Ik heb het tot begin mei in ieder geval relatief rustig.

Mooi begin, Sammael! Een heel eigen smaak en interessante keuzes. Goedgeschreven stukjes ook!

Inderdaad is Melon Yellow niet mijn favoriete Slowdive-nummer, maar er is ook helemaal niks mis mee hoor.

Bedankt! En met die omschrijving van Melon Yellow kan ik leven, haha.


90. Elend - Du Tréfonds des Ténèbres
De muziek van Elend vind ik qua stijl moeilijk te plaatsen. RateYourMusic noemt het Neoclassical Darkwave, whatever that may be. Qua sfeer is het makkelijker te duiden: hard en donker. De klassieke invloeden in de muziek hoor je duidelijk terug, aangevuld met de getergde schreeuw van de zanger. Volgens de band zelf liggen geweld en agressie aan de kern van hun muziek, en zodra je de muziek hoort snap je meteen wat ze bedoelen. Elend bezorgt je een sonische trip naar de hel en zet zo'n beetje alle bands die dat ook beweren te doen compleet te kijken.

89. In Solitude - Sister
Begonnen als door Mercyful Fate geïnspireerde metalband heeft In Solitude op hun laatste album Sister het roer behoorlijk omgegooid. De metal wordt nu vermengd met gothic rock zoals bijvoorbeeld Sisters of Mercy het ook brachten. Deze combinatie werkt prima en In Solitude weet ook veel energie in hun spel te leggen, wat allebei vooral op het titelnummer duidelijk naar voren komt. Erg spijtig dat de band net twee weken geleden uit elkaar is gegaan, want dit deed me erg verlangen naar meer.

88. Tim Hecker - Song Of The Highwire Shrimper
Tim Hecker was jaren geleden mijn introductie tot de Ambient, een stijl die me meteen erg intrigeerde en die me zowat opnieuw naar muziek liet leren luisteren (omdat het zo sterk verschilde van de andere genres die ik toen kende). Tim Hecker is deel van de wat meer ruizige en glitchy stroming binnen de Ambient, wat op dit nummer zorgt voor een heel warm geluid. In combinatie met de songtitels van de rest van het album (Radio Amor) en het album artwork, doet het je bijna denken alsof je een fotoalbum door zit te bladeren van een zonnige vakantie ergens in het Caribisch gebied, lang geleden. En hoewel ik daar zelf nooit geweest ben, zal ik zeker dit nummer opzetten als ik ooit nog daar aan het strand ga liggen wegdromen.

87. Vàli - Stein og Bark
Vàli is onderdeel van de neofolk-traditie waar ik het bij Nest (#100) ook al over had. Ingetogen muziek die zijn basis vaak heeft in de akoestische gitaar, met sfeer en teksten die het gevoel van de natuur oproepen. Váli voegt in dat opzicht weinig nieuws toe aan het genre, maar is toch een van de beste projecten in deze stijl omdat het er gewoon zo ontzettend goed in is. Ingetogen, een tikje weemoedig en vooral heel mooi, dit is muziek waar ik het liefst naar luister als ik door het bos loop.

86. The Hope Blister - Hanky Panky Nohow
This Mortal Coil zal de meesten hier wel bekend zijn, maar voor wie het niet kent: het was een project van Ivo Watts-Russell (oprichter van 4AD) dat artiesten van de 4AD-stal samen bracht voor het maken van covers, afgewisseld met wat van Ivo's eigen werk. Met The Hope Blister deed hij dit concept eind jaren negentig nog eens dunnetjes over. Deze cover, oorspronkelijk van John Cale, vind ik het mooiste nummer van het project. In eerste instantie trok het mijn aandacht door de vreemde teksten (de titel alleen al, eigenlijk...), maar zangeres Louise Rukowski weet met haar prachtige vocalen ontzettend veel emotie in die vreemde teksten te leggen. En zoals bij This Mortal Coil ook altijd het geval was, weten ze zich het nummer echt eigen te maken, en in te kleuren met dat melancholieke en weemoedige sfeertje dat je bij zoveel 4AD-werk aantreft. Helaas vormt het project een beetje een voetnoot in de 4AD-geschiedenis, onterecht wat mij betreft.

85. Sopor Aeternus & the Ensemble of Shadows- The Sleeper
Sopor Aeternus is het geesteskindje van een zekere Anna Varney, een mysterieus figuur waarover de nodige geruchten de ronde doen. Zo is het niet zeker of het een man of een vrouw is, zou ze in een grot wonen, alleen maar vleermuisvlees eten en weet ik veel wat nog meer. Voor het grootste deel onzin natuurlijk, maar dat we met een donker en gekweld individu te maken hebben, is duidelijk. Dit klinkt ook overduidelijk door in de muziek, die zijn basis heeft in de gothic maar waar later steeds meer klassieke invloeden aan toegevoegd werden. De lyrics zijn afkomstig van het gelijknamige gedicht van Edgar Allan Poe, die ook al niet bekend stond om zijn vrolijke kijk op het leven. Geen wonder dus dat dit zo'n goede match vormt met de muziek van Sopor.

84. Summoning - Land of the Dead
The Lord of the Rings is natuurlijk een grote tekstuele invloed geweest op het metalgenre, maar bij weinig bands komt dat zo duidelijk naar voren als bij Summoning. 'Tolkien-metal' is hun trademark, al is het in de basis gewoon een Black Metal band die steeds meer keyboards en atmosferische passages is gaan gebruiken. Bij dit nummer lijkt de band bijna een checklist te hebben afgewerkt voor alle elementen die hun muziek maakt wat het is: epische sfeer, Lord of the Rings-teksten, veel nadruk op keyboards, koorzang, galmende drums....als je ernaar luistert is het moeilijk te geloven dat het twee mannen zijn die alles voor hun rekening nemen.

83. Bill Evans Trio - My Foolish Heart
Jaren geleden ben ik door Kind of Blue (een of ander obscuur en vergeten plaatje, zal niemand hier verder kennen) ingeleid in de jazz, en sindsdien ben ik dit genre aan het verkennen geslagen. Dat gaat ontzettend langzaam, ik vind ook lang niet alles leuk, maar elke ontdekking die wel klikt wordt ook gekoesterd. Bill Evans was zo'n ontdekking, en hij speelt een soort jazz waar ik erg van hou: een beetje mellow zonder oppervlakkig te worden, en in plaats van blazers is de hoofdrol weggelegd voor de piano, een instrument waar ik een zwak voor heb. De finishing touch hier voor mij is dat ze het live spelen en je dus hier en daar gekuch uit de zaal hoort of gerinkel van glazen, waardoor het geheel nog een beetje extra authentieker aanvoelt.

82. The White Stripes - Seven Nation Army
Tja, Seven Nation Army, wie kent het niet. Zoals zoveel nummers van de White Stripes is het allemaal vrij kaal en simpel, maar het moge duidelijk zijn wat me zo aantrekt in dit nummer: de riff, de riff, de riff! Die ongelooflijk catchy melodie, die zodra je hem voor het eerst hoort je het gevoel geeft dat je hem al jaren kent. Goed, iedereen kent dit verder natuurlijk allang, dus ik hou mijn mond maar en laat dat riffje voor zichzelf spreken.

81. Ochre - Brancaster Coast
Ochre is zo'n beetje mijn favoriete zomermuziek, de titel van het album, A Midsummer Nice Dream, is dan ook zeker niet toevallig gekozen. Ochre schippert een beetje tussen IDM-achtige muziek en een meer Ambient-geluid, waarbij Brancaster Coast meer gericht is op de Ambient. Zeker een zomers nummer, niet zozeer van het type ik ga in de zon op een terrasje zitten (waar Ochre er ook genoeg van heeft), maar meer geschikt voor de zwoele zomeravonden en -nachten. Waarna je naar bed gaat om heerlijke Midsummer Nice Dreams te hebben.

Ik ga mezelf maar eens toevoegen op de lijst, kan toch nog wel enige jaren duren voordat ik aan de beurt ben. Denk tegen die tijd wel een keer een top 100 te hebben gemaakt.

- sandokan
- Sammael
- Gajargo
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos

Een nieuwe dag, een nieuw tiental:

80. Danzig - Long Way Back from Hell
Glenn Danzig is natuurlijk een legende. Oorspronkelijk bekend geworden via The Misfits, maar ik ben persoonlijk meer fan van de naar hemzelf vernoemde band. En dan vooral van de eerste vier platen, waar de band bluesrock op geweldige wijze wist te mixen met oude heavy metal, met teksten alsof ze uit een B-horrorfilm kwamen. Wat het helemaal afmaakt is de zang van Danzig zelf, beïnvloed door Elvis Presley en Howlin' Wolf. Dit alles zorgt voor een erg unieke mix, ontzettend jammer dat de band het later allemaal een beetje is kwijtgeraakt.

79. Leonard Cohen - Master Song
Zoals tot nu toe misschien al wel blijkt en anders nog wel duidelijker zal worden, hou ik erg van muziek die een donkere sfeer weet neer te zetten. En met dit nummer laat Leonard Cohen goed zien hoe weinig er eigenlijk voor nodig is om een dergelijke sfeer te creëren. In feite alleen zijn subtiele gitaar en zijn zang, hoewel de stem van Cohen natuurlijk wel iets speciaals is. Het nummer doet heel kalm en ingetogen aan maar weet toch een soort onderhuidse spanning op te roepen. De cryptische teksten die Cohen voor het nummer heeft geschreven dragen daar ook zeker aan bij, iets waar de man natuurlijk sowieso een meester in is (no pun intended).

78. In the Woods... - Closing In
Veel bands die in de vroege jaren 90 begonnen zijn in de Black Metal-scene, hebben aan het einde van dat decennium het genre vaarwel gezegd om meer experimentele muziek te gaan maken. Dat is lang niet altijd een succes gebleken, maar soms heeft het ook tot fantastische resultaten geleid. In the Woods... is een van de interessantste bands in deze categorie. Zelfs in hun Black Metal-dagen was deze band al vrij onorthodox, later zijn ze overgestapt op een experimenteel en donker rockgeluid. Closing In heeft voor mij iets claustrofobisch over zich, een onderhuidse spanning die gedurende het hele nummer niet echt tot uitbarsting komt. De vocalen van de zanger zijn een beetje love it or hate it, maar ze zijn wel uniek en dragen bij aan de vervreemde sfeer van het nummer. In the Woods... is een band die zich nooit heeft willen laten beperken door een hokjesgeest, en gelukkig maar.

77. Gene Clark - With Tomorrow
Via Dead Can Dance Gene Clark ontdekken, het is waarschijnlijk niet de meest voor de hand liggende muzikale route. Toch is 'ie minder vreemd dan dat hij op het eerste gezicht misschien lijkt: de leden van mijn favroeite band Dead Can Dance speelden immers mee op de eerste plaat van This Mortal Coil (waardoor ik daar naar ging luisteren), en dat project bracht op hun derde album een cover van With Tomorrow van Gene Clark. Het sprak me aan en maakte me benieuwd naar het origineel, wat ik nog mooier vond. Een simpel en puur liedje dat door Gene heel oprecht gebracht wordt. Vooral het melodietje aan het begin en het einde van het nummer bezorgt me iedere keer weer kippenvel.

76. My Dying Bride - The Cry of Mankind
My Dying Bride is natuurlijk een begrip in metalland, een van de eerste bands die aankwam met de melancholieke mix van Death en Doom metal. Hoewel, Death metal? De grunt van de voorgaande albums is hier helemaal weg en ècht hard wordt het ook allemaal niet meer. Is dat erg? Nee helemaal niet, aangezien die elementen juist afleidden van hetgeen waar bij MDB om gaat: de mistroostige sfeer. Die sfeer is in The Cry of Mankind dan ook volop aanwezig, hoewel de band voor mij altijd iets theatraals blijft hebben waardoor het nooit té ver doorschiet allemaal. Er is hier en daar nogal wat te doen over de vreemde ambient-stuk waarmee het ze de laatste paar minuten mee afsluiten, maar dat hoort er gewoon bij wat mij betreft en het nummer kan daar ook zeker niet los van gezien worden.

75. Portishead - Mysterons
Mijn introductie tot Portishead kwam met het album Dummy, een mijlpaal in de Triphop, en hoewel dat wellicht een beetje kleinschalig genre is, is Dummy gewoon een fantastisch album. Als openingsnummer van het album was Mysterons logischerwijs het eerste nummer dat ik hoorde, en meteen werd ik verliefd: op het ruizige geluid, de beats, en natuurlijk de stem van de onvolprezen Beth Gibbons. Soms hoor je muziek die je het idee geeft dat je iets gevonden terwijl je er niet bewust naar zocht, Portishead is voor mij zulke muziek.

74. Massive Attack - Protection
En we gaan meteen door met die andere grote triphop-band. Protection was niet mijn inleiding in het genre (dat was Dummy immers), en zelfs niet mijn introductie tot Massive Attack. Dat was namelijk met het album Mezzanine. En strikt genomen is dat ook mijn favoriete Massive Attack album, waarom dan dus Protection als mijn favoriete MA-song? Mezzanine is namelijk inderdaad vooral dat: een album, iets dat in zijn totaliteit geluisterd moet worden. Ik kan er moeilijk losse nummers van luisteren, en ja dat geldt ook voor de hits als Angel of Teardrop. Het album Protection daarentegen vind ik veel meer een verzameling songs, waarbij ik meteen verliefd werd op het titelnummer, waarbij we die typische Massive Attack-sound horen (zij het wat lichter), gecombineerd met de prachtige zang van Tracey Thorn.

73. Max Richter - On the Nature of Daylight
Zó simpel en toch zó krachtig, dat is de essentie van On the Nature of Daylight. Met dit trage, verstilde en melancholieke nummer laat Max Richter zien hoeveel emotie je uit kan dragen met wat in feite gewoon een simpel melodietje op een viool is. Less is more.

72. Katatonia - Saw You Drown
Katatonia is een van de vele bands die begonnen is in de metal (Death/Doom in dit geval) om door de jaren heen te evolueren naar een heel andere stijl (atmosferische rock deze keer). Wat gedurende hun hele carrière intact is gebleven, is de mistroostige sfeer van hun muziek, zowel instrumentaal als tekstueel. Saw You Drown is een nummer uit hun muzikale overgangsfase, het is niet echt metal meer maar ook nog niet zo gepolijst als wat ze later zouden brengen. Dit vertaalt zich in een kale productie, simpele instrumentatie en spookachtige vocalen, wat er allemaal voor zorgt dat Katatonia de emotie hier sterker over wist te brengen dan dat ze tot nu toe hadden gedaan of in de toekomst nog zouden doen.

71. Empyrium - Dying Brokenhearted
Er is al een en ander langsgekomen qua neofolk, maar Empyrium blijft toch mijn favoriete band in deze stijl. Het is dan ook een van de grondleggers en ook de eerste act die ik hoorde in het genre. Misschien is het daarom ook altijd een erg speciale band voor me gebleven. Ik kom persoonlijk graag in de bossen en de natuur, en vond het dan ook geweldig om muziek te ontdekken die daar thematisch bij aansloot. Wat ik vooral knap vind, is dat ze die sfeer op weten te roepen puur door hun gitaargetokkel en zonder tekst of effectjes. Heerlijk dromerige muziek voor 's avonds laat.

Vermakelijk ritje met af en toe een leuk nummer.

Gene Clark in je lijst, .

Boeiend nummer van In the Woods... Ga ik meer van opzoeken!
Saw You Drown is ook prachtig, natuurlijk. Discouraged Ones is misschien wel mijn favoriete plaat van de band (al ken ik ze nog niet allemaal).

Moet je zeker doen! Ik kan je het album Strange in Stereo aanraden, daar komt dat nummer ook vandaan. Al duurde het bij mij een poosje voor het kwartje viel, ik vind het nu echt een geniaal album. Na het uiteenvallen van In the Woods... zijn een aantal bandleden trouwens verder gegaan als Green Carnation, wellicht een wat bekendere naam.

Discouraged Ones is ook mijn favoriet, heeft een unieke plek in de Katatonia-discografie wat mij betreft.

Green Carnation (Light of Day, Day of Darkness) ken ik inderdaad. Goeie plaat.

Jep. De verf heeft bij mij bij In the Woods... tot nog toe ook wat minder gepakt. Fijne verschijning in dit topic, dat dan weer wel.

In dat kader eveneens hulde voor de eerste vermelding van Katatonia alhier.

In The Woods... - Yearning The Seeds of a New Dimension is bij mij top 10 aller tijden.

Ik heb honderden blackmetal platen gehoord, maar zo'n volstrekt unieke combinatie van complete hysterie en floydiaanse progressiviteit heb ik nooit weer ontdekt. Magistraal.

Leuke lijst verder Sammael. Wij hebben erg veel overeenkomsten: Empyrium, Summoning, My Dying Bride, Raison D'être, Elend, ..

Zie ik opeens tijdens het scrollen In The Woods en Katatonia! Even de lijst vanaf het begin proeven....

Ik moet even mijn excuses aanbieden, ik had de laatste twee weken ook nog tentamens, en moest derhalve even een aantal zaken aan de kant schuiven om geen burnout te riskeren.

Terecht dat Sammael in dat gat is gesprongen (mooie stukjes trouwens!), als hij klaar is wil ik het alsnog wel afmaken, zorg ik voor een wat ruimere tijdsplanning aan mijn kant

Bedankt, ik zie inderdaad een aantal mooie namen in je top 10!


Geen enkel probleem, een burnout wil je echt niet, hopelijk gaat alles inmiddels weer beter?

Vandaag even een vijftal ipv een tiental, ik vertrek straks op een korte vakantie voor een paar dagen (dit stond al lang in de planning ) en zal dan even geen stukjes kunnen plaatsen, volgende week dinsdag zal ik weer verdergaan met de rest van de lijst.

70. Morphine - Good
Als er alternatieve instrumenten worden gebruikt binnen rockmuziek, vervalt dat helaas maar al te vaak in een gimmick. Een beetje geforceerd strijkers of blazers gebruiken in nummers waarin dit overbodig is en niks toevoegt. Heel anders is dat met Morphine, waar de sax geen gimmick vormt maar wel als de kern van Morphine's muziek kan worden beschouwd. Morphine is dan ook geen pure rockmuziek, maar haalt ook voor een groot deel invloed uit de blues. Ook is er lekker veel ruimte voor de bas en de warme vocalen van Mark Sandman, die helaas op het podium is overleden toen hij met Morphine stond op te treden.

69. Bloodbath - Breeding Death
Ik ben niet echt een fan van Death Metal, maar voor Bloodbath maak ik graag een uitzondering. Bestaande uit een groep Zweedse Metalveteranen, brengt Bloodbath ons een ode aan de Zweedse Death Metal-scene van weleer. En met Breeding Death weten ze Death Metal te brengen zoals ik het graag heb: heerlijk bruut, maar tegelijkertijd lekker groovy en gebracht met een knipoog. Extra pluspunt is dat de zanger van Opeth de vocalen op zich neemt, zodat een van de beste grunts van het genre over ons uitgespuwd kan worden.

68. Madrugada - What's On Your Mind?
Het was liefde op het eerste gehoor, toen ik in 2008 deze band via Musicmeter leerde kennen met hun self-titled en laatste album. Wat deze band voor mij echt speciaal maakt is de warme, donkere stem van zanger Sivert Høyem. Waarmee ik niet de indruk wil wekken dat alles om hem draait, want de rest van de band doet hun werk natuurlijk ook uitstekend. Tja, ik vind het eigenlijk lastig om te omschrijven wat Madrugada nu zo goed maakt, het is een band die op het eerste gehoor misschien wat standaard klinkt maar bij vaker luisteren toch een uitmuntende klasse tentoon spreidt.

67. Liam Clancy - The Broad Majestic Shannon
We gaan weer naar Ierland, waar Liam Clancy een grote naam was binnen de folkscene. Dit nummer, the Broad Majestic Shannon, kennen we natuurlijk als een nummer van The Pogues. Shane MacGowan heeft het echter oorspronkelijk voor Liam geschreven, en het klinkt inderdaad alsof het voor de man gemáákt is. Het nummer van de Pogues ging vroeger altijd een beetje aan me voorbij, maar sinds ik Liam's versie ken ben ik dat ook veel beter gaan waarderen. Zoiets kan natuurlijk alleen bij een uitstekende cover, als je dit nummer überhaupt als zodanig kan beschouwen.

66. Herman van Veen - Hilversum III
Herman van Veen is toch wel mijn favoriete Nederlandse artiest, denk ik. Veel van zijn teksten laten zien hoe mooi de Nederlandse taal kan zijn (al heeft hij natuurlijk niet alles zelf geschreven), en zijn oeuvre is erg wisselend van stijl. Hij heeft natuurlijk veel stemmige nummers gezongen, en die vind ik prachtig, maar eigenlijk spreekt het speelse en nostalgische karakter van Hilversum III me nog het meeste aan.

Met What's on Your Mind en vooral Hilversum III kan de update al niet meer stuk. Deze lijst moet ik later nog eens op mijn gemak in zijn geheel terugluisteren geloof ik.

Lijkt me ook wel leuk om een lijst op te stellen. En zo te zien heb ik nog wel even tijd om die op te maken.

- sandokan
- Sammael
- Gajargo
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus

Goed, na een korte vakantie in zonnig Portugal ben ik er mentaal weer helemaal klaar voor. Dus zoals beloofd:

65. Muse - Butterflies and Hurricanes
Rond mijn 15e ging ik actief muziek luisteren (dat wil zeggen, zelf bands ontdekken en niet alleen maar radio luisteren), en Muse was een van de eerste bands die ik daarbij tegenkwam. Het werd al snel ook een van mijn favoriete bands, al ben ik ze na Black Holes & Revelations een beetje uit het oog verloren. Nu luister ik ze niet heel vaak meer, maar het was voor mij zo'n band die ik niet "niet" in deze lijst op kon nemen, al was het maar vanwege de enorme nostalgische lading. Niet dat ik ze hier nou puur en alleen maar heb neergezet vanuit een soort goeie-ouwe-tijd-gevoel, want vooral van Absolution (het album waarmee ik ze leerde kennen) kan ik nog steeds heel erg genieten. Butterflies & Hurricanes is meer een soort eerste onder gelijken dan dat het echt met afstand mijn favoriete nummer van de band is, maar het is sowieso een topsong en bevat alle elementen die een Muse-nummer nodig heeft, waarbij de band weer heerlijk dramatisch uithaalt zonder compleet uit de bocht te vliegen.

64. The Knife - Silent Shout
Fever Ray was al langsgekomen, dan kan de hoofdact natuurlijk niet ontbreken. Door Fever Ray raakte ik na een tijdje ook erg benieuwd naar The Knife, en omdat Silent Shout zo hoog aangeschreven stond ben ik dat album eens gaan beluisteren. Het eerste nummer dat ik ervan hoorde was natuurlijk de opener en tevens titelnummer, wat meteen enorm klikte vanwege het stuwende ritme, de koele sfeer en de ijzige vocalen; het hele nummer heeft iets kouds over zich (maar niet op een vervelende manier). Ik zit verder niet zo in de hoek van de electropop, maar dit nummer gaf me het gevoel dat ik het al eerder gehoord had. En daarmee bedoel ik niet dat het onorigineel of gejat klinkt, maar juist dat het meteen vertrouwd aanvoelde.

63. Simon & Garfunkel - The Boxer
Mijn ouders luisteren niet echt heel actief muziek. Het overgrote deel van mijn smaak heb ik dan ook zelf ontwikkeld, en niet vanwege het feit dat het vroeger thuis gedraaid werd. Simon & Garfunkel zijn daar een uitzondering op, hun albums werden hier wel regelmatig gedraaid en vooral The Boxer is me altijd bijgebleven. Vooral het refrein en de samenzang van beide heren zorgde ervoor dat dit nummer al snel gewaardeerd werd. Ik heb overigens gekozen voor de live versie uit Central Park omdat die net wat puurder aanvoelt. Ik ben niet echt fan van live-albums, maar ik maak uitzonderingen voor albums als Live at Central Park, die niet alleen steengoed zijn, maar ook een soort historisch document vormen.

62. Opeth - The Drapery Falls
Opeth is de band die me introduceerde tot de hardere metal en de grunts, en na vele jaren is het nog steeds een van mijn favoriete bands. Grunts als vocalen kunnen soms nogal wennen zijn, maar voor mij klikte het eigenlijk meteen, voornamelijk omdat zanger Mikael Akerfeldt ook meteen een van de beste grunters uit de hele metalwereld is. Zoals elke Opeth-liefhebber je kan vertellen, gaat het bij deze band echter niet uitsluitend om het harde Death Metal-aspect, maar juist om de combinatie van die muziek met akoestische rustige passages en cleane zang. Deze tweezijdigheid maakt Opeth tot een van de meest sfeervolle bands die ik ken, en hoewel veel andere artiesten ook geprobeerd hebben om op een dergelijke manier sfeer te creëren, komt niks in de buurt bij de klasse waarmee Opeth dat doet.

61. Antimatter - Redemption
Het album Leaving Eden heb ik ooit op de gok gekocht omdat ik er goede verhalen over had gehoord en zag dat het uitgebracht was op het Prophecy-label, dat altijd garant staat voor kwaliteit. Dat was een van de beste 'op-de-gok'-aankopen die ik ooit heb gedaan, want Antimatter maakt prachtige melancholieke rocksongs van hoog niveau. Mede opgericht door een ex-lid van Anathema (ten tijde van Leaving Eden echter geen lid meer volgens mij), en dat is duidelijk te horen aangezien de muziek qua sfeer en stijl erg in de lijn van latere Anathema ligt. Antimatter is echter zeker geen identiteitsloze kloon maar een band die zich zeker met de klasse van Anathema kan meten. Wat dat betreft zie ik wel een trend in de vorm van melancholieke rock uit Engeland, misschien dat het mistroostige Britse klimaat er iets mee te maken heeft.

Mooie keuze voor Butterflies and Hurricanes

Ah, dat klinkt bekend . En dan die laatste twee lie-la-lie's met de tuba (?) eronder, ja dat was toch wel van een indrukwekkende luidheid.

Dan op 62 de nummer 32 uit mijn lijst... ja, ik ben al wel mindere updates tegengekomen in dit topic.

Het verhaal van Simon & Garfunkel klinkt bekend in de oren. Mijn ouders hielden wel van muziek, maar meer dan de radio en enkele lp's die lagen te verstoffen was het dan ook weer niet. Maar zelfs tussen die muziek vind je als kind wel iets dat de moeite is. Zoals Simon & Garfunkel bvb.

Grappig om te zien dat het Simon & Garfunkelverhaal zo herkenbaar is. Het is natuurlijk ook wel een duo dat in veel ouderlijke platenkasten terug te vinden zal zijn.

60. Bark Psychosis - The Loom
Bark Psychosis valt blijkbaar onder de Postrock, en ik zou een groter fan zijn van dit genre als meer bands deden wat Bark Psychosis doet. Muzikaal ligt dit namelijk dichter bij bijvoorbeeld Talk Talk dan bij de inspiratieloze 13-in-een-dozijn "langzame opbouw en dan een climax op 2/3e van het nummer" bands (jullie kennen ze wel). Met het album Hex heeft Bark Psychosis tevens een album gemaakt dat welhaast een soundtrack is geworden voor bepaalde momenten van mijn leven. Om specifiek te zijn, van die momenten waarop je middenin de nacht een beetje dronken, beetje mijmerend door de stad naar huis loopt onder het licht van de lantaarnpalen. Het hele album is voor mij eigenlijk één track en daardoor is individueel nummer uitkiezen moeilijk, maar ik heb voor de opener gekozen omdat ik daarmee meteen in de juiste stemming kom.

59. Empyrium - The Ensemble of Silence
Empyrium is niet alleen maar bekend van hun folkmuziek die ik hier al heb laten horen, het is namelijk een van die bands die in hun begindagen metal speelden en dat later verruild hebben voor een andere sound. In hun metaldagen was de muziek van de band ook al van een erg hoog niveau, en behoorlijk uniek bovendien. Met hun mix van Black, Folk en Doom Metal speelden ze een stijl die lastig te classificeren is, aangevuld met onorthodoxe elementen als fluit en cello. Dit werd echter nergens een gimmick en voegde altijd daadwerkelijk iets toe, waardoor de band op een unieke wijze hun donkere en melancholieke sfeer neer wist te zetten.

58. Alcest - Sur L'autre Rive Je T'attendrai
Toen Alcest in 2007 hun debuut full-length uitbracht, blies die me destijds compleet omver. Alweer een band die, jaja, hun basis heeft in de metal, al hebben ze alleen een demo opgenomen in die stijl. Op hun eerste echte album werd de Black Metal gemixt met Shoegaze, twee genres die (qua geluid) misschien dichter bij elkaar liggen dan je op het eerste gezicht zou denken. De muziek creëert een erg dromerige sfeer, waar ook de Franse vocalen aan bijdragen die, in goede Shoegazetraditie, vrij naar achteren in de mix staan. Later is de band volledig de kant van de shoegaze opgegaan, maar ik prefereer het debuut omdat er toen nog een iets scherper randje aanwezig was.

57. Brendan Perry - Medusa
Toen Dead Can Dance opsplitste zijn Lisa Gerrard en Brendan Perry beide een solocarrière begonnen. Die van Brendan is daarbij nogal overschaduwd en dat is wat mij betreft onterecht (hiermee niks ten nadele van Lisa overigens!) Brendan was altijd het meest down to earth van de twee, en dat is ook terug te horen in zijn muziek: het is voornamelijk de man met zijn gitaar, zonder de 'hemelse' DCD-klanken. Ook de etnische invloeden van DCD zijn grotendeels weg. Op het DCD live-album Toward the Within stonden al een paar songs (American Dreaming bijv.) die naar deze stijl zouden hintten. Brendan heeft bovendien op zijn manier een net zo prachtig stemgeluid als Lisa, dus het is zeker de moeite om deze minder belichte DCD-helft eens te beluisteren.

56. Aphex Twin - Come to Daddy
Aphex Twin was zo'n beetje de eerste artiest die ik ging beluisteren toen ik me wat meer in electronische muziek wilde verdiepen, niet zo vreemd natuurlijk gezien zijn grote naam. Zijn meer lieflijke muziek zoals het Richard D. James album ging er meteen goed in, maar als je daarna Come to Daddy gaat luisteren is dat natuurlijk heel andere koek, een briljante gefreakte track! Normaal gesproken ben ik ook niet zo van de videoclips, maar die van Come to Daddy is een briljant kunstwerkje dat voor mij in gedachten ook helemaal verweven is met het nummer zelf.

Voorlopig gaan ze nog even per vijf in plaats van per tien, ik hoop binnenkort weer wat tientallen te kunnen plaatsen.

55. Blackfield - Hello
Steven Wilson, wie kent hem onderhand niet. Bekend geworden met de band Porcupine Tree (zijn die nog actief trouwens?), maar daarnaast is de man actief (geweest) in diverse andere projecten. Op Blackfield werkte hij samen met de mij verder onbekende Israëlische muzikant Aviv Geffen, maar ik vermoed dat Wilson toch de grootste hand heeft gehad in het tot stand komen van de muziek. In ieder geval werd Blackfield steeds saaier naarmate hij zich minder met de band is bezig gaan houden. Hoe dan ook, Blackfield biedt in vergelijking met Porcupine Tree een meer popgerichte aanpak, ontdaan van de progressieve elementen van PT, en vaak met aanzienlijk kortere songs. In ruil daarvoor geeft Blackfield de emotie de vrije hand, want op hun debuutalbum leidt tot een melancholieke climax in het afsluitende nummer Hello.

54. Current 93 - The Frolic
Current 93 is zo'n project waarvan ik het lastig vind te beschrijven wat ze precies doen, en nog lastiger om te beschrijven wat hun muziek precies met mij doet. Dit project van David Tibet komt uit Engeland en komt een beetje uit dezelfde hoek als bands zoals Sol Invictus, Coil of Death in June. Muziek dus die zijn basis heeft in de folk, maar waar veel andere invloeden aan zijn toegevoegd. Tibets stem is er eentje waar je aan moet wennen maar die je daarna niet meer los kunt zien van de muziek, en waar de teksten precies over gaan gaat mijn pet in ieder geval te boven. Verder weet Tibet goed hoe hij een onderhuidse spanning moet creëren, vooral in The Frolic vanwege het onschuldige maar toch dreigende melodietje en de samples van kinderstemmen ("DEATH!"). Alles lijkt zo lieflijk op het eerste gehoor, maar er is toch duidelijk een donkere ondertoon aanwezig, wat dit tot erg intrigerende muziek maakt.

53. A Perfect Circle - Gravity
Ik was altijd een groot van Tool, en vanwege de Maynardconnectie ben ik toen ook naar A Perfect Circle gaan luisteren. Ik heb het altijd beschouwd als een soort Tool Light (dit bedoel ik niet negatief!), hoewel de bands eigenlijk niet eens zo heel veel op elkaar lijken. Maynard is natuurlijk een vreemde vogel, maar wel een van de beste vocalisten die ik ken, en ook op Gravity weet hij weer geweldige emotie in het nummer te leggen. De rest van de band zijn daarnaast ook ervaren muzikanten, wat duidelijk naar voren komt in deze perfect afsluiter van het album Thirteenth Step.

52. Popol Vuh - Hosianna Mantra
Op deze site omschreef ik het album Hosianna Mantra als iets dat af en toe klonk als "aen spiritueel getinte samenwerking tussen Harold Budd en Pink Floyd". Misschien een beetje vreemde vergelijking als je de muziek hoort, maar ik sta er nog steeds wel achter. Het mooie aan Popol Vuh vind ik daarnaast dat ze daarnaast veel Oosterse, boeddhistischachtige thema's in hun muziek verweven, maar dat combineren met invloeden uit de Westerse muziek waardoor er een heel origineel geheel ontstaat. De titeltrack van Hosianna Mantra is mijn favoriet, hierop wordt hun dualiteit het beste uitgewerkt en hoor je het duidelijkst de bezieling, wat voor hemelse en mystieke muziek zorgt.

51. Midlake - Roscoe
Midlake wist destijds mijn aandacht te trekken vanwege de vreemde titel van hun album (The Trials of Van Occupanther) en de vreemde hoes bij datzelfde album. De muziek zelf bleek wat minder vreemd: Midlake speelt een soort pop/rock met folky invloeden, en weet dit erg goed te brengen en tot een harmonieus geheel te kneden. Op Roscoe weten ze een lekker tempo aan te houden en de band blijkt niet alleen muzikaal maar ook tekstueel erg bekwaam. Voor mij is dit trouwens echt een 'herfst'-album omdat ik de muziek in dat jaargetijde leerde kennen en veel draaide; grappig om te zien hoe zaken die eigenlijk los staan van de muziek zelf die muziek soms toch sterk in kunnen kleuren.

ROSCOE!!!!!!

Nope, ze pauzeren voor onbepaalde tijd. In een recente Lust for Life liet Steven Wilson hierover optekenen:

"Na het voorlopige einde van Porcupine Tree ben ik niet gestopt met het maken van muziek. Sterker nog: wat ik nu doe, is sterk verwant aan wat ik met Porcupine Tree deed. Alleen gebeurt dat met andere muzikanten en onder een andere naam. Het is voor mij een heel vanzelfsprekende voortzetting van de band."

Ik wel eens bandleiders de andere leden meer krediet zien geven...

Ah jammer, ik vond Porcupine Tree over het algemeen beter dan wat hij tegenwoordig solo doet, juist vanwege de inbreng van de andere leden zoals je zegt. Al vraag ik me soms af of Steven Wilson sowieso niet wat overproductief is, en zijn ideeën beter wat meer tijd kan geven.

50. Miles Davis - Blue in Green
Ik had het bij Bill Evans al over dat vage en obscure plaatje dat me destijds de jazz heeft ingeleid, Kind of Blue of zoiets....ene Miles Davis speelt daarop een erg toegankelijke en tegelijkertijd diepgaande partij jazz, die me liet zien dat deze muziekstijl niet altijd zo'n ontoegankelijke kakofonie hoeft te zijn. Bill Evans doet hier trouwens ook weer mee, met vooral op Blue in Green een prominente rol (hij schijnt het nummer ook zelf geschreven te hebben) waarbij zijn pianospel perfect aansluit bij de blazers van Miles en de zijnen.

49. Yes - Close to the Edge
Sinds ik negen jaar geleden King Crimson ging luisteren staat progrock op mijn lijstje van genres om verder te ontdekken. Dat gaat echter langzaam, langzaam, langzaam, er is nou eenmaal teveel gepiel in die scene. Duh, hoor ik mensen al zeggen, dat is toch ook wat prog uiteindelijk ís. Kan zijn, maar dan is de kunst natuurlijk wel om dat gepiel in dienst te kunnen stellen van de muziek. Yes doet dat wat mij betreft uitstekend op Close to the Edge. Een nummer dat, naar goede progtraditie, twintig minuten duurt en nergens verveelt. Iedere noot heeft hier een functie en de band weet tevens een geweldige sfeer te scheppen.

48. Godspeed You Black Emperor - Dead Flag Blues
Wat betreft Godspeed You Black Emperor ga ik zeker niet mee met de totale bewieroking en verafgoding van de band die je op deze site nogal eens tegenkomt. Aan de andere kant zal ik zeker niet ontkennen dat ze prachtige muziek hebben gemaakt (anders zouden ze hier natuurlijk überhaupt niet ter sprake komen). De opener van hun debuutalbum is hierbij mijn favoriet: het weet een geweldige postapocalyptische sfeer neer te zetten (mede door de bekende monoloog uit de opening) en een dik kwartier lang ene melancholieke stemming vast te houden die geen moment verveeld. Ook erg mooi is het laatste gedeelte waar dan alsnog een sprankje hoop door lijkt te komen.

47. Green Carnation - 9-29-045
De naam van deze band is al gevallen, nadat ik een vorige week een update plaatste met daarin een nummer van In the Woods...Logisch, want beide bands zijn qua leden nauw met elkaar verwant. In 1991 bracht de band een Death Metal-demo uit, maar een aantal leden besloot dat ze toch liever andere muziek wilden maken en ging verder met In the Woods...Toen dat project eind jaren negentig ophield besloot een aantal leden vervolgens om Green Carnation weer op te starten, als u het nog kunt volgen. Toch liggen de bands nog redelijk uit elkaar qua stijl; het experimentele geluid van In the Woods... is ingeruild voor atmosferische/progressieve rock. Op het album The Acoustic Verses waar 9-29-045 opstaat is dat geluid tevens ingeruild voor een, u raad het al, meer akoestische basis. Het nummer duurt dik een kwartier, maar voor een band die een nummer van een uur gemaakt heeft is dat natuurlijk peanuts.

46. Porcupine Tree - Arriving Somewhere (But Not Here)
Steven Wilson, wie kent hem onderhand niet. Bekend geworden met de band Porcupine Tree die inmiddels, zo blijkt, voor onbepaalde tijd op non-actief staan. En aangezien Steven met zijn soloproject nu meer succes oogst dan ooit, zie ik ze eigenlijk ook niet meer bij elkaar komen. Jammer, want hoewel ik Steven qua succes alles gun, vond ik Porcupine Tree over het algemeen interessanter dan zijn solowerk. Arriving Somewhere komt uit de wat meer 'stevige' periode van PT: nadat Steven Wilson bevriend was geraakt met Mikael Akerfeldt van Opeth, slopen er steeds meer metalinvloeden in de muziek van PT. Dit is niet bij ieder nummer een succes gebleken (soms hou ik ook gewoon meer van de Pink Floyd-achtige PT), maar op Arriving Somewhere werkt het wonderwel. De Opeth-invloeden blijken ook wel uit het feit dat Mikael Akerfeldt op dit nummer zelf ook een partijtje mee mag spelen.

Andermaal een smulupdate. Afgaand op wat je bij Yes schrijft, moet ik je misschien even op dit topic wijzen.

^ Interessant topic, ga ik zeker volgen