Ik vind dit wel een uitdaging omdat ik een mathematisch probleem heb.
Hoe kan mijn nummer 100 nu 100 keer minder goed zijn dan mijn nummer 1?
Want dat moest haast wel om er nog 98 andere songs tussen te kunnen krijgen.

Daarom al een eerste criterium: ik ga geen singles kiezen,
want ik ben nogal een popsingle fanaat, dus dat zou te voor de hand liggend zijn.
Enkel albumtracks komen in aanmerking voor mijn lijst van 100 favorieten.

En vandaag dacht ik: als ik nu mijn 100 favoriete albums eens voorstel
aan de hand van telkens één albumtrack. Dat maakt selecteren eenvoudiger.

Maar hoe ik de boel dan ga rangschikken ... ach, ik schat dat ik nog tijd heb tot januari 2014.

Ben weer bijgeluisterd! Een hoop sterke nummers komen voorbij en dan heb ik eindelijk een hiphop-nummer gevonden waar ik meer van wil horen, namelijk Deltron 3030. Ook die van Atmosphere en Circle Takes the Square klinken erg goed.

Persoonlijk snap ik alleen nooit waarom Paranoid Andriod van Radiohead, hoewel het een geweldig nummer is, in één adem met Bohemian Rhapsody genoemd wil worden. Het enige wat ze in mijn ogen gemeen hebben is een wat progressieve structuur, maar daar blijft het ook bij.



Maar daar maar maart 2014 van, als niet april

Zo denk ik er ongeveer ook over, anders vind ik het geen doen en wordt het erg voorspelbaar/bekend, als ik dat al enigszins voorkom.

Kan allemaal, al is het leuke van deze lijst misschien juist dat de nadruk een keer op losse nummers ligt, daar waar het op deze site juist vaak de albums zijn. Favoriete albums kan ik zo opzoeken in stemmenlijsten.

Ik ga door. Ik wil nog even tegen mensen zeggen: ik ben nog niet klaar met mijn lijst en de regel was één nummer per album, niet één nummer per artiest...

Ik heb een lange dag achter de rug, dus als het allemaal wat melig is: excuses.

55. Pixies - Where Is My Mind
Album: Surfer Rosa (1988)
Genre: Brakke zwalkrock

Weersta voor de grap dit riffje maar eens. I dare ya (nogmaals). Frank Black zingt waardeloos en dat draagt bij aan de swag van dit nummer. Tot in detail is het brakke muziek, eigenlijk, zelfs dat die 'yeahs' niet synchroon lopen - ik vind dat tof. Het voegt toch iets toe aan een riff die bij wijze van spreken op zichzelf al geweldig zou zijn om naar te luisteren.

54. La Quiete - Ciò Che Siamo, Ciò Che Non Vogliamo
Album: La Fine Non È La Fine (2004)
Genre: Melodieuze screamo

Jeeeeeej, screamo! Ditmaal is het wederom allesverzengend, maar meer nog dan Reach Out is het briljante La Quiete geniaal als het gaat om het bedenken van melodieën. Er gebeurt heel veel in dit nummer, krachtige spuwvocalen ook, maar de opbouw naar de melodie die zich op 2:05 losrukt uit de chaos is wel zo geniaal dat je me in stukjes bij elkaar moet zoeken. .

53. Hüsker Dü - Chartered Trips
Album: Zen Arcade (1984)
Genre: Hardcore popparelpunk

Rauw, ruw, vermoedelijk in één take opgenomen, energie en emotie boven techniek... yep, dit is punk. Voor wie nu bang wegrent: dit is eigenlijk een oneindig pakkend popliedje dat op een punkmanier gebracht wordt. Prachtig gewoon, die zanglijnen vooral, maar het totaalplaatje is een zuiver stukje genietbaarheid - wat al begint met het heerlijke riffje dat de boel opent en de stuiterende bas.

52. Deathspell Omega - A Chore For the Lost
Album: Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007)
Genre: Bijzonder blacke black metal

Afkomstig van één van de beste metalbands ooit: een op en neer golvende oceaan van ellende, de duisternis zelve die door je hoofd stroomt en meer van dat soort gezelligs - verzin eens wat beelden bij dit fantastische - wat zeg ik, fantástische - stukje duivelse pokkeherrie. Het heeft ergens iets onmenselijks, door die vocalen en hun demonische, relatieve kalmte ondanks de furieuze storm eromheen. Eén keer breekt het overigens ook op dit punt écht los als we een soort brul horen, een extra speciaal moment dat me helemáal aan de grond nagelt. O, en dan zijn er nog enkele gruwelijke melodieën in verweven. Ik laat me hier maar wat graag door opslokken.

51. Kate Bush - Pull Out the Pin
Album: The Dreaming (1982)
Genre: Die gekke Kate Bush toch

Omdat we misschien wel ontwenningsverschijnselen krijgen als we nu ineens naar een honderd procent normaal gezongen nummer gaan, gaan we naar deze, één van mijn allerfavorietelste favorieten van mevrouw Bush uit haar wat experimentelere periode. Sowieso op elk front een prachtig nummer, maar het detail dat het naar deze relatief hoge regionen van mijn top 100 katapulteert is dat mevrouw in het refrein toch echt stukjes uit volle borst schreeuwt, zij het achterin de mix geplaatst (wat het juist zo goed laat werken): "And I love live!!!!!!!!!!!!!!" - zo krachtig! Vooral ook hoe er in het refrein telkens weer naar toegewerkt wordt. Kippenvel.

Deathspell Omega!

Ze zullen ook in mijn top 100 te vinden zijn, maar dan een andere track.

Ondanks dat Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum gewoon hun allerbeste album is, ook al ontkent iedereen dat?

Fas... is ontzettend goed, ik weet gewoon niet wat mijn favoriete album van de band is.

Ik ga Fas... morgen weer eens laten passeren.

Feit is: Deathspell Omega!

La Quiete, itt tot dat nummer Reach Out vind ik dit wel fantastisch
Wel jammer dat het met een fade out eindigt..

Niels en ik zitten elkaar in ieder geval niet in de weg, dat is me nu al duidelijk . Nog 40+ andere kanshebbers , maar dat zal niet geheel lukken./of geheel niet.

Score tot nu toe: ongeveer de helft al bekend, wat metal/progspul dat geloof ik wel en drie tips waarvan ik de albums eens ga beluisteren:
Dead Kennedys
Circle Takes the Square
Built To Spill

Doorgerekend met dezelfde snelheid gaat dit topic mij 258 nieuwe tips opleveren

Wow die Deathspell Omega en Kate Bush klinken erg goed!

Leuk om te zien dat mensen dingen ontdekken door mij

Sorry, iets korter deze keer. We duiken de bovenste (of onderste, het is maar hoe je het ziet) helft in!

50. Pavement - Unfair
Album: Crooked Rain, Crooked Rain (1994)
Genre: Lo-fi herrierock

Zo'n beetje het meest energieke nummer dat ik ken, heerlijk hoe de zanger, die sowieso een fantastisch stemgeluid heeft, helemaal losgaat. Ik krijg zin om te springen en tegelijkertijd dingen kapot te maken!!!!!!!!!

49. Tom Waits - Reeperbahn
Album: Alice (2002)
Genre: Achterafsteegjesmuziek

Daar is ie weer, ditmaal met zo'n beetje het mooiste stemgeluid dat ik ken, waarin de jaartjes goed beginnen door te klinken. Wat een sublieme sfeer wordt hier neergezet, ik waan me echt helemaal in een andere wereld als ik dit opzet: meeslepender kan haast niet. Sublieme instrumentatie ook (neem dat vioolaccent). Ik zou toch zo graag zijn stem hebben, al is het maar voor een dagje Lai lai lai lai!

48. Orchid - Angel
Album: Orchid / Encyclopedia Of American Traitors Split (1998)
Genre: Screamo

Daar is hij dan hoor: Orchid, één van mijn favoriete bands met waarschijnlijk zijn toegankelijkste nummer, dat riffje kan ten slotte iedereen wel waarderen (toch?). Loodzwaar, ook in combinatie met de briljante vocalen die zo huilie huilie zijn als het maar kan - dat het 'gewoon' gekrijs is kan echter niemand zeggen bij dit nummer. En als het geluid dan echt opengeschroefd wordt....

47. Nils Frahm - Ambre (geen reguliere versie van op YouTube)
Album: Wintermusik (2009)
Genre: Klassiekerig pianogepingel

Bloedmooi pianonummer dat me vanaf de eerste tonen direct tot rust doet komen. Er zit echt enorm veel gevoel in de manier waarop Nils Frahm zijn toetsen aanraakt, evenals in de melodieën zelf. Verder is dit, zoals de albumnaam al zegt, inderdaad wintermuziek.

46. Radiohead - Reckoner
Album: In Rainbows (2007)
Genre: Huilierock

Hier zaagt Thom Yorke echt récht door mijn ziel met zijn zang, wat kan die man dat toch briljant. "Yooouuu are nohohot to blaaame for..." En dan die prachtige begeleiding. De rillingen lopen zo letterlijk als maar kan weer over mijn rug.

Niels, ik denk dat je nu al zo'n 15 nummers hebt genoemd die ik ook in m'n top-100 wil zetten. En dan de rest voor 90% ook nog eens geweldig (bij de metal haak ik wel meestal af, sorry). Ook deze 5, behalve eentje, weer prachtig.

De tweede bekende voor mij! Alweer Radiohead, maar inderdaad een prachtig nummer! Tom Waits moet ik eens gaan luisteren denk ik, want dit derde nummer klinkt ook niet verkeerd. Komisch imago heeft ie wel.

Mooie updates Niels, vooral Deathspell Omega natuurlijk.
Ik ben al enkele nummers tegengekomen die ook voor mijn top 100 kanshebbers zijn..

Unfair, die ga ik misschien ook wel in mijn top 100 zetten, geniale meebrul-track.

La Quiete, hoezee, die komen er bij mij natuurlijk ook sowieso in, alhoewel ik nog twijfel tussen twee (andere) tracks. Tevens, Angel, toffe track, alhoewel 'ie waarschijnlijk inderdaad tot de meest toegankelijke nummers uit hun oeuvre hoort (overigens twijfel ik ook nog bij Orchid en is NJ Vs Valhalla één van de grote kanshebbers, en die is ook behoorlijk toegankelijk)

Heb m'n lijstje min of meer af btw, ik vind het wel echt godsonmogelijk, ik blijf maar bezig met de laatste 10-15 Ik overweeg te beginnen met een post á la en deze kanshebbers zijn helaas net buiten de boot gevallen...

45. Spinvis - Voor Ik Vergeet
Album: Spinvis (2002)
Genre: Melancholische Nederlandstalige knutselpop

Hoe kun je beter de pijn beschrijven die er moet zijn als je weet dat je herinneringen, eigenlijk gewoon wie je bent langzaam aan het oplossen zijn dan door dit nummer? Wederom prachtig kwetsbaar gezongen en ook de rest, bijvoorbeeld die serene 'rapapa's', laten alles optellen tot een pijnlijk, zeer indrukwekkend geheel.

44. Gorillaz ft. Del the Funky Homosapien - Clint Eastwood
Album: Gorillaz (2001)
Genre: Rockhiphopjam

Lange tijd is dit mijn favoriete hiphopnummer geweest en gezien de positie in mijn top 100 is hij niet bepaald heel ver weggezakt. Weer zo'n nummer dat eigenlijk gewoon perfect is: van die klappen op de cimbalen tot de sublieme raps (van dezelfde man als Deltron 3030, voor wie dat niet wist), van het prachtige refrein tot het basloopje en van elk geluidje doorheen het nummer tot de briljante outro, klopt alles.

43. Minor Threat - Filler
Album: Minor Threat (1981)
Genre: Ultiem brakke 'wij zijn met toch een partij boos'-punk

Had ik het bij Pavement al over energie, er is denk ik geen groep die mij meer het gevoel geeft dat ik moet springen of als ik op de fiets zit heel hard door moet trappen dan het furieuze Minor Threat. Favorieten kiezen is lastig maar ik ben voor deze gegaan: hoe dit begint alleen is al vet, en dan dat riffje... Kort maar heel, heel krachtig.

42. Neutral Milk Hotel - Ferris Wheel On Fire
Album: Ferris Wheel on Fire (2011) (EP)
Genre: Man met gitaar

Twee jaar geleden werd een grote set van Neutral Milk Hotel uitgebracht, waarin naast allerhande frutsels, de twee albums en de eerste EP, ook een EP zat met onuitgebracht materiaal. Helaas is die nauwelijks opgepikt: volledig onterecht, want meer dan de ongekend gepassioneerde Jeff Mangum met een gitaar is er niet nodig om mij te beroeren en dat is precies wat we hier krijgen.

41. Bob Dylan - Like a Rolling Stone
Album: Highway 61 Revisited (1965)
Genre: Goedgevulde folk

Een grote klassieker natuurlijk, dit verhaal over iemand die van de top naar de goot is gegaan, en een terechte. De hese stem van Dylan vind ik heerlijk, hij bezingt heel bevlogen ("How does it feel..."), en de volle instrumentatie (dat orgeltje ) is perfect om dit subliem geschreven nummer te ondersteunen.

Heuj, muh lievelings MT liedje

'Like a Rolling Stone'!

Hoewel dit nummer geen zekerheid is in mijn top 100 (die nog helemaal niet op punt staat, ik moet de basisregels zelfs nog bedenken), is het toch één van die onverwoestbare monumenten in de geschiedenis van de (populaire) muziek, dat ongetwijfeld overeind zal blijven doorheen de tijd.

Die songs van Neutral Milk Hotel en Minor Threat ga ik alvast ook eens beluisteren.

Ik heb er al 50 . Ik hoop echter dat er niet 25 van worden weggesnoept, maar ik vertel mijn tactiek niet .

70. Circle Takes the Square - Interview at the Ruins
Circle Takes the Square ken ik van één nummer die mee heeft gedaan aan Song van het Jaar. Dat vond ik een zeer aardig nummer en ik meen me te herinneren dat ik destijds ook het album dat bij dit nummer hoort van ze heb gepindakaasd, maar die kan ik zo snel niet vinden. Veel mensen hebben moeite met de emotie agressie in muziek. Begrijpelijk ook wel. Ik hou daar persoonlijk wel van, misschien juist omdat ik die emotie zelf nauwelijks ken. Maar goed ik wijk behoorlijk af, dit nummer is ook maar een paar minuten echt agressief. Ik deel wel de mening van Niels dat dat een magistraal moment is. Ik ga dit album nu maar eens (opnieuw?) pindakazen.

69. My Bloody Valentine - When You Sleep
Het stofzuigeralbum. Hij fascineerde me al vanaf het begin, maar beetje bij beetje komt ook de waardering. Hij staat nu op 4*, maar hij staat op het randje van verhoging. Dit is niet hét hoogtepunt (dat is Only Shallow), maar wel een fantastisch nummer. Onder dat stofzuigergeluid schuilen prachtige melodieen.

68. King Crimson - Starless
Ik heb een love/hate-relatie met prog. In the Court of the Crimson King en Animals zijn voorbeelden van albums die ik helemaal te gek vind. En een van de beste albums ooit, Controlling Crowds van Archive, heeft ook een sterk progkarakter. Het album Red ken ik niet maar Starless kan zich meten met drie topnummers van hun debuutalbum. Mooie opbouw, schitterende solo's en nergens wordt het vervelend overdreven prog.

67. Sparklehorse - Cow
Heerlijk hoe dit nummer aan alle kanten rammelt, vooral de instrumentale outro valt gewoon bijna letterlijk uit elkaar. Iets meer dan een jaar geleden was ik helemaal verslaafd aan dit album. Vooral in de zomer werkt dit heel goed.

66. Yusef Lateef - Love Theme From "The Robe"
Jazz is zeker wel mijn ding. Als er dan ook nog een Oosters randje aanzit kan het bijna niet meer mis gaan. Toch vind ik dit niet zo veel aan. Weinig spanning, eigenlijk gebeurd er niet veel meer dan wat Nujabes gesampled heeft. Love Theme from "Spartacus" vind ik veel beter (maar nog niet beter dan de verwachting die de omschrijving "jazz met een Oosters randje" met zich meebrengt).

Sorry van gisteren, ik zal het vandaag goed proberen te maken

40. Lou Reed - Perfect Day
Album: Transformer (1972)
Genre: Dramatische luisterrock

Soms kan ik echt niet tegen gladdigheden en trucjes als 'we gooien er gewoon een dosis strijkers in, dan krijgt de luisteraar vast wel kippenvel'. Een eerdere uitzondering zagen we al bij Disarm, maar door dit nummer van Lou Reed word ik nog meer geraakt. Ligt ook gewoon aan de emotie die ik in ze zang hoor. En dat het dan aangedikt wordt in het refrein, is in dit geval allesbehalve erg. Een heel ontroerend, triest nummer en een terechte klassieker.

39. Neutral Milk Hotel - Naomi
Album: On Avery Island (1996)
Genre: Fuzzpop

Van het eerste officiële album van Neutral Milk Hotel, dat inderdaad wat minpuntjes heeft maar ook zoveel moois. Naomi is wat mij betreft het hoogtepunt, vooral door die prachtige slepende zang van Mangum, die wanhoop en een soort verdriet uitstraalt, maar natuurlijk ook door bijvoorbeeld dat (ook slepende) orgeltje.

38. GZA ft. Method Man - Shadowboxin'
Album: Liquid Swords (1995)
Genre: Wu-Tang

Goed, na al dat blankemannengejank van de afgelopen lijstjes is het tijd om even hardcore te gaan hiphoppen. Natuurlijk is het bij hiphop vaak zo dat de beat zeer belangrijk is, velen geven aan het belangrijker te vinden dan de raps. Het is natuurlijk altijd een wisselwerking tussen de twee, maar dit is een geval waarin de rappers het nummer volledig maken - de overigens heus wel vette beat is daar ook precies voor bedoeld, het doet niets dan de rappers perfect ondersteunen, af en toe tot in het kleinste detail, en is juist daardoor weer een fantastisch staaltje van producer RZA. Maar goed, naar de raps dan: we horen hier Method Man, één van mijn favoriete rappers qua flow, op de eerste en de derde verse en GZA als tweede. En Method Man zet hier misschien wel het meest charismatische stukje rap ooit neer. Zat er in de beat al de nodige subtiliteit, hetzelfde geldt zeker ook voor zijn sublieme, kalme delivery (wellicht echt het beste dat ik ken op dat gebied). Gaaf is ook hoe de rijmschema's de eerste paar keren nogal ongemakkelijk lijken te lopen, maar als je goed luistert juist precies passen. Grappig verder dat ik het alleen over Method heb, want GZA komt met een loeigaaf staaltje rap dat maar heel weinig mensen kunnen evenaren. Kun je nagaan. Als ik dit nummer luister ga ik er echt in op.

37. Faust - Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau
Album: Faust IV (1973)
Genre: Experimentele, Duitse, idiote progjazzrock

Niets dan heerlijkheid volgt elkaar op in dit nummer dat nogal gestoord van start gaat als een soort debiel popliedje maar al gauw uitmondt in een soort jazzrockjam van jewelste, waarbij de melodie van het laatste stuk, die maar door en door gaat, simpelweg één van de meest geniale momenten uit de muziekgeschiedenis is.

36. Slint - Washer
Album: Spiderland (1991)
Genre: Oerpostrock

Menigeen heeft het altijd over het fantastische Good Morning, Captain als beste nummer van dit album. Persoonlijk vind ik Nosferatu Man en Don, Aman sowieso net zo goed, en dit Washer dan zelfs nog een stukje beter. Is mijn 5*-rating nu een beetje gerechtvaardigd? Hoe dan ook, het is knap hoe je met weinig meer dan een gebroken gitaarmelodie zo'n eindeloos trieste sfeer neer weet te zetten. Het slepende en repetitieve karakter van dit nummer (kenmerkend voor postrock, waar dit zo'n beetje de genesis van schijnt te zijn) dragen daar alleen maar aan bij, evenals de breekbare zang. En zoals het bij postrock betaamt komt er ook een climax, zij het niet op het moment dat je het verwacht - extra briljant.

Shadowboxin'

65. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness
Kan het nog depressiever? Heerlijke fragiele stem en de begeleiding is precies zoals ik het graag hoor in dit hoekje van de muziek. Ik heb het al een aantal keren beluisterd omdat het meedoet in de laddercompetitie, maar echt volledig bij de strot grijpen doet het nog niet, misschien moet ik daarvoor maar eens een volledig album van Oldham gaan luisteren.

64. Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
OVerbekend nummer. En waarschijnlijk behoort het daardoor niet tot mijn favorieten van Radiohead. Maar ja, als je daar toe hoort dan heb je al meteen een hele grote kans om in mijn persoonlijke top-100 te komen. In mijn vorige finalelijstje van de MuMeLadder stond het op plek 10, dus het is misschien niet het beste van Radiohead, maar wel heel erg goed. De gitaarriff geeft dit nummer een heerlijke drive.

63. Tom Waits - I Hope That I Don't Fall in Love With You
Thanks, dit is inderdaad een van de betere nummers van Tom Waits. Aan het begin van mijn muziekluistercarrière tipte mijn ma Swordfishtrombones. Het was een fascinerende plaat met een aantal mooie nummers, maar niet alles beviel me. Wat ik later van hem hoorde had nog vaker zulke negatieve uitschieters. Tom Waits is zeker wel een interessante artiest.

62. Spinvis - Aan de Oevers Van de Tijd
Mooi hoor, ik heb een nieuwe Spinvis favoriet. Goede tekst en de muziek is lekker dromerig, past wel goed bij de tekst. De vrouwelijke tweede stem geeft de stem van Spinvis een mooie twist. Ja, ik ben hier wel over te spreken.

61. Built to Spill - Randy Describes Eternity
De sound van Built to Spill vind ik geweldig. I Would Hurt a Fly kende ik wat langer en nadat ook Kicked It in the Sun een fantastisch nummer bleek ging ik direct het hele album beluisteren. En ook dat was raak. Maar om een of andere reden is het bij die ene luisterbeurt gebleven, waardoor er nog geen stem bij staat. Ik denk dat ik dit album vanavond dan maar nog eens ga opzetten. Randy Describes Eternity is net als de twee die ik eerder noemde een hoogtepunt. Ook al is het misschien wat minder uit het opvallend, het heeft wel constant een merkwaardige spanning.

60. John Lennon - God
Ik had naar aanleiding van Imagine de solo John Lennon eigenlijk allang aan de kant geschoven. Ik ging dit nummer dat ook in met het idee dat dit een van de weinige nummers zou zijn waar ik lekker negatief kon doen. Zoals je al kan ruiken gaat het dus de andere richting op. Het is nog steeds bij lange na niet het beste in je lijst, maar waar Imagine me veel te zoet is, is God wat rauwer.

59. The Smashing Pumpkins - Disarm
Muzikaal absoluut niet het hoogtepunt van The Pumpkins. De begeiling is functioneel en strijkers doen het altijd goed bij mij, maar ze hebben op muzikaal gebied veel en veel betere nummers. Tekstueel is Billy Corgan hier wel in topvorm. Eigenlijk is elke line wel raak.

58. Radiohead - Paranoid Android
Tsja, wat valt hier nog over te zeggen. Deze gaat bij mij wel hoger komen dan plek 58. Het verschil met Bohemian Rhapsody is dat ze van al die losse fragmenten een geheel hebben weten te maken. Het klinkt gewoon als een compleet nummer, waar Bohemian Rhapsody meer klinkt als een gimmick. zo van he, laten we eens voor de grap lekker gek doen. Nee, de vergelijking met Bohemian Rhapsody doet Paranoid Android zwaar te kort.

57. CYNE - First Person
Misschien wel een van de beste samples. Qua productie is dit wel de creme de la creme van de hiphop. De raps zijn heerlijk warm en passen uitstekend bij de warme productie. Minpuntje is wel dat, vanwege al die warmte, de boodchap van de raps niet meer echt op me overkomt. Ik hoor vooral lekkere beats en stemmen, waardoor ik eigenlijk niet naar de tekst luister.

56. Perfume Genius - Mr. Peterson
Dit soort nummers weten mij nooit direct te trekken. Ook in dit geval niet. Het is ook al voorbij voordat ik door heb dat het begonnen was. Het is zeker niet slecht, maar het blijft bij mij echt niet hangen.

Blijft leuk om te lezen, Teunnis Wat je zegt over CYNE kan ik ergens wel volgen, de beat trekt heel erg de aandacht, wat afleidt de eigenlijk ook geweldige raps (wat dat betreft is het een beetje het tegenovergestelde van Shadowboxin' hierboven). Toch luister ik ook wel degelijk naar de teksten, zeker als je het vaker hebt gehoord, en die zijn toch ook wel erg goed...

"Losin my mind one piece at a time
Rewind events in my life and I find
The hardships outnumber the good times
Still I stand tall and hold my head high
Flee the scenes; maybe things get better
But know they never did it I'm back to wear I started
Smoking packs a day and acting like alcoholics
No money in my wallet and feelin really retarded"

Nogal to the point, maar wel heel effectief, CYNE schept prachtig heldere beelden.

En je moet echt dat album waar God vandaan komt eens luisteren. 'Wat rauwer?' Volgens mij werden ze, zeker in die tijd, nauwelijks rauwer gemaakt.

Leuk lijstje om te volgen, Niels, alleen jammer dat er zo'n echo op de lijn zit.