menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Don Cappuccino schreef:
Ik wil het liefste nog voor 1 september mijn top 100 presenteren, anders heb ik er echt geen tijd meer voor en moet ik later op de lijst.

Niet om het een of ander, maar je kunt een en ander toch voor 1 september klaarzetten en hem dan presenteren als het zo ver is?

avatar van Don Cappuccino
Ben ik al mee bezig, het grootste gedeelte is af. Het gaat ook meer om het tempo van de presentatie, vanaf september zal dat allemaal een stuk langer duren. Als dat geen probleem is, dan maakt het niet veel uit.

avatar van freitzen
Ik wil ook graag mijn lijst presenteren voor 1 september 2017

avatar van herman
Eventueel kunnen Snoeperd en Don Cappuccino ruilen? Wellicht vindt Joep dat ook fijner, kan ie het in alle rust na zijn vakantie doen. Maar dat moet ie zelf maar even aangeven dan.

avatar van Stefan1979
Bedankt voor de fijne lijst Lukas en allee tijd die je eraan gespendeerd hebt!!!

avatar van Snoeperd
Wiki kost geld hier. Dus Don Cappuccino kan voor. Dan ga ik erna.

avatar van GrafGantz
Wellicht handig om dan Don Cappuccino even te taggen

avatar van vigil
Snoeperd schreef:
Wiki kost geld hier. Dus Don Cappuccino kan voor. Dan ga ik erna.

moeten we nu ook al extra kosten betalen voor Wikipedia

avatar van Don Cappuccino
De eerste 10 plaats ik sowieso vandaag.

avatar van Don Cappuccino
De lijst van Lukas was er een met oorwurmen, nummers die makkelijk in het gehoor liggen. Laat ik die lijn compleet niet gaan volgen, maar dat was wellicht al te verwachten. Laten we maar beginnen met plaatsen 100 t/m 91!

Ik zal via een Spotify-playlist een groot gedeelte van de nummers kunnen plaatsen, al missen er in het eerste blok al twee.

100. Cattle Decapitation – Kingdom Of Tyrants:

Vaak wordt er over extreme metal gezegd dat het maar een beetje rammen is, of nog erger: “geen muziek”. Kingdom Of Tyrants is ontzettend bruut maar gooit de luisteraar in een wirwar van emoties. Het drumsalvo is extreem indrukwekkend terwijl de gitaren zich in een duistere, bijna blackmetaldirectie bewegen. Toch is de blikvanger de zanger, Travis Ryan, op dit moment de beste vocalist in de extreme metal. Zijn krijsen klinken als een Tyrannosaurus Rex die al een uur ligt te kermen van de pijn maar hij krijgt het verdomme ook nog eens voor elkaar om een soort van ziekelijke gorgelende cleane zang uit zijn strot te krijgen. Cattle Decapitation weet in een compleet niet catchy subgenre catchy te zijn. Jawel, die melodielijnen blijven in je hoofd hangen! Rochelende jakhalzenmuziek (Mjuman ©) in topvorm.

99. Khanate – Commuted

Khanate is nog een stap verder, zelden heb ik me zo ongemakkelijk gevoeld tijdens het beluisteren van muziek. Commuted bewijst dat de stilte een zeer angstaanjagend middel kan zijn. De vocalen van Alan Dubin zijn echt getormenteerd, de subtiele gitaaraanslagen voorspellen onheil en de drums vallen iedere keer in op een moment dat je bijna in de stilte gezogen word en dus je helemaal het leplazerus schrikt. Khanate maakt eigenlijk ronduit walgelijke muziek, maar je blijft er maar gefascineerd naar luisteren.

98. Bolt Thrower – World Eater:

De riff kan een ongelofelijke kracht hebben. Ik geloof dat je met de riff van World Eater door muren kan, hij is echt loodzwaar. Dit is zo ontzettend simpel maar het pakt je gelijk. Op de een of andere manier komt er een oergevoel los wanneer er lang gerekt WOOOORLD EATAAAAAAAAAAAAAH wordt gebruld. Het metalinstinct neemt het over en het hoofd gaat langzaam mee deinen en gaandeweg worden het steeds grotere bewegingen met je nek. Als een tank de luisteraar helemaal plat walsen, dat is de bedoeling van Bolt Thrower. En dat is zelden beter gedaan dan deze track uit 1989.

97. Circle Takes The Square – North Star, Inverted

Circle Takes The Square is normaal een knallende screamoband maar op North Star, Inverted gaan ze een hele andere kant op. Een tien minuten durende (alvast een waarschuwing: veel lange nummers in mijn top 100) duistere apocalyptische folktrack die op de dag werd uitgebracht dat de wereld zogenaamd zou vergaan.

96. Shining – Blackjazz Deathtrance:

Ik vind Blackjazz van het Noorse Shining een van de weinige metalplaten van de laatste tien jaar die daadwerkelijk iets nieuws heeft toegevoegd aan het metallandschap. De manier waarop hier jazz, metal en industrial wordt gecombineerd is echt fenomenaal. De hoekige drumritmes horten en stoten terwijl de scherpe gitaren je gehoorgangen terroriseren. Extreem adrenalineverhogend.

95. The Chariot – Speak:

Een intens pianostuk waarop zanger Josh Scogin zijn hart uitstort. Zijn schreeuwen bevatten belachelijk veel kracht en emotie en ik zie bijna voor me hoe hij hopeloos op de studiovloer dit er uit heeft gehaald. Niet te veel over zeggen, gewoon luisteren.

94. Animals As Leaders – Weightless

Instrumentale metal, het blijft een moeilijk hokje. Vaak proberen de muzikanten te veel hun technische kunnen aan de luisteraar op te dringen om de song compleet uit het oog te verliezen. Dit is bij Animals As Leaders helemaal niet het geval, al heb je hier wel te maken met drie absolute virtuozen. De 8-snarige gitaar wordt ten volle benut in harmonie en bas met jazzy partijen en zeer groovende stukken. Er wordt naar een fenomenale finale gebouwd die een melodie bevat die ik nooit zal vergeten. Het voelt echt als een slotstuk.

93. Morbid Angel – Chapel Of Ghouls:

Chapel of Ghouls is een klein deathmetalmeesterwerkje dat het subgenre naar voren stuwde. De sfeer van de track is heel erg duister, bijna richting blackmetal. Duivels aanstekelijk met Pete Sandoval die als een bezetene drumt.

92. Dodecahedron – View from Hverfell III: A Traveller of the Seed of the Earth:

De eerste tien tracks van mijn top 100 zijn vooral in de metalwereld. Dodecahedron is een Nederlandse band die in 2012 zijn fantastische debuutplaat uitbracht. De invloeden van bands als Deathspell Omega (zullen nog langs komen) en Mayhem waren goed te horen maar deze band heeft ook iets eigens. De dissonante klanken zijn wringend en komen uiteindelijk in een muur van geluid terecht in de zevende minuut die echt overdonderend is met subtiele melodielijnen. Het ongemakkelijke en grimmige maakt plaats voor melancholie. Prachtig.

91. Black Sabbath – Solitude:

Is dat echt Ozzy? Dat dacht ik tijdens de eerste beluistering van deze track. Osbourne heeft namelijk een hele ijle stem maar op Solitude klinken zijn vocalen ineens heel erg warm en ingetogen. Black Sabbath zet hier een hele mooie door blues/folk beïnvloede track neer die een rust uitstraalt maar tegelijkertijd heel erg wanhopig klinkt. De titel is niet uit de lucht gegrepen.

avatar van jasper1991
Nummer 92 is tof! Spoedig mijn mededelingen over de top 5 van Lukas.

avatar van The_CrY
Opent al meteen erg lekker met het brute Cattle Decapitation! Deze top ga ik volgen!

avatar van Don Cappuccino
Plaatsen 90-81:

90. Boris – Farewell

De Japanners van Boris zijn echte alleskunners en Farewell is het resultaat als Sigur Rós honderd keer harder zou spelen of Smashing Pumpkins in slow motion en My Bloody Valentine in een sludgejasje. Betoverend en ontzettend intens.

89. Slint – Nosferatu Man:

Iedereen heeft het altijd over Good Morning Captain, natuurlijk ook een fantastisch nummer. Toch heb ik qua Slint altijd de voorkeur gegeven aan Nosferatu Man, een nummer dat veel meer onder de huid kruipt. De schreeuwende en dissonante gitaarpartijen zijn echt omgeven door een spanningsveld waar je U tegen zegt terwijl de drumpartij je op het verkeerde been zet, richting math rock. Het koele begin met fluisterende vocalen slaat uiteindelijk om in een geweldige uitbarsting.

88. Deathspell Omega – Diabolus Absconditus:

Deathspell Omega is een van de meest verheffende (black)metalbands van deze tijd en zullen nog een keer in deze top 100 te vinden zijn. Diabolus Absconditus is een 22 minuten durend meesterwerkje dat knap geschreven is. De extreem duistere sfeer voert de boventoon, in de eerste zes minuten zijn slepend en grimmig met onderhuidse dissonante riffs, daarna wordt het tempo flink opgevoerd en wordt alles een stuk chaotischer. Deze Franse band brengt een rode draad in zijn composities, zo gaat de chaos naadloos over in een prachtige atmosferische en psychedelische passage met veel spanning. De laatste riff in deze track is zelfs rockend te noemen.

87. Porcupine Tree – Anesthetize

Drie muzikale thema's in 18 minuten, dat is Anesthetize eigenlijk, echt progressieve rock in een modern jasje. Fear Of A Blank Planet beschreef een nieuwe, verveelde, aan de media verslaafde generatie met een behoorlijk pessimistische kijk heel goed. Het eerste deel heeft een mooie opbouw met sterk tomspel van drummer Gavin Harrison. De hoofdpersoon ziet geen spanning meer in het leven en alleen de pillen zijn een reddingsmiddel. Daarna gaat Porcupine Tree bijna een metalpassage in en ook de teksten worden dramatischer, dolend in een winkelcentrum met wapens. In een zeer energieke dertig seconden aan het eind van het tweede stuk lijkt het leven van de persoon ineens in een flits voorbij te komen. Daarna neemt Porcupine Tree rustig de tijd om af te bouwen in een dromerige passage.

86. Wilco – Art Of Almost:

Art of Almost is weer zo'n track die laat horen hoe je een nummer moet opbouwen. Het is echt zeven minuten genieten. Glenn Kotche komt gelijk met een geniale invalshoek op de vierkwartsmaat. Hij klinkt heel tegendraads maar dat is het helemaal niet. Alles blijft heel koelbloedig. Kotche zorgt ervoor dat de Wilco-machine op gang komt en jaagt de rest op. Gitarist Nels Cline begint te spelen als een bezetene en gaat echt helemaal te keer. Het einde is echt een uitbarsting omdat de 6 minuten daarvoor eigenlijk heel rustig zijn. Geniaal.

85. Motorpsycho – Feel:

De Noren van Motorpsycho staan vooral bekend om de fantastische lange instrumentale escapades die ze uitvoeren, maar dit kleine liedje van de plaat Timothy's Monster sprak me meteen aan tijdens de eerste luisterbeurt. Feel is zo'n track die je kunt meespelen en meezingen omdat het helemaal niet moeilijk is, maar het klinkt nooit als het origineel. De akoestische gitaarriff wordt door een spaarzame Mellotron-partij ondersteund en een fuzzy gitaarriff doet zijn intrede na het eerste couplet en refrein, simpel maar ontzettend mooi en de vocalen fluisteren aangenaam er over heen. Het gevoel is goed.

84. Elbow – Lippy Kids

Ik had van Elbow ontzettend veel tracks kunnen kiezen als kandidaat voor de top 100, maar ik ben uiteindelijk voor Lippy Kids gegaan. Elbow was mijn allereerste ontdekking hier op MusicMeter in 2010. Build A Rocket Boys! Kwam het jaar daarna uit en Lippy Kids was het eerste voorproefje. Het liedje is ontzettend klein gehouden met een constant repeterende piano met een refrein dat echt open bloeit met Guy Garvey die meeslepend Build A Rocket Boys zingt! Hij zingt hier voor de jongeren die hij in zijn buurt ziet, de leipe kinderen waar hij veel in zichzelf als jongere van herkent. Ze hangen wat rond en stelen drank, maar Garvey omschrijft het op een hele mooie en kleurrijke manier. Elbow zijn namelijk op muzikaal en tekstueel vlak meesters in subtiliteit.

83. Genesis – Supper's Ready:

Genesis is niet mijn favoriete band en ook progrock is niet mijn favoriete subgenre, maar Supper's Ready vind ik toch wel een van de beste progrocktracks ooit opgenomen. De inleving van Peter Gabriel in zijn vocalen is ongelooflijk en vooral in de Apocalypse in 9/8-passage is er echt een grande finale bezig. Genesis laat hier progrock op zijn best horen: met veel muzikaliteit, emotie en een gezond gevoel voor grandeur.

82. Esoteric – Circle:

Metal heb ik altijd al veel geluisterd, maar doom metal vond ik paar jaar geleden slome duikelaarsmuziek. Anno 2014 kan ik zeggen dat ik daar enorm op teruggekomen ben, nu is zelfs een van mijn favoriete subgenres in de metal. Dat begon allemaal met de track Circle van het Britse Esoteric die onder funeral doom vallen, hele trage muziek die vol met tristesse zit. Het begin fascineerde me, alsof je gelijk een desolate vlakte zag in het stemmige leadwerk waarbij je na een aantal minuten langzaamaan de diepte ingesleurd werd door lage grunts. Meeslepend met ontzettend veel emotie en veel memorabele melodieën. Luister eens naar deze track en als je de grunts niks vind, geef dan meer aandacht aan het instrumentale gedeelte. Dat is toch een avontuur?

81. Counting Crows – Round Here:

Step out the front door like a ghost
Into the fog where no one notices
The contrast of white on white.


Dit tekstfragment uit Round Here bleef bij mij hangen. Adam Duritz is een zanger met veel drama in zijn stem zonder overdreven te worden. De melancholische gitaartokkel en het subtiele orgeltje aan het begin van de track doet het hem gewoon en Round Here bloeit open in zijn vijf minuten. De ontlading van Duritz aan het eind is echt een kippenvelmoment.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Nou, dat is wel een andersoortig tiental dan de eerste... mooie nummers uiteraard van Elbow en Genesis en ook die ene kraker van Wilco.

avatar van deric raven
Counting Crows – Round Here staat ook in mijn Top 100.
Hoorde het voor de eerste keer bij Pinkpop bij een samenvatting op televisie.
De volgende dag het album gekocht.

buizen
Hmm. Er komt hier tenminste nog wat metal voorbij, dat is al heel wat.

Misterfool
Boris, Motorpsycho, Genesis, Wilco

avatar van jasper1991
Nummer 89 vind ik behoorlijk en nummer 87 goed; deze klassieker van Genesis moet ik gauw maar eens luisteren.

avatar van Stefan1979
Slint en Wilco

avatar van Don Cappuccino
Goed om te zien dat jullie mijn top 100 aan het volgen zijn, vandaag een blokje van vijf.

80-76:

80. Fear Factory – Self Bias Resistor:

Deze track hoorde ik al toen ik een baby was, mijn ouders hadden namelijk Demanufacture op LP, een van de beste metalplaten uit de jaren '90. Self Bias Resistor vind ik echt een fantastische track die de zogenaamde moderne metalbandjes van nu laat horen hoe je bruut riffwerk en machinale drums met prachtige melodieuze refreinen kunt combineren.

79. Led Zeppelin – No Quarter:

Naar Led Zeppelin luister ik al lang, maar No Quarter is bij mij pas echt onder de aandacht gekomen toen Tool deze track met verve coverde. Ik dacht: als Tool het covert, moet het wel gaaf zijn! En ja, het groeide uit tot mijn favoriete Zeppelin-track, er hangt iets mystieks om deze track heen. Het elektrische pianostuk van John Paul Jones zet de toon gelijk en de riffs van Jimmy Page hebben ook iets trippy in zich. De vocalen van Robert Plant liggen in een verstikkend effect en klinken heel breekbaar.

78. Enslaved – Ground:

Enslaved wordt vaak (ook door mij) de Pink Floyd van de metal genoemd en deze track bewijst dat helemaal. Als je de drummer zou vervangen door Nick Mason en de raspende stem weg zou laten heb je een fantastische Floyd-track. Het melancholische refrein zou wijlen Richard Wright graag voor zijn rekening willen nemen en David Gilmour luistert met trots naar de fenomenale gitaarsolo aan het eind van de track. Toch legt Enslaved er zijn eigen duistere blackmetalsound met verve overheen.

77. The Devil's Blood – Feverdance:

Selim Lemouchi besloot in maart een eind aan zijn leven te maken op 33-jarige leeftijd. Hij was het brein achter een van de beste bands die Nederland ooit heeft gehad: The Devil's Blood. The Thousandfold Epicentre is een plaat die je naar een andere plek brengt en Feverdance is het eindstation. Een vijftien minuten durend avontuur met bezwerende vocalen, mysterieuze akoestische gitaar en tribale drums. Die drums zwellen steeds meer op en het gitaarwerk wordt steeds expressiever. Aan het eind komt er een serie van prachtige solo's. Selim wist met zijn gitaarwerk altijd de gevoelige snaar te raken.

76. Sonic Youth – 'Cross The Breeze:

Daydream Nation staat in mijn top 10 aller tijden en 'Cross the Breeze is natuurlijk een fenomenale track. Het stekelige en onheilspellende gitaarwerk lijkt wel een invloed van blackmetal in zich te hebben terwijl de drums van Steve Shelley de boel helemaal opzwepen. Kim Gordon kan niet zingen, toch klinkt het geweldig en het past bij het losbandige karakter van Sonic Youth. Ze zitten altijd op de rand van rommelig en ongestructureerd, maar daar is het te doen.

avatar van freitzen
Bij The Devil's Blood ontbreken de laatste tien minuten. Deze doet het wel: The Devil's Blood - Feverdance

Je hebt me trouwens benieuwd gemaakt naar Enslaved, met die verwijzing naar Pink Floyd. Om de één of andere reden nooit eerder in de band verdiept - waarschijnlijk vond ik de bandnaam stom - maar ik hoor het al, ik heb wat schade in te halen!

avatar van Lukas
'Cross the Breeze

avatar van musicborst
Na de eerste 10 had ik deze lijst al een beetje opgegeven.... Maar de volgende 10 bracht redding. De verrassing tot nu toe is Wilco (echt nog nooit van gehoord)


avatar van GrafGantz
Ja, dat vind ik ook best een prestatie van formaat.

avatar van Sandokan-veld
Don Cappuccino schreef:

77. The Devil's Blood – Feverdance:

Selim Lemouchi besloot in maart een eind aan zijn leven te maken op 33-jarige leeftijd.


Dat was dus echt compleet langs me heengegaan. Ik kende Selim een beetje uit de tijd dat hij in de stripzaak Eppo in Eindhoven werkte. Vrolijke, gedreven jongen was dat (ook wel een beetje een arrogante lul, maar over de doden niets dan goeds zullen we maar zeggen). Heftig.

Excuus voor de korte RIP-crossover.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Ik begrijp dat ik inmiddels ook al een dagje ouder word, maar enfin... ouders hadden een lp van Fear Factory, dat is toch wel stoer. Zal straks eens luisteren of ik dat nummer nog herken uit de (niet zo heel lange) periode dat ik dacht dat dat soort muziek ook wel wat voor mij was.

Dan nog No Quarter, dat is toch wel topvijf-materiaal binnen het LZ-oeuvre.

avatar van GrafGantz
Casartelli schreef:
Ik begrijp dat ik inmiddels ook al een dagje ouder word, maar enfin... ouders hadden een lp van Fear Factory, dat is toch wel stoer.


Die van mij hadden LP's van Neil Diamond, ABBA, The Beatles en The Mama's & The Papa's. Veel minder stoer, maar hoor ik persoonlijk toch liever eigenlijk .

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
GrafGantz schreef:
Die van mij hadden LP's van Neil Diamond, ABBA, The Beatles en The Mama's & The Papa's. Veel minder stoer, maar hoor ik persoonlijk toch liever eigenlijk .

Ik geloof dat die bij mij thuis ook allemaal present waren. Plus nog een aantal die een wat wezenlijker invloed op mijn muzikale vorming gehad hebben.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Casartelli schreef:
ouders hadden een lp van Fear Factory, dat is toch wel stoer. Zal straks eens luisteren of ik dat nummer nog herken uit de (niet zo heel lange) periode dat ik dacht dat dat soort muziek ook wel wat voor mij was

Ja, dit was wel een van de nummers waar ik toen naar luisterde... maar Shock of Resurrection hadden hier toch meer jeugdsentimentspunten gescoord.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:13 uur

geplaatst: vandaag om 11:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.