#50 Moderat - Bad Kingdom [DJ Koze Remix] | Link
Album: Reincarnations Part 2 (2014) | MusicMeter

Nadat Bad Kingdom vorig jaar furore maakte als één van dé electronictracks van het jaar, is het dit jaar een remix van die track die de electronicageoriënteerde festivalstages in vuur en vlam zette. Het viel me al op dat het origineel dankzij de zware, vibrerende productie niet fijn is om te mixen, maar laat het maar aan DJ Koze over om een track zo te editen dat hij én mixbaar is én de dansvloer doet schudden op zijn grondvesten. Zoals het een goede remix betaamt, zijn er nog genoeg elementen te horen waaraan het origineel kan worden herkend, maar is er wel iets nieuws en authentieks ontstaan.


#49 Big K.R.I.T. - Another Naive Individual Glorifying Greed and Encouraging Racism | Link
Album: Return of 4eva (2011) | MusicMeter

Big K.R.I.T. vertelt drie korte verhalen, verteld vanuit het perspectief van drie fictieve personages, drie verschillende 'niggas’ die ieder op hun eigen amorele manier het rolpatroon van de Afro-Amerikaan invullen. Deze verses worden van elkaar gescheiden door een refrein waarin hij zegt dat hij niet wil worden gezien als ‘another nigger’ - oftewel ‘another naive individual glorifying greed and encouraging racism’ - en dan niet alleen door de regering en door ‘de blanke man’, maar ook door andere ‘black folks’ . Ik zou zo een essay kunnen schrijven over waarom ik de tekst van dit nummer zo geweldig vind, want Big K.R.I.T. etaleert hier het soort subversieve logica dat sommige van mijn favoriete theoretici zo graag willen zien. Maar ook de productie is puik, dus zelfs los daarvan staat de track als een huis en is het één van mijn favorieten.


#48 Miles Davis - Nuit Sur les Champs-Élysées | Link
Album: Ascenseur Pour L’Échafaud (1958) | MusicMeter

Een fijne jazzplaat op zijn tijd gaat er bij mij altijd in, en de soundtrack die Miles Davis maakte voor de Franse film Ascenseur Pour L’Échafaud is voor mij de definitie van een fijne jazzplaat. De versie die ik altijd draai begint met vier verschillende interpretaties van dit nummer, en dat kan dan wel 20 minuten lang dezelfde standaard zijn (geen idee of het technisch correct is wat ik nu zeg, maar dat boeit me ook niet zo veel), ik stoor me daar totaal niet aan. En dan snap ik ook wel waar jazzpuristen, al ben ik er nooit één tegengekomen en is het voor mij meer iets uit sketches of verhaaltjes, vandaan komen.


#47 The Strokes - Reptilia | Link
Album: Room on Fire (2003) | MusicMeter

Uit de tijd dat muziekvideo’s een grote rol speelden op de televisie - en dan meer specifiek, uit de tijd dat je TMF had als kanaal van de populaire muziek, en MTV voor de alternatieve (voornamelijk rock-) muziek. Vooral dankzij dat moment waarop alles stilvalt en die ontzettend lekkere gitaarriff binnenkomt zal dit nummer van The Strokes me altijd dierbaar blijven. Net als het album waar het opstaat, trouwens, dat destijds constant op replay stond in huize panjoe - Is This It? kwam voor mij iets te vroeg, dus ik heb nooit iets meegekregen van de populariteit van dat album en de bijkomende doorbraak van deze Amerikaanse rockgroep.


#46 Dominik Eulberg - Die 3 Millionen Musketiere | Link
Album: Diorama (2011) | MusicMeter

De sprookjesachtige electronica van Eulberg, met een overkill aan belletjes en zachtaardige bliepjes, doet het sowieso goed bij mij, maar dit nummer is in mijn ogen toch een klasse apart. Sowieso heeft het wat meer kracht dan de meeste muziek die ik van deze Duitser ken, er is een duidelijke flirt met triphop hoorbaar, maar de fantastische break waar naartoe wordt opgebouwd - en die plaatsvindt na een goede 2½ minuut - maakt het tot één van de meest aangrijpende dancenummers die ik ken.


#45 KMD - What a Nigga Know? | Link
Album: Black Bastards (2001) | MusicMeter

Mocht ik ooit een analyse schrijven van het woord ‘nigga’ in hiphopmuziek, dan is dit na het nummer van Big K.R.I.T. een goede tweede onderzoeksonderwerp, en bovendien een fantastische track. De sample waarmee het opent alleen al! Anyway, een interessant stukje achtergrondinformatie over KMD: deze driekoppige hiphopgroep werd aangevoerd door Zev Love X, en de productie werd gedaan door zijn broertje Subroc - die ten tijde van hun debuut nog zo jong was dat hij naar ik me meen te herinneren geen credit op de albumhoes mocht hebben, omdat het dan kinderarbeid zou zijn. Na een ruzie werd de jonge Subroc doodgereden door een auto, waarna de groep uit elkaar viel en zijn oudere broer begon aan een zwerversbestaan. Jaren later zou Zev Love X zijn comeback als een gemaskerde persiflage van slechterik Dr. Doom, van de stripboekenserie Fantastic Four: MF DOOM was geboren.


#44 William Onyeabor - Good Name | Link
Album: Who Is William Onyeabor? (2013) | MusicMeter

Nog een artiest met een boeiende achtergrondgeschiedenis, in dit geval ga ik hem niet verkort vertellen maar ik zou iedereen aanraden om de docu over dit letterlijke en figuurlijke muzikale opperhoofd te bekijken. Toen hij deze muziek maakte was hij zijn tijd ver vooruit, maar ook nu is deze fantastische minimalistische, psychedelische, elektronische afrobeat - voorzover ik weet - ongeëvenaard. Omdat eigenlijk alle nummers die ik van hem heb van het begin tot het einde boeiend zijn vond ik het moeilijk om een favoriet te kiezen, dus om die keuze te maken heb ik gewoon zijn bloemlezing Who Is William Onyeabor? aangezet en ben ik impulsief voor Good Name gegaan.


#43 Emancipator - Anthem | Link
Album: Soon It Will Be Cold Enough (2006) | MusicMeter

Triphop op zijn allersoepelste en -mooiste, gemaakt door een jonge Amerikaanse producer. Hoewel zijn latere werk eigenlijk steeds meer een slap aftreksel werd van zijn debuutplaat, doet dat niets af aan de kracht van de slicke sound die hij daarop heeft weten te maken. Anthem is de grote uitschieter op de plaat: het moment dat die hoge violen erin komen heeft me meerder keren een brok in de keel bezorgd.


#42 A Tribe Called Quest - Electric Relaxation | Link
Album: Midnight Marauders (1993) | MusicMeter

Dit is voor mij één van de mijlpalen van de positieve hiphop uit de jaren ’90. De intro doet het al helemaal voor mij, de manier waarop de ‘ah-ah-ah-ah’s van Q-Tip (ik heb ten minste altijd aangenomen dat ze van hem zijn) de niet te versmaden bassline en on-point hiphopdrums aanvullen brengt me gelijk in de juiste stemming. Voeg daarbij de vocalen de twee rappers, met een opeenstapeling van rake lines, en het resultaat is een klassieker van heb ik jou daar.


#41 Floating Points - Vacuum Boogie | Link
Album: Vacuum EP (2009) | MusicMeter

Sinds ik deze overheerlijke, warme, funky housetrack in de BBC Essential Mix van Four Tet hoorde ben ik er weg van. Een euvel van veel muziek uit deze hoek van het muzikale spectrum vind ik dat ze buiten de context van een mix vaak de aandacht niet vast weten te houden, maar Floating Points laat zien hoe het ook kan. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar voor mij laat hij de fikse speeltijd van Vacuum Boogie omvliegen, dankzij de minutieuze opbouw, en door af en toe een onverwachts element zoals een rake off-beat kick toe te voegen.

Emancipator - Anthem Favoriete track van Emancipator, top 20 voor mij.

Ik geloof dat het nu is gelukt: clique.

Helaas stond niet alles op Spotify; de volgende tracks ontbreken dus uit de playlist:
#90 Lana Del Rey - Video Games [Joris Voorn Edit]
#88 Polysics - Tei! Tei! Tei!
#71 Bill Withers - Who Is He [Henrik Schwarz Edit]
#69 CYNE - First Person
#56 Soul Intent - Biterphobia
#49 Big K.R.I.T. - Another Naive Individual Glorifying Greed and Encouraging Racism

Ik zal bij de volgende updates naar deze afspeellijst linken en hem bijwerken.

Ha grappig, ik wilde voor een feestje Bad Kingdom in mijn setje zetten, maar kwam er van tevoren al achter dat die niet te mixen viel (net als ongeveer alles van Modeselektor / Moderat). Dus even zoeken of er misschien een leuke remix was. En tja, als je dan de naam DJ Koze ziet staan weet je direct dat het raak is. Over het nummer zelf; vond Bad Kingdom nou niet meteen het beste van 2013 of Moderat en deze dan ook niet het beste van 2014 of de beste remix van DJ Koze. Maar verder wel zeer vermakelijk.

Panjoe HELD!

Interessant top 100. Ik vind het commentaar ook interessant (en goed geschreven), waaronder deze:



Ik heb het nummer nu tweemaal beluisterd en ik heb zelfs de tekst even opgezocht, maar ik moet zeggen dat hoewel de strekking me duidelijk is, vooral het laatste stuk enigszins verwarrend is. En dan met name: "He saw me walkin' and he ain't look back, too scared // We make eye contact //So he can he didn't see me when he drove by, //And I could say he didn't see me and it's alright". Kan je dit toelichten? En in hoeverre bespreekt de rapper zijn eigen situatie? Hij lijkt de hoofdpersoon (door het gebruik van de ik-persoon) in alledrie de verhalen, enkel beschrijft hij in elk verhaal een nieuw personage dat hij is tegengekomen in zijn eigen "come-up" als het ware. En, als laatste, tot in hoeverre kunnen we spreken over subversie? K.R.I.T. lijkt de stereotypering van de Afro-Amerikaan en hoe die zich herbevestigd te doorzien, maar bevestigd hij die ook niet? Is subversie niet alleen doorzien, maar ook ertegenin gaan?

Ik ben benieuwd naar jouw mening. En nogmaals chapeau voor deze top 100!

Val er nu pas in, maar wat een toplijst, Joe

Inderdaad was 'kritisch' misschien een beter woord geweest dan 'subversief', Mb.. Het is het soort ontwrichtende spel met verwachtingen, rolpatronen en tegenstellingen op het gebied van identiteit dat je vaak tegenkomt bij queer studies en verwante kritisch-theoretische stromingen. Ik was (dus) vooral heel blij verrast toen ik die line "to the black folks: I don't wanna be another nigga" hoorde, want die laat het soort kritische (zelf-)besef zien dat ik vaak in (politiek georiënteerde) hiphopteksten mis...

Bedankt voor de reacties allen, op naar de volgende update!

#40 Sticks & Delic ft. Rico - Goeiedag Verder | Link
Album: Fakkelteit (2007) | MusicMeter

Natuurlijk zijn Sticks en Rico, rappers van Opgezwolle, een klasse apart binnen de nationale hiphopscene, en dat wordt ook wel weer duidelijk op deze track, maar ik kan mijn waardering voor Delic, in mijn ogen met stip Nederlands grootste hiphopproducer aller tijden, niet genoeg benadrukken. Op Goeiedag Verder is dat weer goed te horen: de twee rappers etaleren hun talent op overtuigende wijze, en toch wordt de show gestolen door de spookachtige productie van Delic. Galmende snares en doffe kicks, kippevelopwekkende violen en pianoriedeltjes, subtiele bassen en voortkabbelend Oosters getokkel in de marge, zo nu en dan een holle vocale sample of een sprankelend synthdeuntje, een constant onheilspellend geruis op de achtergrond: zelfs naar internationale standaarden is die shit van ongeëvenaard niveau.


#39 Bloc Party - Banquet | Link
Album: Silent Alarm (2005) | MusicMeter

Bloc Party wist zich tussen al het indiegeweld van begin/mid jaren ’00 overtuigend staande te houden met hun eigen geluid. Ik vind daarbij trouwens niet alleen een vermelding voor zanger Kele Okereke (wiens stem uit duizenden te herkennen is) op zijn plaats, maar ook voor (inmiddels ex-)drummer Matt Tong, die op veel tracks werkelijk als een beest tekeer gaat en ook aan deze track een karakteristieke schwung meegeeft. Banquet, mijn kennismaking met de band, is misschien één van hun minder experimentele nummers, maar hoort samen met Helicopter tot mijn favoriete nummers uit dit rocktijdperk. Bovendien was hun optreden op Lowlands (naar ik meen in 2006) van de vele liveconcerten die ik destijds heb bezocht veruit de meest overtuigende.


#38 Nujabes - World's End Rhapsody | Link
Album: Modal Soul (2005) | MusicMeter

Niet alleen op zich een heel fijn nummer, maar voor mij een duidelijk aanwijsbaar punt waarop de grenzen tussen hiphop en electronic/dance vervagen, en daarmee een hybride track die voor mij de overstap tussen die twee genres heeft vergemakkelijkt. De te jong overleden hiphopproducer Nujabes verknipt een simpele soulsample van 4 maten (16 beats) dusdanig dat het over de duur van een kleine 6 minuten niet gaat vervelen, geeft het ook zeker een hiphop- en soulachtige sound mee, maar het repetitieve karakter en het tempo hinten meer naar een soort soulvolle housemuziek.


#37 The Beatles - I Want You (She's So Heavy) | Link
Album: Abbey Road (1969) | MusicMeter

The Beatles mogen in deze lijst zeker niet ontbreken, ze zijn voor mij immers de enige constante geweest in mijn muziekconsumptie sinds ik in de wieg lag. Als kleine dreumes was mijn favoriete track Yellow Submarine, die ik altijd meeblèrde zonder iets van de tekst te begrijpen, en toen mijn ouders op mijn elfde het compilatiealbum 1 aanschaften is dat jarenlang het album geweest dat ik het meeste luisterde. Tegenwoordig nemen de heren nog steeds een significant gedeelte van mijn collectie in, en hoewel ik ze niet vaak draai kan ik nog steeds niet om ze heen: vanochtend onder de douche heb ik nog Drive My Car gezongen. I Want You is op het moment mijn favoriete Beatlestrack, ik betrap mezelf er geregeld op dat ik het riffje van deze meeslepende en overtuigende bluesrockplaat voor me uit pingel op mijn gitaar.


#36 Damon Albarn - Hostiles | Link
Album: Everyday Robots (2014) | MusicMeter

Hoewel ik altijd kritisch ben op het verafgoden van individuen of groepen, steek ik mijn voorliefde voor Damon Albarn niet onder stoelen of banken. Groot was dan ook mijn vreugde toen werd aangekondigd dat hij dit jaar zijn eerste soloplaat uit zou brengen, een persoonlijk, ‘klein’ album met muziek die meer op singer-songwriter leek dan op de britpop van Blur of de hybride hiphoppop van Gorillaz. Deze trage, intieme live-uitvoering van Hostiles, met de gepaste toevoeging van strijkers, laat zijn unieke stemgeluid perfect naar voren komen. Toegegeven, als ik meer tracks van Blur of Gorillaz in de lijst had toegelaten had deze er waarschijnlijk niet eens in gestaan, want met die bands heeft hij mooiere kleine liedjes gemaakt (Out of Time en Hong Kong, bijvoorbeeld), maar ik ben blij dat ik mijn Damonfilie op deze manier toch nog eens een beetje kan ventileren.


#35 J Dilla ft. Common - E=MC2 | Link
Album: The Shining (2006) | MusicMeter

Pfoeh, dit is even wat anders: E=MC2 is elektronisch, krachtig, vol geproduceerd, en in your face, en staat daarmee sterk in contrast tot Hostiles. Let op de manier waarop J Dilla, die door de undergroundhiphopgemeenschap (overigens helemaal terecht) wordt verafgood, de gelijknamige track van Giorgio Moroder verknipt, manipuleert en opblaast tot een bombastische hiphopbanger, en geniet. Over de raps van Common heb ik verder niet veel te zeggen, die zijn in dit geval voor mij bijzaak.


#34 The White Stripes - Apple Blossom | Link
Album: De Stijl (2000) | MusicMeter

The White Stripes zijn nog zo’n band die representatief zijn voor mijn eerste stapjes in het zelf op zoek gaan naar nieuwe muziek. Hun redelijk kalige bluesrockalbum De Stijl is altijd mijn favoriete plaat van hun geweest, maar gek genoeg is het meest lieflijke en niet helemaal zuiver gezongen popnummer van het album mijn favoriet. Alleen tijdens de gitaarsolo van Jack White horen we de rauwe rand waar deze band toch het meest bekend om staat, maar het is alleen maar een compliment aan het adres van The White Stripes dat ook zo’n schattig liedje mij na al die jaren nog steeds blijft overtuigen.


#33 Percussions - KHLHI | Link
Album: geen album (2014) | Discogs

KHLHI (gemaakt door Four Tet onder het alias Percussions, waardoor ik me kan veroorloven om verderop in deze lijst nog een andere track van deze held op te nemen) is mijn hoogste notering uit 2014, en heeft voor mij dan ook duidelijk beslag heeft gelegd op de pole position in de race om de titel ‘track van het jaar’. De basis is een flink groovende techhousebeat, die al snel wordt aangevuld met een pompende bassline. Kort daarop breken organische, melodische flarden door de elektronische beat heen als een hemelse ochtendzon door aardse bladeren, en plotsklaps wijkt de beat volledig om kortstondig de bron van die flarden prijs te geven: een prachtige uitsnede van Syreeta’s Keep Him Like He Is. Om vervolgens weer op volle kracht terug te keren naar de basis. Sjesses, wat lekker.


#32 Grand National - Talk Amongst Yourselves [Sasha’s Involver Mix] | Link
Album: Involver (2004) | MusicMeter

De intro van Sasha’s fantastische mixalbum Involver, waarop hij een reeks nummers van andere artiesten soms behoorlijk rigoureus onder handen neemt (soms, maar niet in dit geval, want dit is het origineel, en daar is niet eens zo heel veel aan veranderd), en die remixen vervolgens verwerkt tot een doorlopende mix. Bij deze eerste track wordt ik altijd meteen gegrepen, in de eerste plaats door de heerlijke dominante bas die van mij eeuwig mag blijven duren, maar daarna door de meeslepende dromerige vocalen. Het liefst had ik eigenlijk het hele album als één track genomineerd, want als dit nummer wegsterft hoor ik in mijn hoofd alweer de vocalen van nummer twee van de mix opborrelen.


#31 Nick Drake - Day Is Done | Link
Album: Five Leaves Left (1969) | MusicMeter

Een nummer dat voor mij een hele karrevracht aan emotionele ballast met zich meedraagt. Ik leerde het rond 2007 kennen via mijn toenmalige vriendin, en heb het toen in no-time geleerd op mijn gitaar te spelen om indruk op haar te maken, maar toen die relatie op de klippen liep heb ik vast weten te houden aan mijn liefde voor dit nummer. Toen in januari 2010 een jeugdvriend kwam te overlijden (die zo ongeveer van mijn geboorte tot mijn 12e mijn allerbeste vriend is geweest, en wiens moeder altijd een soort tweede moeder voor me is gebleven) heb ik Day Is Done op zijn begrafenis gespeeld, en die verschrikkelijke associatie, die er voor mij voor altijd aan zal blijven kleven, heeft me alleen maar meer van dit tegelijkertijd trieste en hoopvolle prachtnummer doen houden.

Spotifyplaylist - #38, #37 en #33 ontbreken jammerlijk in de database van Spotify.

33, wat een heerlijke plaat. Hoe die beat er weer in komt is zo belachelijk.

Een mooi (en triest) verhaal bij een schitterend liedje .

Duidelijk, panjoe. Goede update weer.

Goed dat je me nog even op de kwaliteit van Goeiedag Verder wijst. Wat een teksten toch, ja... En wat een beat.

Ik schrap mezelf uit de lijst, omdat ik nu al weet dat ik er niet genoeg tijd voor ga hebben, en ik wil hier niet afkomen met half werk.

- panjoe
- kemm
- Teunnis
- kobe bryant fan
- hier stond AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn
- trebremmit
-aERodynamIC
- uffing
- thelion
- Rudi S

#30 The Cinematic Orchestra - Man With the Movie Camera | Link
Album: Every Day (2002) | MusicMeter

Het meest jazzy nummer dat ik ken van The Cinematic Orchestra, en daarmee wat mij betreft meteen een schot in de muzikale roos. Een epische track (episch in de zin van dramatisch, verhalend, groots) van een goeie negen minuten, die vanaf de lompe, hectische intro de aandacht grijpt, en die aandacht uitmelkt als de instrumentatie een verrassende wending neemt, en soepele, met fijne percussie en goeie bassen ondersteunde downtempo-achtige jazz zich ontvouwt. Genieten.


#29 Cymande - Bra | Link
Album: Cymande (1972) | MusicMeter

Funk heeft me nooit enorm geïnteresseerd, maar voor Cymande maak ik graag een uitzondering. Sinds ik ze leerde kennen via de minimalistische mix The Grandfather Paradox heeft deze band zich stevig tussen mijn favoriete artiesten genesteld. Fijne soulvolle funkmuziek met naar afrobeat hintende percussie en toffe blazers en opgewekte, hoogstemmige zang. Op Bra zijn ze op hun best te horen: met name die percussiestukken en de saxsolo komen hierop goed tot hun recht, en verklaren waarom dit in de vroege dagen van disco en hiphop een graag gehoorde gast was.


#28 Smif-N-Wessun - Bucktown | Link
Album: Dah Shinin’ (1995) | MusicMeter

Fantastische recht voor je raap hiphoptrack. De macho raps van Smif-N-Wessun vinden een perfecte voedingsbodem in de stuwende drums en het o zo fijne saxofoondeuntje. Het refreintje bestaat uit een simpel zinnetje dat een paar keer wordt opgezegd, maar het mooie is dat er in dit geval ook helemaal niets meer nodig is om de track af te maken. More is less op deze classic.


#27 Queens of the Stone Age - Misfit Love [Live at Henry Rollins ‘07] | Link
Album: Era Vulgaris (2007) | MusicMeter

Oef, wat een live-uitvoering is dit toch ook. Een track die mij op het album Era Vulgaris eigenlijk helemaal niet opviel, maar vanaf de eerste keer dat ik de uitbarsting na 4 minuut 45 hoorde was ik verkocht aan deze ongelofelijk geile versie van Misfit Love. Beter dan alle live-optredens van deze band in de legendarische bezetting met Dave Grohl, Nick Olivieri en Mark Lanegan die ik heb gezien, en eigenlijk ook gewoon beter dan al hun tracks op plaat. QotSA heb ik altijd geweldig gevonden, en van alle rockartiesten die ik heb geluisterd zijn zij de belangrijkste naam die ik nog niet live heb mogen aanschouwen - telkens als ze in Nederland waren was er een reden waarom ik er niet bij kon zijn. Iedere keer als ik dit filmpje kijk baal ik daarvan.


#26 Bonobo - Ketto | Link
Album: Days to Come (2006) | MusicMeter

We schakelen een paar tandjes terug voor dit fijne downtemponummer van multi-instrumentalist Bonobo - ook een goeie live-artiest trouwens, ik weet nog een keer in Paradiso waarbij hij met een enorme band speelde, en bij ieder nummer zelf een ander instrument bespeelde. Deze track, die wordt gekarakteriseerd door de zwaar dreunende bas en het sprookjesachtige harpriedeltje, bevindt zich mooi op het middelpunt tussen de vroege hiphopgeorienteerde Bonobo en de latere Bonobo, die meer en meer met elektronica ging flirten.


#25 Opgezwolle ft. Bert Vrielink & Dries Bijlsma - Park | Link
Album: Eigen Wereld (2006) | MusicMeter

Op dit moment mijn favoriete Nederlandstalige nummer. Weer een dikke pluim voor de next-level instrumentatie van producer Delic, maar dit keer ook een extra dikke pluim voor de rappers, die op poëtische wijze de atmosfeer van het park schetsen. Vooral Rico is geweldig in vorm, ik kan niet goed uitleggen waarom maar dit vind ik zulke fantastisch klinkende lines:



#24 Nina Simone - My Baby Just Cares for Me | Link
Album: Little Girl Blue (1957) | MusicMeter

Het ultieme liefdesliedje, dat bovendien nooit gaat vervelen. De unieke stem van Nina Simone, koningin van de soulmuziek, wordt perfect omlijst door de wollige maar toch dartele, door de piano gedomineerde instrumentatie.


#23 Tinariwen - Tahult In | Link
Album: Imidiwan: Companions (2009) | MusicMeter

Zodra ik kennis maakte met de woestijnbluesrock van de Toearegs van Tinariwen, was ik verkocht. Ik weet niet helemaal wat de bezwerende muziek van deze band zo speciaal maakt, want eigenlijk lijken hun liedjes vaak behoorlijk veel op elkaar, maar soms draai ik zo drie van hun platen achter elkaar zonder me te vervelen. Tahult In, op het moment met stip mijn favoriet, is dan ook behoorlijk representatief voor de gemiddelde Tinariwentrack.


#22 Jan Johansson - Visa Från Utanmyra | Link
Album: Jazz På Svenska (1963) | MusicMeter

Sinds ik op MusicMeter via de top 10 van herman op Jazz På Svenska stuitte, is het altijd één van mijn favoriete albums geweest. Nou ben ik, zoals misschien al wel duidelijk is uit sommige tracks op deze lijst, wel gecharmeerd van minimalistische muziek, en aangezien de instrumentatie op deze plaat enkel uit een contrabas en een piano bestaat valt dit zeker onder dat kopje. Zweedse volksmuziek die op een jazzy manier wordt ingevuld, het klinkt niet heel toegankelijk, maar de ervaring leert dat heel veel mensen van verschillende leeftijden (mijn vrienden, mijn ouders, mijn broertjes, mijn grootouders) dit kunnen waarderen. Bovendien is het de ultieme dinermuziek. Visa Från Utanmyra is de posterboy van het album, het deuntje dat me altijd gelijk te binnen schiet als ik aan dit album denk.


#21 Noisia - Stigma | Link
Album: Split the Atom (2010) | MusicMeter

Dé brute drum and bass track, deze aanslag op de trommelvliezen van Nederlandse makelij. Ik kan bijna niet geloven dat Stigma ‘pas’ uit 2008 komt, want ik zou zweren dat dit al langer een klassieker in de scene is. Check ook deze briljante edit met beeldmateriaal van op geloof trippende kerkgangers.

En hier ook weer de link naar de bijgewerkte playlist op Spotify!

Je kan dit nummer voor 21:00 vanavond naar de finale van de prehistorische lijst helpen..

Bazenupdate weer. Bonobo, Tinariwen, Jan Johansson, Cymande, Smif-N-Wessun

#20 Fink - This Is the Thing | Link
Album: Distance and Time (2007) | MusicMeter

Tussen als het singer-songwritergeweld van de wereld, tussen al die zangers die met niet veel meer dan een gitaar en hun stem hun liedjes presenteren, weet Fink het voor elkaar te krijgen een eigen geluid voort te brengen. This Is the Thing is mijn favoriete nummer van deze ex-producer (die vroeger nog met Amy Winehouse heeft gewerkt), mede dankzij de vreemde plukkende manier van gitaarspelen, de zwaarmoedige tekst en zijn unieke, warme stemgeluid.


#19 The Stranglers - Golden Brown | Link
Album: La Folie (1981) | MusicMeter

Ik leerde dit nummer kennen via Snatch, wat altijd mijn favoriete film was in mijn late tienerjaren, en ik kan nog altijd geweldig genieten van de combinatie van melodieuze, ritmische orgelklanken en de mooie hoge zang. Deze lieflijke ode aan heroïne vormt qua stijl een geinig contrast met de andere tracks die ik ken van deze post-punkband, die stukken ongepolijster en lomper zijn.


#18 Madvillain - Figaro | Link
Album: Madvillainy (2004) | MusicMeter

Beatconducteur Madlib en mysterieus rapicoon MF DOOM die samen een album maken: het bleek een gouden combinatie. Het album is een opeenvolging van onconventionele, spannende hiphopnummers, en is al jaren één van mijn favoriete platen. De heren halen het beste in elkaar naar boven, en dat is ook duidelijk het geval op Figaro. Madlibs bijdrage bestaat uit een stuwende, rollende, klakkende beat, en DOOM legt daarover zijn abstracte en absurde rhymes. Zijn opening, een uithaal naar andere rappers, is al geweldig: “The rest is empty with no brain, but the clever nerd the best MC with no chain you ever heard.”


#17 The Roots ft. Raphael Saadiq - What They Do | Link
Album: Illadelph Halflife (1996) | MusicMeter

Van een ultiem onconventioneel hiphopnummer naar een ultiem conventioneel hiphopnummer, het lijkt wel alsof ik het erom gedaan heb. The Roots, zowel live als op plaat de beste hiphopband die ik ken, staan altijd garant voor kwaliteit, zowel de instrumentatie als de raps van frontman Black Thought stellen eigenlijk nooit teleur. What They Do is een soulvolle klassieker, met dat fijne basloopje, dat passende zoete refreintje van Raphael Saadiq, en een Black Thought in vorm. Oh, en nog een speciale vermelding voor de gitarist, die constant fijne heldere klanken door het nummer weeft en afsluit met een heerlijke solo.


#16 Curtis Mayfield - Move on Up | Link
Album: Curtis (1970) | MusicMeter

Nu is dit supercatchy soulnummer op zich al een huzarenstukje, dankzij het overbekende orkestrale deuntje en de heldere stem van Curtis Mayfield, maar in de negen minuten durende albumversie is Move On Up één van de beste nummers die ik ken. De opbouw na de door percussie gedomineerde herstart van het nummer na ongeveer vier minuten, een percussie waar geleidelijk aan bas, gitaar, sax, strijkers en blazer aan worden toegevoegd, is zo fantastisch lekker.


#15 El-P ft. The Mars Volta - Tasmanian Pain Coaster | Link
Album: I’ll Sleep When You’re Dead (2007) | MusicMeter

Een emotionele Tasmaanse pijnbaan, deze indrukwekkende en ingewikkelde openingstrack van het tweede solo-album van El-P - dé grootmeester van de abstracte, futuristische hiphop. Het begint met een sample uit een film, gevolgd door een anekdote die El vertelt over dreigend opborrelende en steeds luider wordende synths. Dan opent de track pas echt, met de voor El-P typische paranoïde lyrics over dito akkoorden en gevarieerde beats. Als ook nog de progrockhelden van The Mars Volta een duit in het zakje mogen doen, is het prachtige muzikale geweld compleet.


#14 Burial - Street Halo | Link
Album: Street Halo (2011) | MusicMeter

Wellicht de meest dansbare track van Burial, die vooral naam heeft gemaakt met Untrue waarmee hij Britse bassmuziek op de radar van serieuze muziekliefhebbers wist te zetten. Waar dat werk zijn kracht putte uit de combinatie van gemanipuleerde samples, ambient en dubstep, is Burial niet stil blijven staan - nee nee, hij heeft zich verder ontwikkeld, met onder andere de magische geluidscollage Ashtray Wasp en deze meer straightforward maar niet minder meesterlijke dansvloerknaller tot gevolg.


#13 Anouar Brahem - Leila au Pays du Carrousel | Link
Album: Le Pas du Chat Noir (2002) | MusicMeter

Fantastische track van zo’n typisch MuMe album, zo’n plaat die ik zonder hulp van MusicMeter never nooit had gevonden. Minimale middelen - in dit geval een piano, een accordeon en een oud (een Tunesiche luit) - en maximaal resultaat, dat is hoe ik het graag hoor.


#12 De La Soul ft. Guru, Maceo Parker, Fred Wesley & Pee Wee Ellis - Patti Dooke | Link
Album: Buhloone Mindstate (1993) | MusicMeter

Het derde en vierde album van De La horen in mijn ogen/oren tot het beste dat het genre hiphop te bieden heeft. Wat de groep in het algemeen zo leuk maakt is hun positieve maar ook fris kritische houding, en die komt op Patti Dooke mooi naar voren. De productie van deze track is werkelijk hemels, het swingt allemaal de pan uit, en rappers Posdnuos en Trugoy maken er met de hulp van een hele groep gastartiesten een waar feest van.


#11 Blur - Trimm Trabb | Link
Album: 13 (1999) | MusicMeter

Blur is groot geworden met toegankelijke, maar goed in elkaar zittende popnummers, met een flinke nadruk op melodietjes, vaak speels en/of melancholisch, maar op hun latere werk gingen ze een stuk meer de experimentele kant op, en dat heeft een paar echte pareltjes opgeleverd. Mijn favoriet is het onheilspellende Trimm Trabb, een tegen psychedelica aanschurende track opgebouwd rondom een paar dreigende gitaarakkoorden en een dof drumpatroon, die hoort tot de meest boeiende nummers die de groep heeft uitgebracht. In de eerste helft wordt het nog aardig netjes gehouden, maar als de track stilvalt en een ongemakkelijk pianootje binnenvalt wordt het pas echt interessant: we horen de stem van Damon hoog koeren in meerdere lagen, en dan een scheurende elektrische gitaar die een eind maakt aan de hoop van eenieder die op vrolijke britpop had gehoopt.

...en ook weer een update op Spotify, waarop #15, #13 en #12 jammerlijk ontbreken.

Ik kom wat laat binnenvallen, maar deze laatste update heb ik toch maar even integraal beluisterd. Onderhoudend setje, ondanks de wel wat ruime dosis hiphop. Met name Fink, El-P (dat dan weer wel), Anouar Brahem en Blur bevielen goed. En The Stranglers en Curtis Mayfield, maar die waren uiteraard al bekend.

Prachtig nummer inderdaad . Behoorlijk onconventionele samenwerking. Een van de weinige hip-hoptracks die ik mij goed laat smaken.

Ze blijven maar komen. Verreweg mijn favoriete top 100 tot nu toe!

Op lijstjes met Noisia danwel drum n bass moet ik natuurlijk sowieso even reageren met
Van Moderat - Bad Kingdom de Dj Koze remix ipv het origineel is daarentegen natuurlijk te gek voor woorden

Hmm, ik hoorde die remix van Koze laatst weer ergens voorbij komen en vind hem eigenlijk ook wel beter dan het origineel.

Verder een hele mooie top 10 van Panjoe zeg. Is er ook een Spotify-lijst?

De nummers 10 t/m 6 zal ik vandaag posten, gisteren druk geweest met Sinterklaas... Enig idee wat er in de top tien staat, anyone?

Ik verwacht Radiohead en de Gorillaz nog wel..

#10 Commix - Painted Smile | Link
Album: geen album (2010) | Discogs

Ontzettend fijne, uitgekiende liquid - een zachtaardig subgenre van drum and bass, waarin alle rauwe randjes vakkundig zijn weggepolijst, met Calibre en deze Commix als absolute eindbazen. Voor mij is dit het ultieme voorbeeld van hoe prachtig drum and bass kan zijn: een ronkende basatmosfeer (een baslijn kan je dit al niet meer noemen), de kenmerkende drums die perfect worden aangevuld met galmende holle tikken, en dat terugkerende pianosampletje dat me telkens weer doet terugkomen voor meer.


#9 The Good, the Bad & the Queen - Herculean | Link
Album: The Good, the Bad & the Queen (2007) | MusicMeter

Het prijsstuk van het eenmalige project dat britpophelden Damon Albarn (frontman van Blur), Paul Simonon (bassist van The Clash) en Simon Tong (gitarist van The Verve) maakten met afrobeatkoning Tony Allen. Van het album dat deze vier heren maakten, een ode aan Londen, spat de klasse, de toewijding en het plezier af, en ik was dan ook bijzonder in mijn nopjes toen ik dit jaar hoorde dat er een vervolg in de maak is. Ook live een geweldige band om eens mee te maken, van de aankleding (decors en pakjes die doen denken aan het 19e eeuwse Londen, als ik het me goed kan herinneren) tot de muziek zelf. Herculean is een betoverend mooi geproduceerd nummer, waarin allevier de heren hun steentje bijdragen om het nummer tot epische proporties op te laten zwellen.


#8 Bill Withers - I Can’t Write Left Handed [Live at Carnegie Hall ’73] | Link
Album: Live at Carnegie Hall (1973) | MusicMeter

Deze hele liveregistratie is behoorlijk indrukwekkend, niet alleen omdat Bill Withers zo mooi zingt, omdat zijn band zo goed speelt, of omdat zijn liedjes op zich ook wonderschoon zijn, maar ook omdat hij klinkt alsof hij een charismatische en innemende stage presence heeft - dat hoor je aan zijn presentatie, maar ook aan de enthousiaste reacties van het publiek. Deze bezielde uitvoering van I Can’t Write Left Handed, met het al dan niet waargebeurde achtergrondverhaal dat hij tijdens de inleiding vertelt en de politieke context die het nummer zo veel meer kracht en betekenis geven, is daar geen uitzondering op.


#7 The Stone Roses - Fools Gold | Link
Album: The Stone Roses (1989) | MusicMeter

Eigenlijk is het niet zo gek dat ik een zijpad richting de dansbare elektronische muziek ben ingeslagen, want Fools Gold is al sinds jaar en dag één van mijn favoriete tracks, en heeft dankzij de percussieve inslag het ritme en de drive die veel van de in mijn ogen betere dancetracks kenmerkt. Vooral in de tien minuten durende versie is dat het geval, en die hoor ik dan ook het liefst. Na vijf minuten heb ik nog lang niet genoeg van de combinatie van die percussie met de gitaarriff en bassline, een combinatie die ervoor zorgt dat het zo’n funky nummertje is en dat het als een tierelier werkt op de nekspieren.


#6 Cannibal Ox - Pigeon | Link
Album: The Cold Vein (2001) | MusicMeter

Het is grappig om op de albumpagina van The Cold Vein terug te lezen hoe mijn mening over het album is veranderd na mijn kennismaking. Van een magere 3,0* ben ik in ongeveer een halfjaar tijd naar een overtuigde 5,0* gegaan - een cijfer dat ik verder nog maar aan twee albums heb durven toekennen. Dit is dan ook niet echt muziek die de gemiddelde muziekliefhebber in één keer zal kunnen waarderen. De magische formule van The Cold Vein is de combinatie van experimentele, futuristische, vaak akelige, maar ontegenzeggelijk rake productie van El-P, nog steeds één van mijn grote helden, met twee onbekende rappers, Vast Aire en Vordul Mega, die elkaar niet alleen perfect aanvullen, maar ook los daarvan gewoon absurd knappe teksten droppen, van een poëtisch niveau dat ik veel dichters niet zie halen. Neem eens de tijd om de teksten van Pigeon (of willekeurig welk ander CanOx nummer, for that matter) door te pluizen met rapgenius ernaast, en je zal zien wat ik bedoel.

Spotify-afspeellijst, new and improved - #10 hebben ze daar helaas niet.

Four Tet moet nog altijd passeren, als ik het goed heb.

En ik heb nog niet gereageerd, maar props voor je top 100, panjoe. Commix, QOTSA bij Henry Rollins, Curtis, Madvillain, Opgezwolle, Emancipator, K.R.I.T., Daphne, Kelis en nog wat! De rocknummers ken ik meestal wel (ben ook met The Hives, Franz Ferdinand etc. 'opgegroeid') maar doen me niet erg veel meer, hoewel het - in het geval van de twee reeds vernoemde groepen - altijd wel leuk is om het te horen. Helaas niet meer dan dat.

Ik ben het eens met tuktak overigens: die remix van DJ Koze komt niet in de buurt van het origineel. Ook leuk om Noisia & Spor te zien, al heb ik zelf een grotere voorkeur voor de Block Control EP dan voor Split the Atom.

Pinnacles gaat zeker nog voorbij komen!!!

Verder mijn favoriete lijst tot nog toe, met o.a. de mooiste van Burial, Killer Mike, Emancipator, Bloc Party, The Stranglers, William Onyeabor, Dominik Eulberg en het dikwijls overkeken Herculean.

Verder heb ik Video Games herontdekt dankzij de fantastische remix van Joris Voorn. En wat een fijne, nieuwe bands/tracks ben ik op het spoor gekomen in de vorm van: Spor, The Caesars, The Hives, Blockhead, Kasabian & Datarock. Al is Makelekele van Albarn en consorten mijn gaafste ontdekking, wat een energie en swingende vibe zit er in dat nummer!

En qua films zitten we ook aardig op dezelfde lijn: The Big Lebowski

Geen idee wanneer ik aan de beurt ben, maar het geeft me in ieder geval voldoende tijd om m'n lijst voor te bereiden.

- panjoe
- kemm
- Teunnis
- kobe bryant fan
- hier stond AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn
- trebremmit
-aERodynamIC
- uffing
- thelion
- Rudi S
- Jester