Leuk Jester!

Alleen moet ik dan zeker nog een paar extra beurten wachten tot ik mijn naam eronder zet .

En stiekem toch 2 Bill Withersen

Dat kan nooit verkeerd zijn, kemm.

#5 Caribou - Sun



Album: Swim (2010) | MusicMeter

In mijn boekje zijn de meest interessante artiesten diegenen die zichzelf opnieuw uit blijven vinden, die buiten hokjes durven te denken, die buiten de paden treden die ze voor zichzelf hebben gebaand. Het hoeft niet altijd te werken natuurlijk, maar vaak levert het juist de beste muziek op. In het geval van Dan Snaith, die al eerder voorbij kwam onder het alias Daphni, evolueerde de stijl van dromerige popmuziek op Andorra naar hypnotiserende electronic op Swim, en die laatste plaat is naar mijn mening gelijk één van de beste van de afgelopen jaren. Hoewel er een aantal toptracks op staan, is het repetitieve Sun hét hoogtepunt. Dat was ook het geval bij het live-optreden van Caribou afgelopen oktober, toen het als encore werd gespeeld.

Goed begin van de Top 5, inderdaad het mooiste nummer van Caribou, vooral die uitspatting op het einde van het nummer blijft onovertroffen!

#4 Keith Jarrett - Tokyo Encore



Album: Sun Bear Concerts (1976) | MusicMeter

Als het gaat om pianisten die laten zien hoe de piano hét instrument is dat in zijn eentje muziek kan dragen, dan staat Keith Jarrett voor mij op eenzame hoogte - toegegeven, ik ben geen kenner op dit gebied, dus mocht iemand een betere weten dan hoor ik het graag. Keiths The Köln Concert is met stip zijn meest indrukwekkende performance, maar als los nummer geef ik toch de voorkeur aan dit indrukwekkende encore van een concert dat hij in Tokio deed. Het schijnt een onaangenaam (want hautain) figuur te zijn, deze Keith, maar dat doet voor mij gelukkig niets af aan de luisterervaring.

#3 Four Tet - Pinnacles



Album: Pink (2012) | MusicMeter

Ploppesteksel had goed opgelet: ik had beloofd dat Four Tet nog een keer voorbij zou komen. En Dance Lover wist nog van het Greatest Hits-topic dat Pinnacles met stip mijn favoriete track van Kieran Hebden is. En dat is dan ook mijn nummer drie. Voor mijn beschrijving speel ik maar even leentjebuur bij het bericht dat ik in dat topic had geschreven, aangezien dat niet lang geleden was en mijn mening niet veranderd is. Pinnacles is een nummer dat flink de tijd nodig heeft gehad om in te dalen. Eerst vond ik het één van de saaiere nummers van verzamelplaat Pink; tegenwoordig geldt het als mijn favoriet van Four Tet, en dus ook één van mijn favoriete tracks in het algemeen. Zoals bij veel werk van Hebden is het de combinatie van opbouw en groove die het 'm doet - het duurt een kleine 2 minuten voor we het nummer in volle glorie horen - en het voor zijn muziek kenmerkende spel tussen analoog en digitaal, organisch en gefragmenteerd, komt in mijn ogen perfect uit de verf.

#2 Company Flow - 8 Steps to Perfection



Album: Funcrusher Plus (1997) | MusicMeter

El-P staat tegenwoordig garant voor drukke, futuristische, vooruitstrevende producties, maar in zijn begindagen met Company Flow liet hij zien ook met veel succes rechttoe rechtaan hiphopbeats te kunnen maken. De productie van 8 Steps to Perfection draait om een gruwelijk vette, lichtelijk off-beat bassline, en de moeilijk abstracte raps van El en zijn compaan Big Juss passen als een handschoen, om maar even een anglicisme uit mijn mouw te schudden. Maar weer even een stukje van de tekst citeren, enkele lines die perfect laten zien waar El-P al een kleine twintig jaar voor staat - messcherpe hiphop met totale lak aan conventies:

Zouden de Gorillaz nog komen

#1 Gorillaz - Every Planet We Reach Is Dead



Album: Demon Days (2005) | MusicMeter

Jawel hoor, Stefan1979, ook jij had één van de nog komende artiesten geraden. Net als Pinnacles is Every Planet We Reach Is Dead een nummer dat dan wel op één van mijn favoriete albums staat (wat zeg ik, in dit geval staat het zelfs op mijn allerfavorietste album), maar waarbij het flink lang heeft geduurd voor ik het écht ben gaan waarderen. En weer kan ik hier voortbouwen op het bericht dat ik in het Greatest Hits-topic heb geschreven, want ook ter ere van Gorillaz is hiervan onlangs een editie georganiseerd. De melodielijnen van de zang van Damon Albarn zijn zo geweldig, ieder couplet klinkt weer iets anders, en iedere keer magisch mooi. De instrumentatie, die elektronisch klinkt maar akoestisch aanvoelt, past helemaal perfect bij de zang. Het eind van het nummer ontvouwt zich tot een georganiseerde orkestrale kakafonie, een soort van jamsessie met een hoofdrol voor de pianosolo van Ike Turner. Die feature is zo'n voor Gorillaz typisch atypische toevoeging die het nummer nét weer iets beter maakt dan het op zich al was, en ervoor zorgt dat Demon Days nét dat beetje extra heeft waardoor ik geen reden zie om het van de eerste plaats in mijn top tien af te halen.

En ook weer een update van de Spotify-playlist - op Spotify is Jarretts nummer helaas niet te vinden...

Bedankt voor het volgen, lezen, reageren en luisteren, allemaal!

Ik geef gaarne het stokje door aan kemm, naar wiens top 100 ik alvast reikhalzend uitkijk!

Jij bedankt voor de presentatie uiteraard, is een mooi, eigenzinnig lijstje geworden!

Ik zal de mijne morgenavond aftrappen.

Leuke lijst Panjoe... niet helemaal mijn ding maar wel leuke ontdekkingen gedaan. Ook complimenten voor de stukjes erbij...

Toen ik voor het eerst Demon Days was het net dat nummer dat er voor mij uitsprong

Prachtige top-100 panjoe

DIe van kemm zal vast ook smullen worden. Ik ga morgen beginnen mijn top-100 vorm te geven. Heb de afgelopen maanden al duizenden nummers in Excel geplaatst, de volgende stap is om er zoveel te schrappen tot er 100 overblijven.

Binnenkort kom ik er hopelijk toe wat dingen te beluisteren uit je top die ik niet kende, panjoe. In ieder geval hulde voor je mooie selectie!

Naar die van kemm en daaropvolgend Teun kijk ik ook erg uit.

panjoe is officieel bijgeschreven in het heldenboekje!

Mooie lijst panjoe, prachtige nummer 1

Leuk Joe. Kom hier te weinig maar heb je top 10 even doorgenomen, dat nummer van Four Tet gaat wel vaker gedraaid worden. De bewondering voor Demon Days deel ik, alleen was dit nummer me nooit zo opgevallen, dat is dan wel weer grappig. En mannen als Bill Evans en Oscar Peterson zijn wat mij betreft veruit superieur aan Jarrett, maar de Tokyo Encore is bijzonder fraai natuurlijk.

Uiteindelijk kende ik best wel wat, maar desalniettemin een leuk lijstje! Chapeau!

Op een gegeven moment zie je dan toch de onzin in van nummers verschuiven van plaats 75 naar 69 en weer terug. Zelfs bovenin de uiteindelijke top van deze 100 zou ik gerust nog een paar dagen haasje over kunnen spelen. Ik heb de lijst zo secuur mogelijk ineengestoken, maar ben tot het besef gekomen dat hij morgen even secuur eens goed geshuffled mag worden.

De lijst is een mix van de R&B en hiphop waarmee het begon, de soul en funk die me volwassen maakten, en de sinds MuMe zoetjes afbrokkelende muren daarrond. Vele nummers heb ik reeds bij de desbetreffende albums de hemel in geprezen of getracht ergens op het forum te verkopen (met wisselend succes), dus vergeef me als ik in herhaling val. Deze songs zijn gewoon écht zo goed.

Als extraatje heb ik bij elk nummer in de top 100 een 'suggestie' geplaatst (zoals dat wel eens gaat bij online streamingdiensten). Onder die link vind je telkens een song die de lijst (net) niet gehaald heeft, maar wel op een of andere manier verwant is aan dat nummer. Dus als je een bepaalde song leuk vindt, laat je verrassen! En ja, dit is tevens een schaamteloze doch inventieve manier om een top 100 uit te breiden naar een top 200.

Zo dadelijk de eerste update...

100. Rufus & Chaka Khan - You Got the Love
Album: Rags to Rufus (1974)

Stutterende gitaar, bezeten baslijn en een Chaka Khan die niets liever wil dan de longen uit haar lijf schreeuwen, maar met alle moeite van de wereld zichzelf verplicht tussen de ritmesectie heen en weer te bewegen. Het levert een onderhuidse spanning en een strakke funksound op, waar al eens buiten de lijntjes mag gekleurd worden, als Chaka uit haar kooi mag of een van de Rufussen zijn gitaar aan flarden trekt.

Onderhuidse soul you might also like

99. Azealia Banks feat. Lazy Jay - 212
Album: Broke with Expensive Taste (2014)

Als ik nachtmerries heb is dat niet van Pietje de Dood of Jack the Ripper, maar van Azealia Banks’ twitteraccount, die al meerdere van haar collega’s en medeaardbewonders levend heeft opgepeuzeld. Een attitude waarvan Banks niet vies ze ook in haar muziek te steken, rappend over vuige Eurotrapbeats, the horror! Het sterke aan 212 is dat ze uitgebreid blijft knabbelen, bijten en verscheuren, om op het juiste moment de doodsteek te geven. “What you gon’ do when I appear?” Lopen, heel hard lopen met al je overgebleven ledematen.

Bad bitch you might also like

98. The Smiths - How Soon Is Now?
Album: Hatful of Hollow (1984)

Bah, MuMe-verantwoorde nummers, om koude rillingen van te krijgen. In dit geval enkel omdat How Soon Is Now je vanbinnen helemaal warm maakt. Het opboksen van het zinderende verlangen tegen een kille muur aan gitaareffecten is om bij weg te smelten, om bij die wanhopig huilende loop helemaal te verdampen.

MuMe-verantwoorde muziek you might also like

97. Lykke Li - I Follow Rivers
Album: Wounded Rhymes (2011)

Zelfs overkill, compleet met matige remixes en covers, kon dit nummer niet banaliseren. Daarvoor is Lykke Li een te charismatische zangeres, met een aantrekkelijk, gelukkig bescheiden, gothkantje dat een apart romantisch nummer als dit de perfecte lading meegeeft. Van afwachtend naar luid en duidelijk, ondersteund door die vastberaden percussieve sample.

Meisje met hobbelig liefdesparcours you might also like

96. William Bell - I Forgot to Be Your Lover
Album: Bound to Happen (1969)

Zo los uit de mouw gezongen dat je niet anders kan dan jezelf voor zijn voeten werpen, alsof je als luisteraar hém om vergiffenis moet vragen. Reeds met het herkenbare intro, nog voor er een zangnoot is uitgegalmd, heeft Bell gewonnen. Dat het zijn weg vervolgt naar een licht strijkersarrangement, als ware het de lucht zelve die wij samen dagelijks inademen, versterkt de intensiteit en geloofwaardigheid.

De kijk van de vrouw you might also like

95. Palmistry - DROPdrip
Album: Ascensión(2014)

Hier dropt er geen beat, maar druipt hij via verschillende wegen langzaam van je computerscherm. Duikend tussen talrijke, doch niet altijd aanvaardbare, PC-geluidjes (vanop een Macbook wellicht) die je kan aanklikken in goedkope software, maar waar Palmistry toch een gevoelig dansnummer weet uit te puren. Om je in die verleidelijke pose te krijgen, zodat de blote borst zijn gesnotter kan opvangen. Een nummer met bevreemdende wendingen, waar het huilen nabij het lachen zwerft.

Alternatieve clubschurker you might also like

94. The Knife - Full of Fire
Album: Shaking the Habitual (2013)

Een allesbehalve stille protestmars dat op zijn pad een paar melkwegen en de U-Bahn passeert. Opzwellend, afbrokkelend, wild kerend of stevig marcherend, deze plastische muzikale massa blijft niet op het voetpad staan, maar maakt een vuistballende odyssee, een dodentocht waar iedereen levend moet uitkomen. Ongrijpbaar, maar tegelijk ook zeer verstaanbaar.

Toortsbrandende electronics you might also like

93. Kendrick Lamar - Bitch, Don’t Kill My Vibe
Album: good kid, m.A.A.d city (2012)

Je moeder die je verplicht je kamer op te ruimen terwijl je verdiept de teksten aan het meevolgen bent op je nieuwe Spice Girls cd. Je leraar die je naar voren roept terwijl je high on glue met je macaroni binnen de lijntjes probeert te plakken. Je liefje dat vraagt om de vuilnis buiten te zetten, net nu je dreigt je Flappy Bird record te gaan verbreken. Allemaal zeer toepasselijke toepassingen voor een geagiteerde “Bitch, don’t kill my vibe”. Maar om een veeg om de oren te vermijden, laat je het beter over aan Kendrick, die het over een subtiele, twinkelende beat een heel andere lading geeft. Gevoelig geagiteerd, met oprechte twijfel en speelse overtuiging. Zoals alleen hij dat kan. Met de achter hem aanhinkelende zangeres is het plaatje helemaal compleet.

Meer rapvibes om niet te killen you might also like

92. Teena Marie - I Need Your Lovin’
Album: Irons in the Fire (1980)

Ingrediënten voor een geslaagde discotrack: een funky baslijn, een bak strijkers, een bak blazers en bij voorkeur een zangeres die kan spellen. Check, check, check en, L-O-V-I-N is niet helemaal hoe het in het woordenboek staat, maar goed, check! Want Teena Marie is toch iets eigenzinniger dan dat. Hoe die funky baslijn in zijn eentje de hele compositie op gang trekt is om vingers en duimen bij af te likken. En die strijkers en blazers leggen het nummer niet plat, maar komen enkel op haar vingerknip vanonder het podium. Geen anoniem zangeresje dat bijna kan spellen dus, maar een artieste die zich Soul Train-gewijs door het hele nummer beweegt.

Post-post-disco om het feestje op gang te houden you might also like

91. Nelly - Country Grammar (Hot Shit)
Album: Country Grammar (2000)

Of hadden jullie liever Ja Rule gehad? Zo’n nummer dat ik sinds mijn 13de nooit gestopt ben met spelen (mijn halve leven damnit). Ook de gelijknamige cd blijft leuk. Echt. Ondertussen kwamen Dilemma en Hot in Herre, maar die waren vooral toen leuk. Dit is hardcore Dirty South shit (kuch), ook al samplet het een kinderversje (kuch). Da’s gelijk het leuke aan debuut-Nelly, hij deed gewoon z’n ding met z’n Lunatics, zonder z’n franjes. Hete kak heette het, en hot shit it is.

Vergane rapglorie you might also like

Spotify playlist voor de liefhebbers:

Uitgezonderd nr. 95 Palmistry, maar die kan je hier gratis downloaden

Ah, wat ben ik toch fan van jouw beschrijvingen, kemm. Ongelooflijk vermakelijk om te lezen.

(het blijft overigens niet alleen bij lezen, dat nummer van Azalea Banks is ook vrij geweldig)

Mooie aftrap kemm, met zo'n boeiende schrijfstijl blijf je mijn aandacht wel vasthouden. (Bijv. dat stukje bij I Follow Rivers, zo treffend omschreven ). De nummers en verwanten die ik al ken vind ik allemaal top.

Kemm ontneemt me altijd de motivatie om over een nummer te schrijven, zelden iemand betere omschrijvingen zien doen.

Co-sign de reacties over de heerlijke schrijfstijl - maar eerlijk is eerlijk, ik had ook niets anders verwacht. Ik zal morgen de nummers bijluisteren die ik nog niet ken, maar wat ik ken vind ik tof.

Jeetje, als er een bloossmiley was... Ik kon alleen deze blootsmiley vinden.

Goed bezig inderdaad zeg. Fijne leesstukjes.

Nu ook al een heerlijke lijst . Country Grammar (van een van m'n eerste albums) gewoon naast How Soon Is Now? .

De nummers van William Bell en The Knife staan ook op mijn shortlist.