menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)

zoeken in:
avatar van AOVV
geplaatst:
Leuke rockabilly van Go Cats Go, inderdaad tot de tragische dood van hun frontman de band die zou aansluiten bij de Stray Cats, die hier dan weer verrassend genoeg met doowop afkomen. Imelda May ken ik van haar meest recente plaat, best OK; dit is echt een mooi liedje! Verder nog oldies van Mel Tormé, Moody Blues en Solomon Burke, het onverslijtbare Creep, de heetgebakerde funk van James Brown en een geweldige live-uitvoering van Thin Lizzy.

avatar van Shaky
geplaatst:
38. Etta James – At Last
1960

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2019/02/Etta-James-Web-1000-optimised.jpg

Dat de grote dame zelf direct boven een cover van één van haar standards zou staan, heb ik niet van te voren bedacht. Soms komen dingen gewoon mooi samen. Daardoor krijgen we nu wel een fijne Etta James avond.

Etta is een al attitude, maar in dit nummer toont ze zich van haar zachtere kant. Met een schitterend arrangement dat haar stem perfect begeleidt brengt ze misschien wel één van de mooiste liefdesliedjes aller tijden. Te zoet wordt het nergens dankzij de uiterst soulvolle wijze van brengen door Etta.

Dit was het tweede nummer dat ik ooit hoorde van Etta (het eerste was I Just Want to Make Love to You) en tevens het nummer dat ervoor zorgde dat ik me in haar muziek ging verdiepen.

Alleen al de manier waarop ze dat eerste couplet overbrengt. Je weet meteen dat ze het meent.

At last, my love has come along
My lonely days are over
And life is like a song




geplaatst:
Ik haak nu pas aan, terwijl je al over de helft bent. Erg fijne stukjes om te lezen! En ondanks dat onze smaken best wel verschillen, staat er toch voldoende in dat ik geweldig vind - en relatief veel dat ik niet ken, ook leuk.

PS: ik zie al dat ik laatst de verkeerde Hot Chocolate aanvroeg in het 'Ooit in de 40'-topic

avatar van Simon77
geplaatst:
41-38, dat is een fijn rijtje hoor!

avatar van Shaky
geplaatst:
37. Bill Withers – Use Me
1972

https://images0.persgroep.net/rcs/7fF2Cs_gt3tUR8TXVIy-6TpKcpM/diocontent/131943248/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

Toen ik pas begon met intensief bezig zijn met muziek was er één soulzanger die mijn absolute nummer 1 was. Niemand in het genre kwam er voor mij ook maar in de buurt. Ik kan het me niet meer herinneren wanneer ik hem voor het eerst hoorde of welke song dat geweest is, maar ik neem aan dat Ain’t No Sunshine, Lean on Me of Lovely Day mij via de radio bekend zijn geworden. En okay, eerlijk is eerlijk; die songs vond ik goed, erg goed, maar deden mij nou niet direct opveren van enthousiasme. Het was dan ook, hoe kan het ook anders, via een playlist van mijn vader dat ik Grandma’s Hands voorbij hoorde komen en dat was een eye-opener. Deze man had het gewoon; zo laid back maar zo urgent. Funky, soul, hints naar de grote blues en gospel waar ik al zo’n fan van was. Ik wist het zeker; hier moest ik albums van gaan kopen.

Als verzamelaar is de discografie van Bill financieel wel lekker om te verzamelen; handjevol albums en je bent klaar. Als muziekliefhebber is het daarentegen ontzettend jammer, want wat had ik graag meer van hem gehoord. Of ja, dat zeg ik wel, maar van de andere kant denk ik dat het ook een goede keuze was. Hij was klaar, en klaar is klaar. Zijn body of work is nu gewoon helemaal top van begin tot eind, met het prachtige Bill Withers - Live at Carnegie Hall (1973) als fantastisch live album in zijn repertoire.

Bij het kiezen van een favoriet Bill Withers kunststuk is het altijd lastig. Mijn voorkeur verspringt daar nog wel eens bij. Soms wil ik zijn droevige kant (Hope She’ll Be Happier), soms zijn vrolijke kant (Kissin’ My Love), maar er is altijd wel een Withers song die op elk willekeurig moment van de dag / in je gevoelsleven past. Ik grijp naar één van de songs die ik vanaf de eerste keer luisteren geweldig vond. Het is een beetje de stoute kant van Bill. Hij komt altijd zo netjes en beschaafd over, maar daar is in dit nummer weinig van te merken.
Lekkere laid-back funky begeleiding, heerlijke ritmesectie trouwens in dit nummer, in combinatie met die steady stem.

Bill Withers en Al Jarreau zijn trouwens voor altijd onlosmakelijk aan elkaar verbonden voor mij. Als je nu moet fronsen, ik snap je helemaal. Hoe dan ook, ik was dus helemaal fan van Bill Withers en had al een paar albums gekocht. Maar ja, wat dan? Hoe nu verder met de collectie? Ik weet het al, ik vraag het gewoon de medewerker van een lokale platenzaak, die moeten toch wel iets weten.

Ik als jongetje naar de toonbank: ‘hebben jullie meer muziek zoals Bill Withers?’
… ‘uh…kijk maar bij Soul, dat is hetzelfde.’
‘maar daar staan er zoveel, is er niet een zanger die dezelfde muziek als Bill Withers maakt?’
‘uhm….. *medewerker werpt blik op de cd-bakken en noemt de eerste de beste naam die hij ziet*, probeer Al Jarreau maar eens; dat is bijna hetzelfde.’
*glunderende ik* ‘okay, super, dank je!’……

……het was niet bijna hetzelfde.




Ook potentiële top 100 songs: Grandma's Hands, Who Is He (And What Is He to You), Kissing My Love

avatar van zaaf
geplaatst:

avatar van aERodynamIC
geplaatst:
Mijn favoriet van Bill.

avatar van Shaky
geplaatst:
36. Spandau Ballet - I’ll Fly for You
1984

https://imgs.smoothradio.com/images/171554?crop=16_9&width=660&relax=1&signature=dOOa6mIjL9I30pd0XNPMt9x1qtA=

Een van de allerbelangrijkste lessen die heb ik geleerd was dat ik nooit moest uitgaan van de mening van anderen, maar altijd zelf kritisch zou beoordelen en vervolgens durven voor je eigen mening te kiezen. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb met deze band. Wat een fantastische muzikanten zijn deze Britten. Albums bestaan uit new wave, pop, funk, soul, easy listening, rock, het is één grote mengelmoes aan smaken en stijlen. Ja natuurlijk wordt dit allemaal aangeboden in een aalgladde verpakking, maar wat wil je? Het waren de 80s. Foute kapsels, nog foutere zwoele blikken en de oppervlakkige muziekliefhebber slaat de band meteen over. Sja… dat zal nooit veranderen. Zelf ga ik liever verder dan uiterlijk vertoon en kan me dat eigenlijk zelfs geen bal schelen. Ik wil weten wat eronder zit, is er oprechtheid aanwezig, is dit een band of een marketingtool? Daar hoeven we bij de mannen van Spandau niet lang over na te denken; dit zijn rasartiesten.

Zoals vaker geschreven kocht ik vroeger, toen ik pas begon met verzamelen, graag verzamelalbums omdat je dan meteen de bekendste songs kreeg en van daaruit kon ik dan verder werken naar de studioalbums. Zo kocht ik als jongetje, jaar of 12, dit verzamelalbum. Natuurlijk kende ik al een paar songs door (3x raden) de bandjes van mijn vader, maar dat waren enkel de beginperiode songs als Musclebound, Chant No. 1 en To Cut a Long Story Short. Al snel leerde ik dus de rest kennen en dit was één van mijn go-to cd’s als ik me vanwege de situatie thuis op mijn kamer verstopte; cd in de speler, koptelefoon op en proberen in mijn eigen wereld terecht te komen.

Een van de songs waar ik meteen helemaal gek van was is het nummer dat ik heb gekozen voor mijn top 100. Een nummer om bij weg te dromen, maar dat ritmisch en qua instrumentale begeleiding eigenlijk veel te interessant is om niet goed op te letten. Met name de overgangen tussen chorus, bridge, verse; lekker hoor. Wanneer ik dit nummer hoor kom ik weer helemaal in mijn eigen wereldje terecht waar niets kan gebeuren. Perfecte zang in combinatie met dijken van instrumentalisten zorgen ervoor dat dit stukje escapism zijn werk doet.




Ook potentiële top 100 songs: Code of Love, To Cut a Long Story Short, Chant No. 1, Gold, True, The Nature of the Beast

avatar van Shaky
geplaatst:
35. Bryan Ferry – The Only Face
1994

https://oor.nl/media/2017/05/1475244994.ChB-20160929-0093-1024x683.jpg

Onze dandy uit Roxy Music, net niet in mijn top 30 met deze prachtige song. Klinkt gewoon leuk, betekent verder helemaal niks; alsof ik de nummer 35 écht minder goed vind dan de songs die nog moeten komen, tuurlijk niet. Als hier een song tussen zou staan die ik minder goed vind dan een andere, dan zou het een bedenkelijke top 100 zijn, of zou ik gewoon niet zoveel songs kennen. Elke song in deze top 100 is mijn nummer 1 op het moment dat ik ernaar luister. Zo ook deze song uit de jaren 90 (niet ‘90s song’ want daar heb ik heel andere associaties bij) geschreven door Bryan Ferry. Ik denk dat ik mezelf wel als Bryan Ferry-fan kan bestempelen. Roxy Music en zijn solocarrière hebben heel wat persoonlijke favorieten opgeleverd. Ik ben dan ook erg blij dat ik hem de afgelopen jaren twee keer live in concert heb mogen meemaken.

Het eerste soloalbum van Bryan Ferry dat ik ooit kocht was Taxi (1993), met allerlei covers in eigenaardige versies. Het zal ongeveer een week later zijn geweest dat ik Mamouna (1994) bij dezelfde platenzaak ging halen. Oeh, dat was even andere koek. Niet het soort muziek dat ik tot dan gewend was met Elvis, Buddy Holly, Perry Como, maar daarom niet minder mooi. Waar ik Taxi ‘gewoon leuk’ vond, wist deze Mamouna me echt te grijpen. De mysterieuze klanken in combinatie met onheilspellende zang zorgden ervoor dat ik bijna in trance raakte wanneer ik het album beluisterde.

Eigenlijk meteen vanaf de eerste keer luisteren had ik twee favorieten op dit album: Gemini Moon en The Only Face. Beide gevaarlijk, spannend, hypnotiserend. Brian Eno en Neil Hubbard zorgen voor de fantastische begeleiding en instrumentale hoogstandjes, een wah-wah pedal voor de bass geeft het nummer nog een extra dimensie mee en Bryan zorgt voor de rest.

5 minuutjes afgesloten zijn van de rest van de wereld.

I want to be alone





Ook potentiële top 100 songs: Cruel, Gemini Moon

avatar van Kondoro0614
geplaatst:
Shaky schreef:

"I want to be alone"


Mooi gesproken

avatar van Shaky
geplaatst:
34. Los Lonely Boys – Oye Mamacita
2006

https://static.wixstatic.com/media/20ea53_cb92644f3bb54775b248a4e4648d7b8d~mv2.jpeg/v1/fill/w_800,h_527,al_c,q_90/20ea53_cb92644f3bb54775b248a4e4648d7b8d~mv2.jpeg

Dampende Latin bluesrock, wat een heerlijke band is dit toch. Henry, Jojo en Ringo Garza zijn drie broers die een gezamenlijke passie voor muziek delen. De drie zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat het jaloersmakend is om ze bezig te zien.

Dat laatste heb ik gelukkig mogen meemaken: ze live bezig zien. De mannen zorgen voor een kolkende, dampende, vieze, vunzige, groovende set waarbij je jezelf helemaal kan verliezen.

In 2019 kondigden ze aan ermee te stoppen omdat Jojo besloot zich op een solocarrière te richten. Wat flik je me nou Jojo?? De twee overgebleven broers hieven de band dan ook meteen op en kondigden op Facebook aan: zonder de drie broers samen, geen Los Lonely Boys. Gelukkig kreeg Jojo eerder jaar zijn verstand terug en de drie zijn weer begonnen. Er zouden nieuwe optredens (aub een nieuwe wereldtour) en nieuwe muziek volgen. Ik kan niet wachten.

Tot dan hebben ze gelukkig zat andere songs waar ik heel gelukkig van word. Ik niet alleen trouwens, mijn vriendin is fan van hun grote hit (die ik dan weer niet zo heel geweldig vind, ssstt, niet verklappen). Voor mij is hun smerige kant mijn favoriete kant. Het is dan ook echt lastig om te kiezen voor welk nummer ik wil gaan. Het kritische American Idle, het rockende Zuid-Amerikaanse Señorita of Crazy Dream of toch Oye Mamacita? Ja, die laatste, die zorgt voor een verhoogde hartslag, die intro alleen al, damnnnnn…. de zwetende vunzigheid spat er vanaf. Stankface kan niet ontbreken bij het luisteren naar dit nummer. Dit grooved zo ontzettend lekker dat het smerig wordt. Voor film bestaat er kijkwijzer, als dit voor muziek bestond dan was dit Rated R. Rooie oortjes, dat onderbuikgevoel en zelfs als je niet kunt dansen gaat hier je lichaam automatisch schmutzig van mee deinzen en stoten.






Ook potentiële top 100 songs: Señorita, American Idle, Crazy Dream

avatar van Shaky
geplaatst:
33. Jessie J – Easy on Me
2017

https://www.lifeandstylemag.com/wp-content/uploads/2019/07/Jessie-J-Lip-Syncing-Feature.jpg?quality=86&strip=all

Ahhh!! Ik weet het niet! Welk nummer van Jessica Cornish moet ik nu kiezen? Ik heb teveel favorieten. Daar moet ik wel bij zeggen; die komen allemaal van haar nieuwere werk. Haar eerste paar albums; super fijn, een aantal dijken van songs, maar vanaf 2016 werd het écht goed. Jessie is niet de gemakkelijkste en daar komt bij dat ze het ook niet gemakkelijk heeft gehad. In 2015 besloot ze hier meer mee te doen door een ongelooflijk persoonlijk project te starten. Ze ging 4 EP’s maken die samen 1 langspeler vormden. Elke EP had een eigen thema, corresponderend met de verschillende fases waar zij als vrouw, als artieste, als mens, doorheen ging.

Van de zweterige ode aan vrouwen Queen tot aan de dikke middelvinger aan de mannen die haar slecht behandeld hebben in Petty, dit album is een meesterwerk. Ja, okay, je moet wel iets van gevoel in je pens hebben want anders is het album niet voor jou. Maar als je overweldigd wil worden door een ongekend goede stem, songs die een kijkje in de ziel van een troubled artiest geven, en als je ook nog eens openstaat voor veel verschillende stijlen, dan is dit iets voor jou.

Ik merk dat ik wanneer het neerkomt op de wat modernere muziek, ik eigenlijk enkel de vrouwen adoreer. Waar mijn 50’s, crooner, rockabilly, blues, etc. voorkeuren echt heel duidelijk bij de mannen liggen, zijn de poppareltjes van de afgelopen 20 jaar toch bijna allemaal afkomstig van de powervrouwen. Ja mannen, jullie blijven heel ver achter. Het gevolg is dat de dames bijna gedwongen worden tot onmogelijke prestaties en ‘men’ eist meer en meer. Dat merkt Jessie J ook, en schaamteloos neemt ze een nummer op waarin ze zingt ‘doe eens rustig aan met mij’. Even geen stoer gedoe of het typische ‘met mij gaat alles goed-masker’, maar een oprecht nummer waarin een zangeres die op de afgrond staat (Jessie heeft onlangs een miskraam gehad en kampt sinds haar ongelukkige jeugd met zware depressies) of we haar alsjeblief ook af en toe kunnen ontzien. Ik vind het best gedurfd, want je weet natuurlijk dat je meteen als zeikerd wordt weggezet als je je als artiest openstelt en niet doet alsof je de wereld aankunt terwijl je dat natuurlijk niet kunt. Schijt aan, Jessie is zichzelf en ja dat betekent af en toe dat je gewoon met rust gelaten wilt worden.

I make money, share my time
I need something to be mine
For me, for me, for me, for me, for me
I'm impatient, give me space
Always working, far away
For me, for me, for me, for me, for me


Tijdens het schrijven van de songs voor R.O.S.E. was ze aan haar derde nummer bezig toen haar manager naar haar toe kwam met de boodschap: dit wordt hem, je hebt een parel te pakken. Schrijf door, we willen het binnen 3 maanden kunnen releasen, dan een wereldtournee. HO!! STOP! Dit is MIJN project. Doe eens ff normaal en laat me mijn ding doen. Het hoeft niet snel, het is niet geld, geld, geld (it’s not about the money, zei ze toch al eerder?). Jessie sprak zich uit tegen haar management en dwong af net zolang aan het album te mogen werken totdat zijzelf vond dat het af was.

Het nummer eindigt trouwens a-typisch met een opname van haar grote voorbeeld: haar opa, een voormalige wereldtourende jazzdrummer die haar altijd inspireerde en haar probeerde te kalmeren. Op de dag dat dit nummer zijn release kende, stierf haar opa. De dag voordat hij overleed, stuurde hij Jessie nog een videoboodschap als afscheid. De audio daarvan heeft Jessie als eerbetoon toegevoegd aan dit nummer. Heftig, maar prachtig.




Ook potentiële top 100 songs: Queen, Petty, Not My Ex, I Want Love

avatar van Shaky
geplaatst:
32. Paul Anka – You Are My Destiny
1957

https://i.pinimg.com/originals/0f/a1/13/0fa113d7f6b837e6bced35674330a894.jpg

Onze Canadese superstar op plek 32. Paul is één van de grootste songwriters uit de popmuziek, maar natuurlijk ook als zanger weet hij al 60 jaar lang de aandacht vast te houden. Met zijn unieke stemgeluid is het ook niet lastig om te weten wanneer je naar een Anka song luistert.

Anka is één van de artiesten van wie ik al eerste een cd kocht. Terugdenkend kan ik de vreemde blikken van de jonge verkopers wel begrijpen als ik weer eens aan de toonbank stond met een cd van bijvoorbeeld deze Paul Anka. ‘Is het een cadeautje?’ Nee hoor, helemaal voor mij!

Er zijn van die albums die ik als tiener echt he-le-maal kapot draaide. My Way (verzamelaar) is daar een mooi voorbeeld van. Die zal zo ongeveer vast gesmolten zijn geweest met mijn cd spelertje. Gewoon geen enkel inkakmomentje, allemaal top songs. Toen ik mijn top 100 aan het maken was waren er natuurlijk bepaalde songs en artiesten waarvan ik wist dat ze in mijn top 100 moesten. Anka was er daar één van, maar het probleem is; met welk nummer???

Okay, verzamelalbumpje opzetten, even luisteren. Shit, stuk of 20 potentiële top 100 songs. Mijn vriendin ook weinig hulp; die zingt zelf ook alle liedjes mee, en bij elk nummer dat voorbijkomt ‘oohhhh die’. Ja… dat probleem heb ik dus ook. Bij elk nummer denk ik; oh ja, dat wordt ‘m.

Er zal toch een keuze gemaakt moeten worden. Knoop doorgehakt, ik ga voor dit nummer dat Anka schreef en uitbracht toen hij 16 (!!) was. De man was 16 en had al een nummer 1 hit in de UK gescoord met Diana, schreef al zijn nummers zelf en vóór zijn 18e had hij al een handvol top 10 noteringen. Ongelooflijk, met 16 al zo veelzijdig en gevestigd zijn. Ik zat met 16 volgens mij nog in de luiers.

Dit nummer schreef hij dus toen hij 16 was, maar hij knalt me er eventjes een volwassen arrangement overheen alsof het niets is. Zingt als een zestiger die terugblikt op zijn leven, een dertiger die is gesetteld met de liefde van zijn leven, een tiener over zijn eerste kalverliefde die hij aanziet als ‘voor eeuwig’. Anka is hier alles in één. Tel daarbij op de dramatische overgangen, het bombastisch volle geluid en de fantastische stem van Anka en je kan mij weer opvegen hoor.




Ook potentiële top 100 songs: Crazy Love, (All of the Sudden) My Heart Sings, Put Your Head on My Shoulder, My Way, Diana

avatar van Shaky
geplaatst:
31. Ricky Van Shelton – He’s Got You
1988

https://m.media-amazon.com/images/I/413BQ3YnmNL._SL1000_.jpg

Dit nummer werd voor het eerst in 1962 uitgebracht. Toen nog als ‘she’s got you’, gezongen door Patsy Cline. Het nummer groeide uit tot een (country)classic en werd tig keer gecoverd. Vrouwen zongen ‘she’s got you’, mannen ‘he’s got you’. Onder andere Dean Martin, Eddy Arnold, Loretta Lynn, Brook Benton en Elvis Costello waagden zich aan een versie, maar er komt niemand in de buurt bij de 80’s, maar 50s klinkende, twangy versie van Ricky Van Shelton.

Ook hier komt het weer door de overtuigingskracht in de stem. Ik heb meerdere albums van Ricky gehoord, maar op geen enkele song geloof ik hem zo als op deze. Het kan haast niet anders dan dat hij een vriendin verloren is aan iemand anders en daar nog steeds de pijn van voelde toen hij de opnamestudio binnenstapte. Ricky klinkt smekend zonder zeikerig te zijn, gevoelens van weemoed nemen de overhand in zijn stem en hij laat zich helemaal gaan.

Ook nog eens een bluesy gitaarsolo in het midden, een bijna gospel verloop van de song, wat een heerlijkheid in slechts 3 minuutjes.

Toch gek hoe dan kan lopen met liefde voor muziek. Er is geen enkele andere song van Ricky die ik echt goed vind, hij zou niet genoemd worden in mijn top 100 artiesten, maar deze ene cover die weggestopt zit op een album uit 1988 behaalt zomaar eventjes plek 31 in mijn lijst top 100 songs.

Deze gaat weer op repeat vandaag.



avatar van Shaky
geplaatst:
30. Jerry Vale – You Don’t Know Me
1956

Percy Faith and his orchestra staan garant voor uitstekende arrangementen, al helemaal voor songs die al door vele artiesten zijn gebracht. Zo ook voor deze versie van de Eddy Arnold classic die later nog gecoverd zou worden door onder andere Elvis Presley, Jackie Wilson en Roy Orbison. Voeg bij dit orkest een zanger van Italiaans-Amerikaanse afkomst en Shaky is verkocht hoor.

Gennaro Louis Vitaliano is een instituut binnen de Amerikaanse muziek, maar het zou me niets verbazen als velen hem niet kennen. Dat kun je ook niemand kwalijk nemen; hij komt uit vervlogen tijden en waar velen nog wel terugzoeken tot de 60's was deze man juist vooral vóór die tijd al een hele grote. Wellicht dat de filmliefhebbers wat songs van hem herkennen aangezien Scorsese gretig gebruik maakte van de talenten van Gennaro.

https://images.genius.com/7cb4b6ae85b37541e1ad6b6c9f899373.1000x1000x1.jpg

Hoe dan ook, deze man kan me nooit vervelen. Waar ik vooral helemaal bij wegzwijmel is de wijze waarop hij zijn word linking toepast, de overgang van consonant naar vowel, en dan met name van de letter d naar de letter a in bijvoorbeeld ‘and anyone can tell’. Die link gaat gepaard met een drop en snik die ik onweerstaanbaar vind. Kan er uren naar luisteren. Hij doet dat sowieso vaak met bijvoorbeeld de /æ/ klank, zodra het een open a-klank is, past hij die snik (bijna een glottal stop op een vowel, hoe dan) geregeld toe. Of bij deze '...and then you w..a..lk away.' en deze 'n..e..ver_n..e..ver'. Geweldig

Er staan trouwens 38 albums van Jerry op MusicMeter; in totaal 25 stemmen…. 23 daarvan zijn er van mij. Bij deze benoem ik mijzelf tot grootste Jerry Vale fan op MusicMeter!



avatar van AOVV
geplaatst:
Shaky schreef:
Joe Bonamassa is vaak een beetje te, maar hij voelt het hier goed aan en past zijn solo aan naar het verhaal dat Beth vertelt. Geen overdreven gedoe of showboating, maar een beheerste en uiterst gevoelige solo is het gevolg.


Helemaal mee eens. Bonamassa is verre van mijn favoriete bluesgitarist, maar hier voelt ie de sfeer heel goed aan en speelt ie een perfecte solo. Verder teert deze indrukwekkende live-versie vooral op de hartverscheurende vocalen van Beth Hart. Etta zelf komt ook nog langs met een prachtig liefdesliedje (ook mijn favoriet), en Bill Withers betrekt vervolgens wat meer funk in de soul.

Spandau Ballet ken ik enkel van de song Gold, maar dit liedje viel me erg mee. Prettig sfeertje, zo met die blazers. Erg mooie song ook van Bryan Ferry, Roxy Music begin ik steeds meer te waarderen met name.

Los Lonely Boys is vervolgens niet geheel m'n ding, Jessie J brengt wel een fijne, aandoenlijke song. En dan nog drie 50's-songs, al is de middelste stiekem van eind jaren '80 (Ricky, you rascal!). Alle drie zichzelf, alle drie fijn om naar te luisteren.

avatar van Shaky
geplaatst:
29. Buddy Guy – Someone Else Is Steppin’ In
1994

https://cdn.amazingradios.com/blues/img/2014/11/o-BUDDY-GUY-RHYTHM-BLUES-facebook.jpg

Buddy Guy, één van de weinige OGs die nog over is en hij maakt gretig gebruik van die status. Het ene na het andere album wordt uitgebracht en hij tourde de aflopen tien jaar als een malle.

In 2016 zag ik hem live in concert toen hij net wel al 80 was of daar een weekje vanaf zat. Ik had er super veel zin in, maar temperde mijn verwachtingen want kon ik nu echt nog een spetterend concert verwachten van een man die al ruim 60 jaar lang in de blueswereld actief is? Holy camoly wat knalde deze jonge hond erop los. Als een twintiger soleerde Buddy de hele zaal plat en zijn stem was nog steeds uitstekend. In een absurd hoog tempo werden de songs aan elkaar geregen, geen pauzes, geen stops om ellelange verhalen te vertellen, maar gewoon anderhalf uur aan kneiterharde blues.

Buddy heb ik voor het eerst leren kennen via het verzamelalbum Buddy's Baddest (1999) dat ik ergens begin 21e eeuw kocht. Mijn voorkeur ging toen vooral uit naar andere bluesartiesten en ik vond Buddy wel okay, maar ook niet heel veel meer dan dat. Sinds die tijd is dat wel behoorlijk veranderd. Die andere blues giganten vind ik uiteraard nog steeds top, maar Buddy is flink in mijn waardering gestegen.

Lastig weer hoor om één song aan te wijzen voor mijn top 100. Ik twijfel enorm tussen zijn signature song en de song van Z.Z. Hill die hij coverde. Ze horen allebei gewoon in mijn top 100 te staan, dus ik maak een symbolische keuze. Ik ga voor de song die vanaf de intro al meteen keihard komt binnen knallen. Die heerlijke drumslagen geven geen waarschuwing, dit gaat gewoon direct geweldig worden. Buddy zingt alsof zijn leven er vanaf hangt. Ook in deze cover is de tekst weer een beetje aangepast waardoor de song wat meer betekenis krijgt. De ritmesectie zorgt voor de heerlijke beat zodat Buddy zijn gang kan gaan, krijsend met zowel stem als gitaar.

This big smile on my face? YOU DIDN'T PUT IT THERE!





Ook een potentiële top 100 song: Damn Right I've Got the Blues

avatar van Shaky
geplaatst:
28. Conway Twitty – Hello Darlin’
1970

https://countrymusicnation.com/wp-content/uploads/2016/07/conway-style.jpg

Harold Lloyd Jenkins, holy shit wat een succesvolle artiest was dit. Mr. Country himself met 55 nummer 1-hits in de Country chart. Dat is geen typefout: vijfenvijftig nummer 1-hits. Man man man, ik kan amper tot 55 tellen.

En toch durf ik te wedden dat het gros van muziekluisterend Nederland niet veel verder komt dan 1 song van Conway, en het gros daarvan zal hem enkel van Family Guy kennen. Een typische artiest die de oversteek naar Europa nooit heeft weten te maken. Maar who cares? De man ademt country; van zijn looks tot zijn lyrics; het klopt binnen het genre gewoon helemaal. Over die lyrics gesproken zeg… als je zou opzoeken wat échte pure country is, dan kun je niet anders dan Conway als voorbeeld vinden. Problemen, problemen, problemen. Daarnaast is hij ook nog eens keihard hoor. Het allerbeste voorbeeld vind ik een couplet in één van zijn grootste hits ‘Linda on My Mind’:

Now I'm lying here with Linda on my mind
And next to me, my soon to be, the one I left behind


Damnnnnnnn, dat is ijskoud. Zal z’n vrouw leuk vinden die tweede regel. Gangster shit.

Conway kende twee periodes in zijn muzikale carrière: rock’n’roll Conway en country Conway. Als rock’n’roll artiest was hij al kneiter succesvol met één van de allergaafste 50’s songs ooit gemaakt: It’s Only Make Believe, maar het was pas toen hij midden jaren 60 overstapte op de country muziek dat hij onsterfelijk werd.

Waar ik zijn rock’n’roll ontzettend goed vind, is het toch een song uit zijn country repertoire dat mijn top 100 heeft gehaald. Dit nummer dat in de Grammy Hall of Fame is toegevoegd was zijn 4e nummer 1-hit en werd uitgeroepen tot beste country song van 1970. Daar kan ik het alleen maar volledig mee eens zijn. Wat een geweldig nummer. Met Larry Butler op piano en Bob Moore op de bas kan het qua begeleiding eigenlijk sowieso niet meer stuk, maar het is Conway die de hoofdrol opeist met zijn oprechte zang. Je hoort de overpeinzingen en de conflicterende gevoelens als hij zijn voormalige geliefde tegenkomt die hij nooit heeft kunnen vergeten. De relatie is stukgelopen, maar het is duidelijk dat Conway dit nooit gewild heeft. Hoe is het met je? Goed? Fijn. Ja, met mij ook wel, op het niet meer slapen en de constante pijn na. Arme Conway. You f***ed up man, deze had je natuurlijk nooit mogen laten lopen. Nu is het te laat.




Ook potentiële top 100 songs: What a Dream, Linda on My Mind, It's Only Make Believe

avatar van Shaky
geplaatst:
27. Shakin’ Stevens – Vanessa
1982

https://ichef.bbci.co.uk/news/1024/cpsprodpb/148D2/production/_91887148_2f573b8b-c24f-41c4-a9d0-9d7f37e9b21d.jpg

De eerste keer dat ik muziek van Shakin’ Stevens hoorde was in een televisiereclame voor een Greatest Hits of the 80’s cd. You Drive Me Crazy stond erop en dat was by far het meest interessante nummer voor mij dat in de snippets voorbij kwam. Dit was een 80’s sound die ik nog niet kende, een soort van knipoog naar de 50’s maar wel met moderne geluiden. Hmm….hier wilde ik meer van weten. De rest is geschiedenis; hij groeide uit tot één van mijn jeugdidolen in de muziek, al had ik weinig met al die poppenkast om zijn nummers heen. Geen probleem; kijk ik daar doorheen en luister ik gewoon naar wat er te horen valt. Plezier. Dat lijkt voorop te staan bij Shaky (welke, hij of MusicMeter-ik?). De man heeft duidelijk liefde voor muziek en dat Jackie Wilson (dansen) en Elvis Presley (uiterlijk) zijn voorbeelden zijn, is vrij snel duidelijk. Gelukkig probeert hij geen imitatie qua stem van iemand te doen, want dan had ik nooit een heel album van hem kunnen luisteren. In 2019 heb ik hem eindelijk live kunnen zien en dat was er wel eentje van de bucketlist. Wat een jeugdsentiment voor mij. Heerlijk.

Arme arme Michael Barratt. Je zou maar als verlegen Welshe jongeman je hele leven al een muziekliefhebber pur sang zijn, per toeval ontdekt worden, echte rauwe authentieke rock’n’roll maken om vervolgens vast te komen zitten in de smerige klauwen van geld graaiende platenmaatschappijen.

Shakin’ Stevens was een hele grote in de underground rockscene van het Verenigd Koninkrijk toen hij ontdekt werd en de hoofdrol in de musical over het leven van Elvis Presley kreeg aangeboden. Natuurlijk sprong hij bovenop deze kans; hij mocht zijn grote held vertolken voor een miljoenenpubliek en van daaruit hopelijk rock’n’roll weer een nieuw, eigen sound gaan geven. Voor een tijd lukte dit ook al is er vanaf zijn eerste hits al goed te horen dat er gepolijst en geschuurd werd door de mensen in hoge posities, want het mag natuurlijk niet te rauw en echt.

Dat werd erger en erger, en vanaf het moment dat het alleen nog maar om verkoopmogelijkheden ging met allerlei troep producten als Shakin’ Stevens kussens, banners, pennen, etc., was Shaky’s ziel gebroken door de marketingafdeling.

‘That was me being naive. I wish I knew then what I know now. I didn’t have much say in the merchandise – there were balloons and all sorts – and they had a fixation with image, which can undermine the music. DJs used to mickey-take, have a real poke at Shakin’ Stevens.’


Gelukkig mocht hij op albums, voor de vullertjes, zijn eigen werk blijven brengen. Hij schreef sowieso het merendeel van zijn songs zelf en als er naast de singles nog nummers gezocht worden, dan ging hij los. Zijn albums zijn dan ook werkelijk geweldige mengelmoesjes van pophits en de echte Barratt.

Veel van zijn hits vind ik overigens ook meer dan uitstekend, maar je hoort wel een enorm verschil tussen die songs en de albumparels.

Vanessa was geen single en ook geen b-kantje. Zes jaar voor deze versie kwam de originele versie uit van Billy Swan. Shakin’ brengt dit nummer echter met beduidend meer kracht, snelheid en gevoel.

Wat moet je hier over zeggen? Dit ademt pure rock’n’roll uit van begin tot eind. Een ongekend geluid voor popjaar 1982, één van de weinige échte ouderwetse rockers zonder al te veel ‘nieuwe’ geluiden door het nummer heen. Shaky presteert op de top van zijn kunnen en die laatste anderhalve minuut is pure bliss. V-v-v-v-v-v-v-v-v-v-v-v-v-v-Vanessa! Als dit je bloed niet sneller laat stromen….

Dit is rock’n’roll zoals rock’n’roll moet zijn. Geen opsmuk, geen fake gedoe, gewoon een muzikant die ongelooflijk veel geniet van waar hij mee bezig is. Hier is Shaky dan ook op zijn best; songs waar hij zelf van houdt en die hem niet opgedrongen worden.




Ook potentiële top 100 songs: niet te doen, een song of 25 denk ik? Ik zal er nog drie kiezen: You Never Talked About Me, Sapphire, It's Raining

avatar van GrafGantz
geplaatst:
Shaky schreef:
En toch durf ik te wedden dat het gros van muziekluisterend Nederland niet veel verder komt dan 1 song van Conway, en het gros daarvan zal hem enkel van Family Guy kennen.


Guilty as charged.


avatar van GrafGantz
geplaatst:
Shaky schreef:
(afbeelding)

Waar Family Guy allemaal goed voor kan zijn GrafGantz


Mijn vrouw is van het Amerikaanse platteland, dus voor haar is het wel een grote naam. N.a.v. die running gag van Family Guy hebben we een paar jaar terug eens een verzamelaar opgezet in huize Graf, maar het was niet heel erg mijn ding.

avatar van Shaky
geplaatst:
Jouw vrouw snapt dingen, dat hoor ik nu al.

avatar van Shaky
geplaatst:
26. Janelle Monáe - Make Me Feel
2018

https://images0.persgroep.net/rcs/HXLxYSbRNOH2kZP-HXEMPFuQPcA/diocontent/136556951/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

Liefde op het eerste gezicht met Jannelle; wat een heerlijke groove en feel. Ze schuurt, glijdt, vloeit en verleidt. Ik weet nog goed dat ik deze song voor het eerst hoorde; laaiend enthousiast was ik. Het voelde als een verloren Prince song die nieuw leven werd ingeblazen door deze ras artieste.

That’s just the way you make me feel… uhuh…


Damn, dit is een sexy song. Net iets zachter die zinnetjes pakken met die geknepen spanning in haar stem; wow!

Haar albums ben ik dan ook snel gaan beluisteren en ze stelt niet teleur. Zij staat dan ook zeker hoog op mijn lijstje van artiesten die ik graag live in concert zou willen meemaken.

Funk, soul, pop, rock, seks, dit nummer heeft alles. Maar bovenal: dit nummer heeft Janelle.




Ook een potentiële top 100 song: Come Alive (War of the Roses)

avatar van Shaky
geplaatst:
25. Johnny Winter – Rock and Roll Hoochie Koo
1970

https://k18.media/news/2013/13596-07172014172456.jpg

En op plek 25 hebben we mijn eerste top 10-artiest. Zo lastig deze top 100 maken. Johnny staat op mijn MusicMeter-profiel in mijn artiesten top 10 en dat is niet meer dan terecht.

Als we het hebben over potentiële favoriete nummers, dan denk ik dat zo rond 2008 t/m 2011 dit nummer een goede kans maakte op die titel.

Johnny Winter is één van de redenen geweest dat ik ooit gitaar ben gaan spelen en hij was één van de artiesten waar ik het snelst alle officiële albums van bij elkaar gespaard had. Mega-fan, zo durf ik mezelf wel te bestempelen. Gelukkig heb ik hem ook meermaals live kunnen aanschouwen, al was hij toen natuurlijk al een paar jaartjes ouder en niet meer in topvorm.

In 1970 was Johnny wel in topvorm. Holy shit wat kon die jongen spelen. De grote bluesmannen van weleer hadden respect voor hem, en hij werd geregeld ‘the only white boy who really has the blues’ genoemd. John Dawson Winter III kwam uit een vrij normaal (als dat bestaat) gezin waarbij hij enorm veel steun kreeg van zijn ouders om het in de muziekindustrie te gaan maken. Niet enkel John, maar ook broer Edgar werd hierin gestimuleerd. Ik denk dat we wel veilig kunnen stellen dat het voor beide goed is gekomen in de muziek.

Als tienjarig jochie trad hij al op met zijn ukelele, en zal met zijn spierwitte haren en huid (de man was albino) voor de nodige bekijks hebben gezorgd. Als jonge kerel liet hij zijn haren groeien en ruilde hij de ukelele in voor een elektrische gitaar.

Ik wil er verder niet nog meer ‘biografie’ van maken, jullie weten allemaal hoe je Google moet gebruiken. Laten we ons focussen op de song in mijn top 100. Het nummer werd geschreven door zijn goede vriend en bandgenoot Rick Derringer die het nummer zelf ook opnam. De versie van Johnny is echter superieur en ook Rick moest toegeven dat Johnny er wel echt een nummer met ballen van gemaakt had. Dat wist hij trouwens van te voren al, want hij schreef het nummer speciaal voor Johnny en liet hem ook de eerste versie opnemen.

Wat zo heerlijk is aan de nummers van Johnny is dat je ze er altijd meteen uithaalt. Los van zijn kenmerkende kapotte stem, heeft hij een unieke wijze van gitaarspelen waarbij met name de hoge tonen in dat rappe tempo tussen de juist lagere stukken door zo opvallend zijn. Met zijn lange, magere vingers wist hij een tempo te creëren dat maar voor weinigen is weggelegd. Althans, snel spelen kan iedereen, maar probeer er dan nog maar eens die bluesfeel in te houden. Vrijwel onmogelijk, maar niet voor Johnny (daar kwam de erkenning van de oude bluesmannen dan ook vandaan). Johnny speelt elke song alsof zijn leven er vanaf hangt, maar vergeet nooit om vanuit zijn hart te spelen. Zo ook bij dit nummer dat in essentie een hardrock song is, maar Johnny weet er swing, funk, soul en smerige blues aan toe te voegen.

Dit is ook niet echt een ‘liedje’, maar een uiting van een gevoel. Johnny is één met de song, met de lyrics, de begeleiding, zijn gitaar, en als luisteraar voel ik dat hier iets speciaals aan de hand is. Heerlijke song die dus volgens deze lijst niet meer mijn favoriete nummer is, maar wel gewoon een van mijn favoriete songs aller tijden is.

Studio versie



maar bekijk en beluister zeker ook:

Backstage jam



Ook potentiële top 100 songs: pffff.. zóveel! Ik kies er drie: Hurtin' So Bad, Mean Town Blues, I'm Yours and I'm Hers

avatar van Shaky
geplaatst:
24. Ten Years After - I'd Love to Change the World
1971

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/f2aac9VDLZaFBzJ4JCGyM4.jpg

I’m Going Home kwam wel eens voorbij op de playlist van mijn vader en dat heb ik altijd een lekker nummer gevonden. Verder kende ik eigenlijk niets van deze band en heb ik ook nooit veel van ze uitgezocht in mijn jeugd. Nou goed, ik kan het mezelf niet kwalijk nemen; ik was al zo ontzettend veel muziek aan het ontdekken, je kan niet alles tegelijkertijd uitspitten. Dat is ook zo mooi aan muziek, zelfs deze week heb ik nog artiesten beluisterd waar ik nog nooit van gehoord heb. Een onuitputtelijke bron van pracht.

Hoe dan ook, ik zal een jaar of 18 zijn geweest toen ik besloot een verzamelaar van de mannen te kopen om toch eens wat meer songs van ze te gaan leren kennen. Het werd The Best of en na de eerste keer luisteren had ik een duidelijke favoriet.

De lyrics zijn nog even relevant als 50 jaar geleden en de wijze waarop Alvin Lee deze song heeft opgebouwd, zowel tekstueel als muzikaal, is magistraal.

Het is ondertussen geen verrassing dat ik houd van duistere, depressieve boodschappen. Zo gaat dit nummer over de staat van de wereld en hoe slecht het gaat. Ja, daar zijn wel meer songs over, maar het is dat kleine herhalende stukje tekst dat voor mij zo treffend is:

I'd love to change the world
But I don't know what to do
So I'll leave it up to you


Ja, we zeiken en bitchen allemaal, maar we gaan er toch niks aan doen. Veel te lui, veel te content en veel te schijnheilig. Laat anderen het maar oplossen. ‘Oh damn, niet normaal he wat er allemaal aan de hand is.’ Yep, veel verder dan dat komen mensen niet. ‘Zullen we er iets aan gaan doen?’ Uhm… nou….dat is niks voor mij, dat laat ik aan jou over. En ondertussen maar door zaniken.

Die paar regeltjes binnen de context van de rest van de song zijn pure klasse.

Maar even los van de lyrics en dus vooral wat er niet gezegd wordt, wat is dit toch een ongelooflijk lekkere song. Die intro, hemels! Ik ben geen ‘tokkel-fan’, maar hier kan ik de hele dag naar luisteren. Hypnotiserend. Ook om de song zelf te spelen; alles valt en staat bij die riedel. Dit was één van de eerste nummers die ik ooit opnam en heeft sindsdien ook eigenlijk altijd op vrijwel elke setlist gestaan van elke band waar ik in zat. Medebandleden overtuigen van deze song hoefde werkelijk nooit; 1x draaien en de consensus was: hell yeah! Maar genoeg over mijn minder dan amateuristische gitaarkunsten en terug naar de échte doeners.

Alvin Lee gebruikt zijn gitaar hier als bandlid. Zonder dat bandlid kan deze song niet gebracht worden; deze gitaar vertelt namelijk een verhaal, neemt ons mee op reis, probeert ons iets duidelijk te maken en spreekt tegen de luisteraar. Goed luisteren, want het klinkt verdomd urgent en hier wil je niets van missen. Dat zijn toch wel de beste solo’s; die waar je geen seconde van mag missen omdat je anders de draad van het verhaal wellicht kwijtraakt. Hij bouwt op en bouwt op en bouwt op om op het eind weer volledig terug te gaan naar die openingsriedel. Heerlijk!

Ook nog even een shout-out naar de drummer, want wat gaat hij tekeer en zorgt hij ervoor dat dit nummer ritmisch gezien naar een hoger niveau wordt getild. Zo moet het dus!

Ten Years After op hun aller-, allerbest.



avatar van aERodynamIC
geplaatst:
Janelle Ik hou van haar.

Niet in je lijst verwacht, laat staan zo hoog.

Twee keer achter elkaar gezien in de zomer van 2018: eerst in New York (Madison Square Garden) en toen wilde ik persé nog naar Paradiso snel daarna. Ticketswap zorgde ervoor dat ik naar het uitverkochte optreden kon.

Verder nog steeds leuk om te volgen ook al ken ik veel niet.

avatar van Shaky
geplaatst:
dat klinkt fantastisch aERodynamIC! The Garden moet qua ambiance alleen al een geweldige ervaring zijn geweest, en dan alsnog een onverwacht ticket voor een uitverkocht concert zorgt ook voor extra zin in een avondje genieten.

Leuk dat je de lijst nog steeds volgt. Sja... Janelle tussen Shakin' Stevens en Johnny Winter in. Ik weet het, dit is een beetje een eclectische bende, maar ik houd er enorm van.
Janelle is geweldig; zij straalt ook gewoon zoveel uit. Heerlijk.

avatar van Shaky
geplaatst:
23. Roxy Music - In Every Dream Home a Heartache
1973

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2022/02/Roxy-Music-by-Brian-Cooke-copy.jpg

Oeh, wat een ontzettend creepy nummer is dit. Costello’s I Want You, Diane van Therapy?, Falco en zijn Jeanny; ik kan wel genieten van psychopaten in songs (en boeken, en films, en toneel). Dit nummer past voor mij perfect in dat genre.

De protagonist is niet helemaal in orde. Hij beschrijft zijn riante woning, inclusief zwembad, en zijn nieuwe liefde: een opblaaspop. Ja, no way dat hij hier over een stuk plastic zingt. Dit gaat over zijn vriendin, vrouw, lover of hoe je het ook wil benoemen. Voor hem niet meer dan een gebruiksobject, een ‘disposable doll’. Hoeveel red flags wil je hebben? American Psycho vibes. RENNEN MEVROUW!!! Maar het mag niet zo zijn. Dit slachtoffer is het zoveelste in het rijtje van deze mentaal zieke man.

Inflatable doll
Lover ungrateful
I blew up your body
But you blew my mind


Oh oh, te laat: she done messed up now! Ze zal wel niet in zijn perfecte plaatje hebben gepast of hij begon zich te vervelen met dit oud stuk vel. Tijd voor een nieuwe. Maar ja, eerste deze uit de weg zien te ruimen. Die explosie van geluid (geweld) na die laatste zin staat voor mij symbool voor het niet langer onder controle hebben van zijn dierlijke instincten. Hij is klaar met dit ding; hij zorgt dat hij van haar afkomt, op zoek naar een volgende.

Brrrr… Bryan Ferry is een ongelooflijke creep in dit nummer, maar hij speelt het tot in perfectie. Zijn bijna apathische wijze van zingen komt over met het gebrek aan inlevingsvermogen van een dergelijke dader. Feitelijke weergaven, geen emoties. Tot op het eind, want dan gaat het om hemzelf. En wanneer het een dergelijke persoon zelf betreft, interne struggles, dan kan er wel gevoeld worden. Dan komt alles los. De rest van de wereld is niet belangrijk, bestaat niet, enkel hijzelf.
Poeh, ik moet altijd even bijkomen nadat ik dit nummer gehoord heb.

Mijn kennismaking met Roxy Music was via Avalon en Jealous Guy… dat is wel even andere koek. Hoe dan ook, die songs zorgden er wel voor dat ik meer van die band ging ontdekken. Al verdiepte ik me eerst in Bryan Ferry zelf en spitte ik zijn volledige carrière door voordat ik terug ging naar die band waar hij zich mee in de picture speelde. Roxy Music heeft echt fantastische muziek gemaakt en ik zie dat ik slechts 1 album minder dan 4* heb toegekend. Toch hoefde ik geen seconde te twijfelen over welk nummer van deze Britten in mijn Top 100 terecht zou komen.

Ff lekker creepen:



avatar van Shaky
geplaatst:
22. Winter Brothers - Tobacco Road
1970

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/NbABKPMH9ucB4xaWGEoNX5.jpg

Johnny heeft nog maar net zijn opwachting gemaakt in mijn top 100 en hier komt hij nogmaals voorbij, maar dan in combinatie met zijn broer Edgar.

John D. Loudermilk bracht in 1960 de eerste versie van dit nummer uit en sindsdien is het meer dan 100x officieel gecoverd. Junior Wells en Buddy Guy, Eric Burdon, Rare Earth, Mud en Tony Joe White zijn slechts een paar artiesten die zich aan deze klassieker waagden. Er zitten heel wat sterke versies tussen, maar geen enkele komt ook maar enigszins in de buurt van de versie die de albino broertjes Winter in 1970 neerzette.

Never judge a book by its cover. Bij de eerste keer dat je Edgar ziet, zou je misschien niet meteen vermoeden dat deze man één en al muzikaliteit is. Dat zijn ziel zo zwart als goede koffie is. Dat hij blues, jazz, rock, klassiek, en alles wat er tussen, naast, boven of onder valt tot in perfectie beheerst. Ik heb het niet alleen over publiek of over luisteraars wat betreft mogelijke onderschatting; ook muzikanten dachten bij een eerste aanblik 'wat komt deze bleke gast hier nou doen?' Edgar had meestal maar een half minuutje nodig om mensen te overtuigen.

Samen met broertje Johnny speelde ze ontzettend veel liveshows voordat ze allebei een wat andere richting opgingen zowel muzikaal als wat levenskeuzes betreft. Hier zijn ze nog samen en zetten ze me toch even een versie van Tobacco Road neer waar ik enkel bewondering voor kan hebben. Hoe kun je zó goed zijn?

Wat ik ook erg gaaf vind is dat Johnny zichzelf behoorlijk wegcijfert in dit nummer en dat deden de broers vaker. Ze voelde precies aan wie er ging shinen in bepaalde nummers en de ander had geen enkel probleem om de spotlight te delen met degene die op dat moment het beste in zichzelf naar boven wist te halen.

Dit nummer is 9 minuten aan spanning. Het zwakt nergens af, blijft hoog in intensiteit en toont de pure klasse van met name Edgar Winter. Er zijn ook zat studio-opnames van deze song, maar de live versie van Winter Brothers uit de 70s is zo’n onvervalste pracht dat ze elke andere versie doen verbleken.

Mocht je dit nog niet kennen dan raad ik aan om echt even 9 minuten uit trekken om dit te bekijken en beluisteren.


Gast
geplaatst: vandaag om 09:41 uur

geplaatst: vandaag om 09:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.