Dan doe je er vandaag maar 15, je fans zijn ongeduldig!

Leuk lijstje weer, met Newsom, Waits en Atmosphere.

Niet gelukt met zo'n instelling wordt het natuurlijk nooit iets.

De hiphop bevalt mij ook, met Joanna's stem kan ik niet zoveel, die van Lou Reed bevalt me ook wel, Pere Ubu doet me niks en dan is er nog Burial. Dat vind ik echt een goed nummer. Ga er maar eens wat meer van zoeken. Welke plaat moet ik hebben? Heerlijk hoe die vocalen en de electronics samenkomen.

Burial - Untrue (2007)

Eigenlijk alles wel, maar zijn album Untrue (waar Archangel vanaf komt) en de EP Kindred (langere, wat meer trippy nummers, maar wel in dezelfde stijl) worden het meest gewaardeerd, zowel op MuMe als door mij.

Goed lijstje, zeg!

Ik heb mij gisteren over mijn harpenfobie gezet en heb me toch maar serieus aan Joanna Newsom gewaagd. (aan de muziek, Niels, aan de muziek). Wel aan het album Ys, dan.

Ik moet wel sneller gaan luisteren om het allemaal bij te houden. Benieuwd hoeveel Waitsen er nog voorbij gaan komen.

And ye don't quit.

70. Circle Takes the Square - Interview At the Ruins
Album: As the Roots Undo (2004)
Genre: Atmosferische experimentele progressieve postrockerige screamo (ofzo)

Een nummer dat duidelijk uit meerdere delen bestaat: er is het rustige, mysterieuze begin (vanwaar dat geschuif van los gesteente?), dan een uitbarsting die zijn weerga niet kent zodra ineens een gruwelijke gitaarriff invallt, de vocale hel losbreekt, waarna er nog een schepje bovenop wordt gedaan door gitaar nummer twee - als ik eerlijk ben had dit best langer had mogen duren, want het is één van de meest indrukwekkende muziekmomenten die ik ken. Hierna volgt meer spanning en mysterie en meer schitterend en aangrijpend harmonieus gitaarwerk. Constant intrigerend en af en toe gewoon geniaal.

69. My Bloody Valentine - When You Sleep
Album: Loveless (1991)
Genre: Stofzuigpop (ofwel shoegaze)

Het is lastig favorieten kiezen van zo'n goed album, maar dit is hem geworden. Prachtige melodie, heerlijk dromerig popliedje en dan die laag gruis en ruis die het wat mij betreft allemaal nóg dromeriger maken. En dan weer die prachtige melodie Fantastisch om hierin weg te zinken, meegevoerd door de zachte zang.

68. King Crimson - Starless
Album: Red (1974)
Genre: Donkere progressieve(!) rock

Ik ben geen progrockfanaat, maar King Crimson vind ik een fenomale band - en dan met name het Red, waarvan Starless dan weer de overdonderend afsluiter is. Alles ademt een zeker melancholie, van de kalmte van het begin (dat gitaartje is enorm ontroerend), tot het warme saxofoonspel dat tijdens het gezongen stuk te horen is. Maar ook wat daarna komt, een opbouw waarin de spanning letterlijk met de seconde lijkt te stijgen, waarna zowel saxofoon als de gitaar een veel furieuzere solo neerzetten, om vervolgens weer terug te komen bij het begin, is meer dan uitzonderlijk gaaf. Twaalf minuten genieten, niet meer en niet minder, en elke noot staat in dienst van de muziek en het gevoel die de groep neer wil zetten.

67. Sparklehorse - Cow
Album: Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
Genre: Depressieve boerenschuurpop

heel ontroerend en intiem liedje, wat natuurlijk komt door de fluisterende, breekbare manier van zingen van Sparklehorse ("Pretty girl..." - hoe hij dat zingt vind ik zó mooi), maar ook door de boerenschuurinstrumentatie - die simpele mondharmonicatouch maakt het nummer zowat - en de lo-fi productie. Heerlijk ook hoe het maar door blijft kachelen aan het einde.

66. Yusef Lateef - Love Theme From "The Robe"
Album: Eastern Sounds (1961)
Genre: Zoete piano/fluit-jazz

Het is allemaal natuurlijk weer veel te blank allemaal, maar gelukkig is daar Yusef Lateef met muziek die de rust zelve lijkt te zijn. Alles draait rondom grofweg één (geweldig) motiefje dat niet één keer hetzelfde wordt gespeeld door zowel piano als fluit (Lateef zelf is de fluitist). Je wordt volledig opgenomen in de warmte van deze muziek. De sample van het hiphopnummer Feather -niet in deze top 100, maar er ook weer niet zo heel ver vanaf- die geproduceerd is door Nujabes, komt overigens hier vandaan. De ideale zondagochtendmuziek.

Jemig, wat komt er toch veel leuks lang, hoog tijd dat ik weer verder ga met korte besprekingen van je nummers.

Deltron 3030 was inderdaad wel leuk. Ook het nummer van wijlen ome Lou had wel wat, was me bij het beluisteren van het album nooit zo opgevallen.

En daar komt met je nummer 68 ook met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid verandering in.

Wat ben ik toch een allemansvriend

En tof Teunnis, ben benieuwd!

Circle Takes the Square
Sparklehorse

When You Sleep Nog een nummer dat onze lijstjes gemeen gaan hebben, schat ik!

90. Captain Beefheart & His Magic Band - Yellow Brick Road
Captain Beefheart was het maatje van Zappa dus wat dat betreft is er zeker wel een grote interesse in deze man. Trout Mask Replica is een van de meest fascinerende platen gemaakt. Maar de klik is er nog niet volledig, al is het nu wel een behoorlijke tijd geleden dat ik het voor het laatst hoorde dus het wordt wel weer eens tijd voor poging nummer zoveel. Deze Yellow Brick Road (van een ander album) heb ik vaker gehoord en is inderdaad zoals Niels al zei wat "normaler". Dat gitaartje is heerlijk. Misschien moet ik maar eerst eens zijn normalere albums onder de knie krijgen voordat ik Trout Mask Replica kan begrijpen.

89. Jedi Mind Tricks ft. R.A. the Rugged Man - Uncommon Valor: A Vietnam Story
Wat betreft hiphop doet Niels in deze lijst erg weinig fout. Die productie knalt er direct na de intro knetterhard in met speciale aandacht voor de vocal sample. Om de raps te kunnen volgen en begrijpen heb ik hiervoor echt de hulp van Rapgenius nodig, eerst om uberhaupt de snelheid te kunnen volgen en daarna is het altijd interessant om de analyses te lezen. Maar wat je direct hoort is dat dit wat betreft de rijm echt briljant is. Alle oudjes die beweren dat rap verschrikkelijk is wil ik zulke teksten eens op papier laten lezen, want dit is wat dat betreft 100X intelligenter dan 99% van de classic rock.

88. Bon Iver - Flume
Ik had in eerste instantie een beetje moeite met Bon Iver - voor harmonische folkliedjes ben ik licht allergisch - maar al snel werd me duidelijk dat we hier te maken hebben met een uitzonderlijke talent. Muzikaal weet hij toch dat extraatje te brengen wat ik vaak bij folk mis en dat zijn stem wonderschoon is lijkt me buiten discussie te staan.

87. Reach Out - Message To...
Oei, nu gaan we Niels zijn niche binnen. Goed ik heb eigenlijk niet zo veel te vrezen, want de interesse is er zeker wel en met Converge op een hele dikke 4,5* ben ik wel wat gewend (al is dat natuurlijk geen emo, maar qua herrie en het ontbreken van "normale" zang wel enigszins vergelijkbaar). Ik hoor mooie melodieën en een bak herrie kan bij mij niet veel kwaad. Al moet ik me nog wat meer in dit genre verdiepen om dit echt goed te kunnen beoordelen. Is Orchid een goeie instapper? Met de wetenschap dat ik echt wel genoeg herrie gewend ben.

86. Jacques Brel - Amsterdam
Er kunnen weinig anderen zo gepassioneerd zingen als Jacques Brel. Alleen daarom al is dit nummer meer dan geslaagd. Deze live-versie kende ik nog niet en daar komt de emotie nog veel krachtiger over. Beter kan je een chanson niet zingen lijkt me.

85. Petter - Some Polyphony
Deze zal vermoedelijk ook in mijn Top 100 komen. Er zijn in ieder geval maar weinig betere dancetracks. (Minimal) techno heeft sinds de eerste keer dat ik het mixalbum At the Controls van James Holden hoorde direct een speciaal plaatsje bij mij veroverd. Dit was het eerste nummer dat toen langskwam waarvan ik echt helemaal van mijn stoel geblazen werd (alhoewel, het openingsnummer van Apparat was ook overweldigend). Als je dit nummer beter beluisterd dan kan je niets anders dan tot de conclusie komen dat dit ontzettend knap in elkaar steekt en zo veel meer heeft te bieden dan wat 90% van de bevolking denkt van dance.

84. CunninLynguists ft. Tonedeff - The Gates
Je hiphopnummers blijven maar raak zijn. Het vraag-antwoordspel is boeiend en hier zijn de teksten gelukkig wat beter te verstaan dan bij Jedi Mind Tricks. Boeiend onderwerp. Die combinatie van het dromerige gitaartje en sombere bas is ook lekker.

83. Drive Like Jehu - Sinews
Dit ken ik nog niet - al heb ik de naam Drive Like Jehu wel zo af en toe voorbij zien komen. Ik heb het album direct op mijn "To Listen"-lijstje gezet. Vooral de lead gitaar en de zang vallen in positieve zin op. Beiden doen me een beetje denken aan Pavement en in bredere zin doet dit nummer me ook denken aan Sonic Youth - uiteraard naast het door Niels al genoemde Slint en hardcore).

82. Bob Dylan - Hurricane
Toevallig net weer geluisterd voor de MuMeLadder en het onderscheid zich steeds meer als een van mijn Dylan-favorieten. Een boeiend onderwerp en een tekst zoals we van hem gewend zijn. Muzikaal is het toch wat anders - althans vergeleken met zijn werk t/m Blonde on Blonde. Juist daardoor steekt dit nummer er bovenuit, de percussie en viool maken het ook muzikaal tot een waar genot. Ik blijf trouwens wel constant bezig met positieve opmerkingen, mag ik nog een keertje kritisch zijn?

81. Love - Alone Again Or
Nee dus, want ook dit is een klassieker die het bij mij goed doet. Al had ik zelf gekozen voor A House Is Not a Motel vanwege de venijnige gitaarsolo daar. Het symfonische en Spaanse karakter van dit nummer zijn de grootste pluspunten.

80. Lou Reed - The Bed
Ik heb het album Berlin eenmaal geluisterd en toen niet goed genoeg opgelet om de nummers die ik nog niet eerder had gehoord te onthouden. Maar nu ik deze hoor herken ik hem wel als een van de hoogtepunten van die luisterbeurt. Prachtige breekbare zang van Lou Reed. Aan de solo-Reed is ook goed te horen waarom de chaos van VU toch zo pakkend was, hij kan gewoon ontzettend goed nummers schrijven. Berlin verdient meer luisterbeurten en (naar alle waarschijnlijkheid) ook een leuk cijfer. Wow, dat einde is ook wel behoorlijk intens.

79. Atmosphere - Painting
Ik heb deze zelf genomineerd voor de Witte Trui dus alweer niets minder dan lof van mijn kant. Instrumentaal zo ontzettend melancholisch en ook de tekst is niet bepaald luchtig. Tsja wat kan ik erover zeggen. Ga vooral de tekst bekijken.

78. Burial - Archangel
Het interessantse wat er de afgelopen grofweg tien jaar is gebeurd is toch wel Burial en wat er allemaal nog volgde. De combinatie van het 2-step ritme en het ambient karakter zijn zo goed gevonden. Daarnaast weet Burial er belachelijk veel emotie in te stoppen en dat is echt niet alleen maar door de vocalen - al helpen ze wel erg goed. De muziek van Burial is een van de beste voorbeelden dat electronica onwijs emotioneel kan zijn.

77. Pere Ubu - Codex
Het vervolgalbum van de cultklassieker The Modern Dance hoeft niet veel onder te doen voor zijn grote broer. Dub Housing onderscheidt zich namelijk doordat het een stuk angstaanjagender en vreemder is, met Codex als beste voorbeeld. Als ik een origineel antwoord moet geven op de vraag "wat is je favoriete Pere Ubu-nummer?" zou Codex zomaar eens het antwoord kunnen zijn.

76. Company Flow - Last Good Sleep
Volgens mij heb ik nog niet eerder een nummer van Company Flow gehoord. Ik wist sowieso niet dat El-P in deze groep zat. Die minimalistische beat bevalt me wel, maar ik denk dat dit nummer wat meer tijd/luisterbeurten nodig heeft om me echt te pakken. Misschien maar eens het hele album proberen.

Het album Funcrusher Plus van Company Flow kan ik je heel hard aanraden, al is het wel een vrij taaie, lastig om goed in te komen.

Leuke besprekingen weer. Wat betreft emo/screamotips: wacht de rest van de lijst maar even af

Drommels, ik had Cow ook...

Ha... Ik heb een andere Sparklehorse gelukkig ... Maar Cow is ook fijn ja

75. Gorillaz - Kids With Guns
Na Hong Kong mijn favoriet van Gorillaz. Voor 90% dankzij het basloopje, voor 10% vanwege de relaxte stem van Damon Albarn.

74. Joanna Newsom - Clam, Crab, Cockle, Cowrie
Joanna Newsom staat zeker wel in mijn top-3 favoriete vrouwelijke solo artiesten. Een engelenstem, prachtig harpspel en een enorm dichttalent. Dit is een middenmoter van haar

73. Deltron 3030 - 3030
Een paar maanden geleden had ik eindelijk eens het hele album geluisterd en daar had ik zeker geen spijt van (4,5* staat ie nu). Een echte conceptplaat, met 3030 als introductie hiervan en meteen ook het hoogtepunt van het album. Lekker veel pathos.

72. Tom Waits - Innocent When You
Het is nog geen gelukkig huwelijk tussen Waits en mij. Zijn nummers met potten-en-pannenpercussie bevallen me wel net als I Hope That I Don't Fall in Love with You en nog enkele andere nummers. Maar ook vaak genoeg vind ik het verschrikkelijk. Vaak zijn dat zijn latere nummers met zijn kapotte stem. Dit valt ook in die categorie.

71. Atmosphere - Free Or Dead
Hé, deze ken ik nog niet. Zoals te verwachten viel weer uitstekende storytelling van Slug. Lekker cynisch. Chille productie van Ant, maar doordat dit meer doorsnee hiphop is prefereer ik de latere producties van Ant.

65. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness
Album: I See a Darkness (1999)
Genre: Depressieve rootsfolk

Lang begreep ik gewoon echt niet waarom iedereen dit zo geweldig vond. Inmiddels is het, heel cliché, ook één van mijn Oldhamfavorieten. Ook Will Oldham heeft een prachtige, instabiel stemgeluid dat mij erg kan raken. De zuivere melancholie die van dit intieme nummer afdruipt vind ik dan ook prachtig, met als hoogtepunt natuurlijk het refrein. De kaalheid van de muziek, die het allemaal nog triester en 'leger' doet lijken, maakt het af - het zet de sfeer en zorgt er tegelijkertijd voor dat de aandacht volledig bij Will Oldhams zang en tekst ligt.

64. Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Album: The Bends (1995)
Genre: 'De wereld vergaat'-jankrock

Tegenwoordig luister ik er niet zo heel veel naar, maar Radiohead blijft een paar onmiskenbaar geweldige albums en nummers houden. Deze klassieker is het huizenhoge hoogtepunt van The Bends: de trieste sfeer, dat bekende schitterende riffje en de huilerige zang van Thom Yorke maken samen een intens en deprimerend geheel.

63. Tom Waits - I Hope That I Don't Fall in Love With You
Album: Tom Waits - Closing Time (1973)
Genre: Singer-songwriter voor de late uurtjes

Nou, Teunnis, deze is voor jou, dan De Tom Waits van Closing Time had niets van het unieke en geniale van de latere Tom Waits, maar schreef een partij briljante nummers bij elkaar - dit is daar het hoogtepunt van. De ingetogen en sfeervolle muziek laat voldoende ruimte voor de nu al met een mooie stem gewapende Waits die met een mooie tekst op de proppen komt waardoor het 'late uurtjes in een bar'-gevoel volledig tot zijn recht komt.

62. Spinvis - Aan de Oevers Van de Tijd
Album: Dagen van Gras, Dagen van Stro (2005)
Genre: Nederlandstalige pop

Tijd voor wat Nederlandstaligs! Daar staat toch maar weinig van in mijn toplijst, ondanks dat er zat is wat ik erg kan waarderen. Maar dit is ook wel een heel speciaal nummer: de tekst geeft me rillingen, ik vind het zelfs bijna moeilijk om naar te luisteren af en toe doordat het toch best wel een zware uitwerking op me kan hebben. Dat zal sommigen misschien verbazen, maar ik ben nogal een tobber, om het zo maar te zeggen, en Spinvis verwoordt hier het gevoel van de eindigheid van alles en het onhoudbare van de tijd perfect, juist door een zo tastbaar, nogal willekeurige herinnering tevoorschijn te halen. Nouja, ga maar luisteren als je het nog niet kent. De zang is, zoals bij zowat alle vocalisten uit mijn lijst, technisch niet in orde, maar op emotioneel vlak wel en daardoor juist zo mooi.

61. Built to Spill - Randy Describes Eternity
Album: Built to Spill - Perfect from Now On (1997)
Genre: Nineties lo-fi gitaarrock

Zoals bij alle Built to Spillnummers is het gitaarwerk hiervan subliem, evenals het fijne basspel trouwens -ik bedoel, hoe dit nummer begint alleen al. Zorgt ook voor een gigantische spanning in de muziek, ondanks dat het niet bepaald hard gaat heeft het iets episch, alsof het op barsten staat haast. Maar waarom dit mijn favoriete Built To Spill-nummer is zit hem vooral in de zang(lijnen). "Every thousand yeeeaaars, this metal spheeere..." Kweenie, vinnet tof. Heul tof.

Dat liedje van Spinvis. Zo mooi.

Nu meteen het album downloaden, schande dat ik z'n tweede nog bijna niet kende.

Wil je ook de Spotify lijst weer updaten? Zal straks weer eens gaan luisteren!

Spotifylijst update ik nu Er staan er wel best wat niet op...

@hoi123 Dat tweede album is over de gehele linie dan wel weer zijn minste van de drie. Maar er staat wel veel meer moois op!

Ik ga verder:

60. John Lennon - God
Album: John Lennon / Plastic Ono Band (1970)
Genre: Premature minimal rock

De Beatles is een geweldige band, maar wat John Lennon hier solo laat horen doet me nog nog meer. Dit nummer is zo ontzettend rauw: het heeft die prachtig geëmotioneerde, krakende zang van de gedesillusioneerde Lennon en ruwere songwriting kan haast niet (hij scandeert zowat alleen maar). Emotie voor techniek - dit is een prachtig voorbeeld ervan, een nummer dat gestript is van alle poespas. "The dream is over..."

59. The Smashing Pumpkins - Disarm
Album: Siamese Dream (1993)
Genre: Rockballade

Eigenlijk gebeurt er niet zo bijster veel in dit balladachtige nummer, dat zich vooral lijkt te kenmerken door strijkers zoals je ze al honderd keer gehoord hebt en kerkklokken. Toch is er meer aan de hand en dat zit hem vooral in de zang van Billy Corgan: die raakt me echt, prachtig gewoon - wederom is er een licht rauw randje aanwezig. En als het nummer zich op eigenlijk nogal platte manier helemaal ontvouwt (het had echt heel vreselijk uit kunnen pakken, ik heb laatst ook een cover van The Civil Wars gehoord en dat was eenvoudigweg te afgrijselijk voor woorden, echt waar) wordt het gelukkig helemaal overdonderd. Billy Corgan maakt dit nummer.

58. Radiohead - Paranoid Android
Album: OK Computer (1997)
Genre: Bohemian Rhapsody, het jaar 4000 style

Deze gedoodverfde klassieker kon gewoon niet ontbreken. Het is de futuristische Bohemian Rhapsody uit de jaren negentig, waarin allerlei losse fragmenten (stuk voor stuk geweldig) op vakkundige wijze tot een geheel zijn gesmeed: briljante passage na passage. Het heeft dan ook zoveel te bieden: felheid ("Why don't you remember my name?") en aggressie (de solo), melancholie en vervreemding ("When I am king, you will be first against the wall")... Niets dan kwaliteit.

57. CYNE - First Person
Album: Time Being (2003)
Genre: Conscious hiphop

Ik ben ontzettend blij dat deze briljante sample zo goed is gebruikt, want het melodietje uit een nummer van Shawn Phillips is lichtelijk geniaal maar wordt in het originele nummer (The Ballad of Casey Deis) helaas nauwelijks fatsoenlijk gebruikt. In dit nummer dus wel, dubbel en dwars -práchtige beat, ongetwijfeld één van de beste ooit. Maar ook de raps van Cise Star en Akin, beide hebben een warm stemgeluid waarvan het gewoon heerlijk is om naar te luisteren, mogen er zowel qua delivery als teksuteel meer dan zijn - dit is een nummer dat tot de laatste seconde helemaal klopt.

56. Perfume Genius - Mr. Peterson
Album: Learning (2010)
Genre: Zielige jongen met crappy microfoon en piano (en that's it)

Mike Handreas heeft het (serieus) niet makkelijk gehad, en dat is in zijn muziek merkbaar. Je krijgt hier een dosis melancholie over je heengekieperd die je gewoon niet onberoerd kan laten. I dare you. I double dare you, motherfucker. Hoe dan ook: wat klinkt dit triest en breekbaar. Het is een verhaal over een niet geheel zedelijke leraar ("He let me smoke weed in his trunk, if I could convince him I loved him enough. Enough, enough, enough...") die uiteindelijk zelfmoord pleegt en wel zo ontroerend gebracht dat de brok in mijn keel niet te voorkomen is. Grappig ook hoe ik meteen weer beelden krijg van toen ik dit voor het eerst hoorde: kerst vorig jaar, ik lag op de bank met mijn koptelefoon op in de woonkamer met de kerstboom bij mijn hoofd...

Prachtige lijst tot nu toe Niels!
Alleen moeten Burial & Circle Takes The Square hoger!

Ik doe mee onder voorbehoud, want ik weet niet of ik tegen die tijd nog leef . Ik heb dan ook nog ruim de tijd, maar ik kies wel een bepaalde insteek omdat ik niet mijn 100 meest favoriete nummers kan opnoemen,laat staan een volgorde erin aanbrengen. Het zijn uiteraard wel 100 nummers waarmee ik iets extra's heb.(zoals voor iedereen geldt )

- niels94
- sxesven
- tuktak
- hoi123
- Arrie
- The_CrY
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- Cured

22 bladzijden volgeschreven, mijn top 100 is er klaar voor
Genoeg raakvlakken met de huidige lijst van Niels, met meerdere dezelfde namen, maar vanwege een andere invalshoek tot nu toe geen enkel plaatje hetzelfde en uiteindelijk ook een totaal andere soort top 100 (verwacht ik gezien de eerste helft).

Nu tijd om eens rustig naar de onbekende namen te gaan luisteren.

Als ik zo eens grofweg kijk ben ik nr. 40+, dus overlap zal er best wel zijn tegen die tijd. Als ik naar de users kijk zitten er ongeveer een man of vijf in mijn hoekje, maar enfin. Misschien is het dan ook niet meer zo nodig.

Leuk dat je meedoet. Ik ben ook vrij laat aan de beurt. Vraag me af wat er tegen die tijd in mijn top 100 zou staan. En of dat veel anders dan dat ik er nu in zou zetten...

Nog druk bezig met tikken hier, hoewel ik me voorgenomen heb de begeleidende verhaaltjes niet allemaal van tevoren te schrijven. Vind het samenstellen echter al moeilijk genoeg. Ben tevreden met de eerste 60-70, maar heb ongeveer 500 kandidaten voor de laatste 30, en dat is lastig.

http://hardhoofd.com/wp-content/uploads/2009/11/wietse-lacht1.jpg
"Is lastig."

Vooral een beetje kiezen tussen oude favorieten of tracks waar ik juist meer recent heel enthousiast over ben, naar mijn idee. Houd ik de oudjes of wil ik toch wat meer doorstroming (ik neig naar het laatste). Fokkin' 'ard!

Verder, nelis, lang geen onaardig lijstje tot dusver, alhoewel ik nog geen enkel raakvlak met mijn eigen lijst heb kunnen bespeuren. Moet je ook maar de juiste van Oldham en Mitchell kiezen (alhoewel Joni er bij mij waarschijnlijk niet eens in komt ). Wel een hele mooie Newsom trouwens, hoewel ik zelf een ander nummer boven C,C,C,C (mijn nummer twee) verkies.

Tevens, luitjes, zo lillijk is Reach Out toch ook weer niet?

Ja, in die tussentijd ken ik ook weer meerdere, maar het is inderdaad voor mij ook een momentopname.

Haha, die Sven; 30 uit 500, dat wordt migraine . Zo uitgebreid doe ik de verhaaltjes niet, maar dat is aan ieder zelf.