We bouwen de spanning wat op...

10. For Against - Sabres

Jaar: 1988
Genre: postpunk, dream pop

Ergens ver in de marge van de postpunk bevindt zich For Against. Zo erg zelfs dat ze een EP hebben die 'In the Marches' heet, al zullen bij de Nederlandse betekenis vermoedelijk niet hebben stilgestaan. Eigenlijk is For Against op het verkeerde moment (eind jaren tachtig) op de verkeerde plaats (Lincoln, Verenigde Staten). Want het is natuurlijk veel beter om zo'n bandje vijf jaar eerder in Groot-Brittannië te starten. Niettemin hebben ze leuke dingen gedaan, zoals een eerste single maken die Autocrat heet met als enige tekst een repetitief yeah, that's right, that's the way it is. En een paar heerlijke dromerige popnummers op plaat zetten waarmee ze de tijdgeest dan toch wél te pakken hadden. Amen Yves is prachtig, Sabres (nooit op single uitgebracht, maar waarom?) is nog mooier. Heerlijk melancholisch gitaarwerk, en anno 1988 al een beetje een shoegazefeel. Om een lang verhaal kort te maken: je zou dit nog het best de Amerikaanse versie van The House of Love kunnen noemen.

9. Tim Buckley - Phantasmagoria in Two

Jaar: 1967
Genre: folk

Veel mensen prijzen vooral het latere werk van Tim Buckley de hemel in. Toen hij steeds meer richting jazz opschoof en vocale kunsten ging vertonen. Zelf ben ik - dat is al wel uit de rest van deze lijst gebleken - veel meer een popliefhebber. Phantasmagoria in Two is een bescheiden liedje, sober gezongen. Maar ook en misschien wel juist dan valt op hoe sterk en loepzuiver Buckley zijn stem gebruikt. Melancholie klinkt nergens zo perfect melancholisch als hier. Opvallend toch hoe je bij singer-songwriters als Buckley, Nick Drake en Jackson C. Frank hun tragische levensloop er van meet af aan in terug hoort.

Tim buckley, zijn zoon deed het toch beter.

Nou Pa heeft een stapeltje voortreffelijke albums gemaakt rn was (ook) een geweldige zanger.

Dat je de latere albums moeilijk trekt, kan ik wel inkomen. Heb ik ook last van. Maar aan dit nummer kun je toch moeilijk een hekel hebben, lijkt me.

Jeff is trouwens saai .

Moeilijk, betekent niet onmogelijk

Dit nummer van Tim smaakt zeker naar meer! 1967 alweer? Hoor je er niet aan af.

8. The dB's - A Spy in the House of Love

Jaar: 1984
Genre: jangle pop

Niet toevallig alweer een Amerikaans bandje uit de jaren tachtig: de Britse artiesten uit die tijd zijn vaak consistenter en over de hele linie interessanter, maar uit Amerika komt een hoop leuks met een paar monumentale singles. The dB's zijn enigszins bekend van het wel eens op verzamelaars verschijnende Amplifier, maar A Spy in the House of Love is toch echt de werkelijke knaller in het oeuvre. Het hoogste lied zingen is een mooie uitdrukking die vooral voor vogeltjes en Kate Bush wordt gebruikt, maar The dB's kunnen er ook wat van. Dit is namelijk jangle pop tot op het bot. Niet alleen de gitaar, ook de stem janglet er lustig op los.

7. James - Getting Away With It (All Messed Up)

Jaar: 2001
Genre: Britpop

James is geen zanger, maar een band. En wat voor een. Een gezelschap die gedurende twee decennia aan Britse muziek elk geluid in de popscene wist te overleven door er het zijne van mee te pakken, maar bovenal gewoon James te blijven. En dan na ruim 15 jaar en een reeks aan kleine Britse hitjes met deze single zijn absolute hoogtepunt beleeft. Een moment springt er daarbij uit, en dat is de zinsnede:

Daniel's saving Grace
She's out in deep water
Hope he's a good swimmer

Het pure geluk zit hem lang niet alleen in de fantastische Britse humor. Maar ook in de prachtige wijze waarop de zanger zijn stem de hoogte in gooit. Betere Britpop is er alleen door Pulp gemaakt.

Ik dacht al waar blijven ze

Maar als ik het goed begrijp komt er dus nog een Pulp!

Nee. Er komt geen Pulp meer. Past niet in het concept .

Helaas...Nou ja binnenkort komt mijn top 100 er daar staan er 2 van Pulp in (ook een James trouwens)

Het moet gek lopen wil dit nummer van James ook niet mijn top 100 halen. Al vind ik Say Something en Laid ook heel goed.

6. Inspiral Carpets - Dragging Me Down

Jaar: 1992
Genre: Britpop

Inspiral Carpets is een van de vele vruchten uit de Britse generatie van Stone Roses, Happy Mondays, Primal Scream en aanverwanten. Inspiral Carpets is niet echt baggy, ook niet echt shoegaze, maar niet meer of minder dan aanstekelijke Britpop. Bekend is het het plagerige en door voetbalfans graag hergebruikte 'This Is How It Feels' van debuutalbum Life, nog leuker zijn de twee hitjes van de derde plaat Revenge of the Goldfish. Two Worlds Collide is wat serieuzer en plechtiger, Dragging Me Down is lekker speels en uptempo. En het bevat bovenal de meest aanstekelijke riff uit de pophistorie. Een absolute must voor iedereen die nog eens een leuke introquiz wil maken.

5. Camouflage - The Great Commandment

Jaar: 1988
Genre: synthpop

Slechts het zo lastig af te leren Duitse accent verraadt dat we hier Camouflage horen. Van een al te origineel bandgeluid kun je deze band uit het Zuid-Duitse stadje Bietigheim-Bissingen niet betichten. Mocht Depeche Mode ooit vergeten hoe ze ook al weer klonken, dan kunnen ze altijd even bij deze heren te rade gaan. Maar goed, dat Camouflage klinkt als Depeche Mode, da's een ding. De andere kant van het verhaal is dat de Duitsers een niveau halen waar zelfs Gahan, Gore en consorten jaloers op mogen zijn. De intro van The Great Commandment is simpel, maar nog catchier dan welk Depeche Modenummer dan ook. In het oeuvre van hun evenknie is dit ongeveer tussen Everything Counts en People Are People te plaatsen. Hun andere bekende single, Love Is a Shield, klinkt dan weer als een typische Martin L. Gore-ballad. Het ligt maar net aan mijn stemming welke van de twee ik beter vind.

We naderen de ontknoping... U kunt natuurlijk inzetten op de nummers 1 en 2. De winnaar maakt kans op warm weer morgen.

4. Postmen - Cocktail

Jaar: 1998
Genre: hiphop

In de persoonlijke muziekwereld van ik zij de gek is dit een absolute klassieker van wereldformaat. Veel meer nog dan bijna alle andere nummers uit dit lijstje. Dat komt omdat dit nummer van Postmen voor mij persoonlijk het begin van heel veel was. Een van mijn eerste singletjes, en vooral ook zo'n beetje mijn eerste hiphopherinnering. Belangrijker nog is dat het voor mij nog steeds staat als een huis, en dat mijn waardering voor dit nummer na mijn vrij recente (her)ontdekking van het hiphopgenre alleen nog maar sterker is geworden. De combinatie van hiphop en reggae werkt enorm aanstekelijk. En dankzij de geweldige zang van Shyrock past hij ook naadloos in dit poplijstje. Want hoe vaak ik niet onder douche heb gezongen van because you uuuuuuuuuused me and abuuuuuuused me...

3. The Trash Can Sinatras - Hayfever

Jaar: 1993
Genre: Britpop

In een tijd dat elk Brits bandje baggy moest klinken, gingen The Trash Can Sinatras met warmbloedige, bijna folky Britpop nogal tegen de heersende trend in. Misschien dat ze daarom maar door weinigen zijn opgepikt. Dat is jammer, want hun gloedvolle, warme sound zou velen aan kunnen spreken. Hayfever is een perfect popliedje waar alles in zit wat je van een perfect popliedje verwacht, behalve een refrein. Het is dus eigenlijk géén perfect popliedje. Maar juist daarom is dit nummer net wat spannender en oncomfortabeler dan een écht perfect popliedje. Vooral het tweede couplet en de bridge zijn hemeltergend mooi.

- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool

Wel, aangezien acts als Pet Shop Boys en Camouflage al geweest zijn, zou het mij niet verbazen mocht Sometimes, de mega-meezinger van Erasure, nog komen. Uiterst meezingbaar onder de douche ook, dus op zich kan het wel . Wishing van A Flock Of Seagulls zou in dezelfde categorie eveneens goed zijn. Beter zelfs, want dat nummer kwam ook in mijn top 100 voor.

En aangezien je al aangegeven hebt dat de lijst Pulp-loos is (Moord! Brand!) zet ik mijn goede weer dan ook maar in op Parklife van Blur!

Danke dat "mooie" weer mag je houden

Dus ik zeg Pulp op 1 en 2

De lijst is niet Pulploos hoor. Even terugbladeren...

Ah oké, er komt geen Pulp meer. Geweldig nummer trouwens, Pink Glove. En altijd kippenvel als Jarvis zingt: "I know you think I've got to be joking/But if you touch him again then I'm going."

Maar mijn voorspelling kan dus nog altijd

Geen Erasure, geen Blur in de lijst.

Tja het thema is oorwurm en dat is nogal een ruim begrip, dat is ook aan de lijst te zien want het gaat overal heen met als grootste thema's Britpop en Synthpop. Statitisch gezien is de kans groot dat de nummers 1 en 2 bevolkt worden door liedjes uit die 2 genre's. Maar ja wat dan? Blur idd of toch Supergrass (Allright is een oorwurm 1ste klas) of Suede? Qua synthpop is ook al van alles geweest, Lukas geeft min of meer al aan bij Camouflage dat Depeche mode niet meer gaat komen.

Of toch stiekem Erase/Rewind, I Ran of Hanging on the Telephone? We zullen zien, we zullen zien!

Ik ga morgen wel op vakantie voor anderhalve week. Maar ik heb de stukjes voor de eerste 30 nummers al getypt en ik zal in de auto op weg naar vakantie ook nog wat typen op mijn mobiel. Dus ik kan na Lukas wel.

Ach het wordt gewoon Everything Counts

2. B-Movie - Nowhere Girl

Jaar: 1982
Genre: synthpop

De oerversie van dit nummer dateert uit 1980. Best mooi, maar de vlakke productie was toen wat te zeer afgekeken van Joy Division en consorten. De kracht van dit nummer zit hem echter niet in donkerte of kilte, in spaarzaamheid met melodie. Nee, Nowhere Girl komt pas echt tot zijn recht in de 12-inchversie uit 1982. Daar zijn de prachtige melodieën in hun volle kracht gezet. Het wemelt van de ijzersterke synthesizerloopjes. Melancholie en extase samengebald in een van de meest ontroerende stukjes muziek die ik ken. Het is me een raadsel waarom dit het nooit tot een algemeen erkende klassieker heeft geschopt. Want veel toegankelijker krijg je ze ook niet. Voor B-Movie echter geen noteringen in de Top 2000, maar twee singles die hooguit nog een beetje voor cult doorgaan: deze en het ook al erg sterke Remembrance Day. Als ik 32 jaar later alsnog bij kan dragen aan wereldfaam voor B-Movie, dan zal ik het niet nalaten.

Ik zeg niet dat de lijst Pulploos is, ik gok (met de te winnen prijs in het achterhoofd) dat Pulp op 1 en 2 staan.
De Quote is ook er komt geen Pulp meer.

1. Crowded House - Four Seasons in One Day

Jaar: 1991
Genre: pop/rock

Misschien wel het nummer dat ik in mijn leven het meest gedraaid heb. Het is eigenlijk ongelooflijk dat een band met zo'n relatief neutraal geluid, zonder al te veel opsmuk en charisma, toch zulke pakkende popliedjes weet te produceren. Four Seasons in One Day was voor mij de eerste kennismaking met de gebroeders Finn. Het nummer stond op een MTV Unplugged-verzamelaar die ik zo rond mijn veertiende een tijdje grijs draaide. De aanschaf van de onvolprezen verzamelaar Recurring Dream volgde spoedig. Die draaide ik daarna nóg grijzer. Ik omarmde Weather With You, Don't Dream It's Over, al snel hadden ze in mijn muziekbeleving een klassiekerstatus. Maar mijn persoonlijke favoriet bleef altijd het nummer van mijn eerste kennismaking. Als ik het orgeltje en de bridge hoor, krijg ik tot op de dag van vandaag kippenvel.

Vind CH, meestal toch een tikkeltje te saai. Dit is echter een prima popnummer!

Ach natuurlijk, Crowded House, dat ik daar niet aan gedacht heb. Geweldige nummer!

Mooi lied inderdaad. Ben nooit echt CH-fan geweest, maar zo af en toe een los nummer kan wel erg mooi zijn. Verder een leuke lijst, zal beetje bij beetje de Spotify-lijst verder afluisteren (ben nu ergens halverwege).

Eerst zien dan geloven

Ik wil het liefste nog voor 1 september mijn top 100 presenteren, anders heb ik er echt geen tijd meer voor en moet ik later op de lijst. Maar waarschijnlijk lukt het nog wel voor begin september.