Bedankt! Maar wat bedoel je met echo? De comments? Vind ik juist leuk

35. Nico - Janitor of Lunacy
Album: Desertshore (1970)
Genre: Gothisch harmoniumlied

Nico wordt als soloartiest gigantisch onderschat: wat mij betreft doet haar album Desertshore zelfs nauwelijks onder voor het bekende bananenalbum waar ze ook op te horen is. Waarom dat album zo fantastisch is, is op dit nummer te horen: de bijzondere, loodzware instrumentatie en de kalme maar doordringende zang van Nico laten dit door merg en been gaan.

34. Joni Mitchell - All I Want
Album: Blue (1971)
Genre: Zangeres met gitaar

Weer een zangeres, met een wat lichtvoetiger nummer, al is het zeker niet luchtig. Het perfecte folkliedje: de instrumentatie is simpel maar uiterst effectief en de kopstem van Joni Mitchell die dit bitterzoete liedje fantastisch brengt sleept je mee. Briljant refrein, en zo geloofwaardig gezongen.

33. Tom Waits - Singapore
Album: Rain Dogs (1985)
Genre: Plaatselijke straatmuzikanten rammelrock

Kiezen van Rain Dogs is eigenlijk niet te doen. Niet alleen staat het niveau constant op absurd geniaal, veel nummers zijn nauwelijks te vergelijken. Ik heb dan ook nu net pas besloten dat ik toch voor deze moest gaan, ondanks dat Downtown Train en Cemetary Polka zich ook wel heel erg opdringen. Dit nummer zet mij direct in beweging en neemt me helemaal mee naar een andere wereld. Er zit een soort van flow in dit soort Tom Waitsnummers die simpelweg onweerstaanbaar zijn. En zijn stem? Laten we het op swag houden. Ik krijg er in elk geval geen genoeg van - hier klinkt hij bijna demonisch.

32. Faust - Meadow Meal
Album: Faust (1971)
Genre: Experimentele fragmentarische rock in een lachspiegel

Toegegeven: als album doet dit geheel het eigenlijk beter dan als los nummer. Toch is dit ook los zuiver genieten hoor. Een nummer dat klinkt als een smeltpot van muzikale ideeën dat in een intrigerende trip in je oor geschonken wordt. En de ontoegankelijkheid? Dat zijn dit soort dingen tot je eraan gewend bent. Daarna is dit eigenlijk gewoon een muziekfestijn - kom op, dat gitaarstukje . Weer een muzikaal feest met een bizar randje om het extra spannend te maken waar ik ook helemaal in kan opgaan.

31. De La Soul - Stakes Is High
Album: Stakes Is High (1996)
Genre: Kritische ninetieshiphop

De La Soul, dat zijn toch die hippierappers die vrolijke liedjes als Me, Myself and I maakten? Stimmt, maar toen hun vaste producer wegging hebben ze nog een album gemaakt dat geregeld een luchtige toon heeft, maar even vaak een serieuze boodschap heeft. Dit nummer is zo'n serieuze, de stakes zijn ten slotte high, en wat mij betreft één van de meest glorieuze momenten van hiphop ooit. De kritische teksten zijn uitzonderlijk krachtig en worden geweldig gebracht, maar het is vooral de combinatie met die werkelijk bril-jante beat dat ervoor zorgt dat het kippenvel - met name tijdens de laatste verse - elke keer weer over mijn armen stroomt: die hoorns vallen elke keer weer precies op het goede moment in, wat echt een soort oergevoel los laat slaan.

Ik moest Desertshore maar eens volledig gaan beluisteren, want dit smaakt naar meer.

Dit nummer kende ik niet van De La Soul (ben idd meer van de eerste 2 albums) maar krachtig vind ik wel een goede term voor dit liedje, goed hoor.

Ik ga gelijk door. De Spotifylijst heb ik overigens (voor zover de nummers erop stonden) bijgewerkt.

30. Tom Waits - A Little Rain (For Clyde)
Album: Bone Machine (1992)
Genre: Verweerde pianosong

Nog een keer Tom Waits, jeeeehhhh Hoe dan ook: is Bone Machine zo'n beetje het rauwste album van mr. Waits, moet ik weer heel laf voor zo'n rustig nummer gaan. Maar even eerlijk: hoeveel mensen hebben ooit gevoeliger gezongen? Op Bone Machine heb ik het gevoel dat Tom zich echt helemaal laat gaan, en dat doet hij dus ook op dit nummer: gevoeliger en emotioneler klonk bijna niemand. Hij haalt zijn noten een aantal keren nauwelijks, en dat zijn juist die echte momenten die mij ontzettend veel doen. Tekstueel gezien is dit een beetje de bizarre versie van 'what doesn't kill you makes you stronger', maar met name die laatste strofe, en de manier waarop dit gebracht wordt, raakt me echt heel erg.

29. DANGERDOOM - Crosshairs
Album: The Mouse and the Mask (2005)
Genre: Veelgelaagde alternatieve hiphop

Er zit toch best veel werk in dit lijstje en dan nog typ ik alles haastig ter plekke uit. Dat maakt het toch wat lastig om écht uit te leggen waarom nummers zo briljant zijn - als ik een halfuur per nummer nam zou dat vast beter gaan Dat terzijde, dit nummer moet je zien als een portaal dat je even op laat slokken door een kleurrijk, soepel en wervelend geheel. De veelgelaagde beat, want er gebeurt echt veel, is zonder meer één van de beste ooit gemaakt. En laat DOOM nou één van mijn favoriete rappers zijn: de soepelheid van zijn rijmschema's is simpelweg ongeëvenaard. De fantasie in zijn teksten is ook prachtig.

28. Iron & Wine - Upward Over the Mountain
Album: The Creek Drank the Cradle (2002)
Genre: Melancholische droevenisfolk

Een triest gitaardeuntje, nostalgische tekst en droeve fluisterzang - het klinkt eigenlijk nogal makkelijk, maar kennelijk doet deze man iets waardoor het me echt bij de keel grijpt. Ingetogen en aangrijpend.

27. Pixies - Gouge Away
Album: Doolittle (1989)
Genre: Hard/zacht-rock

Het prijsnummer van Pixies wat mij betreft: ik vind de zang echt heel mooi en de tomeloze energie die van het refrein afspat straalt direct op mij over. De afwisseling tussen hard en zacht, die overigens schijnbaar de inspiratie vormde voor Smell Like Teen Spirit van Nirvana, helpt daar natuurlijk ook bij.

26. Fugazi - Blueprint
Album: Repeater (1990)
Genre: Muzikale punkrock

Je kunt zeggen: we schrijven een leuk refrein en coupletten en herhalen dat drie keer achter elkaar. Prima natuurlijk, zo zijn ook zoveel nummers in deze top 100, maar wat de heren van Fugazi hier doen is wel echt briljant: het nummer herhaalt zichzelf nergens en lijkt zowat wel alleen maar uit pakkende stukken te bestaan maar ontwikkelt zich continu op volkomen logische manier, waarin ook nog een opbouw te ontdekken is. De gepassioneerde, enigszins gefrustreerde en boze zang en de opeenstapeling van prachtig gitaar- en baswerk maken dit zo fantastisch.

Lijkt me dat hij alleen op Teunnis de echoput doelt.

Komt er eigenlijk nog Tom Waits langs?

Ik weet het: het is wat weinig allemaal.

Misschien dat je Mother ook leuk vindt. Vooral dat einde, als je het over rauwe Lennon hebt...

Nog meer Tom Waits, kennelijk wil je graag dat wij allemaal naar die beste kerel gaan luisteren. Nou vooruit, ik zal niet ontkennen dat ik Singapore erg sterk vind, dus ik zal t.z.t. Rain Dogs eens gaan beluisteren.

Het is vooral een grote favoriet van me Maar ik vind het verder prima als iedereen het gaat luisteren, hoor

Leuk nieuw topic (ik zie het nu pas, bedoel ik).
Mijzelf toegevoegd. Tegen die tijd ben ik toch wel met pensioen, zelfs al ligt de grens dan vast al bij 70, dus tijd zat om te filteren.

- niels94
- sxesven
- tuktak
- hoi123
- Arrie
- The_CrY
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- Cured
- remcodulac

25. La Quiete - Asterix
Album: Tenpeun '01-'05 (2006)
Genre: Melodieuze screamo

Een neurotische opeenvolging van briljante riffjes, melodieën en krachtige screams, waarna het nummer stil komt te vallen en dat geniale pianostukje begint. Echt heel indrukwekkend.

24. Neurosis - Enclosure in Flame
Album: Through Silver in Blood (1996)
Genre: IJzige postmetal

Langzaam en sinister, maar dan breekt de hel los op een overdonderende manier. Door die rustige stukken tussendoor, die overigens gewoon een prachtige, bijna horrorachtige sfeer neerzetten, komen die harde stukken des te harder aan.

23. Charles Mingus - Track C - Group Dancers
Album: The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
Genre: Bigband jazz

Het motiefje waar dit met prachtig pianospel mee van start gaat en de wijze waarop het nog herhaaldelijk terugkomt, het Spaanse sfeertje dat op gegeven moment wordt opgewekt, het schitterende samenspel van de vele blazers, de paar energiek solo's... alles telt op tot een wervelend geheel vol muzikale genialiteit en goede ideeën op wat ik dan maar even tot hoogtepunt van The Black Saint... heb gebombardeerd (al kunnen zowat alle nummers van die plaat dat eigenlijk wel zijn).

22. Leonard Cohen - Teachers
Album: Songs of Leonard Cohen (1967)
Genre: Gedicht op muziek

"Have I carved enough, my lord? Child, you are a bone" Gezellige tekst. Heel intrigerend ook, vooral de manier waarop Cohen het brengt en met die prachtige begeleiding erbij. Het bewijst dat je met heel weinig een heel donker nummer kunt maken, wat hem in dit geval voor een groot deel in de tekst zit.

21. Raein - Tigersuit
Album: Il N'y a Pas de Orchestre (2003)
Genre: Nog meer melodieuze screamo

Nog meer Italiaanse screamo, deze band deelt ook een paar leden met La Quiete. Het is afkomstig van één van mijn favoriete albums. Met name het tweede deel ("This is my tigersuit! This is my tigersuit!") is haast tranentrekkend.

Stakes Is High de nummer één van mijn versie van de hiphopequivalent van dit topic zal nog steeds erg hoog in mijn top honderd komen. Sowieso zijn je hiphopentry's tot dusver beresterk, en kan ik me verder vooral vinden in de wat intiemere liedjes van je lijst - zoals Waits en Cohen. Het ruige en bombastische gedeelte gaat er minder gemakkelijk in bij mij.

Nogmaals dank voor Exuma trouwens, fantastisch album!

Bah... een dubbele ... had dan een andere Mingus track uitgekozen :/.. Ik ben verder toch iemand die de melodieuze en minder melodieuze screamo maar matig trekt, behalve de nummers die daaronder vallen vermaak ik me nog steeds prima met je lijst

Ook Teachers staat hoog bij mij, maar is mijn nummer 101-110, of iets in die buurt.

Enclosure In Flame, gaat bij mij ook heel hoog eindigen!

Neurosis had ik eigenlijk heel weinig zin in, want ik ben over het algemeen een beetje allergisch voor alles dat met post-rock of post-metal te maken heeft, maar viel me alleszins mee. Eén van de sterkere stukjes uit dat genre die ik ooit gehoord heb. Leonard Cohen was ook erg sterk.

Onderste 3,5 even beluisterd. Die van Leonard Cohen herkende ik niet van titel, maar de cd heb ik wel. "O ja, dat was deze". Mooi. Mingus ook best prettig.

Wel apart dat de hiphop in deze lijst allemaal veel cleaner is dan de rauwe rock'rariteiten' (ik chargeer). In die lijn zou ik dan ook wat meer leftfield hiphop (Dälek, Death Grips enzo) verwachten ipv funky De La Soul. Allemaal toffe hiphop overigens hoor, het is gewoon dat het opvalt.

goeie feedback. inspireert ook weer, naast de structurele posts van niels.

Zowel Death Grips als Dälek vind ik erg tof, maar beide hebben geen materiaal uitgebracht dat mijn top 100 benaderd (vooruit, het geweldige Praise Be the Man van Dälek komt nog aardig in de buurt, bij nader inzien). Er zijn nog wel meer rauwe dingen die dicht in de buurt van mijn favoriete honderd staan (Wu-Tang spul, vooral) maar andere tracks vind ik gewoon nog veel beter. Ik ben gewoon een hiphopliefhebber en dat moet denk ik een beetje los gezien worden van mijn liefhebberij voor wat rauwere dingen, misschien zit dat hem er puur in dat ik het belangrijk vind dat gezongen vocalen mij aanspreken - iets waar ik bij hiphop ook heel snel op afknap, slechte refreintjes - en dat is dan vaak rauwer, ofzo, vaak emotievoller wat mij betreft. Overigens zou ik de hiphop uit mijn lijst zeker niet als glad beschrijven (en met Mobb Deep en Company Flow staat er überhaupt ook gewoon rauwer spul in). Acts als Dälek en Death Grips zijn dan inderdaad nog veel harder en ongepolijster, maar ze zijn ook uniek en relatief extreem in wat ze doen.

'Enclosure in Flame', die song komt er zo meteen aan hier! En ik had al wel het vermoeden dat Mingus nog ging langskomen.

Kom maar op met die top 20, zou ik zeggen.

We duiken de top 20 in!

20. Neurosis - I Can See You
Album: The Eye of Every Storm (2004)
Genre: Singer-metalwriter

Op het album The Eye of Every Storm gaat de apocalyptische postmetalband Neurosis ineens een heel andere, veel rustigere kant op waarin de typische Neurosisriffs nog wel degelijk terug te horen zijn, maar de extremiteiten als het gaat om volume nergens worden opgezocht. Het is schitterend uitgevoerd en mijn favoriete Neurosisalbum, waar dit nummer het hoogtepunt van is. De lage gromstem van Scott Kelly vind ik echt prachtig en ontroerend in dit melancholische, rustige nummer dat zich schitterend opbouwt tot een niet veel meer dan stevige maar desondanks overdonderende climax. Tja, dit is gewoon emotie.

19. Johnny Cash - Hurt
Album: American IV: The Man Comes Around (2002)
Genre: Oudemannenhart op tafel

De beste cover ooit: al is het origineel van Nine Inch Nails gewoon schitterend, dit nummer heeft gewoon zo'n ongezond grote invloed op mij dat ik deze nog lichtjaren beter vind. Eén van de beste nummer ooit, zoals jullie hier zijn. De breekbaarheid van iemand aan het einde van zijn leven doet me gewoon ontzettend veel, dit nummer lijkt in deze uitvoering dan ook te gaan over als oude man gedeprimeerd terugkijken op je leven, wat ik heel confronterend vind. Een uitbeelding van de eindigheid van je bestaan. Zware kost, dan ook.

18. Aesop Rock - Daylight
Album: Labor Days (2001)
Genre: Abstracte poëziehop

Ik begrijp niet elk zinnetje van wat hier gezegd wordt, abstracte shizzle, maar een groot deel wel (of althans, ik heb er mijn interpratie bij) en dat deel ontroert me. Neem het refrein alleen al: "All I ever wanted was to pick apart the day, put the pieces back together my way". Dan die simpelweg ontroerende beat en de, naar mijn mening (je moet ervan houden) geniale delivery van Aesop Rock (waar ik ook weer een heleboel emotie in terughoor). Ik bedenk me dat ik dit nummer pas zo'n anderhalf jaar ken... ongelooflijk als je bedenkt hoe vaak ik hier naar geluisterd heb. En geregeld met ladingen kippenvel.

17. Nina Simone - Sinnerman
Album: Pastel Blues (1965)
Genre: Bluesjazztrip

Voor wie dacht dat ik technisch goede zang überhaupt niet kan waarderen: hier je antwoord. Simpelweg een geniale zangeres, met vrachtladingen power en passie. Een wervelend nummer dat vol zit met die twee woorden, zowel instrumentaal als vocaal - er straalt een soort tomeloze kracht van dit nummer.

16. Lisa Germano - Cry Wolf
Album: Geek the Girl (1994)
Genre: Fragiliteit in een liedje gegoten

Alles lijkt op instorten te staan in dit nummer. Zelfs het gitaarspel klinkt fragiel en breekbaar, laat staan de intieme zang. Die roept gewoon vochtige ogen en een hol gevoel op, veroorzaakt door pure ontroering. Maar ja, kijk ook waar hij staat in mijn lijst...

Na o.a. Street Spirit, Paranoid Android en progklassieker Starless met Sinnerman al zowaar vier overeenkomsten met mijn huidige bovenste 100.

Ambre staat daar overigens net buiten en Perfect Day en Hurricane hebben daar ooit gestaan.

P.S. Ook ik vind Washer het beste Slint-nummer.

Lisa Germano en dan kies je ook nog eens één van mijn favoriete nummers van d'r. Bravo Niels

Ik heb alvast nul overeenkomst met Niels, dus dat is één....40+ to follow

I Can See You, het allereerste nummer dat ik op mijn gitaar kon spelen.

De Johnny Cash-versie van Hurt blijft toch wel zo'n prachtig nummer, vooral met de clip erbij...gaat bij mij ook zeker heel hoog terugkomen (en zal niet de enige overeenkomst zijn )

Ik zet er eventjes wat tempo achter: de nummers vijftien t/m elf!

15. Tom Waits - Kentucky Avenue
Album: Blue Valentine (1978)
Genre: Pianoballad met gromstem

Ja mensen, eindelijk de allerlaatste van Tom Waits Ik vind de post-Swordfishtrombonesperiode verreweg de beste van deze man, maar toch komt mijn favoriet van daarvoor, van Blue Valentine om precies te zijn, dat vol staat met eigenzinnige, jazzy pianoballads. Het pianospel laat mij zweven, het nostalgische gevoel dat dit nummer neerzet is fenomenaal en als het strijkerstrucje waar ik het al eerder over had toegepast wordt en Waits zijn stem nog een beetje extra kracht lijkt te geven geef ik me helemaal gewonnen: wát een genot.

14. Neil Young - Ambulance Blues
Album: On the Beach (1974)
Genre: Folk-epos

Youngs emotionele meesterwerk, uitzonderlijk hoe je na de eerste gitaarklank al in de sfeer van dit nummer lijkt te zitten - knap toch hoe je met alleen een akoestische gitaar zo'n melancholische sfeer op weet te roepen. Die sfeer kenmerkt dit hele nummer, ook in de klagerige mondharmonica- en vioolstukken. Prachtige teksten ook.

13. Palace Music - Work Hard/Play Hard
Album: Viva Last Blues (1995)
Genre: Lo-fi rootsrock

Het beste werk van Will Oldham staat op Viva Last Blues, dat vlak buiten mijn top 10 bivakkeert, waarvan dit nummer dan weer mijn favoriet is. De energie en passie in de zang is zelden geëvenaard, dan maar lekker vals en met een begeleiding die wel uit elkaar lijkt te vallen.

12. Cannibal Ox - Pigeon
Album: The Cold Vein (2001)
Genre: Alternatieve, tamelijk abstracte toekomsthiphop

Ik heb helemaal niet genoeg tijd om uit te leggen waarom deze nummers allemaal zo briljant zijn, eigenlijk Ga luisteren naar de beat van El-P, hoor hoeveel er gebeurt, tegelijkertijd of in opvolging van elkaar, en geniet puur van dat kunstwerk. Dan de raps: Vast Aire is in deze vorm wat mij betreft de beste rapper ooit, zijn langzame stijl van rappen (misschien veroorzaakt doordat hij Asperger heeft) is extreem krachtig en zijn teksten simpelweg onovertroffen. Ook hier zitten in zijn stukje weer teveel quotes om op te noemen. Check het maar gewoon. Dan volgt Vordul Mega, die juist een waterval aan woorden laat horen en lastiger te volgen is, maar ook prachtige dingen laat horen. En aldoor dus die sublieme, briljante, geniale instrumentatie. Dit is mijn favoriete hiphopnummer, afkomstig van mijn favoriete hiphopalbum. Alles klopt eraan: de sfeer, de teksten, de delivery, de kracht in de beat, het algehele gevoel, de meeslependheid, de momenten waarop je een stoot kippenvel krijgt... Briljant.

11. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti)
Album: ( ) (2002)
Genre: Winterse pianopostrock

Enerzijds is deze muziek winters koud, maar toch gaat er iets van warmte uit van deze prachtige pianoklanken die een schitterend melodietje spelen dat zich blijft herhalen, terwijl de spanning zich subtiel maar zeker opbouwt door de geluidsgolven erachter en je op den duur in vervoering brengt. En dan komt dat moment waarop de hogere tonen worden gespeeld, een moment waar je simpelweg naartoe leeft, en de tranen in je ogen springen.

Geen hip-hop in de top 10, dus? Hm, ik had wel een vermoeden dat dit je favoriet binnen dat genre ging zijn.

Wederom een sterk vijftal, hoewel ik 'Ambulance Blues' niet eens het beste nummer op 'On the Beach' vind.

Daarover: ik ben benieuwd of jullie vermoedens hebben over welke artiesten of nummers in mijn top 10 staan. Iemand die wil raden?