4.9, dat moet wel de hoogste tot nu toe zijn en misschien wel de allerhoogste P-score?

Als vanzelfsprekend is het niet bepaald mijn smaak, hoewel er zeker wel wat aardige momenten in zaten.

Het doet me denken aan de soundtracks van bv. Clean, Shaven (1993) - MovieMeter.nl en Idi i Smotri (1985) - MovieMeter.nl. Zo'n lugubere film over een psychische downfall met van die kranzinnigheidsscènes.

P.S. Er mist een Z in Krzysztof.

misschien.... zou er niet al te veel op rekenen

55. Edward Elgar – Cello Concerto in E minor
P-score: 1.7
Elgar Cello Concerto Jacqueline Du Pré - Daniel Baremboim - YouTube

Vermoedelijk het bekendste klassieke nummer in mijn lijst, vooral in deze uitvoering van Du Pre. Mensen die de film Hilary and Jackie hebben gezien weten vast dat Du Pre eigenlijk onlosmakelijk verbonden is met dit Celloconcert. Ik leerde het voor het eerst kennen in het nummer Szamar Madar van Venetian Snares, waar het op een fijne manier om zeep wordt geholpen. Maar het origineel is eigenlijk nog veel mooier. Cello is eigenlijk een van mijn favoriete klassieke instrumenten en als er dan zulke mooie lijnen uitkomen als hier kan er weinig meer misgaan, vooral als het zo intens gespeeld wordt. Vooral het herkenbare thema erin is prachtig, dat in het begin al wordt geintroduceerd en dat ook in de climax van het laatste deel duidelijk langskomt.

54. DM Stith – Fire of Birds
P-score: 2.8
Fire of Birds - YouTube

Kreeg dit ooit als tip van iemand die ik onder druk zette mij eens een tip te geven, waarbij werd gezegd dat ik het vast niks zou vinden. Zijn muziek komt uit op het label van Sufjan Stevens en heeft er wel iets van weg, rijk georkestreerde “pop”, met veel strijkers, piano en gitaar en vooral zijn fascinerende stem. Eigenlijk is elk nummer op het album dik de moeite en had elk nummer hier kunnen staan, maar die heerlijke percussie in het midden tilt dit voor mij nog net een stukje hoger. Heerlijk ook op sommige stukken mee te schreeuwen. Het eind hiervan vooral.. “We danced like we’re all on fire” . Sommige mensen zullen dit vast wat te vaag vinden, maar op MuMe zitten vast genoeg mensen die dit wel kunnen waarderen.

53. Alela Diane – Pieces of String
P-score: 1.5
Alela Diane - Pieces of String - YouTube

Ik was veel te laat met het leren kennen van deze plaat. Pas jaren na de tijd viel het kwartje echt. Nog niet elk nummer is even sterk, maar er staan een paar oneindig sterke nummerrs op, waarvan dit in mijn ogen de fijnste is. Vooral het eerst stukje, die heerlijk minimale “I’ll have you know” gaat bij mij echt overal doorheen. Geweldig ook hoe ineens dat kinderkoortje erdoorheen komt zetten. Ik snap nu helemaal waarom dit album toen best een beetje een hype was. Maar waarom dit nummer niet nog veel beter gescoord heeft snap ik dan weer niet. In het lijstje mooie vrouwelijke singer-songwriters niet de laatste die hier langs gaat komen trouwens!

52. At The Drive-In –One Armed Scissor
P-score 2.8
At the Drive-In - "One-Armed Scissor" LIVE on the Late Show - YouTube

Relationship of Command is een van de meest pakkende hardcore punk (toch?) albums die ik ken. Niet alleen heeft het wel een intensiteit van een goed punkalbum, maar tegelijk kunnen ze ook echt goede nummers schrijven, iets waar het nog wel eens aan wil ontbreken. Ik haalde bij TV on the Radio al aan hoe vet dit live moet zijn. We zien ook in het youtube-filmpje dit (toevallig genoeg ook op de Late Show) terugkomen. Ik leerde ze voor het eerst kennen toen er sprake van was dat ze samen met Coldplay een country-album zouden gaan maken. Daar heb ik nooit meer iets van gehoord, gelukkig maar wellicht. Indertijd was ik nog Coldplay-fan dus kan niet zeggen dat ik hier heel erg van kon genieten, gelukkig is dat allemaal goed gekomen.

51. Peter Brötzmann, Masahiko Satoh & Takeo Moriyama – Yatagarasu
P-score: 4.7
Peter Brotzmann, Masahiko Satoh & Takeo Moriyama - Yatagarasu - YouTube

Nee chevy, nog geen 5 op de p-schaal, maar ook deze komt best een eind in de richting, toch hoor ik hier nog steeds ook echt muziek in, dus hoeft ie niet hoger te krijgen dan dit. Het is een hoop herrie, zoals we wel van Brötzmann gewend zijn, maar dat hij door een pianist onder tafel wordt getimmerd is iets nieuws. Zijn eigen bijdrage is goed, doch niet uitzonderlijk voor zijn doen. Die pianist gaat echter af en toe tekeer, maar weet dit goed af te wisselen met ook meer ingetogen spel. Ik ken weinig pianisten die me zo wisten vast te pakken voor de eerste keer. (Die van Atomic is er zeker een van). Combineer het geheel met een fijne drummer en je hebt een uitmuntende plaat. Op de Long Story Short box komt ook nog een nummer van dit trio langs, daar is het een beetje hetzelfde recept. Ook een ijzersterk nummer, maar vooral deze is gewoon 26 minuten genieten. Verdient zeker meer dan de 2 stemmen die er nu bij staan.

youtubejes

Leuke lijst, fijne opzet. Ik heb niet echt de tijd om alle nummers intensief te luisteren, maar ik heb er een paar geluisterd en zelfs nummers met een P-score van boven de 3 konden mij nog goed smaken.

Mooi, en dan moet de hiphop nog komen .. de P-score zegt ook niet alles hoor .. goede muziek is onafhankelijk van hoe vaag het is ..

50. Fennesz – A Year In a Minute
P-score: 4
Fennesz - A year in a minute - YouTube

We zijn halverwege de lijst en nu pas het eerste ambient-nummer, een lekker wegdroomnummertje tussendoor mag natuurlijk niet missen. Maar wacht! Wat is dat? Wat een hoop ruis zit erdoorheen. Dat, mijn beste heren (en dames uiteraard) is Fennesz, niet uitsluitend lekker in het gehoor liggende drones die een beetje dromerig lopen te doen, nee, meer. Dit gaat nog zoveel dieper, laag op laag wordt op elkaar gestapeld, met de mooie prachtige melodie als een soort leidraad die je door een heel muzikaal landschap voert. Dit is zoveel spannender dan alleen die melodie. Als je de ruis weg zou halen zou die zo in de new-age winkel kunnen draaien, maar doet u mij toch maar dit! Ook zijn andere albums zijn aan te raden!

49. Guided By Voices – The Queen of Cans and Jars
P-score: 2.1
GBV - Queen of Cans and Jars - YouTube

En weer een kort nummertje voor mijn doen. Eigenlijk zou dit gewoon een P-score van 1 moeten zijn. In het oeuvre van Guided By Voices vinden we een hele berg van dit soort prachtige poppareltjes, alleen Bee Thousand staat er bijvoorbeeld al helemaal vol mee. 20 nummers in 36 minuten, en wie heeft eigenlijk meer nodig? Een van de memorabele momenten uit mijn MuMe-historie was een hele discussie, onder het genoet van een degelijke kop belgische koffie met de heer Zachary Glass over deze plaat, die hij op zijn duimpje kent. Mocht u hem ooit tegenkomen, vraag hem dan ook zeker naar zijn ervaringen met “Buzzards and Dreadful Crows”, en houd vast een pen bij de hand!

48. Elizabeth Anka Vajagic – With Hopes Lost
P-score: 3.1
Elizabeth Anka Vajagic - With Hopes Lost - YouTube

Vanaf de eerste paar gitaarnoten denkt mijn hoofd automatisch aan de fascinerende cellolijnen die later het nummer met hun aanwezigheid zullen vereren, en die piano naar het einde toe. Eigenlijk is dit gewoon een A Silver Mt Zion nummer met een opvallend verschil. Het is niet Efrim Menuck die zingt, tenminste, niet het hele nummer. Naast hem zijn nog enkele musici van het ASMZ collectief te horen hier. Maar eigenlijk vind ik de stem van Vajagic nog wel bijzonderder dan die van Menuck. En gezien de commentaren bij haar plaat ben ik niet de enige. Ooit zag ik haar live, een mini-mume-meeting met bubbachups en veerle. Was erg mooi maar vooral veeeeel te kort (was deel van 3 concerten op een avond). Live is dit echt een artiest die een intieme sfeer nodig heeft (wat in ekko enigszins lukte). Ideaal om op een regenachtige dag in je warme kamertje met veel boeken te draaien.

47. Kieran Hebden/Steve Reid/Mats Gustafsson – The Sun Never Sets
P-score: 4.3
Niet op youtube, wel spotify: The Sun Never Sets by Steve Reid on Spotify - open.spotify.com

Kieran Hebden zal hier beter bekend zijn onder de naam Four Tet. Dat was een van de eerste elektronische artiesten waar ik mee in aanraking kwam op Musicmeter. Toen ik ooit (ik meen in het kader van het Holland Festival) een optreden van Kieran Hebden en Steve Reid op nederland 3 zag (ja! Verbaast mij ook) wist ik ook niet dat het Four Tet was. Wel wist ik dat het me beviel. Electronic in een veel jazzier setting, met jazzdrummer Reid (Die ik toen ook niet kende) erbij. Daar wel eens iets van geluisterd, en hoewel dat goed is en blijft viel ik pas echt van mijn stoel toen deze plaat uitkwam. De samenwerking Hebden/Reid heeft soms nog net iets meer pit nodig, iets meer textuur, en precies dat is wat Gustafsson hier levert. Het gaat er niet om hoe precies de melodieën op zijn saxofoon klinken. Het gaat om de extra sound die het toevoegt, waarbij het ontzettend veel bijdraagt aan de heerlijke sfeer, die op dit hele album terugkomt. Wellicht een goed album voor electronic-fans om eens richting de jazz te duiken

46. Songs: Ohia – Peoria Lunch Box Blues
P-score: 2.5
Songs: Ohia - Peoria Lunch Box Blues - YouTube

Dit is vast not done, een nummer van Songs: Ohia in je lijst zetten, maar dan eentje waar Molina niet zingt, maar waar de vocale bijdrage wordt geleverd door Scout Niblett, toch klopt eigenlijk alles aan dit nummer, haar stem hoort voor mij gewoon erbij (er is ook een demo waarop Molina het zingt), maar haar stem, vooral in combinatie met de piano en het orgel (?) die langskomen nemen me een eind mee. De intensiteit in de zang is vooral naar het eind toe geweldig, wanneer ze “Here they come again” achter elkaar begint te zingen. In mijn hoofd duurt dat stuk altijd veel langer, en eigenlijk zou het ook veel langer mogen duren… Here they come agaiiiin…. Here they come again!

Top 100 Jelle - YouTube

45. Arvo Pärt – Cantus in Memory of Benjamin Britten
P-score: 2
Arvo Pärt - Cantus in Memory of Benjamin Britten (with score) - YouTube

En nog een bekend klassiek stuk, wat nieuwer dan Elgar, maar denk dat veel mensen dit wel gehoord hebben. Een stuk van rond de 5-6 minuten voor slechts strijkers en een bel of hoe zo’n unit ook heten mag. En eigenlijk spelen al die strijkers dezelfde aflopende trap noten die in het begin steeds iets groter wordt en naar het eind steeds iets kleiner. Verschil is dat de verschillende instrumenten het op een ander tempo spelen, de violen dubbel zo snel als de altviolen, die dubbel zo snel als de celli en die dubbel zo snel als de bas. Bij elkaar geeft het toch een bijzonderdere sfeer dan je van zo’n “logische” opbouw zou verwachten. Zelf vind ik vooral de enge drone waar het op uitkomt als alle instrumenten hun laatste noot blijven spelen zeer indrukwekkend.

44. Bob Dylan – Tombstone Blues
P-score: 1.6
Tombstone Blues - Bob Dylan - YouTube

Welk nummer ik van Bob Dylan moet kiezen weet ik nooit echt, ook nu niet. Had vandaag eens zin in deze, dus heb deze erbij gezet, maar hij heeft tig andere nummers die allemaal reuzefijn zijn. Dit nummer komt op plaat na “Like a Rolling Stone”, maar in mijn ogen zit er hier nog iets meer fantasie in de tekst, met wel dezelfde lekkere drive wat instrumenten betreft. Geen solo-gitaar Bob Dylan (al had ik ook zo A Hard Rain.. erin kunnen zetten) maar de gitaar staat wel lekker op de voorgrond. Met de heerlijke teksten waar ik in veel gevallen niet echt van snap wat hij er precies mee bedoelt, maar dat maakt het zeker niet minder fijn.

43. A Silver Mt Zion – God Bless Our Dead Marines
P-score: 2.7
God Bless Our Dead Marines - Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band - YouTube

De stem van Efrim Menuck tilt dit nummer toch naar een wat hogere P-score en is volgens mij ook de reden dat veel mensen het ASMZ-debuut beter weten te smaken dan Horses in the Sky. Voor mij niets van dit alles, de eerste paar platen, zeker niet slecht, doen me toch af en toe wat klininsch en saai aan, in deze plaat zit veel meer leven. Vooral bij het openingsnummer en het slotnummer, die ik ook zomaar had kunnen kiezen. Maatschappijkritiek is het collectief sinds ze in GYBE zaten al niet wars van, en is hier alleen uit de titel al duidelijk op te maken. Als je het mij vraagt gaat dit hele album in essentie over de zinloosheid van oorlog. Voor mij het hoogtepunt uit het ASMZ-oeuvre, al heb ik de nieuwe nog niet gehoord.

42. Mats Gustafsson & Yoshimi – And the Children Play Quietly with Words on the Floor
P-score: 5
Niet op youtube, spotify link: And The Children Play Quietly With Words On The Floor by Yoshimi on Spotify - open.spotify.com

Vroeg of laat moest het ervan komen, een maximale P-score. Deze ooit met Arrie en rock-rick gedraaid en eht beviel ze prima, maar ik betwijfel of iedereen er zo over denkt. Een ruim 40 minuten durende exploratie voor saxofoon, stem en electronica, die wat abstractheid betreft zijn evenbeeld in mijn lijst niet kent. Maar toch weet het me altijd enorm te pakken, van de minimale stukken, waar geen melodieën voorkomen, alleen texturen, tot de iets vlottere stukken, waar ook echt een beetje een lijn in de saxofoon en stem zit. Een nummer dat alle kanten op gaat. Heb de cd een tijd in mijn top10 gehad en ook nu staat hij er nog dicht tegenaan, ben benieuwd of anderen dit ook weten te waarderen.

41. Dälek – Classical Homicide
P-score: 3.7
Dalek- Classical Homicide - YouTube

En ja! De eerste hiphop, al zal dit traditionele hiphop-fans wat raar in de oren klinken. Dälek maakt geen brave hiphop met een net beatje eronder en een rap erover, het is meer een mix van gelijke maten hiphop, Massive Attack en een beetje shoegazeachtige ruis erover. Dit nummer, waarin de show gestolen wordt door een klassieke sample (9e symfonie van Dvorak, erg bekend, luister de eerste paar noten ervan) staat in mijn lijst, maar dat had ook zomaar Untitled, van de geweldige release op latitudes kunnen zijn. Dat is echt een 40 minuten durende bak ruis, met slechts her en der vocals danwel beats erdoorheen. Dit nummer loopt op zijn manier heerlijk naar een climax toe, met dezelfde lyrics continu herhaald, ondersteund door die aanzwellende strijkersample en steeds in intensiteit toenemende bakken ruis, een van de vetste climaxen die ik ken!

Top 100 Jelle - YouTube

Mooie keuze deze 48. Elizabeth Anka Vajagic – With Hopes Lost

Valt me mee dat je me hier niet specifiek getagd hebt .

Leek me te jazzy voor je, zeker de saxofoon, maar probeer het vooral hoor. .

Verder leuk om te horen dat Vajagic bevalt vleertje.. Daar doen we het toch een beetje voor.

40. Nick Drake – Parasite
P-score: 1.4
PARASITE (1971) by Nick Drake - in widescreen slideshow - YouTube

Een legendarische muzikant die eigenlijk iedereen op musicmeter zou moeten kennen. Maar 3 albums gemaakt, jong gestorven aan een overdosis antidepressiva, en tijdens zijn leven grotendeels onbekend, maar hoe anders is dat nu. Zijn albums zijn wel enigszins verschillend, en ik kan me voorstellen dat je het ambitieuze Five Leaves Left of het rijker georkestreerde Bryter Layter mooier vindt, maar mijn voorkeur gaat uit naar het toch zeer minimale Pink Moon. Nergens een noot teveel, alleen Nick Drake op gitaar (en op het titelnummer de enige overdub van het album (een simpele piano). Maar juist hierin komt de sfeer in zijn nummers zo mooi naar voren en het geluid van zijn stem. Mijn favoriet, vooral door de prachtige tekst, is Parasite. Minimaal maar toch erg krachtig, nog iets meer een omlijnd nummer dan een aantal andere nummers van het album, maar eigenlijk wel een nummer om binnen de context van eht album te horen.

39. CocoRosie – Terrible Angels
P-score: 3 (per definitie)
Terrible angels - CocoRosie - YouTube

CocoRosie is een artiest waar ik door mijn ouders kennis mee heb gemaakt. Mijn moeder had er iets over gelezen en vroeg me het te downloaden en branden. Dat heb ik gedaan en ondertussen het zelf ook geluisterd, en dat beviel zeer goed. Inventieve songs met een wildgroei aan rare geluiden (die sommige mensen tegen gaan staan). Maar het past zo goed met de stemmen van Sierra en Bianca. Erg goed hun instrument bespelen kunnen ze misschien niet, maar goed genoeg om die sfeer neer te zetten. En met de heerlijke tekst erbij een nummer waar ik altijd naar kan luisteren. Blijkbaar vinden andere mensen het echter vaag.

38. Aesop Rock – No Regrets
P-score: 2.5
Aesop Rock - No Regrets with Lyrics - YouTube

Een van de zeer weinige nummers waar ik er expliciet op hamer dat je absoluut de studioversie moet luisteren! Heb hem live gezien, en hoewel dat niet tegenviel mist er toch een groot deel van de geweldige sfeer op het album. Geen Blockhead erbij betekent geen geweldige producties, van het geweldige (bijna jazzy) Daylight tot dit, die productie is zo ontzettend briljant. Op zijn solo-album (erg aan te raden ook, mooiste hoes op MuMe) zijn zijn invloeden goed te horen, van Jarrett en Mingus tot Aaron Copland’s Fanfare for the Common Man. De teksten zijn ook geweldig, dit is een nummer over het hebben van ‘No Regrets’ over je leven aan de hand van een verhaal over de schilder Lucy. Maar dit komt niet goed over zonder de geniale producties.

37. Alfred Schnittke – Concerto Grosso no. 1
P-score: 2.8 (maar bij vlagen wel iets hoger)
Alfred Schnittke Concerto Grosso No.1 - YouTube

Hier liet aslan me destijds kennis mee maken. Kenners weten hoeveel ik kan genieten van een prepared piano en binnen dit stuk komt die uitstekend uit de verf. Een concert voor 2 violen, klavecimbel en prepared piano. Af en toe een kakofonie aan geluid (het blijft een Rus uit de 20e eeuw) maar veel vaker gewoon ontzettend mooi en intens. Meest herkenbaar is het 5e deel, met in het begin twee violen die een soort duet zingen, afgewisseld met klavecimbel en orkestrale stukken, erg fantasierijk. Zou eigenlijk meer van hem moeten luisteren, iemand aanraders?

36. Cecil Taylor – With (Exit)
P-score: 3.7
Cecil Taylor - With (Exit) - YouTube

En ter afsluiting nog een fijn stukje timmerjazz, Taylor is een van de eerste fijne freejazzpianisten die me echt kan bekoren. (Tristano is mooi, maar de opnamekwaliteit vaak zo matig). Hier in een groep met ook twee blazers, bas en drums, maar het is toch echt de piano die de boventoon voert en sfeerbepalend werkt. Later zijn er nog wel meer pianisten geweest, ook binnen favoriete bands van me (Atomic bijvoorbeeld), maar die sfeer is toch altijd weer anders. Een fascinerend stuk dat lang niet altijd even offensief klinkt als sommige mensen willen doen geloven, weer een bewijs dat ook ingewikkelde jazz gewoon heel mooi kan klinken. Dit vind ik de mooiere van de twee stukken op de plaat, maar veel maakt het niet uit. Voor liefhebbers van dit soort dingen ligt er nog veel te ontdekken, alleen al het oeuvre van Taylor omvat een grote hoeveelheid platen. En hij treedt nog steeds op (heel af en toe), ondanks dat ie al 85 is, met Rollins en Coleman wordt hij toch een beetje de oude garde.

Top 100 Jelle - YouTube

Toffe lijst tot nu toe! Schnittke moet ik trouwens ook nog eens goed gaan ontdekken. Tot nu toe ben ik alleen bekend met zijn Faust Cantata, wel de moeite waard om eens te luisteren trouwens (alleen volgens mij wel vrij anders dan het stuk in jouw lijst).

De laatste 2 zal ik nog eens in zn geheel luisteren. Splendid.

Ik was stiekem al bekend met haar. Maar ze bevalt me prima ja.

Ik ben ook maar eens begonnen aan dit lijstje van Jelle, wiens muzieksmaak ik erg interessant vind. Hieronder even korte indrukken van zijn nrs. 100-96:

100. Big Black - Kerosene: Stevige, rammelige briljant uit het moeras van de jaren '80, van oren en poten voorzien. Je hebt de indruk dat het maar door en door gaat, maar er zit wel een lekker energieke schwung in het nummer.

99. Arnold Schönberg - Begleitmusik zu einer Lichtspielszene Op. 34: Merkwaardig, eigenzinnig stuk klassieke muziek dat me meteen in z'n greep had, en ook voor de volledige duur bleef vasthouden. 't Zijn inderdaad de blazers die het 'm doen, Jelle, dat ben ik met je eens.

98. The Luyas - Earth Turner: Een mij onbekende band, maar ik moest direct denken aan Arcade Fire (de zang klinkt als een gepolijste versie van Chassagne). Mooie opbouw, sterke outro ook, die de aandacht weet vast te houden.

97. Brad Mehldau Trio - Day Is Done: Het minste nummer van de vijf, en dit is dan nog een cover van singer-songwriter Nick Drake. Ik mis vooral Nick Drake zelf; zijn tekst en stem. De interpretatie van Mehldau begint wel leuk, met dat herkenbare riedeltje van het origineel, maar gaat dan toch een paar minuten te lang door, naar mijn mening. Een minuut of 4 was meer dan genoeg geweest. Dat je dit wel rustgevend werkt, moet je Mehldau nageven.

96. Captain Beefheart - Moonlight on Vermont: Schitterend nummer van een geniale gek, op een grensverleggend album; moet ik nog meer zeggen? 'Trout Mask Replica' heeft de massa altijd al verdeeld; er zijn mensen die het album verafgoden, daartegenover staat weer een hele groep die het verguist. Ik behoor dan toch eerder tot de eerste categorie. 'Moonlight on Vermont' is bovendien een staaltje van het uitgekiende songwriting talent van Don Van Vliet.

Mooi begin, ik kijk al uit naar de rest. Ik heb de posts van Jelle met een half oog gevolgd, en weet dus wel dat er zowel oude bekenden als nieuwe gezichten zullen volgen. Ik verwacht er alleszins veel van.

Ik kijk uit naar de rest van je besprekingen .. Kan me wel voorstellen dat je Mehldau Trio als minste ervan ervaart.. en met Beefheart kan succes bijna niet uitblijven.. makkelijk scoren voor mij

Geluisterd vanavond... zeker de moeite, ik ben niet de grootste fan van vocale klassiek (al ga ik mezelf in dit topic nog weer het tegendeel bewijzen) maar het overheerst niet, dus het bevalt me prima

35. Michiyo Yagi/Ingebrigt Haker-Flaten/Paal Nilssen-Love - Stavanger Banger
P-score: 4.6
Niet op youtube, wel online te lusiteren: Live! at Super Deluxe | Ingebrigt Håker Flaten - music.ingebrigtflaten.com

Een fascinerende samenwerking! Ik stuitte op dit album toen ik de merchandise-tafel bij Scorch Trio aan het beroven was, en dit sprak me zo aan (zonder het te horen) dat ik maar besloot het mee te nemen. Absoluut geen verkeerde keuze. Goed voor mensen die het wel een keer geloven met de blazers en de pianos en gitaren in jazz. Geen van dat alles! Wat we wel hebben is een koto-speelster, die samen met een drummer en bassist een live-improvisatie doen voor een festivalletje in Tokio. En dat pakt me goed uit, als ik dit hoor vraag ik me af waarom ze niet vaker samen hebben gewerkt. Een samenwerking op basis van gelijkwaardigheid. De koto (soort liggende harp) heeft niet meer de overhand dan de drums, ook wordt de koto vaak meer als percussie dan als melodie-instrument gebruikt. Dit nummer bevalt me zo goed omdat hier de bassist nog contrabas speelt, en dat vind ik vaak net iets fijner dan basgitaar. Een goede tip voor freejazzfans!

34. Kiila – Viisi Hirvasta
P-score: 2.5
Kiila - Viisi Hirvasta - YouTube

Net als Guided By Voices een nummer dat eigenlijk een veel lagere P-score zou moeten hebben dan ik het geef, maar blijkbaar begrijp ik andere mensen niet. Als ik dit hoor heb ik meteen het gevoel dat iedereen het goed zou moeten vinden. Het begint met een prachtig gitaarmelodietje waar wat viool en bas doorheen komt. Folky, en zeer genietbaar. Het kabbelt zo een paar minuten voort, met af en toe wat rare geluidjes (hoor ik een fietsbel?), tot ook de stem mee komt doen. Wat ie zingt? Ik heb geen idee, maar het maakt ook niet uit, het past perfect binnen het nummer, heerlijk ontspannen en mooi. De rest van het album wordt bij vlagen wat wilder, op bijvoorbeeld de psychedelische slotjam, waar nog even fijn een trompet doorheen komt.

33. Mark Lanegan – Man in the Long Black Coat
P-score: 1.7
Mark Lanegan - Man In The Long Black Coat - YouTube

Een nummer dat me liet denken dat Mark Lanegan een geweldige artiest zou zijn en me op die manier heel wat tijd gekost heft. Ik hoopte ergens in zijn discografie iets dergelijks terug te vinden, maar voor het grootste deel vond ik vrij saaie liedjes (Bubblegum is nog wel te doen). Om het over de slaapverwekkende samenwerking met Isobel Campbell maar helemaal niet te hebben (live gezien op Take Root, maar het na 3 nummers voor gezien gehouden). Wat gaat er hierop dan wel ineens goed? Ik weet het niet. Het is allereerst een fantastisch nummer, dat zeker. Een van mijn favoriete Dylan-nummers (jullie dachten toch niet dat ik jullie met 1 Dylan-nummer weg liet komen?) en dan zijn toch ineens wel mooie stem die er gewoon perfect bij past, het sfeertje is gewoon compleet.

32. Deathprod – 6.15
P-score: 4.3
Deathprod - 6:15 with Matt Burt - YouTube

Ik probeer wel een beetje verrassend te blijven, soms lukt het, soms minder. Dat Deathprod langs zou komen zal voor veel mensen geen verrassing zijn. Dat het niet met het nummer “Treetop Drive 3” is misschien wel. Dat ijzingwekkende ambient-nummer had hier ook zomaar kunnen staan. Maar eigenlijk vind ik 6.15 ook prachtig. Maar is dit muziek? Gedurende de eerste paar minuten horen we slechts Matt Burt (voor mensen die Motorpsycho – True Middle kennen, die kerel) een tekst voordragen, die niet echt ergens heen lijkt te gaan, volgens mij is het een poetisch verslag van een bezoek aan een horeca-gelegenheid, maar wel met een hoop fantasie. Als rond de 3 minuten dan (heel stil!) de kleine ambient-geluiden erbij komen en langzaam een beetje opbouwen wordt het helemaal geweldig. Deathprod is iemand van de minimale sfeer, waarbij je gewoon langzaam in die flow moet komen.

31. Doveman – Dancing
P-score: 1.6
Doveman - Dancing - YouTube

Er zijn best een paar nummers in mijn top100 waarbij het me niets had verbaasd als anderen ze al hadden genoemd. Dit is er niet een van, ik dacht dat ik vast de eerste zou zijn. Prachtige tekst, prachtige muziek, prachtige stem. “She wears a silver raincoat, and I’m dressed all in gray”. Het enige nadeel hieraan is dat de rest van het album minder is (vind als geheel zijn 2e album fijner). Dit is gewoon een perfecte albumafsluiter die eigenlijk iedereen op MuMe wel een keer gehoord zou moeten hebben. Goed dus om te zien dat ik niet de eerste in dit topic ben die die oproep doet. Laat dat een teken zijn, mijn beste lezers! De oplettende user zal ook een medegebruiker herkennen als uploader van het youtube-filmpje

Top 100 Jelle - YouTube

Geniaal nummer van Doveman. Ook die van Kiila beviel goed. Nog mijn complimenten voor deze opzet. Origineel en daarbij goede teksten!

Dank u, mooi dat het bevalt .. verspreid het geloof mbt die nummers zou ik zeggen!

De teksten voelen voor mij nog wel eens wat repetitief, maar dat valt misschien mee als je er niet te uitgebreid mee bezig bent (wat voor het typen ervan wel nodig is)

En we geraken de top30 in, met een hoop mooie platen…

30. John Adams – On the Transmigration of Souls
P-score: 2.8
John Adams - On the Transmigration of Souls (2002) - YouTube

Over dit stuk staat een interessant interview op de site van Adams: John Adams | On the Transmigration of Souls - earbox.com. Dit stuk werd gecomponeerd in opdracht naar aanleiding van de aanslagen op 9/11. Zoals in het interview te lezen is verwijst de titel naar de verandering in de ziel van de nabestaanden van de aanslagen. Het aantal instrumenten en stemmen waar om gevraagd wordt doet vermoeden dat het een veel bombastischer stuk is dan het daadwerkelijk is. Het is vrij minimaal, deels ook gebaseerd op van tevoren opgenomen stukken (zoals we ook van bijvoorbeeld Steve Reich al kenden), geluiden uit New York, en het oplezen van namen/personen die omkwamen bij de aanslagen. Het orkest/koor blijft grotendeels op de achtergrond, om bij vlagen naar voren te komen. Bij elkaar een beklemmend stuk met grote intensiteit dat zeker niet vervalt in “standaard” orkestrale patronen (waar ik nog wel eens last van heb met klassieke muziek). De versie door het New York Philharmonic is de mooiste imo, maar staat slechts in delen op youtube.

29. Yeah Yeah Yeahs – Miles Away
P-score: 2.5
yeah yeah yeahs miles away - YouTube
Ik heb vaak geprobeerd fijne live-filmpjes te vinden van dit nummer, die intensiteit lijkt me live zo geweldig. Helaas haalt Karen O de uithalen in dit nummer live gewoon niet, waardoor het vaak lachwekkend wordt als je het mij vraagt. We hoorden al een cover van Art Star langskomen, dit is ook van de YYYs debuut-EP, waar het nog heerlijk rauw is, en deze is nog fijner dan Art Star. Lekker repetitief begin en dan naar het refrein toe lekker knallen, precies dat geluid zit erin dat de YYYs langzaam verloren op latere platen. Er zijn weinig fijnere nummers om vol mee te schreeuwen dan deze (al klinkt het als ik het meeschreeuw vermoedelijk nog slechter dan Karen live.

28. Slint – Washer
P-score: 2.9
Slint - Washer - YouTube

Lekker als mosterd na de maaltijd, mensen die dit goed vinden hadden gisteren er live heen moeten gaan in Tivoli. Ik was er niet bij, had ze al eens gezien en die ene keer was het mooi en sterk, maar had ik ook wel het gevoel dat het zo goed was. Denk niet dat ze me verder live nog kunnen verrassen met iets beters of anders. Vroeger had ik altijd Good Morning Captain in mijn lijstje staan, maar deze is zeker zo goed. Het enige nummer op het album waar McMahan nog iets doet dat op zingen lijkt. Het zijn vooral de dynamische gitaren en de manier waarop naar een climax wordt toegewerkt (zonder dat het voorspelbaar wordt) die het nummer zo sterk maken. Moet dit al honderden keren gehoord hebben, en nog steeds even sterk. (Over mijn avonturen met Spiderland is in het “Essentiele albums voor je muzikale reis” topic meer te vinden

27. Marissa Nadler – Box of Cedar
P-score: 2.5
Marissa Nadler - Box of Cedar - YouTube

Van Marissa Nadler vind ik het ook vrijwel onmogelijk een beste nummer te kiezen. Lang was The Saga of Mayflower May mijn favoriete plaat van haar, maar die is inmiddels ingehaald door Ballads of Living and Dying, dat eigenlijk volstaat met fijne nummers. Van de prachtige opener, tot de interpretatie van Poe’s Annabelle Lee en de fantastische afsluiter, maar vandaag kies ik voor Box of Cedar, weer een beetje mysterieuze tekst, maar in mijn ogen kan de Box of Cedar weinig anders zijn dan een doodskist. Zoals vrijewl alles van haar eerste twee platen slechts Nadler op gitaar en zang (met dan een tweede stem erachter) maar qua sfeer is het altijd herkenbaar en zo stark als dit, repetitieve gitaarloopjes met veel sustain. Kan er niet genoeg van krijgen.

26. Michiyo Yagi/Okkyung Lee/Xu Fengxia
P-score: 4
MICHIYO YAGI & OKKYUNG LEE & XU FENGXIA @Wels 2011 - YouTube

Fantastisch toch ook weer dat zulke dingen op youtube staan. Van de box Long Story Short (waarvan ik al beloofde dat er meer van langs zou komen) is dit een samenwerking van een koreaanse, chinese en een japanse artiest. We horen ook weer Yagi, die we eerder langs zagen komen, op de koto. Verder een celliste en Fengxia, die een soort chinese variant van de koto speelt, en later ook een soort sitar-achtig instrument erbij pakt. In het begin is het een vrij rammelend, chaotisch geheel, al wel mijn ding. Het wordt echter helemaal geweldig als het naar het eind toe samensmelt in een soort geweldige bezwerende jazzjam, waar nog bij gezongen wordt ook (dat is echt indrukwekkend). Voor mij het zoveelste bewijs dat in jazz weliswaar geïmproviseerd wordt, maar dit het geenszins toevallig maakt.

Top 100 Jelle - YouTube

Yup, het optreden gister was zeker mooi en sterk

25. Broken Social Scene – Lover’s Spit
P-score: 2.4
Broken Social Scene - Lover's Spit - YouTube

Kwam dit ooit tegen in mijn postrock-periode, weer niet meer precies hoe en wanneer. Met postrock heeft het echter weinig te maken, en dat is vast ook de reden dat het de eerste keer niet zo erg beviel. Maar nu vind ik het veel fijner dan al die voorspelbare dingen die ik toen luisterde. Elk nummer op You Forgot It In People is raak, maar het dromerige in dit nummer, dat op de een of andere manier zo heerlijk contrasteert met de stem, is wat echt het hoogtepunt is. Er is ook wel een erg mooie versie van dit nummer waarop Feist (ook lid van de band) zingt, maar die is me net ff iets te traag, voor de liefhebber hier ook de link daarnaar: Leslie Feist - Lover's Spit (Broken Social Scene) - YouTube

24. Fire! With Oren Ambarchi – And the Stories Will Flood Your Satisfaction (With Terror)
P-score: 4.8
Fire! with Oren Ambarchi - And The Stories Will Flood Your Satisfaction (With Terror) - YouTube

Ik hoorde van Fire! enkele jaren terug de debuut-EP, en die beviel me niet zo. Gustafsson mag dan wel heerlijk aan het toeteren zijn daar, het klonk voor mijn gevoel incoherent en wist nergens echt goed aan te grijpen. De samenwerking met Jim O’Rourke was al een pak fijner, maar de echte hit kwam met deze samenwerking. Een beetje langgerekte gitaardrones erbij geeft een extra laag die vrijwel elk nummer op dit album net dat beetje sfeer geeft wat die eerste plaat miste. Door die dansende gitaar (luister bijv. rond de 2.40) lijkt het alsof het nummer toch redelijk overzichtelijk begint, maar laat u niet misleiden. Dit is een echte bak Jelle-style freejazz, in de 2e helft van het nummer gaat het ook echt alle kanten op. Niet voor niets mijn plaat van het jaar in 2012.

23. Diane Cluck – Monte Carlo
P-score: 3
Diane Cluck - Monte Carlo - YouTube

Soms blijft het eerste nummer dat je van een artiest hoort toch het langst bij. Aan mij werd ook de debuut-EP van Diane aangeraden. Daar staan een paar geweldige nummers op, maar over de gehele linie niet zo sterk als het latere Oh Vanille. Maar wie heeft de gehele linie nodig als er nummers als dit opstaan! Eigenlijk een verraderlijk simpel gitaarlijntje met zang eroverheen. Maar de dynamiek die eruit spreekt is toch fascinerend. De tekst is sterk, maar vooral de afwisseling tussen stevige en rustige zang, met diezelfde afwisseling in het gitaarspel maakt dit nummer zo geweldig. Met een tekst die van voor tot achter zeer meezingbaar is. “The keeper of the lighthouse is sleeping so we creep upstairs to play with his beam, making ships stray from their courses intended by highlighting rocks and the shallows between them.” Etcetera etcetera. De beste versie staat niet op youtube, maar deze komt dicht in de buurt.

22. Björk – New World
P-score: 2.5
Björk - New World - YouTube

Mensen die mijn fascinatie voor Dancer in the Dark kennen zullen het niet verrassend vinden dat er een nummer van Selmasongs langskomt. Dat dit nummer dan mijn keus is is wellicht wel verrassend. Waar ik al eerder op de blazers in nummers heb gewezen stelen die in dit nummer ook de show voor mij. Het zou zo makkelijk zijn die stukken door strijkers te laten spelen. En veel mensen zouden dat misschien ook wel mooier vinden (Strijkers liggen in mijn ervaring vrij makkelijk in het gehoor), maar juist die blazers geven het net een extra laag. Leuk detail is dat de orkestratie gedaan is door Vince Mendoza, een naam die velen niet zoveel zal zeggen, maar die we nog later langs gaan zien komen als dirigent van het metropoolorkest . Het sluit allemaal zo prachtig aan bij de stem van Björk, met dan die prachtige tekst. Maar daarvoor zul je toch echt de film moeten kijken. Is de nieuwe wereld Amerika? Net als in Dvorak’s symfonie “for the new world”. Wie zal het zeggen.

21. Vladimir Godár – Stala Matka
P-score: 2.4
V. Godar : Stala Makta / Stabat Mater - YouTube

En zo komt er toch nog een extra ECM-nummer langs, maar toch niet wat velen verwacht zullen hebben. Toen ik dit voor het eerst hoorde had ik geen idee wie Godár was, en eigenlijk nog steeds niet echt. Ik kwam erop door de zangeres, Ivá Bittova. Die kende ik al eerder van het prachtige Bile Inferno en Elida, maar dit is weer iets heel anders. Een Slowaakse versie van het gedicht Stabat Mater (al door veel componisten op muziek gezet). Waar ik vaak zeg dat ik niet zoveel heb met vocale klassieke muziek is het vooral die geforceerde cleanheid die me niet zo erg aanspreekt. Vooral bij mannelijke stemmen, maar ook sopranen kan ik vaak slecht tegen. Hier niks van dat alles. Veel normalere zang met een vrij minimale, door strijkers gedreven, begeleiding. Voor mij veruit het beste nummer van het album (ook een beetje het centraal staande stuk). Zag haar ooit live in het muziekgebouw aan het IJ en dat is nog steeds een van mijn favoriete concerten die ik gezien heb, met vooral veel folkier materiaal.

Top 100 Jelle - YouTube

Deel 2 (nrs. 95-91):

95. The Godforgottens - Remembered Forgotten: Geweldige freejazz-improvisatie. Van de bezetting ken ik het fijne niet, maar de avant-garde/jazzcombo's uit Scandinavië weten me vaak te charmeren. Zo ook deze lekker chaotische boel. Volstrekt onbeluisterbaar voor velen, een feest in mijn hoofd voor mij.

94. Arcade Fire - Haïti: Waar ik de Canadezen in mijn vorig rondje beknopte besprekingen reeds noemde, komen ze hier zelf aan bod. Dit nummer hoeft geen extra betoog meer van mijnentwege, vermoed ik. Ik schreef een hele tijd geleden al een uitgebreide review bij het album 'Funeral', nog steeds één van mijn favoriete platen. Dat 'Haïti' niet mijn favoriet nummer is, mag geen smet zijn. Betoverend ook, die stem van Chassagne.

93. The Be Good Tanyas - For the Turnstiles: Sfeervolle cover van een zeer fijn Neil Young-nummer. Er zit wel een zeker soort pit in, hoewel ik het origineel prefereer. Bluegrass met licht slepende meisjeszang; het weet me wel te charmeren. Nog een extra pluim voor ome Neil overigens, want het zet zijn songschrijverskwaliteiten eens te meer in de verf.

92. Grimes - Oblivion: 't Zal nooit helemaal mijn ding worden, dit soort muziek, maar als ik het zo af en toe toelaat tot mijn wezen, kan ik er best van genieten. Zo ook van 'Oblivion', een nummer dat ik nog niet kende. De zweverige zang steelt de show.

91. Galina Ustvolskaya - Composition No. 2: Dit klinkt duister; duister en eigenzinnig. Ik had nog nooit van deze componiste gehoord, zoals ik van duizenden creatievelingen nog nooit heb gehoord. Iets met te weinig tijd in één mensenleven.
Het pakt me wel bij de kladden, maar niet voor de volle 100%. Fijne uitvoering ook, de percussionist is geknipt om die doodskist te bespelen! Wat ook intrigerend is, en echt werkt, is het volgende: wanneer de percussionist in beeld komt, zie je al even op voorhand dat hij zijn instrument gaat "bespelen". Die dikke seconde laat je altijd in de waan, en roept vragen op zoals "Wat gaat er nou weer uitkomen?", om telkens weer tot dezelfde conclusie te komen. En da 's wel leuk.

Washer optreden was inderdaad erg sterk. Verder heb ik Yeah Yeah Yeahs vorig jaar live gezien op Dour, een van de slechtste optredens die ik in jaren heb gezien. God wat zong die Karen O vals zeg... Verder erg interessante lijst, Jelle, al moet ik zeggen dat de nummers met een hogere P-score hier ook niet al te makkelijk binnenkomen...

Haha... prachtig ja, niet eens onherkenbaar, al had ik het zelf nooit zo kunnen omschrijven. Verder gaat er wel meer moois richting Godforgottens langskomen

En leuk Titmeister dat het je ook (bij vlagen) bevalt.

Zo, nu de langste serie van 5, bijna een uur en 3 kwartier bij elkaar... maar allen de moeite dik waard!

20. Motorpsycho, The Source & Deathprod – The Golden Core
P-score: 3.2
Motorpsycho - the golden core - YouTube

Motorpsycho heeft een flinke discografie inmiddels. Wat het gevolg daarvan is is dat er ook nog wel het nodige niet zulk boeiend materiaal tussen zit. Toch heb ik liever een band die slechte en geweldige albums maakt dan een band die alles gemiddeld doet. De nieuwere Motorpsycho heb ik niet zo heel veel mee, maar vooral die wat oudere, en dan voornamelijk die op de live-platen, weet me altijd een goede knal te verkopen. Het gemiddelde bij deze plaat is eigenlijk veel te laag door een aantal stemmers die het herkenbare Motorpsycho-geluid te veel missen. Voor mij voegt die extra jazzband The Source zo’n hoop toe dat het daardoor eigenlijk veel spannender wordt dan het origineel. Dit nummer is dat het meest op voor mijn gevoel, eigenlijk helemaal niet jazzy, maar gewoon de aanwezigheid van de blazers is bij vlagen zo fijn dat ik dit duidelijk prefereer boven het origineel. Ook de andere roadwork-plaat is zeer aan te raden!

19. Josh T. Pearson – Sweetheart I Ain’t Your Christ
P-score: 3.3
Josh T. Pearson - Sweetheart I Ain't Your Christ - YouTube

Is het prachtige muziek of enorme aanstellerij? Een vraag die zich opdrong de eerste keer dat ik Josh T. Pearson hoorde, het was me aangeraden om er live heen te gaan op Take Root, enkele jaren geleden. Ik kende het toen nog niet, maar ben blij dat ik erheen ben gegaan. Ik kan het iedereen die geen bezwaar heeft tegen ontzettend slechte grappen tussen de nummers door aanraden. Zelfs op Take Root een uniek geluid, Josh solo met zijn gitaar, waar hij met zijn effectenpedalen een hoop geluid uit weet te halen. Combineer dit met zijn karakteristieke stem en het feit dat zijn nummers niet al te kort zijn (gemiddeld), maakt het toch iets unieks. De bijdragen van Warren Ellis aan het album zijn over het algemeen mijn favoriete momenten op het album, maar toch doet dit nummer als geheel me het meest. Laat hem maar lekker doorzeuren! JA! Het is aanstellerij, maar als dat zo klinkt ben ik de laatste die daar moeilijk over doet.

18. Sonic Youth med Mats Gustafsson og Mezbow
P-score: 5
Sonic Youth med Mats Gustafsson og Merzbow - Andre Sider Af Sonic Youth - YouTube

Wie dacht dat Motorpsycho met bovengenoemde plaat een experimentele jazzplaat had gemaakt zal hier helemaal bij van zijn stoel vallen. Van Sonic Youth zijn we best wat gewend als het op herrie aankomt, maar hier gaat het helemaal los. Het begint nog enigszins gecontroleerd, met enkel Steve Shelley en Kim Gordon. Maar langzaam komen de rest van de muzikanten erbij. Eerst de rest van Sonic Youth, en daarmee wordt het al iets meer herrie. Maar als dan Mats Gustafsson erdoorheen komt toeteren gaat het helemaal flink los. Voeg ook Merzbow nog toe en kenners weten wel hoe laat het is. Voor mij zijn vooral de knallende stukken met saxofoon naar het einde een genot om te luisteren. Na de helft vallen de muzikanten langzaam een voor een weg, tot alleen Merzbow overblijft. Het geeft bij elkaar een heel organische bak herrie, een plaat die wel in mijn top10 heeft gestaan en daar ook zomaar weer eens in terug zou kunnen komen.

17. Oren Ambarchi – A Final Kiss on Poisoned Cheeks
P-score: 3.4
05 Oren Ambarchi - A Final Kiss On Poisoned Cheeks [Touch] - YouTube

Lange tijd heb ik getwijfeld of ik deze op plaat moest kopen. Reden van die twijfel was dat het nogal een hoog bedrag was (20-25 euro) voor 20 minuutjes muziek. Ik heb lang genoeg getwijfeld zodat er een “verzamelschijf” uitkwam emt beperkt uitgebracht materiaal waar deze ook bij staat. (Intermission 2000-2009). Dit nummer is eigenlijk een opsomming van alle dingen die Oren Ambarchi doet, van zeer trage basdrones en elektronische klanken, tot ruisjes erdoor, maar ook unieke percussie (alleen echt warme gitaarlijnen als op zijn Remedios the Beauty komen niet langs). Vaak behoorlijk door de effectenmachine gehaald. Het zou daardoor een samenraapsel kunnen worden, maar dit pakt heel goed uit. Het is alles wat je er maar van zou willen verwachten. Eigenlijk kan ik het niet beter beschrijven dan Bubbachups het bij een album al doet:


16. Immortal Technique – Dance with the Devil (+ hidden track)
P-score: 2.5
Immortal Technique - Dance With the Devil (Full Version w/ Lyrics and Hidden Track ft. Diabolic) - YouTube

Denk niet dat veel mensen gerekend hadden op hiphop in mijn top20, en al helemaal niet op Immortal Technique. Ik heb over het algemeen ook niet zo heel veel met zijn muziek. Maar dan is er dit nummer. Ja, het is een van zijn “toegankelijkere” nummers. Ja, ik ben vrij mainstream bezig, maar dit hoort hier gewoon te staan. Geweldige tekst, geweldige begeleiding, fijne zang. Kan dit nummer van begin tot eind meerappen, en dat moet ook wel. Weet niet meer wanneer ik dit voor het eerst hoorde, maar vanaf dat moment mijn favoriete hiphop-nummer geweest… En dan is er die bonustrack, ik ben er nog steeds niet helemaal uit wat ik daarvan vind. Qua power is het vrijwel onovertroffen, wat een tempo zit erin! Alleen de tekst weet ik het niet zo mee. Zeker naar het einde toe zitten wel een aantal goede vondsten/momenten, maar het eerste deel weet ik neti zo. Maar ik luister gewoon een beetje naar de sfeer en de intensiteit en neem de tekst voor lief. Ontzettend sterk nummer dus!

Top 100 Jelle - YouTube

15. Sonic Youth – I’m Not There
P-score: 1.9
I'm Not There-I'm Not There - YouTube

En nog maar een nummertje voor de mensen die dachten dat we nu wel van de Dylan-nummers af waren. Misschien weer Sonic Youth, maar dit nummer is een wereld van verschil anders dan die uit het vorige rijtje. Een relatief onbekend nummer van Dylan waar Sonic Youth echt een eigen draai aan geeft, en pakt dat even goed uit. Krakende gitaren, fijne zang, uiteraard goed teksten. Ze geven het nummer een sfeer die het origineel eigenlijk nooit had. Het is ook nog wel wat anders dan de dingen die ik van Sonic Youth ken, het lijkt misschien nog wel meer op Trees Outside the Academy van Thurston Moore. Ook de hoogst genoteerde cover uit de lijst (en dat waren er nogal wat).

14. Igor Stravinsky – Petrushka (The Shrove-Tide Fair)
P-score: 2.1
Concertgebouworkest: Stravinsky Petroesjka / Petrouchka - YouTube (de eerste 7 minuten)

In mijn ogen zijn er heel wat matige uitvoeringen van dit stuk te vinden op youtube. Het gaat me hierbij vooral om de eerste 7 minuten (tot het ontzettend herkenbare Danse Russe ingezet wordt), het deel dat The Shrove-Tide Fair wordt genoemd. Hier moet echt leven in zitten, maar het moet ook weer niet te snel zijn. Deze versie van het Concertgebouworkest voldoet daar in mijn ogen prima aan. De sfeer die het uitademt geeft me echt het gevoel op een marktplein rond te lopen waar van alles gebeurt. Enorme dynamiek tussen verschillende instrumenten, geen voorspelbare stukken erbij. Ik heb altijd al meer gehad met Petrushka dan met zijn andere stukken, maar dit eerste deel spant er voor mij echt de kroon in.

13. Paavoharju – Kuu Lohduttaa Huolestuneita
P-score: 3.4
Paavoharju: Kuu lohduttaa huolestuneita (live) - YouTube

Ik wist niet of ik dit live-filmpje wel hier moest gebruiken, er wordt doorheen gepraat, de opnamekwaliteit is niet geweldig, maar jeetje jeetje jeetje, wat is het nog steeds mooi, het heeft misschien voor mij nog net wel iets meer dan de studioversie (https://www.youtube.com/watch?v=1oRFCfkzIDY). Die dromerige Paavoharju-melodieën die ik hier op MuMe mensen al veel vaker door de strot heb proberen te drukken! Ik doe het gewoon weer. Ik raad iedereen aan om ook gewoon het hele album te gaan luisteren. Het mag dan een beetje raar gezelschap zijn en de muziek mag wel iets vaag zijn, hij is vooral ontzettend mooi. Er is verder eigenlijk niks dat ik ken dat er qua sfeer ook maar in de buurt komt. Een van de paar platen die echt vast in mijn top10 staan, geen speld tussen te krijgen.

12. Daniel Johnston – The Story of an Artist
P-score: 2.5
Daniel Johnston - The Story Of An Artist - YouTube

En iemand moest toch de eerste zijn die Daniel Johnston nomineerde. Een van de grote helden uit de lo-fi movement. Een voorbeeld voor een heel scala aan artiesten van Guided By Voices tot Neutral Milk Hotel. Hij heeft een songwritertalent dat bijna niet te bevatten is. Er staan hopen geweldige nummers op de tapes die hij zelf opnam. Het was zo kleinschalig dat hij, als zijn tapes op waren, hij het album opnieuw in moest spelen op zijn eigen cassetterecorder. Qua opnamekwaliteit is het wel terug te horen, maar de songs zijn vaak sterk genoeg om het niet storend te maken. Het enige dat nog wel eens jammer is, is dat hij ook de nodige minder geslaagde geluidsexperimenten op zijn tapes zette, waardoor die tapes lang niet altijd even goed blijven hangen en echt in mijn vast playlist komen. Het eerste min of meer professioneel opgenomen album (1990) is hier een beetje een uitzondering op, maar mist soms wel een beetje de unieke sfeer van de tapes. Ik kan iedereen hier ook de docu “The Devil and Daniel Johnston” (https://www.youtube.com/watch?v=2qtFPOxDMs4) aanraden. Een unieke kijk in het tragische leven van Daniel Johnston, tot zijn huidige vorm waarin hij ook bekend is als beeldend kunstenaar. Kijk dit!

11. Ornette Coleman – Free Jazz
P-score: 4.1
Free Jazz - Ornette Coleman [FULL ALBUM] [HQ] - YouTube

Van de oude jazz-helden is Ornette Coleman toch wel mijn favorite, en dan met name om dit album dat hij maakte. Een album dat qua vorm misschien wel wat lijkt op Coltrane’s experimentele werk, of Taylor, maar qua sfeer toch iets heel anders uitademt. Het is voor mijn gevoel een beetje een overgang, een heel nieuwe vorm van muziek maken, maar in het spel van de muzikanten is wel hun basis in de wat oudere (dixieland?) jazz te horen. Waar op The Shape of Jazz To Come nog vrije variaties op thema’s gespeeld worden, is de sfeer hier nog wat unieker en spreekt hij me nog meer aan. Er zijn twee kwartetten aan het spelen, waarvan eentje in het rechteroor wordt afgespeeld en de andere links. Wel is dit allemaal tegelijk opgenomen, met dus gewoon 2 drummers en twee bassisten aan het spelen, en dan de blazers die in- en uitvallen. Op de originele hoes was een schilderij van Jackson Pollock te vinden, passend voor bij deze muziek in mijn ogen. Tevens is dit het hoogste niet-klassieke nummer van voor 1990, bereid jullie dus maar voor op een hoop nieuwere dingen in mijn top10!

Nog voorspellingen iemand?

Daniel Johnston

Binnenkort die docu es kijken..

Een Sonic Youth-cover dat ik nog niet kende van een Bob Dylan-nummer dat ik nog niet kende. Fijne ontdekking!