Leuk topic...wel jammer dat het elke keer zolang duurt

80. Nils Frahm - Ambre

Een der mooiste pianostukken die ik ken. Werd meteen de eerste luisterbeurt compleet overrompeld. Ik luisterde het in de trein terwijl je in hartje winter het landschap voorbij zag schieten. En dat vind ik nog steeds de ideale tijd om het plaatje Wintermusik te luisteren. In de trein en het liefst met een witte wereld. Nils Frahm legt heel veel gevoel in dit nummer, een bepaalde tristesse zit er in dit nummer waarvan ik niet kan plaatsen of ik er nou intens gelukkig of ongelukkig van wordt. Wel weet ik dat ik naar dit nummer blijf grijpen, een soort verslaving dus. En is dat juist ook niet de tweestrijd die je bij verslavingen ervaart, intens geluk of intens ongelukkig.

79. Big L - Put It On

Van alle hiphop die er is kan ik de sfeer die in de jaren '90-hiphop het meeste waarderen. In deze jaren werd een geweldig straatbeeld geschetst met zowel beats als teksten. Met beats zoals deze in Put It On zie je je zelf ook bijna lopen door de straten van New York met een gun onder je jas.
De tekst zelf is een lekker stukje zelfverheerlijking van een van de beste rappers die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen. Het is jammer dat hij al vroeg in zijn carrière werd neergeschoten. Zo hard is het straatleven dus blijkbaar ook. Big L is een iets minder bekende versie van The Notorious B.I.G., maar eigenlijk vind ik Big L's flow nog lekkerder rollen. En in dit nummer etaleert hij dat.

78. The Beatles - Eleanor Rigby

Eleanor Rigby is mijn lievelingsnummer van de Beatles. Popperfectie vind ik het. Ik was ooit bij een concert van Racoon van Pinkpop. Optreden was niks, maar ze speelden een cover van dit nummer. Dat maakt alles goed. De viool intro is ongekend mooi. Ze geven een triest sfeertje aan een verder vrij opgewekt popnummer, maar een nummer dat over eenzaamheid gaat, is dat trieste tintje van de violen juist zeer toepasselijk.

77. Björk - Bachelorette

Ik word gewoon bijna bang van de intro van Bachelorette. Ik krijg er een gevoel bij dat ik zelf heel klein ben. Dat je in je eentje zo klein bent in de wereld dat gevaar om de hoek ligt. Maar qua sfeer vind ik dit dus wel een van de beste intro's ooit. Maar we hebben het ook nog niet over de zang van Bjork gehad. Zij is qua hoogte van de stem misschien vergelijkbaar met Kate Bush. Maar qua ijzigheid en afstandelijkheid zou Kate Bush de warme prinses zijn en Bjork juist de boze koningin. Nu past de stem van Bjork dus heel erg goed bij die toch al enge beat. Dit nummer van Bjork is creepy, maar o zo goed!

76. Kaiser Chiefs - Oh My God

Het laatste nummer uit dit rijtje is een adrenalinemonster. Kaiser Chiefs is een band die ik vooral ten tijde van Employment erg goed vond. In de rest heb ik me nog niet verdiept. Ik heb goede herinneringen aan dit nummer. Ten eerste de talloze keren dat ik op mijn kamer hierop in het rond heb gesprongen, ten tweede de epische climax op Pinkpop 2012 waar ze dit nummer als laatste speelden. En als laatste de fijne herinneringen die ik koester aan het eerste feestje dat ik samen met mijn vriendin bezocht, eerst ging alles nog een beetje ongemakkelijk met elkaar, maar na deze avond, toen we samen hebben gedanst op dit nummer was die ongemakkelijkheid wel weg. Ps: ook leuk, het flashmomentje, ik heb nog steeds dat ik het refrein inzet na het eerste couplet.

Fraai nummer van The Beatles; ook Oh My God vind ik best goed.

Eleanor Rigby schitterende McCartney song gemaakt met een beetje hulp van z'n maatjes. En niet te vergeten geweldig gearrangeerd door Sir George Martin.

Bachelorette zou wel in mijn top 20 Björk-liedjes staan, misschien wel top 10 ook

Ambre ook mijn favo track van Wintermusik btw

Nils Frahm!

Put It On

Ik zie trouwens bijzonder weinig overeenkomst tussen Big L en The Notorious B.I.G.

Zo waar drie nummers die ik ook helemaal geweldig vind. Ambre, Bachelorette en vooruit ook Eleanor Rigby zijn helemeel:

2 weken zijn om...

Toekomstige top 100-gangers, graag voortaan een ander voor laten gaan als je zelf geen tijd heb
Snoeperd??

Volgens mij heb je 2 weken. Als het je niet binnen twee weken lukt, heb je pech??

Dat was het initiële idee, maar het duurt gemiddeld wel iets langer. Na 10 maanden waren er 15 mensen geweest.

Van mij hoeft het ook echt geen twee weken te duren, vind zelf drie weken prima. Dus elke dag vijf nummers, maar dan ook wel elke dag

Ach, die twee weken-regel hebben al meerdere users aan hun laars gelapt inderdaad. Dat is mijn inziens ook niet zo erg, zolang er maar op gezette tijden wordt doorgedaan met het ontrafelen van de lijst. Het feit dat we nu al voor de tweede of derde keer Snoeperd aan de mouw moeten trekken om verder te doen, is natuurlijk wel vrij irritant.

Of hij is vergeten iemand z'n stukjes te pm'en of de persoon die z'n stukjes heeft ontvangen geeft niet thuis. Z'n laatste keer op MuMe was gisteren, dus wifi heeft ie in elk geval wel. Of wellicht nu niet meer...

Ja ik heb mijn tijd dus inderdaad compleet verkeerd ingeschat en had iemand anders voor moeten laten gaan. Ik wil hem wel graag afmaken en ik zal vanaf nu minstens 10 nummers per dag plaatsen om uiteindelijk toch binnen een nog beetje acceptabele tijd de top 100 af te krijgen.

75. Bill Withers - Ain't No Sunshine

Soul klinkt voor mij altijd wel lekker. Het is ontzettend luisterbare muziek. Maar er zijn er maar weinige zangers of zangeressen die echt mijn ziel weten te raken in het soulgenre. Bill Withers is een van die artiesten die dat wel is gelukt. Ain't No Sunshine is zo'n nummer waarbij in iedere noot die wordt gezongen wordt meegetrokken. Het nummer heeft iets slepends, waardoor het nummer de volle twee minuten blijft intrigeren. Bill Withers heeft prachtige uithalen en de violen zorgen voor kippevel.

74. Tyler the Creator - Yonkers

Culthit en een van de beste hiphopnummers van de afgelopen jaren. De eerste keren wist ik niet wat ik er mee moest, maar door de clip bleef ik het nummer luisteren (kijk vooral de clip dus). Maar doordat ik bleef luisteren gingen me de hele vette punchlines me opvallen. Er zitten er teveel gave in om op te noemen. De beat is perfect, kneiterhard en ideaal voor de aggressieve stijl van rappen van Tyler, the Creator. Tweede verse vind ik het gaafst, hij bouwt de verse geweldig op om tot een climax te komen bij z'n line over B.O.B. om daarna weer rustig te eindigen.




73. AC/DC - Touch Too Much

AC/DC is samen met de Red Hot Chili Peppers dé band van mijn jeugdfase en daarmee bedoel ik de periode van 10 tot 16 jaar ongeveer. Vrijwel alles vond ik gaaf van deze bands. Nu is dit bij AC/DC vooral nog de albums Let There Be Rock, Highway to Hell en Back in Black.
Dit nummer komt van Highway to Hell, de zwanenzang van Bon Scott.
Van alle geweldige rockers op dat album ga ik op deze nog het meeste uit mijn plaat. Het is een combinatie van ultieme catchyheid, want het refrein krijg je niet snel uit je kop. En daarnaast natuurlijk de heerlijk beukende gitaren en drums. AC/DC heeft zijn stijl nooit veranderd, maar aangezien ze tal van dit soort nummers hebben gemaakt vind ik dat helemaal niet erg.

72. Zwart Licht - Vanaf Nu

We komen weer eens bij een nederhop-nummer. Vanaf Nu is een geweldige samenwerking tussen producer Hayzee en rapper Akwasi.
Hayzee schotelt een haast dubstep-achtige beat voor met ontzettend diepe bassen. Alleen de intro kan ik al een paar keer achter elkaar opzetten. Daarnaast heb je Akwasi, die als een soort prediker zijn woordje doet. Ik hou echt van zijn stem. Hij rapt over staatsgrepen en revoluties. En als een man als Akwasi een groot publiek zou toespreken na een revolutie zou ik 'm geloven, woord voor woord. Dat komt door de grote kracht die zijn stem heeft. Ik heb periodes dat ik dit nummer wel 5 keer per dag opzet. Want als je Akwasi weer eens hoort, wil je zijn stem telkens weer horen.

71. Amy Winehouse - Back to Black

Amy Winehouse, de koningin van de moderne soul. Ze kon als geen ander de sfeer van de jaren '50 en '60 nabootsen met haar beats en rokerige stem. Het blijft jammer dat zo'n geweldige talent zich zo de vernieling in heeft geholpen. Ze had zomaar een van de grootste artiesten van deze tijd kunnen worden, nu blijft het bij twee steengoede albums (Frank is ook fantastisch). Back to Black vind ik door de trieste sfeer in het nummer nog net wat gevoeliger dan haar andere mooie nummers. Het refrein is ontzettend intens en je voelt het verdriet dat ze heeft in het nummer. Het verdriet van een zieke artiest, die volgens mij ten tijde van het succes van het gelijknamige album al ten dode was opgeschreven.

70. Roxy Music - If There Is Something

Roxy Music is een band waar ik me eigenlijk nog steeds meer in zou moeten verdiepen. Het debuutalbum vind ik bij vlagen heel erg goed. En de singles van de albums erna gaan er absoluut goed in. Absolute magnum opus van Roxy Music zal voor mij echter altijd If There Is Something blijven. Dit is echt een hele bijzondere song met de geweldigste drop ooit. Het begint als een opgewekte song met een enorm fijne melodie. Tot de drop, waardoor het hele nummer 180 graden draait en er ineens heel veel tristesse ontstaat. Daarna start een langdurig intermezzo met een heel scherp klinkend instrument dat ik niet direct kan plaatsen, maar dat ik wel erg mooi vind. If There Is Something is een groots nummer, dat telkens weer verrast.

69. The Kooks - She Moves In Her Own Way

Ik ben gewoon een groot fan van de speelsheid van de Kooks ten tijde van het eerste album. De lekkere liedjes lijken ze uit hun mouw te schudden op dat album. En die nonchalantheid van ze waardeer ik. Dat klinkt door heel hun muziek en geeft ook de zomerse feeling aan de muziek van de Kooks. Met zijn geweldige stem tovert de zanger de ene na de andere mooie zanglijn uit zijn hoge hoed. She Moves In Her Own Way valt echt in de categorie van 'perfecte popliedjes' en heeft in deze top 100 net gewonnen van dat andere ook al zo prachtige liedje van ze: Ooh La.

68. Red Hot Chili Peppers - Can't Stop

In het vorige rijtje stond AC/DC, nu is het tijd voor die andere favoriet uit mijn jeugd: De Red Hot Chili Peppers. De liefde begon met een ander nummer die nog aan bod gaat komen in deze top 100. Maar al snel ontdekte ik de hele discografie van de rode pepers en eigenlijk vond ik een periode lang alles van ze leuk. Nu is er ook ruimte gekomen voor kritiek. Niet alles kan ik meer waarderen en sommige albums zijn eigenlijk net wat te lang. En toch zet ik de albums nog steeds graag op. Vooral de latere albums luisteren gewoon heel fijn weg. Met af en toe een groot hoogtepunt. By the Way vind ik over de gehele lijn sowieso een van hun meest constante albums, en ergens in het midden kom je dan deze geweldenaar tegen: Can't Stop. Het begint met een monsterlijk intro, waar de drums een grote spanning opbouwen, waarna vervolgens John Frusciante met een onwaarschijnlijke lekker riff komt. Daarna volgt een heel mooi popnummer, waar de Peppers zich sinds Californication een echte meester in toonde. Vooral de harmonieën in dit nummer zijn hemels.




67. Fleet Foxes - Mykonos

Een paar jaar geleden toen ik op een ochtend in de Volkskrant keek, werd daar een cd-box gepresenteerd van het label Bella Union. Daarin zaten de volgende albums: Beach House - Devotion, Andrew Bird - Noble Beast, Midlake - Trials of Van Occupanther, The Low Anthem - Charlie Darwin en Fleet Foxes. Ik heb hem gewoon op de gok gekocht. De score: Fleet Foxes en Van Occupanther zijn uitgegroeid tot favoriete albums, de andere drie zijn ook prima. Niet slecht dus. Het mooiste nummer van de Fleet Foxes staat echter niet op beide albums, maar op de Sun Giant EP.
De Fleet Foxes hebben goed afgekeken bij de Beach Boys. Maar toch zetten ze een andere geluid neer. Waar ik bij de Beach Boys toch aan de zon denk, denk ik bij Fleet Foxes vooral aan de middeleeuwen. Dat komt ook een beetje door de covers van de albums, die door hun plaatje al snel die sfeer meegeven aan de muziek. Mykonos is gewoon volgens het standaard recept van de Fleet Foxes, maar de zanglijnen en harmonieën zijn nog net wat perfecter als in andere nummers van ze. Het is nog altijd een droom om deze mannen live te gaan zien, maar zodra ze hun derde album uit gaan brengen ga ik daar zeker werk van maken.

66. Eels - Mental

De Eels moeten een ontzettend interessante discografie hebben, maar toch grijp ik altijd weer terug naar hun debuut. Want daar staan voor mij eenmaal de meeste goede tracks op. Not Ready Yet, Novacaine For the Soul en Rags to Rags, allemaal heerlijk. Een track die me pas later ging opvallen was Mental. Op het eerste gehoor vond ik het een net wat te harde rocker, die niet paste bij de toch wat poppier nummers van de rest van de cd.
Nu is het mijn favoriet geworden. Het is een nummer met net wat meer emotie dan de rest van de cd. In dit nummer lijkt mr. E wel een gefrustreerde paranoia die niet begrepen wordt. De zinnen 'they say i'm mental but I'm just confused' gaan door merg en been. Niet zomaar een rockers dus maar ook een hele brok emotie.

65. Led Zeppelin - Whole Lotta Love

Whole Lotta Love valt in de categorie 'beste riffs ooit'. Led Zeppelin II vind ik tot nu toe het beste album van Led Zep vanwege de vuige sound en de monumentale riffs die erop staan. Hoogtepunt heb je wel meteen gehad als het eerste nummer Whole Lotta Love heet.
De riff en daarnaast de heerlijke krijsstem van Robert Plant maken van Whole Lotta Love een van de beste rocknummers aller tijden. Ook mooi zijn de gitaarslides die vaak tevoorschijn komen in het nummer en het muzikale intermezzo mag er ook zijn, vooral wanneer de riff na dat intermezzo op een ontzettend gave manier weer opduikt.

64. Jiggy Djé - Regen Op Warm Asfalt

Nederhop op zijn subtielste manier. Waar Opgezwolle en heel veel anderen juist een wat hardere sound hebben kiest Jiggy Djé in dit nummer voor heel veel rust.
De beat hypnotiseert en lijkt de titel uit te beelden. De beat klinkt namelijk echt alsof je de regen voelt plonzen, maar tegelijkertijd klinkt de beat ook heel zwoel. Een mooie beat voor een erg mooie titel. Daarnaast is Jiggy Djé een koning in het zetten van mooie lines, ik heb er eentje uitgekozen die ik even met jullie wil delen: "Bezorg mezelf een kop koffie, schop m'n sloffen uit
Zoek een tof kloffie uit en slof naar buiten"




63. Queens of the Stone Age - Song for the Dead

Song For the Dead is een hypnotiserend nummer. Het heeft ontzettend vage ritmes, maar tegelijkertijd beukt het ook ontzettend hard. Daarnaast heeft het die bezwerend samenzang op de achtergrond, wat ook een extra dimensie aan het nummer geeft. Wat dat betreft lijkt Song for the Dead een beetje geïnspireerd op de shoegaze, het heeft dan wel niet de muren van geluid, maar wel het dromerige dat vele shoegaze bands ook hebben. Ook kan ik de geweldige intro niet ongenoemd laten, met de introductie van de riff en de lekkere drumroffels van het begin.

62. DJ Shadow - Stem/Long Stem

Ongelooflijk wat voor moois je met samples in elkaar kunt zetten. Stem/Long Stem is een 9 minuten lang durend episch stuk met een ongekend mooie productie. Ik zet het album Entroducing altijd op als ik even helemaal niks te doen heb en aan m'n hoofd heb. Zodat je je helemaal kan laten onderdompelen in de muziek. Als dit nummer ergens in het midden van de cd start ben ik al zover in trance dat dit nummer alleen maar harder binnenkomt. Het is een ontzettend gaaf stuk met opbouwen en climaxen waar je u tegen moet zeggen.

61. Joy Division - The Eternal

Het einde van Closer moet wel een van de beste stukken muziek zijn die ooit op plaat zijn gezet. Het drieluik Twenty Four Hours/The Eternal/Decades is de beste zwanenzang die je kan bedenken. Het zou het laatste album zijn voor Ian Curtis. En het lijkt bijna of de dood al doorklinkt in deze nummers. Zwartgalliger dan dit krijg je het niet vaak. En toch trekt de muziek je intens aan. Het is meeslepend, spannend en toch ook vol schoonheid. Ten eerste heb je in The Eternal (voor mij het beste van het drieluik) de diepe basmelodie waar iedere tokkel als een bom inslaat, dat combineert goed met de ontzettend fragiele pianomelodie. Het nummer klinkt ontzettend breekbaar, en dat is ook wat mij zo raakt in dit nummer.

Stern/ longstern

Prachtig nummer inderdaad.

The Eternal!

60. Dusty Springfield - Son of a Preacher Man

Van alle soulzangeressen bevalt mij de blanke Dusty Springfield mijn stiekem gewoon het beste. Betoverend is ze met haar zoete stem. Haar muziek ademt een bepaalde onschuldigheid, van een nog jong meisje. Dit liedje is daar zo'n uitstekend voorbeeld van, een liefdesliedje over haar verliefdheid op de zoon van een priester. Dat mag vast niet, maar Dusty klinkt zo onschuldig dat je het haar niet kwalijk kan nemen. Son of A Preacher Man is gewoon een onweerstaanbaar nummer en het hoogtepunt van haar meesterwerk Dusty In Memphis.

59. Zo Moeilijk - Nijmeegse Modo

Een echte Nijmegenaar ben ik niet. Maar ik zie mezelf toch wel als een deel Nijmegenaar. Zeker sinds mijn vriendin die in Nijmegen woont me ook wel eens meeneemt naar het leuke popcircuit dat Nijmegen heeft. Door haar al genoeg leuke dingen gezien, ook de wat kleinere dingetjes waar ik normaal gesproken niet heen zou gaan. Van hiphop houdt ze absoluut niet. Zelfs niet van deze Nijmeegse knapen. Deze rappers hebben een typisch Nijmeegs accent dat wel eventjes wennen is, maar wat vind ik het lekker klinken. In Nijmeegse Modo past de dirty flow van deze rappers het beste. Ze spitten de ene na de ander lijn vol zelfverheerlijking en Nijmegen-verheerlijking. Maar van mij mag het als je ieder zinnetje zo heerlijk er uit weet te persen.

58. Cannonball Adderley - Autumn Leaves

Het enige jazz-nummer in mijn lijst, kan ik jullie alvast vertellen. Jazz is zeker een genre dat me het afgelopen jaar ontzettend is gaan boeien. De wereld van de jazz is heel groot en ik moet nog heel veel ontdekken. Maar ik ga de goede kant op, jazz-artiesten die de lijst net niet gered hebben zijn Keith Jarrett, Charles Mingus en Ornette Coleman.
Maar deze Cannonball Adderley dus wel. Dit nummer stamt van mijn favoriete jazzalbum Somethin' Else. Cannonball Adderley wordt daar geholpen door een sterrenbezetting met onder andere Miles Davis en Art Blakey. Samen maakten ze een plaat die swingt maar ook ontroerd. Vooral dit nummer vind ik ontzettend gevoelig. Ik kan niet zo goed uitleggen wat jazz nou zo mooi maakt, maar bij dit nummer is het simpel. Iedere noot die uit elk willekeurig instrument wordt geperst op dit nummer raakt mij. Luister bijvoorbeeld eens de drop na ongeveer vijftig seconden. Zo ontzettend mooi!

57. Arcade Fire - We Exist

Ik behoor tot de groep die wel behoorlijk lyrisch is over Reflektor. Een bepaalde groep vind dat de emotie weg is. Misschien hebben ze wel gedeeltelijk gelijk, maar ik ben zelf gewoon ontzettend tevreden met de ontzettend muzikale plaat die we wel voorgeschoteld krijgen. Ieder nummer klinkt weer anders en is een feest op zich. De eerste plaatkant vooral vind ik echt briljant, een van de beste cd's ooit mits er niet nog een cd bij zat.
Favoriet is het swingende We Exist. Bij de baslijn in dit nummer moet ik denken aan Michael Jackson en zijn opzwepende nummers als Billie Jean en Beat It. Ik vind dit gewoon een heel cool nummer met geweldige zanglijnen die steeds weer verrassen.




56. AC/DC - Whole Lotta Rosie

De tweede keer AC/DC in deze lijst. En nu met de standaard gigaklassieker van ze. En tja, ik kan er ook niet veel meer van maken dat ik het gewoon ook een klassieker vind. Op Let There Be Rock klinkt AC/DC het ruigst van alle albums die ze hebben uitgebracht. Het rommelt en het knarst. Maar vaak vind ik dat juist de beste rocksound. Na op Let There Be Rock al 7 ongekende beukers voor de kiezen te hebben gehad, krijg je dit nummer nog. De laatste energie die je nog hebt, komt nog 1 keer tot uiting in Whole Lotta Rosie. Je stem is ondertussen al schor, maar je blijft meeschreeuwen. Bon Scott levert hier het bewijs een van de beste rockzangers ooit te zijn, hij heeft natuurlijk een typische rockstem, maar tegelijkertijd ook zoveel soul en blues in zijn stem. Heel knap.

55. The Cure - A Forest

A Forest is de grootste hit van The Cure. En dat is best knap voor een nummer met zo weinig hitpotentie. Ik vond het in ieder geval alles behalve catchy en liep de eerste jaren dan ook veel meer weg met andere singles en Disintegration. Maar de tijd heeft dit nummer goed gedaan, nu knal ik dit nummer graag zo hard mogelijk uit de speakers. Ondanks de rustige toon van de nummer en het kale van het nummer, is het heel meeslepend en krachtig. Dan heeft zo'n nummer als dit niet eens een echte climax nodig, het is al spannend genoeg geweest.

54. Portishead - The Rip

Het optreden van Portishead dat ik vorig jaar op Best Kept Secret bijwoonde moet haast wel een van de beste dingen zijn die ik ooit heb gezien. Een uur lang met open mond gestaan. Niet van de zangeres trouwens, die viel qua uiterlijk tegen, aangezien ik een jongere vrouw verwachtte. Maar de muziek was geniaal. The Rip is samen met Machine Gun mijn favoriete nummer van ze. Maar omdat ik eigenlijk bij Machine Gun vooral het einde gruwelijk vind, heb ik toch voor The Rip gekozen die in zijn gehele lengte spannend en mooi is. Het moment met die subtiele aanzwelling in de muziek, daar kan ik wel van janken, zo mooi.

53. Spinvis - Aan de Oevers van de Tijd

Tijd voor een tweede keer Spinvis, nu in een heel andere vorm. Van sommige nummers van Spinvis wordt je nou niet bepaald vrolijk, zoals bij Voor Ik Vergeet, maar ook deze is tekstueel erg ontroerend. Dit nummer is een en al melangolie. Ik luister dit nummer als ik me eenzaam voel, dan heb ik behoefte aan zulke nummers. Ik kan nooit helemaal mijn vinger leggen op de teksten van Spinvis, maar dat vind ik juist ook zo mooi, het laat je vrij aan interpretatie en zo kan ik het op mijn eigen manier waarderen.

52. Opgezwolle - De Volle

Dit is het doorbraaknummer van Opgezwolle. In de wachtrijen van de legendarische Buitenwesten tour werden de ja, ja ja's van dit nummer al uitgebreid gezongen. En dan moest het concert nog beginnen. Want de ja's uit dit nummer zijn het enige wat echt mee te zingen is, voor de rest zijn het onnavolgbare verses vol met hele knappe rijm. Sticks en Rico wisselen elkaar uitstekend af, de teksten gaan helemaal nergens over en het lijkt vooral om klank te gaan. Maar juist die klanken zijn ontzettend verslavend.

51. Elbow - Grounds For Divorce

Een van de meest atypische Elbow-nummer vind ik het beste. Je hebt aan de ene kant de schoonheid in de productie en de zang van Guy Harvey. Maar aan de andere kant rockt het ook flink. Een combinatie die me telkens weer fascineert. Dit is heel makkelijk met een voorbeeld te illustreren, eerst heb je het prachtig gezongen stukje 'There's a hole in my neighbourhood
Down which of late I cannot help but fall', waarna de elektrische gitaren er keihard in komen beuken. Heel knap nummer.

Grounds For Divorce is misschien ook wel mijn favoriet van Elbow. Alhoewel ik With Love van het Build A Rocket Boys-album ook fantastisch vind (over atypische favorieten gesproken).

Hoe dan ook, fijn dat de schwung weer teruggekeerd is in dit topic

50. The National - Brainy

We duiken de top 50 in, en wel met dit nummer van The National, afkomstig van hun erg sfeervolle album Boxer. Boxer is een heel goed geproduceerde plaat die de sfeer die de cover weergeeft perfect omvat. Brainy is een kippevelnummer eerst klas, door een subtiele verandering van de zanglijn van Matt Berninger waardoor zijn zinnen ineens je ziel binnendringen. Het gaat natuurlijk om dit zinnetje: "You're the tall kingdom I surround, think I better follow you around".
Het knappe van The National vind ik dat ze ieder album weer een compleet andere sfeer neer te zetten, maar toch als The National klinken op ieder album. Op dit album is de productie wat stoffiger, alsof het is opgenomen in een donkere kroeg. Dat zorgt voor de warme sound in ieder nummer op Boxer, en dit nummer heeft dan ook nog eens van die ontzettend kippevelzinnetjes.

49. The White Stripes - Seven Nation Army

Dit is al een grote liefde van me sinds ik weet niet hoe lang. Met Seven Nation Army leerde ik de Stripes kennen en hoe goed ik de albums ook vind, dit nummer ben ik altijd het beste blijven vinden (of het moet het recente titelnummer Lazaretto zijn die Seven Nation Army qua niveau kan benaderen). Maar voorlopig is Seven Nation Army met misschien wel de bekendste riff ooit favoriet. Maar wat ik juist zo goed aan dit nummer vind is hoe hij deze riff steeds opbouwt tot een mooie climax. En dat doet hij drie keer. En dan ben ik voldaan. En heb ik er weer een luisterbeurt opzitten van een nummer dat ik toch al honderden keren moet hebben gehoord in mijn leven.




48. Eminem - Till I Collapse

Wat Eminem de laatste jaren heeft uitgebracht is natuurlijk zwaar onder de maat (op een enkel nummertje na als Berzerk). Hij wil te geforceerd klinken zoals hij ooit klonk in zijn jonge jaren. Maar waar zijn ongekende rapskills toen vanzelf leken te gaan, moet hij het nu forceren, wat op zijn zachtst gezegd gewoon erg klote klinkt.
Maar goed, gelukkig hebben we altijd zijn eerste drie albums nog. Met klasbakken als dit nummer. In Til I Collapse is de opbouw naar het refrein zo ontzettend gruwelijk, dat het refrein stiekem een beetje tegenvalt. Dat komt omdat er in de coupletten naar zoiets groots wordt opgebouwd, dat je de climax er eigenlijk niet tegen op kan boksen. De spanning wordt met een handclapbeat subtiel opgebouwd en op gegeven is die spanning vrijwel niet meer te houden. Hoe dan ook, geweldig nummer. De beste van Eminem voor mij.

47. Duffy - Stepping Stone

De waardering voor dit nummer stamt nog uit de tijd dat ik van dit soort zangeresjes hield. Inmiddels verguis ik er een deel van, maar zangeressen als Duffy, Amy WInehouse, Dido en Katie Melua hebben de tand des tijds doorstaan. En er komen nu nog steeds van die zangeresjes bij. Lana Del Rey bijvoorbeeld, die met Ultraviolence mijn favoriete album uit 2014 tot nu toe uitbracht.
Afijn, Duffy dus. Daar hebben we lang niks meer van gehoord, maar het debuut Rockferry blijft staan als een huis. Op dat album staat een mooie mix van swingende nummers en de meer gevoelige. En gevoelig is Duffy op dit nummer absoluut. Pracht van een pianobeat en de boodschap die ze heeft voor haar vriend brengt ze met ontzettend veel verve.

46. Counting Crows - Round Here

Hij stond ook al in de top 100 van Don Cappuccino. Ik aap hem lekker na. Een heel mooi nummer met een zwaar beladen thema: zelfmoord. Wat ik zelf zo mooi vind aan dit nummer is de knik in de stem van de zanger, waardoor de tekst nog harder aankomt. Daarnaast natuurlijk de briljante opbouw en de tranentrekkende climax op het einde.

Ik gok dat je de synthesizer bedoeld. Het lijkt een beetje op dat ding dat The Who gebruikt heeft bij Won't Get Fooled Again.

edit:
Wikipedia zegt dat het dit is: EMS VCS 3 - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Brainy en A Forest, altijd goed

Je dacht dat Beth die debuutplaat van 20 jaar geleden op haar 10e in had gezongen ofzo?

Ik vind Beth eigenlijk nog steeds erg knap (was ook op BKS en paar weken terug mocht ik ze weer zien op Lowlands).

45. Red Hod Chili Peppers - Dani California

Met dit nummer is mijn liefde voor de Red Hot Chili Peppers begonnen. Ik weet het nog goed, ik keek met mijn vader naar Top of the Pops keek, jammer trouwens dat dat programma er nu niet meer is. Daar stonden de RHCP, met hun nieuwe single. Mijn vader zat ernaast en vond het helemaal niks. En ik, ik vond het geweldig. Nu is mijn vader ook wel iemand die als de muziek maar iets te hard gaat het al herrie vind. Maar ik was gefascineerd, en zo ging het balletje rollen. Met Stadium Arcadium voorop, een hele tijd van mijn leven mijn favoriete album geweest.
Elke keer als je die lange zit van 28 nummers opzet start het feest met Dani California, in Dani California zijn de coupletten enorm swingend, waar het refrein juist als een malle rockt. Een combinatie die ik bijzonder mag. En ik zou zeggen, kijk vooral de clip hieronder, want die is echt geweldig.




44. Wilco - Jesus, Etc

Wilco is een van de beste bands van het nieuwe decennium. Ze hebben een zeer constante discografie waarmee je jaren ontdekplezier hebt. Ik ben nog niet heel ver, maar Summerteeth, Sky Blue Sky en Yankee Hotel Foxtrot gaan er in als warme broodjes.
Het enige waar het Wilco een beetje aan ontbreekt is een hit, ze blijven namelijk nu vooral bekend in bepaalde kringen. Want Jesus Etc. is dan wel hun grootste hit, maar catchy is het niet.
Het is vooral bizar mooi. Het begin van dit nummer geeft de rillingen, dat komt natuurlijk door dat vioolloopje. Het hele nummer is erg fragiel, en dat is de magie van Jesus Etc.. Het is echte fluisterpop, die na een paar keer luisteren je hoofd binnenkruipt en daar nooit meer uit gaat.

43. Interpol - Obstacle 1

Geen Leif Erikson, wat voor mijn gevoel bij de meeste Interpol-fans de favoriet is, maar juist Obstacle 1. Ik ben dan ook geen echte Interpol-fan, ik loop wel weg met het debuutalbum, hoewel dat ook even duurde, maar de andere albums gaan er nog niet in. Ik twijfel ook nog steeds of ik het nieuwe album ga luisteren, omdat ik de eerste single wel goed te pruimen vind. Obstacle 1 vind ik absoluut ver boven al het andere Interpol-materiaal uitsteken. Ik had gehoopt dat de rest ook nog naar het niveau van dit nummer zou toegroeien, maar helaas. In Obstacle 1 zit een heel erg stuwend ritme, het raast voorbij als een sneltrein. Het maakt niet uit of je naar het couplet of refrein luistert, alles gaat op een ongenadig hard tempo. De zang van Banks hier komt op de een of andere manier ook nog eens extra hard binnen, waar hij op andere nummers van ze gewoon een mooie stem heeft, weet hij in dit nummer met ieder woord de gevoelige snaar bij mij te raken.
42. Dr. Dre feat Snoop Dogg - Still D.R.E.

Ja, ja, deze klasbak van een hiphopsong moet er natuurlijk wel in. Eigenlijk is het album The Chronic qua sfeer leuker, maar ik vind de beats op 2001 gewoon beter. Stuk voor stuk geniaal geproduceerd. Still D.R.E. leent zich voor ieder feestje, maar ook als je even zin hebt om een lekker nummertje mee te rappen als je van de bushalte naar je huis loopt, wat ook precies de lengte van dit nummer is. Dr. Dre spit erg fijne lines, ik kan hem goed waarderen op dit nummer, waar hij niet ieder nummer even interessant is. En met Snoop Dogg wordt toch nog een vleugje G-Funk toegevoegd in het refrein.

41. Coldplay - Spies

Ook Coldplay mag in mijn top 100 staan. Het debuut is, ondanks dat ze als band nog wel eens verguisd worden, naar mijn mening nog altijd een klassieker waar critici en het mainstream publiek hand in hand naar buiten kunnen lopen. Ik hou van de pianopop op dat album, hier klinkt Coldplay nog echt breekbaar en klein, wat ze ook waren voordat ze hun debuut uitbrachten. Later, na het ongekende succes van dit debuut, werd het geluid meteen grootster, wat uiteindelijk uitmondde in het gedrocht Mylo Xyloto. Coldplay kan het nog steeds, mooie perfecte popliedjes maken, maar ze zijn schaarser geworden. En op dit album staat het er vol mee. Met Spies als mijn favoriet. Vooral de zinnen van het refrein, daar kan ik denk ik nooit genoeg van krijgen.