dat komt omdat er simpelweg te veel goede songs en artiesten zijn.

De komende dagen doe ik steeds 2 songs per dag. Misschien als we bij de top 10 komen dat ik het anders ga verdelen, maar dat weet ik nog niet.

Fantastisch om te zien dat er toch nog zoveel mensen meelezen, liken, reageren; ik had het oprecht niet verwacht. Ik ging er vanuit dat ik, gezien mijn smaak, voornamelijk een naslagwerk voor mezelf aan het typen zou zijn en dat verder iedereen wel snel zou afhaken. Wat zat ik ernaast, you guys and gals are awesome .


Nog even de Spotifylijst delen:
Shaky's Top 100 en straks de top 20 induiken.

avatar van Shaky
geplaatst:
20. Freddie King – Same Old Blues
1971

https://guitar.com/wp-content/uploads/2020/11/[email protected]0x1050.jpg

Ohh Freddie, één van de zogenaamde drie ‘Kings of the Blues’. Wat heeft hij een ontwikkeling doorgemaakt zeg. Waar zijn eerste paar albums voornamelijk, best wel truttige, instrumentals bevatten waarbij hij in pak zo netjes mogelijk (in die tijd simpelweg: zo blank mogelijk) voor de dag moest komen. Hij gaat nergens los op die albums, altijd in het gareel en keurig binnen alle lijntjes….maar toen braken de 70s aan. BAM! Freddie had er genoeg van: EN NU GA IK GEWOON SMERIGE BLUES SPELEN!

Gelijk had je Freddie en wat kom je dan opeens tot je recht. Luister naar songs als Big Legged Woman, Have You Ever Loved a Woman en Me and My Guitar en je snapt waarom hij tot de grote blues(rock)mannen wordt gerekend.

De song die ik in mijn top 100 heb gezet is juist een schitterende slowblues in plaats van zo’n hardhitting smerige song. Het nummer is origineel van Moloch en stamt uit 1969, maar laten we eerlijk zijn: dit nummer is gewoon van Freddie. Hij ‘owned’ dit nummer en speelt en zingt Moloch uit de boeken.

Morning rain keeps on falling
Like the tears that fall from my eyes
As I sit in my room
Staring out at the gloom
It's the rain, it's the same old blues


Dat eerste couplet alleen al brengt zó veel moois; van de tekenende eerste twee zinnen waarbij de muzikale omlijsting de betekenis van de tekst ondersteunt, tot regels 3 t/m 5 waar we opeens meegenomen worden naar een kerkdienst waar Gospel een grote rol speelt…en dan moet het nummer eigenlijk nog beginnen. Dijk van een stem, fantastisch gitaarspel, één en al feels. Helemaal geweldig dit.

Toen ik gitaarles gaf, was dit ook een nummer van waaruit ik met ze werkte. De leerlingen kozen zelf de songs uit die ze wilden spelen hoor, maar af en toe om wat buiten hun comfortzone te spelen en om te focussen op gevoel ipv techniek gingen we met deze song aan de slag.

Freddie trapt mijn top 20 af.




Ook potentiële top 100 songs: Me and My Guitar, Big Legged Woman

avatar van Shaky
geplaatst:
19. 10cc - Feel the Benefit
1977

https://www.goldminemag.com/.image/t_share/MTY4MzU1MjA3MTc5NzQwNjMz/10ccukrecords.jpg

Op 19 de langste song uit mijn top 100. Met 11 en een halve minuut niet iets wat je ‘eventjes tussendoor’ draait.

10cc heb ik leren kennen via de grote hits. Ik denk dat de eerste song die ik ooit van ze hoorde Dreadlock Holiday was. Prima nummer, maar niet iets waar je mij wakker voor hoeft te maken. Via dat nummer kwam ik bij I’m Not in Love, Wall Street Shuffle en Good Morning Judge terecht. Deels via de radio, deels via de cassettebandjes van mijn vader. Toen mijn interesse in muziek begon te groeien kocht ik dan ook al vrij snel Master Series. Een nogal apart verzamelalbum met hits maar ook onbekendere albumtracks en b-kantjes. Vanuit daar ben ik al hun studioalbums gaan kopen en de liefde voor deze band is groot.

Dit schreef ik bij dit nummer in de Greatest Hits Of…-editie die ik een kleine 2 jaar geleden organiseerde:

Sinds jaar en dag fan-favourite nummer 1, meest aangevraagde nummer tijdens live-concerten en bij release bewierookt door zowel critici als fans, en geef ze eens ongelijk. Wat een plaat.

Het is het langste nummer dat 10cc heeft uitgebracht en mengt allerlei stijlen tot een episch geheel. Gouldman en Stewart schreven het nummer samen en zingen ook beide grote stukken als leadzanger.

De tempowisselingen, ritmeveranderingen, de hypnotiserende intro en de ziel snijdende eindsolo zorgen voor een beleving als geen ander. We worden door vrijwel alle emoties meegenomen in dit nummer. Tekstueel steekt het nummer ook weer sterk in elkaar, met de nodige maatschappijkritiek en een passage die gezien kan worden als politiek geladen en als behoorlijke steek naar bepaalde muzikanten en hun publiek:

If all the entertainers in the world lost their music
What would they play, what could they say
To pacify the crowd, to justify themselves


10cc nam eigenlijk nooit een blad voor de mond, niet met Godley en Creme en ook niet zonder die twee.

Ga 10cc live zien trouwens; dit nummer is onvergetelijk in een live-setting.


Ik wil gewoon gaan luisteren nu:




Ook een potentiële top 100 song: I'm Not in Love

avatar van Shaky
geplaatst:
18. Neil Diamond – I Am … I Said
1971

Dit betekent dat we op plek 18 al mijn 2e ‘top 10-artiest’ tegenkomen.

https://images.forwardcdn.com/image/970x/center/images/cropped/gettyimages-636555232-1516743112.jpg

Door Song Sung Blue, Sweet Caroline en een paar andere wat ongelukkige keuzes willen sommige mensen nog wel eens vergeten dat Neil natuurlijk gewoon een ongelooflijk goede artiest is.
Neil is één van de artiesten waar ik al sinds de basisschool fan van ben. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik erachter kom hoe vreemd ik was als kind.

Neil werd thuis niet gedraaid. Geen idee meer hoe ik dan precies zo’n fan ben geworden. Ik vermoed dat ik songs op de radio hoorde, super enthousiast was en aan mijn ouders vroeg wie ik zojuist gehoord had. Zo ging het wel vaker, met de meest vreemde blikken van mijn ouders als gevolg als ik zei dat ik er meer van wilde horen. Vooral mijn arme moeder moest er echt he-le-maal niks van hebben dat ik ‘oudere muziek’ leuk vond. Neil werd dus in ieder geval niet bewust gedraaid bij ons thuis, kwam ook nooit voorbij op een playlist van mijn vader al kan ik me wel herinneren dat hij een aantal songs van Neil aan zijn playlist toevoegde nadat ik enorme fan was geworden en hij zich ook wat meer in de man ging verdiepen.

Ik weet wel nog wat de eerste Neil Diamond cd was die ik kocht: September Morn (1979) en als tweede kreeg ik deze van mijn vader The Best Of (1994). Oef, na die twee albums ging het snel en ik heb zijn albums dan ook dubbel nu: op cd en lp. Slechts één song aanwijzen als absolute favoriet is weer eens bijzonder lastig. Waar ik bij Neil eigenlijk vooral van de albumpareltjes ben, ga ik toch voor één van de grote hits.

Dit is één van Neil's meest persoonlijke songs waarbij hij ons een kijkje gunt in zijn geestelijke gesteldheid. In 1971 was Neil in een existentiële crisis belandt. Hij wist niet goed wat hij moest, wie hij was, waar hij naartoe ging. Neil besloot in therapie te gaan en tijdens zijn sessies met de psycholoog werden de songlyrics eigenlijk bijna vanzelf geschreven.

"I am"... I cried
"I am"... said I
And I am lost and I can't
Even say why


Neil schreeuwt om hulp, maar niemand hoort hem.

Tot op de dag van vandaag heeft Neil moeite met het zingen van dit nummer omdat hij dan opnieuw door al die emoties heen moet. Een prachtig nummer waar de angst, onmacht en pijn vanaf druipt.




Ook potentiële top 100 songs: ook van Neil zou ik rond de 25 songs in mijn top 100 kunnen opnemen. Ik noem er vier: Mothers and Daughters, Fathers and Sons, Love on the Rocks, Remember Me, He Ain't Heavy...He's My Brother

avatar van Shaky
geplaatst:
17. Albert King – Blues Power
1968

https://article-imgs.scribdassets.com/yp09a14e87n7nt7/images/fileSY7WY09V.jpg

En meteen daar achteraan de nummer 9 uit mijn top 10 favoriete artiesten.

Enorm krachtig nummer van Albert waarin hij haarfijn uitlegt dat iedereen de blues ervaart, van een baby tot aan een bejaard persoon; we hebben allemaal de blues en hier kunnen we kracht uithalen. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze niet veel aan bluesmuziek vinden, of dat ze niet snappen wat mensen er goed aan vinden, of deze heerlijke dooddoener: het is niet vernieuwend genoeg / teveel van hetzelfde. Hilarisch.

Iedereen heeft de blues. Althans, dat mag ik hopen. Als je de blues niet hebt, leef je niet. Zelfs de meest irritante optimist zal op sommige momenten de blues hebben. Sommige mensen hebben wat meer blues in zich of in hun leven, en laat het dan maar aan mannen als Albert King over om die misère te verwoorden en om te zetten in gitaarklanken. In de 60s kwam Albert met een term om te omschrijven wat de blues nu eigenlijk echt is. Het is geen pure ellende, de blues kan ook een ongelooflijk fijn gevoel zijn, een gevoel van euforie; weliswaar altijd in de context van hard times, maar hoe dan ook prettig. De blues kan er ook voor zorgen dat je een gevoel van kracht ervaart, je staat dichter bij jezelf, je kent jezelf wat beter. Dat is blues power.

Met veel overtuiging en zelfkennis vertelt Albert zijn verhaal, maar dit is niet enkel zijn verhaal. Dit is duidelijk het verhaal van vele generaties en nog meer mensen. Dit is loskomen van onderdrukking, dit is kracht, dit is een minimaal beetje positiviteit in de bak ellende die het leven is, dit is blues power.

Je hoort Albert genieten (lachen, vreugdekreten) en je kan niet anders dan jezelf ruim tien minuten verliezen door dit sterk staaltje vakmanschap. Dit nummer is de titeltrack van zijn legendarisch live-album Live Wire/Blues Power dat onder andere door Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan en Gary Moore genoemd werd als hun favoriete live-album aller tijden.

Los van de betekenis van het nummer en de impact op de muziekwereld, is dit natuurlijk ook een dijk van een plaat waarbij Albert zijn gitaar laat spreken, nooit een noot teveel speelt en 10 minuten lang de spanning weet vast te houden door een enorme intensiteit tentoon te stellen met zijn sterke band op de achtergrond.

Ik deel de bekende versie van Live Wire/Blues Power, maar ook de 1970 versie live at Fillmore, want daar hebben we dan bewegende beelden bij. Wat een intense song, ik zweet net zoveel als Albert als ik hiernaar kijk/luister.

1968



1970



Ook potentiële top 100 songs: I'll Play the Blues for You, Born Under a Bad Sign, Travelin' Man

avatar van GrafGantz
geplaatst:
Shaky schreef:
Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze niet veel aan bluesmuziek vinden, of dat ze niet snappen wat mensen er goed aan vinden, of deze heerlijke dooddoener: het is niet vernieuwend genoeg / teveel van hetzelfde. Hilarisch.


Dat hoor ik ook wel vaker. Dat ik hilarisch ben.

avatar van Shaky
geplaatst:
16. Cliff Richard - Miss You Nights
1975

https://i.guim.co.uk/img/media/f9b19184b15d3ef6a1d7b5008201b1cb4cc502d5/0_21_3697_2218/master/3697.jpg?width=1200&height=1200&quality=85&auto=format&fit=crop&s=db1c50196526a8112ba5ac86e8b4f3bb


Ik weet nooit zo goed wat ik van de muziek van Cliff moet denken. Ooit kocht ik mijn eerste Cliff Richard cd omdat hij op de radio ‘de Engelse Elvis’ werd genoemd. Niet dat ik op zoek was naar iemand die klonk zoals Elvis, maar ik dacht dat ze hiermee bedoelde iemand die op net zo’n spannende manier muziek maakte als The King. Nou….dat bleek met Cliff niet bepaald het geval te zijn. Okay, hij had ook een soort van kuif en hij maakte ook een soort van rock’n’roll, maar dat was het dan ook. Cliff vond ik alles behalve spannend, dit was koorknaapjes rock’n’roll. Rock’n’roll waar je met het hele vrome gezin naar mocht luisteren.

Dat good guy imago krijgt hij ook niet van zich afgeschut. Het is überbraaf en ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat hij snel van de rock’n’roll is afgestapt. Net als Pat Boone is ook Cliff veel beter thuis in de popmuziek. Gewoon lekkere rustige muziek maken die niemand kwaad doet.

Een fan zou ik mezelf zeker niet noemen, maar dat hij een paar erg fijne songs gemaakt heeft zou ik ook nooit ontkennen. Sterker nog, Sir Cliff staat gewoon zomaar eventjes in de top 20 van deze top 100. Dit vind ik nou echt een wonderschone song. Cliff heeft ook nog nooit zo goed geklonken als op dit nummer. Hij zingt precies zacht en hard genoeg, brengt veel nuances aan, werkt uitstekend met toon en intonatie, en vertelt daardoor op perfecte wijze dit treurige verhaal over verlangen, verdriet, liefde, ontkenning en eenzaamheid.

Ja hoor, we hebben weer een depressief nummer waarbij het niet goed lijkt te komen met de protagonist. Ik doe ook helemaal niet mijn best om dit patroon te verbloemen hoor; hoe ernstiger en zieliger, hoe beter wat mij betreft. Liever geen hoopvolle songs of liedjes waarin het allemaal super goed gaat, die zijn niet altijd aan mij besteed. Geef mij dit maar; iemand gaat kapot, het komt waarschijnlijk niet meer goed, een leven vol lijden, maar wel een ‘brave face’. Heerlijk, kan er geen genoeg van krijgen. En van dit nummer ook niet. Die strijkers werken perfect en ik kan geen enkel ander nummer aanwijzen dat beter bij Cliff past dan deze. Helaas heeft hij dit nooit meer weten te evenaren, maar goed dat hoeft ook niet. Een zo’n nummer is al meer dan de meeste mensen voor elkaar krijgen.

Als dit nummer in de auto voorbijkomt (als ik met mijn broer of alleen rijd): volume naar standje ‘waarom dan??’ en kei-, kei-, maar dan ook KEIHARD meezingen.



avatar van Shaky
geplaatst:
15. Tab Benoit – Voodoo on the Bayou
1992

https://www.americanbluesscene.com/wp-content/uploads/2021/11/Screen-Shot-2021-11-03-at-11.06.35-AM.png

Ahhh, The Voice of the Wetlands, Mister New Orleans, Mr. Blues from the Bayou himself: Tab Benoit. Wat heeft deze Delta Bluesrocker fantastische songs op zijn naam staan. Een grootheid in de US, totaal onbekend bij de meeste muziekluisteraars in Europa. Het kan soms gek lopen.

Tab speelt niet alleen muziek, hij zet zich voornamelijk in voor het behoud van de Bayou en cultuur. Zijn muziek is dan ook doordrenkt van de authenticiteit; een waardige instandhouding van bluesmuziek van weleer, maar dan wel met zijn eigen kenmerkende sound en de toevoeging van een vleugje rock.

Tab heb ik ooit ontdekt door te luisteren naar internet radiostations waar hij geregeld werd aangevraagd. Night Train was de eerste song die ik ooit van hem hoorde en dat was genoeg voor mij: dit is ‘mijn ding’. Sindsdien ben ik natuurlijk al zijn albums gaan kopen, luister ik ook veel via Spotify naar zijn muziek, volg ik zijn maatschappelijke inbreng en ben ik vooral aan het hopen dat hij ein-de-lijk eens naar een festival in de buurt komt (of gewoon een soloconcert, ook goed natuurlijk), maar de US heeft hem volgeboekt. Soms lijkt het wel alsof hij nooit thuis kan zijn met zijn schema.

Mochten hier mensen uit bv de Blues Peer organisatie meelezen: boek Tab aub!

De song die ik heb gekozen is zo’n heerlijk New Orleans feestje waarbij ik op positieve wijze door het lint kan gaan. Deze moet keihard gespeeld worden (geweldig als deze tijdens het sporten plots mijn oortjes ingeblazen wordt), het bier wordt erbij gehaald, de Jambalaya staat te pruttelen, de kralenkransen hangen om mijn nek en allerlei andere clichés worden uit de kast getrokken. Nee hoor, gewoon een dijk van een song met een groove en swing waar je u tegen zegt. Hij is de stem van de nieuwe generatie in zijn staten en zet het werk van de grote Wetland artiesten voort. Blijf dat vooral met dit soort songs doen want hier wil ik nooit genoeg van krijgen.

Buren, excuses; het geluid gaat weer even naar standje 11.



geplaatst:
Tab Benoit klinkt iig precies zoals Bayou Blues mij bijstaat...

Mooi nummer ook van Neil Diamond - hij heeft er wel meer, al ga ik stiekem ook best goed op Sweet Caroline.

Shaky schreef:
18. Neil Diamond – I Am … I Said
1971



Mooi verhaal, zowel over Neil als over jezelf. Dankzij de meelopende lyrics zie ik nu pas de essentie van het nummer eerlijk gezegd. Prachtig nummer wat op een bijzondere manier de kracht uitstraalt van een dun laagje ijs.

Alleen jammer van die lelijke fade-outs uit die tijd.

(en volledig eens met Titmeister over Sweet Caroline, al ben ik als Redsox fan bevooroordeeld)

avatar van Shaky
Oh hier ook hoor; ik heb geen enkele problemen met Sweet Caroline, maar door dat nummer wordt hij helaas door veel vluchtige luisteraars als 'feest artiest' gezien en dat is Diamond verder totaal niet, maar dan kennen ze hem enkel van die song die geregeld ingezet wordt als melige meezinger op flauwe feestjes.

avatar van Shaky
14. Raymond van het Groenewoud – Machu Picchu (Bij U wil ik zijn)
2001

https://img.nieuwsblad.be/9YgSKIJ6r4ji_xVsV4k-NCtF5vE=/1280x853/smart/https%3A%2F%2Fstatic.nieuwsblad.be%2FAssets%2FImages_Upload%2F2022%2F02%2F14%2F029a2535-f6b9-4d16-ab65-96c1ab166048.jpg

Na Johnny Winter, Albert King en Neil Diamond komt hier met Raymond van het Groenewoud al mijn 4e artiest uit mijn top 10 favoriete artiesten voorbij. Dat betekent dat mijn nummers 7 t/m 10 al zijn uitgespeeld.

Raymond, wat moet ik nog over deze man vertellen? Niet teveel, want dat heb ik onlangs nog uitvoerig gedaan in zijn Greatest Hits-editie. Wil je wat meer over Raymond en zijn songs lezen, kijk daar dan gerust nog even terug Greatest Hits of #5 (Raymond van het Groenewoud).

Helemaal het begin van mijn top 100 schreef ik bij nummer 100:

Had me een jaar of 15 geleden gezegd dat ik een countrynummer in mijn persoonlijke top 100 zou zetten, dan zou ik daar eens smakelijk om hebben gelachen.

Hetzelfde kan ik nu zeggen over een Nederlandstalige song. Meh jong wat vond ik Nederlandstalige muziek vroeger slecht. Slaat natuurlijk nergens op, alsof ‘Nederlandstalige muziek’ een genre is. Okay, ik geef eerlijk toe; veel Nederlandstalige muziek vind ik nog steeds verschrikkelijk, maar de afgelopen jaren heb ik toch ook wel de nodige pareltjes ontdekt. Zowel nieuwe als oude songs.

Mijn absolute onaantastbare nummer 1 op het gebied van Nederlandstalig is en blijft onze Amsterdamse Belg. Het spelen met taal, het mengen van zo ontzettend veel genres, de markante persoonlijkheid, het ongeëvenaarde speelplezier; ik kan er geen genoeg van krijgen. Hebben jullie dat meegekregen dat hij eerder deze maand op de Gentse Feesten een optreden van bijna 9 uur heeft gegeven???? 110 nummers heeft hij gespeeld, I shit you not!

Ik wist ook echt niet welke song ik van hem moest gaan kiezen want ik heb een waslijst aan persoonlijke favorieten. Ik heb uiteindelijk gekozen voor een song over het menselijk onvermogen die hij origineel in 2001 uitbracht. In 2017 bracht hij een nieuwe versie uit die minstens net zo mooi is, misschien nog wel mooier. Vooral live is dit nummer een genot; het publiek zit met ingehouden adem te luisteren naar dit meeslepende muziekstuk waarbij Raymond zelf de gitaarsolo voor zijn rekening neemt. Het nummer bouwt en bouwt maar op en had net zo goed een kwartier kunnen duren want deze oceaan aan muzikaliteit neemt mij op zijn golven mee totdat ik ergens verloren ronddobber en nooit meer terug wil keren.




Ook potentiële top 100 songs: Heel veel songs, ik noem er drie. Twee Meisjes, Zoals Gewoonlijk, Gelukkig Zijn

avatar van Shaky
13. Ted Nugent - Hey Baby
1975

https://i.pinimg.com/originals/43/c4/11/43c411f53e911f81d2b5c76b32ac19ba.jpg

Ted, the elephant in the room, Nugent. Zullen het meteen maar even benoemen? Dan hebben we dat gehad. Als persoon moet ik niks van hem hebben. Ik vind het een mafklapper en niet op een charmante manier. Goed, weten we dat ook weer. Terug naar waar het om draait in deze top 100: muziek.

Ik weet niet meer zo goed hoe ik aan de muziek van Nugent ben gekomen. Sowieso nog niet zo heel lang geleden, ik vermoed dat ik er pas een jaar of 10 naar luister. Als kind thuis is zijn muziek zeker nooit langsgekomen en op de radio lijkt me ook bijzonder onwaarschijnlijk. Volgens mij heb ik hem voor het eerst gehoord toen één van zijn songs in een film of serie werd gebruikt. De song viel me op en daar wilde ik meer van horen.

Dat nummer was zijn magnum opus: Stranglehold. Totaal omver geblazen was ik door dat nummer. Wat een epische rocksong. Langslepend, hypnotiserend en sterk gezongen. Pas veel later kwam ik erachter dat het niet Ted zelf was die op de meeste goede songs zong, maar Derek St. Holmes. Maar Stranglehold heeft echt wel indruk op mij gemaakt en ik merkte dat ik in mijn gitaarspel ook langzaamaan wat meer hardrock elementen liet terugkomen. Niet teveel natuurlijk, ik blijf trouw aan blues en 50’s rock, maar toch. Ik ging me wat meer in de muziek van Nugent te verdiepen en ik kwam erachter dat hij heel wat lekkere nummers heeft gemaakt. Ook heel wat minder goede songs overigens.

Een van die goede songs is een uptempo rocksong met een diepe groove die doet denken aan de 50’s R&B/Soul waarbij St. Holmes zijn stem perfect kan inzetten. Ted speelt zijn stukken tot in perfectie zonder daarbij ook maar een druppeltje lol te verliezen. Dit nummer ademt één en al speelplezier dankzij de hoge energielevels gecombineerd met een duidelijke voorliefde voor old-school rock’n’roll van de uitvoerenden.

In 2017 zou ik in een nieuwe band gaan spelen met dijken van muzikanten. Ik voelde me nogal de schlemiel van de groep, maar op de één of andere manier paste het toch allemaal perfect bij elkaar. Een van de songs die we zouden gaan spelen was mijn suggestie: Hey Baby van Ted Nugent. Holy shit wat een song om in bandsetting te knallen. De perfecte combinatie van technische uitdaging en pure fun. Deze song heb ik dan ook weken lang op repeat gehad om alles te begrijpen; dat was geen straf natuurlijk want dit nummer stond sowieso al in mijn playlist.

Ook weer zo’n nummer dat keihard meegezongen moet worden in de auto. Mee laten voeren op de laid-back beat terwijl de rest van de band een sneltrein probeert te halen. Wat een geweldige combo. Derek die op, voor en na de beat zingt zorgt er alleen maar voor dat deze song in heel je lijf te voelen is.

I don't need no fancy types
I need the ones that's clean


Stranglehold is een monument binnen de rockmuziek en had ook op deze plek moeten staan, maar Hey Baby heeft dus net een grotere klik met mij op persoonlijk gebied.




Gelijkspel met: Stranglehold

avatar van Shaky
12. Gary Moore – Parisienne Walkways
1978

https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2011/02/cover-gary-moore-1088x801.jpg

Gary Moore, één van de allergrootste voor mij. Dit is ook wel even een persoonlijke entry. Sowieso was Gary de nummer 1 reden dat ik gitaar ben gaan spelen en daarnaast is zijn muziek onlosmakelijk verbonden met de band tussen mijn vader, mijn broer en ik.

Even terug naar het begin. Ik probeer te bedenken wat de eerste keer is geweest dat ik Gary Moore gehoord heb en het schoot me opeens te binnen. Ik kreeg The Best of the Blues (2002) van mijn vader toen deze net werd uitgebracht. Het zei me helemaal niks, maar mijn vader was ervan overtuigd dat ik dit gaaf ging vinden. Niet dat hij nu dagelijks naar Gary Moore luisterde overigens, hij had gewoon zo’n gevoel dat dit mij gelukkig ging maken.

Hij had het niet beter kunnen inschatten. Holy shit, vanaf de eerste klanken van deze cd’s veranderde ik. Bluesrock was geen genre waar ik al héél erg in thuis was, dus dit was vrij nieuw voor me. Er ging een nieuwe wereld voor me open, ik hoorde de beat, die gitaarsolo’s, die zang, die rete-strakke ritmesecties; ik begreep het. Dit was denk ik voor de eerste keer dat ik het écht begreep. Ik begreep het leven. Alles gewoon, ik snapte het. Deze muziek opende ergens een deurtje in mijn hersenen en alles klikte met elkaar. Ik kan het ook niet goed uitleggen, maar het was alsof ik wakker werd. Ik ging het leven anders aanpakken. Ik wilde vrij breken, nooit meer in zo’n situatie terechtkomen als waar ik thuis in zat, en me nooit meer als voetveeg laten behandelen. Hoe dit door een verzamelalbum van Gary Moore is gekomen durf ik niet volledig te verklaren, maar Albert King heeft het op plek 17 in mijn top 100 al perfect uitgelegd: dit is blues power.

Ik ging alles van Gary Moore uitpluizen en kocht al zijn albums. Zowel solo als met zijn bands, zijn live concerten, bootlegs, alles. Al snel kwam ik erachter: zijn rock periode is hartstikke leuk, maar kan verder niet tippen aan wie Gary écht is; een bluesman. Wat me vooral heel erg blij maakte was het feit dat Gary nog helemaal niet zo oud was; hij tourde nog geregeld en bracht ook vaak nieuwe albums uit. De eerste keer dat ik hem live zag was op BRBF (Blues Peer), mijn eerste festival zoals eerder benoemd in deze top 100. Dat was echter zeker niet de laatste keer. Helaas stierf hij in 2011 op jonge leeftijd, anders had ik hem waarschijnlijk al tig keer gezien.

Een van de mooiste concertervaringen die ik ooit gehad heb was in 2007. Ik woonde op dat moment in Birmingham, UK, en mijn vader en broertje zouden me komen bezoeken. Een kleine week zouden ze naar me toe komen en ik zou ze wegwijs maken in Birmingham, in mijn hilarisch ranzige huis laten slapen en we zouden er gewoon een mooie tijd van maken. Een Spaanse huisgenote van me wees me op een lokale ticketverkoper en stelde voor dat het misschien wel leuk was als ik mijn vader en broer mee zou nemen naar een concert. Wat een goed idee! Waarom had ik hier nu niet aan gedacht? Hup, samen met haar naar de verkoper. Gary Moore trad op in Manchester! Niet bepaald Birmingham, maar aangezien mijn vader en broer toch een weekje kwamen, konden we net zo goed een hotelletje in Manchester pakken en daar naar Gary Moore gaan. Onbetaalbaar natuurlijk voor ons allemaal op dat moment, maar het boeide me niet. Dit wilde ik, dit ging ik hoe dan ook betalen. Zo geschiedde; wij gingen vanuit Birmingham met de trein naar Manchester om Gary Moore te kunnen zien.

Hij trad op in een oud theater en hoewel we behoorlijk moe waren van de lange dag, konden we niet wachten tot we Gary live konden aanschouwen. Hij stelde niet teleur. Wat zeg ik? Hij was fantastisch. Hij speelde heel dat theater naar de mallemoer. Het publiek ging uit zijn dak, Engels publiek blijft geweldig, en hij ging maar door en ging maar door. Mijn vader blijft mijn vader en zijn typische ‘voor de file weg zijn-mentaliteit’ kon hij ook hier niet uitzetten. Gary was nog niet door zijn laatste nummer heen (nog vóór de toegiften) toen mijn vader ons aantikte; kom we gaan, voor de drukte weg. NEEEEEE, gek! Echt niet! Normaal gesproken deden we netjes wat ons gezegd werd, maar dit wilden wij ons niet laten ontnemen en zeiden dat we bleven tot het einde. Gelukkig ging mijn vader akkoord, hij genoot immers ook met volle teugen van de muziek, en toen speelde Gary Parisienne Walkways. Bij de eerste tonen van de song stond mijn broer al bijna te janken en ook ik werd stil van dit nummer. Zelden zoiets moois en intens gehoord. Gary en het theater leken te verdwijnen en er was enkel nog die hartverscheurende song te horen. Ruim tien minuten bestond verder helemaal niets, er was enkel perfectie. We vergaten onze problemen, onze zorgen en alle andere zaken; als verslaafden konden we geen genoeg krijgen van deze tonen. Na afloop bedankte onze vader ons dat we onze poot stijf hadden gehouden.

Die avond besloten we onuitgesproken dat we dit vaker gingen doen met zijn 3en. En de jaren erna zijn we meerdere keren naar Engeland gevlogen om samen ergens heen te kunnen. Een concert is het nooit meer geworden, maar wel Lee Evans shows. De laatste keer dat we naar Lee Evans gingen waren het enkel mijn broer en ik. Niet enkel omdat we zo’n Evans fans zijn, maar ook als eerbetoon aan onze vader die niet lang daarvoor plotseling was overleden.

De muziek van Gary Moore is voor mij verbonden met veel aspecten in mijn leven en de herinneringen en gevoelens schieten dan ook alle kanten op wanneer ik hem voorbij hoor komen. Dit nummer zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben



avatar van Rudi S
Shaky schreef:
13. Ted Nugent - Hey Baby
1975



Ted, the elephant in the room, Nugent. Zullen het meteen maar even benoemen? Dan hebben we dat gehad. Als persoon moet ik niks van hem hebben. Ik vind het een mafklapper en niet op een charmante manier. Goed, weten we dat ook weer.



Tja, ik zou hem ook niet uitnodigen op een feestje maar goed hij maakte met name in de jaren ' 70 toch wel lekkere plaatjes.

avatar van Shaky
11. Prince – Satisfied
2006

https://media.gq-magazine.co.uk/photos/5eda13565b25b6ca789d49ac/master/pass/20200605-prince.jpg

Zijn alle kinderen naar bed? Check nog even een keertje extra want dit is R-rated muziek. 2 minuut 50 aan pure seks. Geen ordinaire, platte, goedkope seks, maar sexy, zweterige, passionele seks.
Vanaf de eerste paar seconden weet je meteen waar je aan toe bent met dit nummer. Tegenstribbelen heeft geen zin meer, je gaat verleid worden; je weet het en je wilt het.

Helemaal aan het begin van mijn top 100 gaf ik al aan dat ik geen interesse heb in de verantwoorde keuzes of het ‘beste’ nummer van een artiest; als je zo denkt, ben je alleen maar bezig met de mening van anderen en dat staat haaks op de bedoeling van dit topic. Voor mij vandaag dan ook dit 00s nummer van His Royal Badness in plaats van andere (muzikale) hoogtepunten als Sign O' the Times, When Doves Cry, If I Was Your Girlfriend, en ga zo maar door.

De eerste keer dat ik Prince hoorde was op de radio met Kiss. Wat een kennismaking! Als jong jongetje wist ik niet wat ik hoorde joh. Daar wilde ik natuurlijk snel veel meer van horen. Dat kwam er toen eigenlijk niet van. Pas toen ik hem een tijd later op MTV voorbij zag komen, met hetzelfde nummer, werd ik weer herinnerd aan deze diamant. Oh ja, ik ging meer van zijn muziek opzoeken, deze keer niet vergeten. Opnieuw kwam het er niet van.

In de jaren die volgden hoorde ik hem natuurlijk veel vaker op de radio en tv en leerde ik zijn grote hits goed kennen, maar nog steeds ging ik me niet in hem verdiepen. Vreemd, zeker nu ik er aan terugdenk want wat vond ik hem goed. Een jaar of tien geleden kwam mijn zoektocht plots in een stroomversnelling terecht. Ik ging alles van Prince beluisteren en het ene album vond ik nog beter dan het andere. Via veilingen wist ik meerdere keren een batch Prince albums op de kop te tikken waardoor ik binnen de kortste keren zo goed als alles van de man op album thuis had liggen. Van de studio albums tot bootlegs en alles daartussen. Fantastisch. Prince: all day, every day.

Hopelijk zijn jullie al opgewarmd want Prince is hier om jullie allemaal satisfied te krijgen.




Ook potentiële top 100 songs: (ook weer tig songs die in aanmerking komen, ik noem er opnieuw drie) If I Was Your Girlfriend, Sign O' the Times, When Doves Cry

avatar van AOVV
Het gaat hard hier, inderdaad Shaky! Daarom maar even een tussentijdse balans van het blokje 29-17 opmaken, vooraleer mijn vergeetachtigheid het pleit wint.

Meteen van die geweldige, energieke blues van Buddy Guy, waarbij je gewoon niet stil kan blijven zitten. Onlangs nog deze docu gekeken, erg fijn hoor.

Verder erg onder de indruk van de gebroeders Winter, en dan vooral de manische manier van zingen en inleven van Edgar. Tjonge jonge, dat gaat diep hoor. Een charmerende Al Martino, een doodeerlijke Neil Diamond, en maar liefst twee koningen, waarvan ik Albert (en als Belg zijnde mag dat geen verrassing heten) beter ken als Freddie.

Erg mooie stukjes zoals altijd, Rob. Je schrijft hier zeker niet puur voor de bühne, we lezen aandachtig mee.

avatar van Shaky
Shaky's Top 100

De songs op plek 100 t/m 11 zijn langsgekomen. Rest nog enkel de top 10. Morgen en overmorgen ga ik het niet redden om hier te posten, dus vanaf vrijdag zal ik een begin met die hoogstgeplaatste songs gaan maken.

Als ik mijn artiesten top 10 erbij pak, is te zien dat mijn nummers 3, 5, 6, 7, 8, 9 & 10 al voorbij zijn gekomen. Wanneer mensen gokjes willen wagen op wat er dan de komende tien songs voorbij gaat komen, ga jullie gang. Ik ben wel benieuwd eigenlijk of jullie het goed kunnen inschatten, herleiden, of gewoon weten wat er nog moet volgen in mijn lijst: artiesten en/of songs. Wie is de master voorspeller in dit topic?

avatar van esteban
Elvis sowieso. Mogelijk eerste plek? Of zit ik er nu helemaal naast? We'll see.

avatar van aERodynamIC
Een bijzondere keuze voor Prince. Maakt het zeker extra leuk. Heb je hem ook live mee kunnen maken? Daar vind ik hem toch het sterkst.

avatar van Shaky
aERodynamIC schreef:
Heb je hem ook live mee kunnen maken? Daar vind ik hem toch het sterkst.

Oef... nee, één van mijn grootste muzikale zonden. Het is er nooit van gekomen. Ik kan ook oprecht niet beginnen uit te leggen hoeveel ik daar van baal .

avatar van Shaky
esteban schreef:
Elvis sowieso. Mogelijk eerste plek? Over zit ik er nu helemaal naast? We'll see.


Ik denk dat dit wel een safe bet is inderdaad dat Elvis een keertje voorbij zal gaan komen in mijn Top 100 .

avatar van aERodynamIC
Shaky schreef:
(quote)

Oef... nee, één van mijn grootste muzikale zonden. Het is er nooit van gekomen. Ik kan ook oprecht niet beginnen uit te leggen hoeveel ik daar van baal .

Ik heb dat met David Bowie. In de jaren '80 was mijn portemonnee nog niet zo gevuld en in de jaren '90 volgde ik Bowie een stuk minder en daarna kwam het er gewoon niet meer van. Ik herken je gevoel op dat vlak. Iets wat je nooit meer kunt goedmaken.

avatar van Kondoro0614
Vette shit Shady, ben benieuwd naar je top 10!


avatar van GrafGantz
Johnny Marr schreef:
(quote)

(afbeelding)


Ha, best slim gevonden.

avatar van Poek
De Elvis van de jaren '80 en '90 is ook nog niet geweest. Maar het wordt dan vast niet de grote hit. Misschien zelfs een nummer uit deze eeuw!?

En Al Bundy hoopt dat een door en door s-s-slecht nummer van een grondig goede artiest nog komt.

avatar van Shaky
Ik moest even denken wie je bedoelde met die eerste, ik dacht 'Shakin' Stevens is toch al geweest?', maar ik snap 'm nu; ik weet wie je bedoelt

leuk die laatste, hedde gij goed over nagedacht

Of ze ook echt in mijn top 10 staan laat ik nog even in het midden, vanavond tijd voor in ieder geval plek 10 en 9.

avatar van AbleMable
Ik ben geloof ik de volgende op de lijst maar ik heb besloten me terug te trekken. Dus van mij geen lijst. En ja ben nog zo weinig aktief hier en zie dat op korte termijn niet veranderen.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:46 uur

geplaatst: vandaag om 08:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.