Excuses voor het hoge nederhopgehalte in dit rijtje.

40. Opgezwolle feat Bert Vrielink - Park

Opgezwolle maakte op de eerste albums vooral echte knallers, voor echt rustige nummers (op Rustug na) was niet veel ruimte. Op Eigen Wereld toont vooral producer Delic hoe veelzijdig de groep eigenlijk is. Er zit een prachtige afwisseling in de nummers. Het album eindigt met het zeer melancholische Park. Dit is een nummer over de jeugd van beide rappers en de streken die ze uithaalden. Ik herkende er ook dingen van mezelf in. In de 1e tot en met de 3e klas had ik hele gezellige vrienden, maar we waren geen lieverdjes, om het zo maar even te zeggen. Ik spreek ze nu niet meer en ben nu gestopt met alles waar ik toen wel mee experimenteerde. Maar volgens mij ben ik echt niet de enige die dat weleens deed in zijn jeugdtijd.
Park gaat daar dus over en ik kan het nummer daarom erg waarderen. Ten tweede kan ik genieten van de weergaloze beat van Delic, een pareltje en een van de mooiste beats die hij ooit produceerde. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vocalen van Bert Vrielink die zeker ook een vermelding verdienen. Chapeau!

39. Sticks & Delic - Spaanse Vlieg

De artiesten van dit nummer zijn een beetje misleidend. Het album is van Sticks en Delic, maar dit nummer is juist geproduceerd door A.R.T.. Hij heeft dan ook een heel andere stijl, maar qua geluid van de beat past het ook wel bij de stijl van Delic. Echter heeft Delic in zijn nummer vaak veel switches in zijn beat, terwijl A.R.T. amper verandert en in dit nummer bijvoorbeeld gewoon de beat laat doorratelen zonder veranderingen. En juist dat is de kracht van dit nummer, de beat geeft het tempo aan, en Sticks is een persoon die daar wel raadt mee weet. Hij verkondigt z'n boodschap in een paar heerlijke verses en het refrein is een juweeltje. Ook dit nummer stamt uit de tijd van de 1e tot de 3e klas, het album Fakkelteit stond eigenlijk altijd op en nummers als deze werden woord voor woord meegerapt. Goede herinneringen.




38. The Microphones - I Want Wind to Blow

Een tijdje lang wilde ik alleen nog naar lo-fi platen luisteren. En zodoende heb ik pareltjes als dit nummer ontdekt. De Microphones maken muziek die een combinatie is van folk en noise. En in dit nummer gaat die combinatie door merg en been. Een heel indrukwekkend nummer dat zich telkens weer opbouwt naar nog iets groter. Om in een geweldig noisy einde te eindigen. Het gitaarriffje maakt het nummer erg goed, daar kunnen ze erg veel mee in dit nummer, en daar overheen gaat dan die fragiele stem van de zanger. De Microphones is een fantastische band, want dit is zeker niet hun enige fraaie nummer, maar wel mijn kennismaking met ze en daardoor heeft dit nummer toch wel de meeste waarde voor me.

37. The Cure - Just Like Heaven

The Cure is in korte tijd uitgegroeid tot een favoriet bandje van me. Vorig jaar stond er één enkel nummer van ze in mijn top 250 (ik maak ieder jaar een top 250, maar heb voor deze de beste 100 genomen en 1 nummer per album gehanteerd), dit jaar staan ze er al met 7 nummers in, waarvan 3 in deze top 100. Just Like Heaven is een van die uitstekende liefdesliedjes die Robert Smith kon schreven, het is ook niet gek dat ik juist echt fan werd van de band toen ik best ernstig verliefd was. The Cure heeft daarentegen natuurlijk ook z'n donkere kant maar Disintegration staat in mijn top 10 albums dus die kan ik ook waarderen.
Just Like Heaven vind ik een heel zweverig nummer, echt zo'n nummertje waar je spontaan gelukkig van wordt. En het refreintje is echt 24-karaats goud, zo'n refreintje die je alleen in perfecte popnummers hoort.

36. Fresku - Twijfel

Ik zei het al in het voorwoord, veel nederhop in dit rijtje. Gelukkig voor de niet-hiphop fans komt er nog maar één nederlandstalig hiphopnummer na deze van de Eindhovense Fresku. Fresku kan raptechnisch wat mij betreft niet tippen aan Rico en Sticks, maar in dit nummer komt hij wel verdacht veel in de buurt. Hoewel zijn stijl natuurlijk ook niet te vergelijken met bovengenoemde. Fresku is veel directer en focust meer op inhoud, waar Rico en Sticks meer op de rijmschema lijken te letten. Fresku propt z'n zinnen dan ook vaak vol inhoud. In Twijfel geeft Fresku zich op een geweldige manier bloot. Hij begint in de intro met dat hij heel gelukkig is met z'n leven, maar al snel slaat de hele sfeer om. Hij is juist totaal niet gelukkig en al zijn problemen komen daarna voorbij. Van z'n huilende moeder tot z'n ex-vrouw. En dat alles ondergedompeld in een stuwende donkere beat die zijn twijfels nog eens extra benadrukt.

De beat van Park is zeker geweldig, Twijfel is geweldig gevoelig en Spaanse Vlieg is ook niks mis mee.
Goede Nederhop keuzes

Fresku is een held.

Leuke lijst! Mooi dat je Spies er in hebt staan, vind ik ook het beste nummer van Coldplay.

Park!

Fantastisch sfeervol nummer, heerlijke tekst ook. "Iedereen heeft dat soort streken als ie jong is, kwajongens regelen het even in een paar secondes" - fantastisch hoe dat loopt.

Überhaupt een leuke lijst.

35. The Shins - Saint Simon

Saint Simon valt in de categorie perfecte popliedjes. De productie, het refrein, de coupletten, alles klopt. De Shins hebben sowieso een erg mooi geluid, dat de jaren '60 met de moderne tijd combineert. Het is namelijk zeer gepolijst, maar toch ook weer het geluid van bandjes als de Zombies en de Beatles. Dit nummer van de Shins vind ik toch wel het beste uit hun oeuvre. Dit liedje is ontzettend aanstekelijk en daarnaast ook pure schoonheid. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer de mooiste la la la's heeft ooit op plaat gezet. Luister maar!

34. Kanye West - Power

Power, ik weet nog dat het in de zomer werd uitgebracht en dat ik het echt een klotenummer vond. Het klonk nergens naar, ik vond de verschillende lagen in het nummer niet bij elkaar passen. Wat is het dan ook raar, dat wanneer het op een album staat ineens volledig landt bij heel veel mensen. Power is briljant met een geweldige hook geleend van King Crimson. Dit nummer verrast je telkens weer omdat het zo vaak veranderd, en dat is erg knap gedaan in een nummer van slechts een paar minuutjes. Kanye West is een genie en voor mij een der beste artiesten zo niet beste artiest van de 21e eeuw.

33. The Strokes - Someday

Is This It staat op de 2e plaats in mijn top 10. Het is toeval dat twee albums uit de post-punk revival de eerste plekken van mijn top 10 bezetten. De Strokes begonnen die revival, en zijn naar mijn mening slechts één keer overtroffen door een andere band. De Strokes brachten een schitterend geluid de wereld in. Puntig en strak, maar toch ook gewoon een beetje rommelig. En dan is er die magische combinatie met Julian Casablancas, met z'n fantastische nonchalante kraakstem. Beide aspecten zorgen voor een van de beste debuutalbums ooit, waarmee ze een grote invloed zouden oefenen op het latere decennium. Heel Is This It staat vol met pareltjes als Someday, maar deze is net de beste voor mij.

32. Typhoon - Vlieger

Het laatste nederhopnummer in deze lijst komt van Typhoon. Tussen Licht en Lucht is een ontzettend knap album, waar hij met veel van zijn teksten zich een echte dichter toont. Voor de tekst van Vlieger maak ik de grootste buiging. Alleen al de geweldige metafoor van de titel en het refrein, een vlieger. Je wilt je geliefde wel vasthouden, maar af en toe moet je die persoon ook ruimte geven voor z'n eigen dingen. Het nummer wordt gedragen door een tergend mooie beat, die heel scherp klinkt en daardoor extra focus legt op de zwaarbeladen tekst.

31. Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat

Het eerste jaar dat ik mijn MuMeladder rangschikte zette ik dit op nummertje 32 neer, ik kon er totaal niks mis mee. Zelfs The Unforgettable Fire van U2 vond ik nog beter. Het laatste jaar stond dit nummer echter op 3 in mijn eindlijst. Dus zo kan het gaan. The Mercy Seat is een heel stuwend nummer met een heel snel tempo. Maar juist daardoor heeft dit nummer een grote meeslependheid. Nick Cave is ook een man van de mooie ballades, maar dit nummer werd terecht een van zijn bekendste nummer, een heerlijk nummer met heel veel emotie.

Ik zit in een verloren uurtje wat nummers uit deze lijst te beluisteren. Op mijn lange niet echt bestaande lijst ooit-nog-eens-to-do's stond ook bestelling van Portisheads derde. Na herbeluistering van The Rip heb ik daar maar eens werk van gemaakt.

Dat zou wel eens goed kunnen. Net als Power ook een kandidaat voor mijn top 100.

30. Radiohead - Reckoner

Radiohead, een band die iedereen goed lijkt te vinden. Zeker hier op Musicmeter. Dat is natuurlijk ook helemaal terecht. Dit is echt een hele bijzondere band die een rijk en gevarieerd oeuvre heeft. Dit nummer stamt van In Rainbows, inmiddels na OK Computer hun populairste plaat hier op Musicmeter. Zelf vind ik het een album met grote pieken, alleen helaas een paar dalen, waardoor het niet de 'allemaal goed'-factor die platen als King of Limbs, Kid A en OK Computer wel hebben.
Maar het bevat wel een paar echte pareltjes, zoals deze Reckoner. Alleen het kippevelgevende riffje maakt dit nummer al, dat is eigenlijk al driekwart van het nummer. Maar de vocalen van Thom Yorke zijn ook erg goed, maar dat zijn we van hem gewend.

29. Atmosphere - The Waitress

The Waitress is het nummer waarmee ik Atmosphere leerde kennen en het is samen met Puppets, ander mooi nummer op het album, altijd mijn favoriet van ze gebleven. The Waitress heeft een geniale beat, dat fluitje is ontzettend aanstekelijk en combineert prachtig met de pianobeat. Verder vind ik Slug op dit nummer uitstekend, wat op de latere albums nogal eens parten speelt is Slug op When Life Gives You Lemons wel heel scherp en goed. En de tekst is heel boeiend, met zo'n bekende switch op het einde wat Slug wel vaker doet.

28. AC/DC - Hells Bells

Back In Black is denk ik wel de bekendste comeback van een band ooit. Iedereen had AC/DC wel afgeschreven na de dood van Bon Scott, maar ze vonden in Brian Johnson een degelijke nieuwe zanger en brachten daarna een wereldplaat uit die een van de best verkopende platen ooit is geworden. Het album begint bij Hells Bells. In dit nummer lijk je de geest van Bon Scott nog te voelen. Het luiden van de klokken lijkt het einde van de begrafenis van Bon Scott voor te stellen, waarna de AC/DC leden tegen elkaar zeiden, we moeten verder, om er vervolgens met een kneiterharde riff in te knallen. Het nummer bouwt zich geweldig op en vervolgens maken we kennis met Brian Johnson, die een wat schellere stem heeft dan Bon Scott, maar oh wat klinkt dat geweldig in dit nummer. Ik kan niet anders dan dit heel lelijk meeschreeuwen.

27. GZA - 4th Chamber

De leden van de Wu-Tang Clan zijn de koningen van de hiphop voor mij. Wat zij allemaal wel niet uitgebracht hebben met z'n negenen is ongekend. Je mag gerust van een imperium spreken. Dit solonummer van GZA is dus ook niet echt een solonummer, want Ghostface Killah, Killah Priest en RZA doen ook hun woordje. Vooral de tweede zet een geweldige verse neer. Een van mijn favoriete verses. Verder wil ik vermelden dat de beat met die syntesizer echt heel erg ziek is, en het moment dat de beat erin klapt aan het begin geeft energie voor tien. GZA eindigt het nummer daarna ook perfect, dat kan hij als geen ander met zijn rustige stijl van rappen. Een der grootste hiphopklassiekers.

26. Oasis - Don't Look Back In Anger

Een band als Pulp bevalt mij in de britpop toch beter, maar Oasis had met dit nummer een schot in de roos. Niet eens hun bekendste, maar voor mij duidelijk hun magnum opus. Meezingbaarheid en emotie gaan hand in hand. Dat is ook wel te merken in het ontzettend gave live-filmpje dat hier beneden staat. Woord voor woord meezingen. Dat doe ik zelf namelijk ook altijd zodra ik dit nummer hoort. Het nummer heeft er ook nog eens een bepaald laagje melancholie over zich heen dat het verder afmaakt.
PS: erg mooi moment: Noel Gallagher zegt: Feel free to join me on the chorus, vervolgens zet hij het nummer in en wordt vanaf het eerste woord keihard meegezongen. Goed publiek, die argentijnen!

Een dikke pluim van tante vleertje voor de nummer 31.

25. Angus & Julia Stone - Yellow Brick Road

Angus & Julia Stone maken gewoon hele chille muziek, hun muziek luistert lekker weg en is ook nog eens afwisselend door de verschillende vocalen. Maar hun nummer Yellow Brick Road heeft toch wat extra's voor mij. Er wordt een gigantische brok emotie aan het nummer toegevoegd. Dit nummer klinkt heel verdrietig, Angus zingt alsof er net iemand overleden is, zo triest spreekt hij z'n zinnen uit. De zinnen voor het refrein komt en het refrein zelf behoren tot de hoogtepunten van het nummer. Want na het eerste refrein is het feest van verdriet nog niet voorbij, de versnelling wordt één trapje hoger gezet, waarbij er flarden viool door het nummer schemeren, heel aangenaam. Als laatste volgt een geweldig muzikale climax met achtergrondzang van Julia en een elektrische gitaarsolo om u tegen te zeggen.

24. King Crimson - Starless

Starless is voor mij King Crimson op z'n best. Starless is een zeer meeslepend nummer en voor dit nummer heeft King Crimson de meest zalige melodielijnen uit hun hoge hoed getoverd. De eerste tonen van dit nummer alleen al bezorgen je torenhoog kippevel. De hele sfeer van het nummer wordt binnen een paar secondes neergezet. De intro wordt zorgvuldig opgebouwd, zo'n intro die een band als Pink Floyd ook altijd zo goed kan maken. Dan is het de beurt aan de zanger, die het popgedeelte van dit nummer start met een couplet-refrein structuur en een saxofoonspeler die heerlijke tonen uit zijn instrument weet te persen. De rest van het nummer is instrumentaal, de band toont zijn kunsten en iedere noot die wordt gespeeld voel je door je hele lichaam suizen. Starless is zonder twijfel een van de meest meeslepende muziekstukken die ik heb gehoord.

23. Damien Rice - The Blower's Daughter

Vorig jaar zat ik nogal te haten op dat Damien Rice headliner was bij Best Kept Secret. Nadat The National als mogelijke headliner werd gezien, was dit een nogal tegenvallende naam. Maar wat heb ik mis gezeten! Het optreden van Damien Rice ontpopte zich tot een van de mooiste optredens van het festival en zag ik samen met het meisje die ik nu mijn vriendin mag noemen. Veel waarde hecht ik dus aan dat optreden, waarin bleek dat Damien Rice naast een aardige stem te hebben ook een behoorlijk goede entertainer was. The Blower's Daughter was tijdens de show het enige nummer dat ik echt van hem kende en vond ik ook toen al een topnummer. Sinds vorig jaar is hij alleen nog maar meer gegroeid. Het nummer kent een fenomenale opbouw en Damien Rice kan emotie in zijn stem leggen als geen ander. Gaat door merg en been zijn vocalen in dit nummer.
Ben zowaar ook zeer benieuwd geworden naar z'n album dat 3 november uitkomt.

22. The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made For You

Het side-project van Alex Turner, frontman van de Arctic Monkeys, toont eens te meer aan wat een begenadigd songschrijver hij is. Ook al krijgt hij op dit album ook hulp van Miles Kane, die op zijn soloalbums ook wel heeft aangetoond wat te kunnen. Al komen zijn albums niet ook maar enigszins in de buurt van de Arctic Monkeys. De muziek van de Last Shadow Puppets ademt jaren '60. Die sfeer is heel leuk neergezet, het lijkt net of de jaren '60 in een nieuw jasje zijn gestoken, waarin alles net iets frisser klinkt. Dit nummer is het grote hoogtepunt van het album. Over de fluwelen melodie spuwt Alex Turner de mooiste rijmelarij. Pure poëzie dit nummer, de klanken van Alex Turner lijken zijn mond uit te glijden, zo soepel klinkt dit nummer.




21. The National - Mr. November

Mr. November is echt een van de weinig relatief nieuw gewaardeerde nummers in deze fase van mijn lijst. De top 20 is verder op de een enkel nummer na behoorlijk vastgeroest met nummers die ik al jarenlang koester. Mr. November beviel me nooit zo, Alligator had hele fijne vrij rustige nummers en dan kreeg je deze rocker op het einde. Die ging er niet zo goed in. Maar live wel, in de Heineken Music Hall. Daar ging me pas opvallen wat een power in Mr. November zit en hoe goed de zanglijnen en melodielijnen zijn. En hoe die zang -en melodielijnen zijn gebruikt om een geweldig opgebouwd nummer te creëren wat van een redelijk tempo naar grote snelheid gaat.

Starless. Ja, dat krijg ik nu ook nog keer op keer kippenvel van!

Starless ja....niet van deze wereld zo mooi.

Mooie liedjes Snoeperd hulde.
Mijn favorieten van de laatste worpen: Nick Cave, Hells Bells en dat super intense liedje van Damien Rice.

Eén van de betere lijsten, heel fijn. A&J Stone, Oasis, Atmosphere, Reckoner

Yellow Brick Road en Starless staan bij mijn recentelijk geüpdatete Top 250 één plekje hoger (24), resp. op 64. Schitterende nummers!

Mr. November Een van absolute hoogtepunten van het optreden afgelopen Lowlands...

Je hebt echt een prachtige lijst tot nu toe. Ik ben benieuwd naar je top 10

20. Cage - Agent Orange

Cage is een psychopaat. Misschien ook in het echt, maar op dit nummer klinkt hij echt als een of andere knotsgekke seriemoordenaar. De beat zet een zeer donkere sfeer neer, de beat lijkt een ideaal terrein te schetsen voor een seriemoordenaar, zoals donkere straatjes of verlaten industrieterreinen. In de intro wordt het al aangekondigd: Death For All!, wordt geroepen. Daarna spit Cage de meest gruwelijke lines over de meest gruwelijke dingen. Nadat Cage is uitgeraast volgt het refrein als rustpunt, waarin wordt gezegd: "People said his brain was infected by demons". En zo klinkt Cage ook gewoon in dit nummer, alsof hij zichzelf niet is. Gaafste moment van het hele nummer vind ik als hij rapt: "Wake up in the morning with a horsehead beside ya" (geïnspireerd op The Godfather), daar lijkt het nummer echt te exploderen. Agent Orange is een nummer waar je helemaal in op kan gaan, wonderlijk nummer.

19. The Cure - Love Song

Zweven van geluk doe je op dit nummer. Dit is voor mij het mooiste liefdesliedje ooit geschreven. Aan de ene kant heeft dit nummer erg veel power, maar tegelijkertijd is het ook zo pijnlijk mooi. Ik heb dan ook geen idee of hij in dit nummer zijn geliefde nou heeft, of dat hij hopeloos verliefd is, of dat het gaat over iemand die is overleden en dat hij toch altijd van haar zou houden. Een multi-interpretabel nummer dus, en ik interpreteer het dan ook maar op mijn eigen leven. Als je verliefd bent is dit echt hét nummer om te draaien, ik heb het soms wekenlang vijf keer per dag gedraaid. Dat komt ook door het reteverslavende refrein en de intens mooie melodie.

18. Deltron 3030 - 3030

Nee, niet Starless is het meest epische nummer uit de lijst. Die titel gaat naar 3030 van Deltron 3030. Met dit nummer creëeren ze zo ongeveer een nieuwe genre binnen de hiphop: proghop, zo zou je het best kunnen noemen. De beat, de instrumenten, het refrein, alles klinkt moddervet. Het is een ontzettend vol geproduceerd nummer met veel details. Het thema past ook bij het epische van het nummer: de toekomst. De rapper Del tha Funky Homosapien schetst een toekomstbeeld dat allesbehalve positief is. Hij rapt vrij loom en dat past goed bij de beat. Nog steeds vind ik wanneer het refrein er voor de eerste keer in knalt een van de mooiste stukjes muziek ooit gemaakt. Hulde voor deze hiphopgigant!

17. Joy Division - New Dawn Fades

Ten tijde van Unknown Pleasures ging het nog redelijk goed met Ian Curtis. De muziek is dan ook minder depressief als op het vervolgalbum. Maar nog steeds klinkt de muziek verre van vrolijk. Maar op Unknown Pleasures is er meer sprake van een donkere sfeer dan van een sfeer waarbij je voelt dat iemand suicidaal is (wat ik dus echt voel op Closer). Dit maakt Unknown Pleasures een iets beter behapbaar album. New Dawn Fades vind ik het beste nummer van dit album. Het heeft een prachtige opbouw en alles gaat op een rustig tempo, maar er heerst wel continu een grote spanning.
Je denkt telkens dat er wat gaat gebeuren, dat Ian Curtis ineens gaat schreeuwen of dat er keihard op de gitaar geramd gaat worden. Maar nee, een echt climax volgt niet. Je wordt vijf minuten lang meegesleept door Ian Curtis en zijn mooie zanglijnen, en door de bandleden die met hun instrumenten ongekende spanning oproepen.

16. Kate Bush - Moving

Voor popprinses Kate Bush komt deze top 100 eigenlijk te vroeg. Als ik de top 100 nu had gemaakt hadden pareltjes als Night of the Swallow, Sunset of The Big Sky er zeker ook in gestaan. Mijn waardering van Kate Bush was al groot, maar dat besloeg vooral The Kick Inside en haar hits. Nu ontdek ik het meer bijzondere deel van haar oeuvre.
Maar The Kick Inside zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Daar is Kate Bush nog het kleine popprinsesje met de mooiste stem van de hele wereld. Geen noot is haar te hoog. Opener Moving vind ik het mooiste nummer van haar. Alleen dat begin al levert me telkens meters kippevel op. Ongelooflijk wat een schoonheid in de zanglijnen en de hoge klanken van haar stem. Gelukkig is de rest van het album na Moving ook heel erg mooi, met topsingles uit haar oeuvre, maar ook het geweldige The Saxophone Song en Oh to Be In Love, of juist de meer swingende nummers als Kite en James & the Cold Gun. Het mag er allemaal zijn.

3030 . Van Cage verwacht ik nu wel dat Stripes nog volgt .

Veel, veel mooie dingen. Het op de hoofdpersoon van A Clockwork Orange gebasseerde Agent Orange is inderdaad bijzonder briljant. Om over 3030 nog maar te zwijgen. En Moving, Love Song en vooral Starless zijn ook echt fantastisch.

New Dawn Fades!

Agent Orange in je top-20
Met Kate Bush heb ik het dan niet zo, maar de andere drie zijn uiteraard stuk voor stuk top (en dan met name New Dawn Fades).

3030!

Sowieso een super interessante lijst met veel persoonlijke favorieten en een goede portie Nederhop!

3030 album nog maar eens opgezet, neig zelfs naar de volle score. Toplijst tot zover!

Agent Orange. Cool nummer hoor. Ik zet nu het origineel op....

Hoewel ik lang niet alles even goed vind moet ik wel even kwijt dat de kwaliteit van de bijbehorende verhaaltjes hoog ligt

15. Antony & the Johnsons - You Are My Sister

Antony Hegarty ontdekte ik door het programma Wintergasten. Ik vond zijn levensverhaal heel integrerend en zijn gedachtegangen en videokeuzes. Dit spoorde me aan om zijn muziek te gaan luisteren. Maar oh, wat had ik een moeite de eerste luisterbeurten. Het had niet veel gescheeld of ik had het van mijn iPod afgegooid. Maar omdat ik meer groeialbums had meegemaakt ging ik toch af en toe met tegenzin luisteren. Die tegenzin maakt plotseling plaats voor een complete verslaving aan zijn stem. Nog steeds vind ik dat een uniek moment in mijn muzikale ontdekkingsreis. Je luistert eerst naar een album waar je de instrumentatie wel kan waarderen maar de stem niet, en dan plots slaat het helemaal om en groeide I Am a Bird Now naar een van mijn favoriete albums.
You Are My Sister is een van die schitterende op piano gebaseerde nummers op het album. Er is weinig poespas op dit nummer, enkel de stem van Antony. De emotie in zijn stem is bijna niet te bevatten, in al zijn zinnen lijk je de worstelingen die hij meedraagt in zijn leven te voelen, alsof hij alles er uit wil gooien in zijn muziek. Van mij mag hij, als het zulke wonderlijke muziek kan creëren.

14. Wu-Tang Clan - Protect Ya Neck

Protect Ya Neck is voor mij het magnum opus van de hiphop en het absolute hoogtepunt van de rappers van de Wu-tang Clan. Elke rapper, het zijn er 7 op dit nummer, legt de lat voor de ander erg hoog, maar toch weet de volgende het niveau weer te halen. Ook hoor je op dit nummer de diversiteit van deze groep rappers heel goed, er is een prachtig evenwicht tussen rappers die juist wat aggressiever rappen, wat rustiger en je hebt Ol' Dirty Bastard nog die buiten beide categorieën valt.
De beat zet de sfeer neer die eigenlijk het hele debuutalbum van de Wu-Tang Clan heeft. Een sfeer die doet vermoeden dat geen enkele rapper veilig was in de straten en donkere steegjes van de stad.
Als laatste wil ik nog even GZA vermelden, hij is de laatste in de rij. Ik hoor hem altijd het liefst op het einde, hij kan zelfs een nummer waarvan je eigenlijk wil dat het oneindig doorgaat een mooi einde geven.

13. Radiohead - Lucky

Radiohead mag niet ontbreken in de hoogste regionen. Al sinds ik hier op Musicmeter zit ben ik fan van ze en OK Computer is en blijft mijn favoriete album, hoe cliché het ook is. Ieder nummer op het album is best wel dromerig en zweverig en dat zweverige laagje geeft iets heel unieks aan de muziek. Lucky is mijn favoriet, ik zal nooit genoeg krijgen van de formidabele zanglijnen en zelden als ik dit nummer luister krijg ik geen kippevel bij het intro. Vooral live in de Ziggo Dome kreeg ik het er gewoon koud van. Maar met de intro ben je er nog lang niet, in het refrein zit een geweldige huilende gitaar die Thom Yorke begeleidt en de uithaal in het tweede couplet is ook geniaal. En daarna krijg je nog de heerlijke climax op het einde.

12. Joy Division - Atmosphere

De laatste keer Joy Division, hierna schei ik uit met deze band. Maar dit nummer moest er absoluut in. Sinds ik de film Control heb gezien van Anton Corbijn, en dit nummer werd gekozen als laatste nummer bij de trieste eindscène krijg ik telkens weer de kriebels als ik dit nummer opzet. Het nummer begint al vreselijk donker met de naar voren gemixte drumslagen. Later valt ook nog eens de syntesizer in die de boel nog allemaal een stuk spannender komt maken. En dan heb ik Ian Curtis zijn stem nog niet eens genoemd. Je weet dat er veel in hem om ging in deze tijd en dat je met iemand te maken had die de boel niet helemaal op een rijtje had. Maar hij wist dit gevoel ook wel heel knap om te zetten in de muziek. En vandaar dat wij vandaag dedag kunnen luisteren naar deze machtige mooie muziek.

Niet kijken als je de film nog niet hebt gezien!



11. Midlake - Roscoe

Midlake maakt de mooiste pop die ik ken, en dat allemaal ook nog eens ondergedompeld in een middeleeuws sfeertje. Op de Trials of Van Occupanther volgt het ene na het andere poppareltje, maar Roscoe heb ik uitgekozen als het mooiste nummer van ze. Roscoe is een popnummer met een enorm tempo, en ik vind het dan ook razendknap dat ze met dat tempo een hele heldere schitterende melodie kunnen neerzetten voor het nummer. Daarnaast vliegt de ene na de andere mooie zin je om de oren, en om die zinnen nog eens kracht bij te zetten worden ze ook nog eens kracht bijgezet door met de meest hemelse harmonieën op de proppen te komen. Iedere toon en klank in dit nummer zijn loepzuiver, zonder dat het kitsch of te perfect wordt. Het is precies goed, met als resultaat een van de mooiste en verslavendste popnummers ooit.

Helemaal eens met wat je schrijft bij Protect Ya Neck! Indrukwekkend nummer inderdaad.

Roscoe

Dat nummer duurt bijna 5 minuten maar loopt zo soepel dat het niet meer dan een minuut of drie lijkt.

Hier de officiële clip: Midlake: Videos of Van Occupanther Pt. 7 - " Roscoe " - YouTube
Opmerkelijk feitje: onder CREW staat bij producer: Natalie Roscoe