menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van ArthurDZ
Nou, kom maar op met dat volgende tiental!

avatar van Môrthul
Is Sandokan-veld nog in staat verder te gaan?

avatar van Sandokan-veld
Sorry dat het zo lang duurt, ik heb het echt megadruk momenteel, en dan gaat die stomme ArthurDZ ook nog een R.E.M.-battle organiseren parallel aan mijn pogingen hier, waarvan hij verrekte goed weet dat ik die ook niet links kan laten liggen, maar dan alsnog gaan zeuren dat het hier niet opschiet.

Ik zal dit weekend proberen een stuk verder te komen.

60. Faith No More - Midlife Crisis
Album: Angel Dust

'You're perfect, yes it's true/ but without me you're only you/ your menstruating heart/ it ain't bleeding enough for two.' Kijk, die kerel spoort dus niet helemaal: heerlijk. De hoogtijdagen van Faith No More waren eigenlijk een beetje voor mijn tijd, het was vooral hun best of die het bij mij en een paar vrienden erg goed deed: De borderline-persoonlijkheid van Patton, stevige gitaarmuren, goede melodieën, en zoals ik al opmerkte, hetgene waar geen enkele rockband die naam waardig zonder kan: een sublieme ritmesectie. Wat wil een mens nog meer? Nou, de 59 nummers die nog gaan komen. Dus.

59. Creedence Clearwater Revival - Fortunate Son
Album: Willy and the Poor Boys

Dit heb ik met de paplepel ingegoten gekregen, als kind van kinderen van de jaren zestig. Vooral mijn moeder draaide vroeger veel van dit soort dingen. Toen het cd-tijdperk begon en mijn ouders een cd-speler aanschafte, kwam er zo elke maand of wat een cd bij van het type 'gouden ouwe' en voor mij als kind was het fascinerend om te zien en te horen wat er nu weer was aangeschaft, al waren de cd's achteraf bezien niet altijd van al te beste kwaliteit (de verzamel-cd was in dit geval samengesteld door platenbaas en latere blauwe maandag-LPF minister Herman Heinsbroek). Desondanks is zelfs voor een kind dat geen Engels kent een bandnaam als 'Creedence Clearwater Revival' magisch. En Fortunate Son blijft een geweldig nummer, ook als je later groot bent.

58. Tool - Aenema
Album: Aenima
Ja, ik weet het, de eerste letter van Aenema is eigenlijk zo'n aan elkaar gesmolten letter waar een ASCII combinatie voor bestaat die ik om één of andere reden nooit kan onthouden. En ik had toch beloofd dat we met Deftones het laatste overblijfsel aan puber-frustraties in deze top 100 hebben gehad? Want sommige mensen zullen Tool zeker in dat hokje willen stoppen, en anders wel in het hokje van het saaie prog-gepriegel. Tool ontstijgt beide etiketten met glans. Wat ze maakten op hun tweede echte lp Aenima is 80 minuten grootse zwartgalligheid met briljante teksten, monsterlijke riffs, en één van de beste drummers uit de rockgeschiedenis.
En het is niet allemaal donker: we hebben allemaal dagen dat we zouden willen dat de hele rotzooi door een vloedgolf wordt verzwegen, maar voor wie leert zwemmen is er het vooruitzicht elkaar weer te zien in Arizona Bay, aldus de tekst van dit nummer, dus da's toch wel wel weer gezellig. Wat je daar nou weer moet zoeken, weet ik ook niet, maar goed.

57. The Pixies - Where is My Mind
Album: Surfer Rosa

Want ja, ach, wat is een top 100 zonder Pixies. Terecht ook, in hun gloriedagen was de band wel echt een fenomeen. Verder weet ik niet zo goed wat ik hierover moet schrijven. Bijna had ik het einde van 'Fight Club' gespoilerd, dat zal ik niet doen, maar als je de film niet gezien hebt: aanrader.

56. My Morning Jacket - The Bear
Album: The Tennessee Fire

De band zou vooral bekend worden als een soort Prince/Neil Young hybride, maar de enige plaat van hen die me echt helemaal heeft weten te grijpen is hun debuut, waarop ze nog een soort alt.country minimalisme betrachten. Het is een soort samenpleursel van 15 matig opgenomen liedjes die qua niveau uiteenlopen van 'best oké' naar echt on-ge-loof-lijk goed. Check behalve deze ook 'I Will Be There When You Die' en 'War Begun' van dezelfde plaat. Beter bewijs is moeilijk te vinden dat je soms echt niet meer nodig hebt dan een paar akoestische gitaren en een bebaarde jongeman die somber kijkt en waarschijnlijk wel ergens een alcoholprobleem heeft of zo.

55. David Bowie - Life On Mars
Album: Hunky Dory

Er heeft altijd een bepaalde afstand bestaan tussen Bowie en mij, en dan bedoel ik niet alleen dat hij een beroemde popster is die over de wereld reist en ik op een kantoor werk in Eindhoven. Zijn muziek was altijd wat te flamboyant en te conceptueel voor de rock ´n roller in mij. Maar naarmate ik ouder word merk ik dat grootse melodieën en veelzijdige excentriekelingen steeds meer tot mijn verbeelding spreken, en als gevolg daarvan word ik kruipenderwijs steeds meer Bowie-fan. Tot dusver is 'Life On Mars' wel mijn favoriete nummer. De melodie is prachtig, en de tekst is echt een juweeltje.

54. Vandermark 5 - Money Down (For Rashaan Roland Kirk)
Album: Airports For Light

Niet op Youtube, maar dan wel weer op Spotify. Dat er ineens ergens een track gedraaid wordt waarbij je denkt: dit was nou precies het soort muziek waaraan ik behoefte had in mijn leven, heeft u dat weleens?
Spotify had een tijdje de soundrop-app, waarbij je 'kamers' kon maken waarbij je met zijn allen tegelijkertijd naar dezelfde playlist kon luisteren, en daaraan nummers kon toevoegen en omhoog stemmen. Een paar MuMe-gebruikers vonden elkaar hier, en het werd nog een paar avonden fiks gezellig. The Scientist had er vooral als doel om andere mensen schrik aan te jagen met lange freejazz en freakfolk-exercities, en aangezien ik die muziek wel kan waarderen vonden we elkaar daarin, en hebben een paar aangename avonden doorgebracht met synchroon luisteren van langdradige pokkeherrie. Dit is denk ik iets wat hij toevoegde, zonder commentaar, want zo is hij geloof ik, en ik weet gewoon nog dat ik dit voor het eerst hoorde. Ik werd er zo opgepept van dat ik door de kamer ging wandelen. Wat een energie, wat een gekte, en toch: hoe swingend, hoe melodieus! Heerlijk.

53. Sonic Youth - Stereo Sanctity
Album: Sister

Gek genoeg is mijn liefde voor Sonic Youth nog redelijk vers. Dat is vreemd, omdat de band binnen de grunge en alternatieve rock waar ik in opgroeide geldt als een instituut, en eigenlijk alomtegenwoordig was (ik kan me herinneren dat ik in mijn tienerjaren een keer 's middags MTV opzette en dat Sonic Youth daar aan het optreden was, iets wat nu onvoorstelbaar zou zijn). Toch kreeg ik nooit echt grip op hun muziek, hier en daar vond ik een nummer wel erg gaaf maar fan werd ik niet. Het was uiteindelijk een band die mij niet verleidde, maar waarvoor ik moeite moest doen om ze te begrijpen. Die eigenzinnigheid heeft juist wel wat, natuurlijk. Een jaar geleden ging ik eindelijk eens goed zitten voor hun werk, en inmiddels ben ik zover dat ik hun klassieke platen allemaal ken en vrij geniaal vind. Sister is toch wel favoriet. Ik luister die plaat eigenlijk altijd in zijn geheel (zoals misschien al gezegd redelijk uitzonderlijk voor mij) dus de keuze voor dit nummer is een beetje willekeurig.

52. Jose James - Warrior
Album: Blackmagic

Jose James is een van mijn favoriete artiesten van dit decennium tot dusver, en Blackmagic is één van mijn favoriete platen. Voor velen zal het een beetje een langdradige plaat zijn, en eigenlijk is de fabelachtige single 'Warrior' ook een beetje een uitzondering: drijvend op een zinderende spanning die even dierlijk als elektrisch is, slaagt dit nummer er zowel in om een groot eerbetoon aan oude soul en jazz te zijn als om compleet met beide benen in de 21e eeuw te staan.

51. Raconteurs - Broken boy Soldier
Album: Broken Boy Soldiers

Dit is ook een beetje een lijflied, of misschien een strijdlied. Iets dat ik draai om mezelf op te peppen. Dat fantastische, vuige riff, met die uitgekotste zanglijn van Jack White: 'I'm gonna go back to school today, but I'm dropping myself off!' Ik heb een groot zwak voor The White Stripes, maar dit is toch wel mijn favoriete nummer van Jack White. Knap hoe het zowel appelleert aan mijn onderbewuste verlangen om alles kapot te gooien, als aan mijn drive om mezelf te ontwikkelen, scherper en sterker te worden. The boy never gets older? Was het maar waar.

avatar van The Scientist
Sandokan-veld schreef:
vooral als doel om andere mensen schrik aan te jagen met lange freejazz en freakfolk-exercities..... zonder commentaar, want zo is hij geloof ik


Nou nou, mensen krijgen nu wel een heel verdraaid beeld van me... Ik weet dat anderen er niet altijd zo tegenaan kijken als ik, maar dit heeft toch ook helemaal geen commentaar nodig? Fascinerend stukje muziekwerk..

Wat betreft freejazz heb ik me geloof ik best ingehouden, geen totaal gestoorde dingen (op heel af en toe een uitzondering na (en de mume-extreem room))... Mijn doel is dan ook niet mensen schrik aan te jagen, maar mensen bij verrassing iets te laten horen waar ze anders niet zo snel mee in aanraking zouden komen.. en hopelijk zo mensen over te halen ook af en toe een uitstapje in die richting te wagen.. Bij jou is het in ieder geval gelukt

avatar van Sandokan-veld
Ik zei het ook een beetje om je te plagen Jelle, zoals je hopelijk begreep

Voor de boeken: Ik ben er redelijk van overtuigd dat The Scientist niet alleen maar muziek opzet om andere mensen schrik aan te jagen. Wie op zoek is naar muziek die oprecht uitdagend is, heeft aan hem een uitstekende tipgever.

avatar van ArthurDZ
Ja, ik ben een snoodaard soms!

Wel een schitterend berichtje weeral, mooie liedjes (meestal) en toffe blokjes tekst! Eigenlijk ben ik nu nog benieuwder naar de rest geworden...

avatar van GrafGantz
Sandokan-veld schreef:
Ik ben er redelijk van overtuigd dat The Scientist niet alleen maar muziek opzet om andere mensen schrik aan te jagen.


Oneens.

avatar van itchy
Echo-o-o-o

avatar van Môrthul
Twee woorden negen letters

avatar van Sandokan-veld
Ik baal er ook van dat het zo lang duurt, maar aangezien ik ongeveer zestig uur per week werk momenteel blijft er niet zo veel tijd over voor stukjes helaasch.

avatar van Sandokan-veld
Hij is niet dood, hij leeft!

50. The Supremes - The Happening
Album: The Happening (single)

Vooruit dan maar, nog één keertje een Motown-cliché. Dit is een band die ik alleen van hun singles ken, en ik kan dan ook weinig toevoegen aan mijn commentaren bij Martha and The Vandellas eerder. Dit is nog wel de overtreffende trap daarvan, denk ik. Een liedje dat geschreven, geproduceerd en gezongen lijkt te zijn met zo'n hoger begrip voor groove en harmonie dat ik er als eenvoudige sterveling eigenlijk niet bij kan.

49. Portishead - The Rip
Album: Third

Zoals ik al ergens heb gezegd volgens mij, of anders had willen zeggen, of je anders maar tussen de regels had moeten opmaken, ik hoef toch niet alles uit te spellen zeg, enfin, ik heb een groot zwak voor nummers die ingetogen beginnen en dan langzaam opbouwen naar... Ja, en dan heb je een nummer als 'The Rip.' Prachtige opbouw, inderdaad, maar echt een climax kun je het einde niet noemen. Eerder dat het onvervulde verlangen dat uit het nummer spreekt zich dieper en dieper ingraaft, totdat het ons uiteindelijk in stilte achterlaat, half onbevredigd. De triphop-platen van Portishead uit de jaren negentig vind ik best oké, maar 'Third', dat een hele nieuwe betekenis geeft aan de term ´ongemakkelijk´ (wat bij dit nummer nog wel meevalt trouwens) is echt een van de grote meesterwerken van deze eeuw tot dusver.

48. Bright Eyes - When The Curious Girl Realizes she´s Under Glass
Album: Fevers And Mirrors

Ah ja, de altijd vrolijke Connor Oberst. Eigenlijk luister ik zelden naar de muziek van die meneer, ik betwijfelde zelfs even of ik al op een plaat van Bright Eyes heb gestemd (blijkbaar op twee). Ik heb een bepaald soort donderwolk boven mijn hoofd nodig om de maniertjes van Oberst op waarde te kunnen schatten. De manier waarop hij zich bijna hysterisch in de emotie van zijn songs inleeft, of probeert halve boekwerken in het metrum van zijn melodieën te proppen. Het gebeurt zo'n twee of drie dagen in het jaar dat ik een Bright Eyes-bui heb, en zoiets als dit over de koptelefoon laat schallen, intussen mismoedig meeknikkend met mijn hoofd. Daarna gaat het normale leven zijn gewone gangetje weer, gelukkig, maar ik zou toch niet zonder kunnen denk ik.

47. Refused - New Noise
Album: The Shape of Punk to Come

Van de dieptes van de depressie naar de barricades van de revolutie, zo eclectisch zijn we dan ook wel weer. Op zich altijd wel grappig om jonge bands een politiek systeem te zien propageren dat historisch gezien steevast alle kunstvormen heeft afgeschaft behalve 'viva el presidenski', maar ach, zolang ze het in de studio houden en verder niets in de brand steken is het mij best. Dit is gewoon een van mijn favoriete meebrullers, lekker hysterisch nummer dat fijn doorblaast en op de juiste momenten even inhoudt voor wat electronisch gepriegel. Zo lekker dat ik meteen, toen ik dit op mijn zestiende voor het eerst hoorde, de cd heb besteld bij de platenwinkel. Viva el consumptiemaatschappij!

46. Marc And The Mambas - Catch A Fallen Star
Album: Torment And Toreros

We blijven even in de emotioneel gestoorde hoek. Ik lees nu op de albumpagina terug dat ik dit nummer zelfs heb vergeleken met Bright Eyes. Toeval. Een groot enthousiasme voor de jaren tachtig heb ik als kind van het grungetijdperk slechts beetje bij beetje verkregen, en vooral door het promotiewerk van liefhebbers op deze site. Bij deze artiest hoort natuurlijk de naam van aERodynamIC. Marc Almond (want Marc And The Mambas is een project van hem) is natuurlijke en vrij bekend icoon van de eighties (Soft Cell e.d.) maar dankzij Musicmeter ontdekte ik dat achter de hitjes een artiest schuilt die qua eigenzinnigheid en zeggingskracht niet hoeft onder te doen voor mensen als Nick Cave of Tom Waits. Is het zijn periode als popster waardoor hij deze waardering zelden krijgt? Zijn 'flamboyante' voorkomen? De relatieve ontoegankelijkheid van de muziek, waar zelfhaat, kitsch en onopgesmukte vuiligheid een grote rol spelen? Geen idee, maar doe er uw voordeel mee.

45. Leonard Cohen - One Of Us Cannot Be Wrong
Album: Songs Of Leonard Cohen

Waarschijnlijk mijn favoriete tekstschrijver (op Neil Young in de periode 1967-1978 na), al moet ik zeggen dat mijn waardering voor deze man zich niet altijd uitstrekt naar andere gebieden. Als zanger ben ik een minder grote liefhebber en als gitarist vind ik hem een aanfluiting. Maar dan is het nog altijd beter om hem - zoals hier - gitaar te horen spelen dan om de magere karaokebar-productie op zijn latere platen te doorstaan. Enfin. Als tekst- en liedjesschrijver hoort hij echt bij de allergrootsten, zoals hier, de afsluiter van zijn debuut, een nummer waarin hij in gortdroge, raak geformuleerde regels het effect van een femme fatale neerzet (naar verluid Nico van de gelijknamige Velvet Undergroundplaat). Onmogelijk voor mij om te luisteren zonder een grote grijns.

44. Duke Ellington - Diminuendo And Crescendo In Blue
Album: Ellington At Newport 1956

Wat zeggen jullie? Al lang geen jazz meer langs geweest? Nou, vooruit dan maar, ik gooi er meteen even een track van 15 minuten tegenaan. Dit is verder niet al te ontoegankelijk, en voor moderne oren zal het ook niet direct te horen zijn wat hier zo bijzonder aan is. Wat dit een bonafide jazzklassieker maakt - en voor mij een top 100 nummer- is vooral de saxofoonsolo van Paul Gonsalves die zo rond 4:15 begint, en die in bijna 10 minuten blijft doorswingen, tot het publiek naar verluid helemaal wild was geworden. De verhalen zijn wellicht wat overdreven voor retorisch effect, en voor moderne ogen zal enig inlevingsvermogen nodig zijn om te horen wat hier precies zo knap aan is. Toch, voor wie nog een keer een startpunt nodig heeft om zich in jazz te verdiepen, en wie graag wil weten wat er aantrekkelijk is aan iemand die minutenlang op een saxofoon staat te toeteren: begin hier.

43. Outkast - Bowtie
Album: Speakerboxx/ The Love Below

Als ik mezelf als een kenner had willen profileren had ik beter iets van hun eerste platen kunnen kiezen, maar ik houd heel erg van dit megalomane dubbelalbum, en Bowtie is misschien wel mijn favoriete Outkast-nummer. Bovendien ben ik verre van een hiphopkenner. Dus als de puristen hier iets op tegen hebben, dan is dat jammer, maar het is mijn top 100. Throw your hands up if you feel me!

42. Lee Morgan - The Sidewinder
Album: The Sidewinder

'Een allemansvriendje' wordt deze plaat genoemd op de albumpagina, en dat klopt ook wel. Jazzbeginners die de moeite hebben genomen Duke Ellington te beluisteren kunnen meteen door naar de volgende stap op deze manier. Voor deze lijst heb ik me, qua jazz, beperkt tot redelijk gedoodverfde favorieten, uit ervaring weet ik dat dit nummer het ook prima doet op feesten en partijen. Dit soort jazz (hardbop) heeft de neiging niet tegen veel schenen aan te schoppen, maar aan de andere kant door de voorspelbare structuur ook niet heel snel erg verrassend te worden. Veel hangt dan samen met de kwaliteit van de spelers. Dat zit in dit geval wel snor, met de betreurde Lee Morgan (op zijn 33e doodgeschoten door zijn vrouw na een ruzie tijdens een pauze tussen concerten) ook o.a. de legendarische Joe Henderson op tenorsax en een uitstekende Barry Harris op piano. Elk geven ze een heel eigen smaak aan wat in de kern een heel simpel dansdeuntje is.

41. Funkadelic - I'll Stay
Album Standing On the Verge Of Getting It On

Ook een plaat die ik heb opgedaan op Musicmeter, ik weet niet meer van wie, maar vermoedelijk van Reijersen (voor wie ik toch even door het stof moet omdat ik altijd beloof om zijn eigen met zorg samengestelde soullijstjes te volgen, maar ik er in de praktijk nooit meer aan toekom. We komen later nog op hem terug). Funkadelic, een van de projecten van de legendarische mafketel George Clinton, is eigenlijk de band die jaren voor de Red Hot Chilli Peppers al deden wat de Red Hot Chilli Peppers deden, maar dan veel beter. Heerlijk gedetailleerde, maar toch lekker strak doorgroovende soul/funk/rock om na een lange dag even uit de stratosfeer te breken.

avatar van hoi123
Sandokan-veld schreef:
Op zich altijd wel grappig om jonge bands een politiek systeem te zien propageren dat historisch gezien steevast alle kunstvormen heeft afgeschaft behalve 'viva el presidenski', maar ach, zolang ze het in de studio houden en verder niets in de brand steken is het mij best.

avatar van Reijersen
Ik betwijfel of ik dat was Sandokan. Ben niet de grootste Funkadelic/Parliament/George Clinton liefhebber.

avatar van WILDE_FRANS
Sandokan-veld schreef:
Op zich altijd wel grappig om jonge bands een politiek systeem te zien propageren dat historisch gezien steevast alle kunstvormen heeft afgeschaft behalve 'viva el presidenski'

De leden van Refused waren sociaal-anarchisten.

avatar van GrafGantz
Ach gut, wat schattig.


avatar van trebremmit
Nog even over Refused, ze gaan weer toeren. Het geld is blijkbaar op, net als in 2012.
Dit schreven ze in 1998
This is the last that we have to say about it, WE WILL NOT GIVE INTERVIEWS TO STUPID REPORTERS who still haven¥t [sic] got anything of what we are all about, we will never play together again and we will never try to glorify or celebrate what was.

Van sociaal-anarchist naar kapitalist in 15 jaar.

avatar van GrafGantz
The shape of bills to pay...

avatar van Co Jackso
Zonder Sander aan te willen vallen of op te jagen, vind ik het jammer dat dit topic een beetje doodbloedt nu. Al veel tips opgedaan uit dit topic de laatste maanden.

avatar van VladTheImpaler
Mee eens, misschien dat eventueel de volgende het zou kunnen oppakken en dat Sandokan-veld het later afmaakt?

avatar van Dance Lover
Eens met Co Jackso! Zonde dat dit topic uit zicht raakt op zo`n manier terwijl er zo`n lange wachtrij is.

avatar van itchy
Eens, geef Sandokan en buffer zodat hij zijn verder excellente stukken kan schrijven zonder tijdsdruk. Wie is de volgende?

avatar van VladTheImpaler
Fathead zou de volgende op de lijst zijn

Sammael
Nee, die heeft zich van de lijst gehaald. Ik ben de volgende, en ik wil het wel overnemen, maar alleen als Sandokan-veld daar geen bezwaar tegen heeft.

Sammael
Ik begin morgen trouwens wel gewoon, anders loopt dit topic helemaal zo dood en dat is zonde. Als Sandokan dan tussendoor zijn lijst af wil maken kan dat natuurlijk, en ga ik daarna weer verder.

Sammael
Goed, ik heb geen tegenbericht meer gehad oid, dus ik denk dat ik maar ga beginnen. Zoals al gezegd, als Sandokan verder wil gaan kan dat natuurlijk gewoon en ga ik daarna weer verder. Na mij is trouwens user Gajarigon, maar die is al bijna een jaar niet online geweest. Ik waarschuw daarom titan ook maar vast, want die is dáárna. Overigens zal ik waarschijnlijk van aanstaande vrijdag t/m maandag even geen updates kunnen plaatsen, maar verder ga ik wel proberen om dagelijks iets te posten.

And now without further ado:

100. Nest - Moonbow
Neofolk, ik ben er dol op, maar het genre is vaak weinig afwisselend. Veel projecten binnen het genre houden het vaak bij wat akoestisch gitaargetokkel in de stijl van Ulvers Kveldssanger of latere Empyrium. Niks mis mee, maar af en toe wil ik luisteren naar een band als Nest die een beetje een eigen draai aan het genre weet te geven. Uitgerust met de kantele als belangrijkste instrument, maken deze Finnen muziek die in vergelijking met veel genregenoten erg slepend en uitgesponnen is. Moonbow is daar misschien wel het beste voorbeeld van, en met zijn subtiele melodie en fluisterende zang weet de band hier als geen ander een broeierige en mysterieuze sfeer te scheppen.

99. Ofermod - Mysterion tés Anomias
Black Metal. Ik ken geen ander genre dat aan de ene kant zoveel potentie heeft en aan de andere kant zo om zeep geholpen wordt door lachwekkende artiestenimago's, brakke producties (waardoor de muziek alle kracht verliest) en een totaal gebrek aan quality control binnen de 'scene'. Ofermod laat hier gelukkig even zien hoe het wèl moet. Het begint al met de intro, afkomstig uit Schnittke's Faust Cantata, die klinkt alsof hij net zo goed voor dit nummer geschreven had kunnen zijn. Vervolgens barst het gitaargeweld los, niet in een hese stofzuigerproductie zoals bij te veel Black Metal, maar luid en krachtig. De vocalen van maken het geheel af, in plaats van het iele geschreeuw van veel collega's een diep en bulderend geluid. Zo zou er meer Black Metal mogen klinken wat mij betreft.

98. Slayer - Angel of Death
Dit nummer blies me behoorlijk omver toen ik het als zestienjarige ontdekte, het heeft denk ik ook denk een beetje aan de basis gestaan van de 'hardere' kant van mijn muzieksmaak. Onderhand is dit natuurlijk allang weer achterhaald qua agressie, snelheid etc., maar toch behoudt dit nummer voor mij een soort pure rauwheid die maar weinig andere bands gegeven is. Misschien omdat Slayer ook niet zo belachelijk over-the-top gaat als veel bands die later zouden volgen. Veel van die bands proberen immers geforceerd 'bruut' over te komen maar kan ik juist om die reden niet serieus nemen, dit in tegenstelling tot de oprechte agressie die Slayer hier tentoonspreidt. Alleen de openingsschreeuw is natuurlijk al klassiek te noemen wat dat betreft, en dit gevoel weten ze op het hele nummer (en het Reign in Blood album) vol te houden.

97. Mercyful Fate - A Dangerous Meeting
De eerste keer naar Mercyful Fate luisteren was toch wel behoorlijk wennen -die stem, was dat een grap of zo? De hoge zang is bij veel oude heavy metal al de reden dat ik de muziek niet echt kan waarderen, maar King Diamond zet die knop nog even door naar standje 11. Instrumentaal sprak het me echter wel dermate aan dat ik er toch naar bleef luisteren, en op gegeven moment begon de zang ook te wennen. Nu vind ik King Diamond zo over the top dat het gewoon weer gaaf wordt, en kan ik me MF niet voorstellen zonder zijn zang. Niet dat het bij Mercyful Fate alleen maar daarom draait natuurlijk, zoals al gezegd is de instrumentatie ook gewoon top en is het die wisselwerking die Mercyful Fate voor mij zo gaaf maakt.

96. Lantlos - Golden Mind [Niet op Youtube]
Een nummer dat ik pas kort ken (vorig jaar uitgebracht), maar dat me al dermate bevalt dat ik het wel in de lagere regionen van mijn toplijst durf te plaatsen. Lantlos lijkt een beetje op het bekendere Alcest, in de zin dat het begonnen is als Black Metal-achtige band, en later steeds meer invloeden van shoegaze en post-rock is gaan toevoegen. Niet toevallig is Neige van Alcest ook een tijdje lid geweest van Lantlos. In tegenstelling tot Alcest heeft Lantlos hun stevige fundamenten wel wat meer vast weten te houden. Dit combineren ze echter met invloeden van Slowdive en Cocteau Twins, wat zorgt voor een erg dromerig geheel, zoals op Golden Mind goed te horen is.

95. Raison d'être - Dream's Essence
Dark Ambient is zo'n genre dat me in principe erg goed ligt. Het probleem is alleen dat veel bands en projecten in het genre vaak te hard proberen 'donker' en 'evil' te klinken, en er juist daardoor niet in slagen om ook echt zo over te komen. Gelukkig doet Raison d'Etre niet zo geforceerd over-the-top, en juist daardoor komt de muziek beter bij me aan. Dream's Essence bevat alle elementen samen die goede Dark Ambient wat mij betreft moet hebben: het ingetogen karakter van 'gewone' Ambient, maar dit gecombineerd met gevoelens van eenzaamheid, 'Unheimlichkeit' en weemoed. Voor laat op de avond, dit.

94. The Dubliners - Song for Ireland
Ah, Ierland. Voor een land waar ik voor zover ik weet geen roots heb liggen, voel ik me er toch ontzettend tot aangetrokken. Zoveel dingen spreken me aan: het landschap, de cultuur, de geschiedenis, de Guinness, de vrouwen....maar ik dwaal af volgens mij. Ook voor de Ierse muziek heb ik een grote passie, en dan zijn de Dubliners een naam waar je niet omheen kunt. Een band die veel goede nummers heeft gemaakt maar dit is toch mijn favoriet. Een erg oprecht nummer met ontzettend veel gevoel, dé reden waarom zoveel Ierse muziek me aanspreekt.

93. Sol Invictus - The West
Sol Invictus is een van de bekendste namen in het 'apocalyptic folk' genre, en de eerste band uit deze stijl die ik leerde kennen. Dit was ook het eerste SI-nummer dat ik hoorde, en hoewel het in feite een erg simpel nummer is, klikte het voor mij eigenlijk meteen. Kwam waarschijnlijk door het ingetogen gitaarspel en het subtiele melodietje dat halverwege op komt zetten. Daarnaast is frontman Tony Wakeford een erg matig zanger, wat waarschijnlijk de reden is dat juist dit instrumentale nummer mijn favoriet werd van SI.

92. Slowdive - Melon Yellow
Waarschijnlijk zal helemaal niemand het met me eens zijn dat dit het beste Slowdive-nummer is, maar het zij zo. Ik vind Slowdive nooit zo overtuigen als ze 'harde' muziek proberen te maken, juist de dromerige kant van deze band bevalt me goed. En de dromerigheid van dit nummer, het logge tempo en de zang die van ver lijkt te komen spreekt me hier gewoon ontzettend in aan.

91. Fever Ray - Morning Keep the Streets Empty For Me
Ik kende Fever Ray eerder dan 'moederact' The Knife, wat wellicht een beetje vreemd is. Dit komt omdat ik in de jaren dat ik nog naar Lowlands ging me altijd van tevoren wat in ging luisteren in bands die ook kwamen maar die ik nog niet kende, en in 2009 (volgens mij?) was Fever Ray een van die bands. Dat optreden bleek uiteindelijk niet heel bijzonder, het album is ook niet heel erg blijven hangen (moet hem misschien weer eens wat vaker draaien), maar dit nummer is toch uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Dat komt denk ik vooral door de unieke zang van Karin Drijer en de sfeer van het nummer die daarmee samenhangt: het voelt echt alsof je 's ochtends vroeg door een verlaten straat loopt.

avatar van freitzen
Mooi dat dit topic weer op gang is gekomen! Deze lijst ga ik maar weer eens volgen.

avatar van titan
titan (crew)
Sammael schreef:
Ik waarschuw daarom titan ook maar vast, want die is dáárna.

Ik laat het aan me voorbij gaan, ben momenteel bezig om de lijst te updaten.

Sammael
Vergeten erbij te zetten trouwens, maar ik volg over het algemeen de regel van één nummer per artiest. Ik heb hier twee of drie uitzonderingen op, in gevallen waarbij de nummers zo verschillen qua stijl dat ze net zo goed door twee verschillende bands gemaakt hadden kunnen zijn.

avatar van herman
Even de wachtlijst updaten en de eerstvolgende users maar alvast even alarmeren...:

- sandokan
- Sammael
- Gajargo
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
-Corporal Clegg

Gast
geplaatst: vandaag om 11:42 uur

geplaatst: vandaag om 11:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.