Een heerlijke update met een aantal klasse songs. Vooral erg blij om Porcupine Tree, Godspeed You Black Emperor en Yes voorbij te zien komen en dan nog met een paar van hun kunstwerkjes ook.

45. Clannad - Coinleach Glas an Fhómhair
We gaan maar weer eens naar Ierland, dit keer echter niet voor drankliederen vol Guinness, maar voor Keltische mystiek. Ik weet dat Clannad soms een beetje het imago heeft van zweverige New Age-muziek, en misschien is dat deels terecht (ik ken lang niet alles van ze), maar ze hebben in ieder geval ook genoeg pure en enorm sfeervolle nummers gemaakt. Zweverig is hierbij een term waar ik niet zoveel mee kan. Dromerig, dat wel, maar dat is juist een eigenschap die ik graag terughoor in muziek. Het gitaarspel is hier mijmerend en ingetogen, en de zang versta ik niet. En dat wil ik ook zo houden, juist omdat die zang alles kan betekenen wat je erin wil horen is het extra sfeervol.

44. Brian Eno - 1/2
Ik zei eerder dat Tim Hecker mijn introductie was tot de Ambient, en dat klopt ook. Echter, daarna ben ik niet verder gegaan met het ontdekken van het genre als geheel. Dat kwam een paar jaar later, via mijn introductie tot de grootmester van het genre, Brian Eno. Die naam was typisch zo'n gat in mijn muziekkennis, op gegeven moment kon ik er niet meer omheen. Toen ben ik dus maar begonnen bij het begin, Ambient 1 uiteraard. Ik werd meteen verliefd op die prachtig verstilde klanken, die zich eindeloos bleven herhalen en toch nooit gingen vervelen. Zoals het goede Ambient betaamt kan de muziek zowel op de achtergrond opstaan maar ook actief beluisterd worden, bovendien schuilt er ook nog flink wat emotie in. Via Brian Eno ben ik vervolgens ook vrij snel doorgestroomd naar Harold Budd, Steve Roach, Biosphere etc., waardoor dit wel als mijn èchte introductie beschouwd kan worden tot een genre dat inmiddels tot mijn favorieten behoort.

43. Steve Roach - The Other Side [Niet op Youtube]
Na Brian Eno was Steve Roach al snel één van de andere grote Ambientnamen die ik ontdekte. De man heeft een enorm oeuvre uitgebracht, waar ik nog geen fractie van ken, maar van het beetje dat ik ken is Dreamtime Return mijn favoriet. In tegenstelling tot Brian Eno kleurt Steve Roach zijn muziek een beetje meer in, weet hij je een bepaalde richting op te sturen. Op Dreamtime Return is die richting het concept van de Australische Aboriginals en het idee van de Droomtijd. Roach weet subtiel tribale elementen in de muziek te stoppen, zonder dit zo opzichtig te doen dat het storend wordt. De muziek krijgt er integendeel juist een bijna spiritueel of ritueel karakter van. Voor mij hèt voorbeeld dat Ambient veel verder kan gaan dan slechts 'achtergrondmuziek.'

42. Black Sabbath - Black Sabbath
De grootvaders van de Metal konden natuurlijk niet op deze lijst ontbreken. In de tijd dat het debuut van Sabbath uitkwam klonk het zwaarder en meer kwaadaardig dan het gros van de muziek die destijds bestond. De afgelopen decennia zijn ze natuurlijk totaal achterhaald op die gebieden, maar de kwaliteit van hun muziek blijft. Het openingsnummer van hun debuut is meteen ook mijn favoriet, je kunt hun hele latere discografie haast als een voetnoot bij dit ene nummer beschouwen. Niet toevallig dat dit nummer selftitled is want het klinkt precies zoals Sabbath moet klinken, ontzettend log en heerlijk heavy.

41. Dead Can Dance - The Carnival is Over
Dead Can Dance is een band met veel gezichten. Logisch ook, als vocale taken verdeeld worden tussen een man en een vrouw en er muzikale invloeden uit allerhande werelddelen en tijdperken gehanteerd worden. The Carnival is over komt van het meer folksy album Into the Labyrinth, uit hun eindperiode (nu de band weer bij elkaar is, is dat misschien meer hun middenperiode). Het wordt gezongen door Brendan Perry, dus de DCD-kenner weet al dat we hier met een relatief 'aards' nummer te maken hebben. Perry heeft een prachtige stem en over het hele nummer hangt een breekbaar en mistroostig sfeertje. In de tekst wordt er zelfs nog even gerefereerd naar hun grote voorbeeld Joy Division, kenners zullen wel herkennen wanneer.

Beste nummer van Black Sabbath

- sandokan
- Sammael
- Gajargo
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
-Corporal Clegg

Ik heb mij uit de lijst gezet, zal me nooit lukken vrees ik

Mooie keus van Eno

Je hebt wel niet de laatste lijst genomen blijkbaar.

- sandokan
- Sammael
- Gajargo
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus

Clannad staat idd wel wat bekend om zweverige ierse folk, maar is wel meer dan dat. Mooie toevoeging aan je top 100.

Dagje overgeslagen ivm Koningsdag, we gaan weer verder:

40. Ulver - Eos
De band Ulver is een muzikale kameleon. Verzin maar een genre: Folk, Ambient, Triphop, Metal…deze band heeft het gespeeld. Op ieder album weet Ulver weer een totaal nieuw geluid neer te zetten wat voor een unieke discografie heeft gezorgd. Ondanks dit alles is er wel een constante factor binnen hun muziek: de donkere sfeer. Hun meesterwerk is wat mij betreft het album Shadows of the Sun, wat qua stijl een beetje richting neoklassiek/ambient gaat. Opener Eos is meteen het beste nummer, ingetogen en duister. In de vorm van zanger Garm beschikt Ulver over een van mijn favoriete vocalisten wiens diepe stemgeluid fantastisch aansluit bij de neoklassieke richting die de band deze keer opging.

39. Angelo Badalamenti - Twin Peaks Theme
Twin Peaks behoeft natuurlijk geen introductie. Een TV-serie die niet alleen briljant was op gebied van personages, acteerwerk, verhaal en sfeer, maar ook op het gebied van muziek. Angelo Badalamenti heeft met dit nummer hét geluid van Twin Peaks neergezet, ik hoef de openingsklanken maar te horen en ik ben in dat prachtige stadje in de bossen. Treffend ook hoe Badalamenti zo goed de verschillende sferen van de serie in één nummer weet te vangen: op sommige momenten dat ik dit nummer beluister klinkt het mysterieus, dan weer kalmerend, dan weer gewoon prachtig. Voor mij de beste theme song van een TV-serie ooit, zonder twijfel.

38. Opeth - In My Time of Need
Opeth is al een keer langsgekomen, en toen beschreef ik het contrast tussen hard en zacht als de kern van die band. En dat vind ik nog steeds, maar stiekem is mijn favoriete release van die band nou net degene waarbij die balans ontbreekt. Op het album Damnation focussen ze zich namelijk alleen op hun introverte en rustige kant, met prachtig resultaat. Het klinkt alsof ze, door zich dit keer te richten op één element, dat element ook tot in de mooiste punt konden uitwerken. Ik wil hun metalaspect niet uitvlakken, absoluut niet, maar Damnation zal voor mij altijd het meest sfeervolle Opeth-album blijven, met dit nummer als hoogtepunt.

37. Tom Waits - Time
Bestaat er zoiets als 'het' Tom Waits-nummer? Ik denk het niet, het is immers een beetje een artiest met twee gezichten. Aan de ene kant is het de dronken clown met de stem van een gorilla, die liedjes maakt over hoe we naar Singapore gaan varen om daar de beest uit te hangen. Aan de andere kant heeft hij ook een sentimentele en wat meer donkere kant, die van de zeeman die aan wal is in een vreemd, ver land en zijn vrouw mist. Zijn albums combineren die beide kanten doorgaans, terwijl individuele songs zich vaak richten op één aspect. Daarom kan het luisteren naar een los Tom Waits-nummers soms een beetje incompleet voelen. Toch kon het ook niet zo zijn dat er géén Tom Waits in mijn top 100 zou staan, dus staat hier Time, meer als eerste onder gelijken dan als een nummer dat echt boven de anderen uittorent. Nu klinkt het misschien weer alsof de nummers van Tom Waits los niks voorstellen maar dat is ook zeker niet waar: Time is daadwerkelijk een prachtsong die zich wat meer richt op de 'gevoelige' kant van Waits.

36. Lisa Gerrard & Pieter Bourke - Sacrifice
Lisa Gerrard is, zonder enige twijfel, mijn favoriete vrouwelijke vocalist. Bekend geworden met Dead Can Dance waarmee ze prachtige muziek heeft gemaakt. Dit nummer echter, Sacrifice, torent voor mij zelfs nog uit boven (bijna) alles wat ze met DCD gedaan heeft. In samenwerking met de subtiele en zeer treffende instrumentatie van Pieter Bourke, brengt ze hier een nummer waar ze zó veel kracht en emotie in haar wondermooie stem legt, dat ik er alleen maar ademloos naar kan luisteren.

Dit filmpje wel eens gezien?

Volgens mij wel eens gezien bij een documentaire over soundtracks, erg leuk inderdaad

35. Joy Division - Decades
Tja, Joy Division. Ik hoef er weinig over te zeggen, iedereen kent het toch al. Ik houd, zoals misschien uit deze lijst wel blijkt, erg van donkere en melancholieke muziek, dus ik begon vol verwachtingen aan Joy Division. Toch heeft het best een tijdje geduurd voordat de band me echt wist te grijpen, ik proefde de sfeer niet meteen overal even sterk. Dat lag voornamelijk aan mij, veel JD-songs kruipen immers onder je huid dat kan even tijd nodig te hebben. Maar nog steeds vind ik Joy Division in het algemeen niet zó depressief als veel mensen beweren. Decades ervaar ik dan wel weer meer als een 'openlijk' donker nummer, het trage tempo, de kille productie en de galmende zang komen hier allemaal samen om een ontzettend mistroostig maar oh zo prachtig nummer te vormen.

34. Pain of Salvation - Iter Impius
Mijn liefde voor het album BE (en eigenlijk voor Pain of Salvation als geheel) is van ver gekomen, getuige de verschillende reacties die ik in de loop der jaren bij dat album heb geplaatst. BE was mijn introductie tot de band, en dat was achteraf misschien niet zo'n goed idee. Ik vond het maar een pretentieus album waarop de band vooral qua concept maar een beetje geforceerd moeilijk wilde doen. En laten we eerlijk zijn, het ís ook een pretentieus album, maar daar is het, met alle respect, progmetal voor. Zelfs bij mijn eerste luisterbeurten kon ik echter niet ontkennen dat er ook een aantal goede nummers op het album stonden, en door het los luisteren van die nummers werd ik toch steeds weer teruggetrokken naar het album als geheel. En bij één van die draaibeurten klikte het opeens met BE, en drong het ook tot me door wat voor geniaal nummer de climax van het album, Iter Impius, eigenlijk is. Om een of andere reden was dit tijdens mijn eerdere luisterbeurten een beetje langs me heen gegaan, maar inmiddels is het mijn favoriete nummer van de band geworden. De muzikale kwaliteiten van Pain of Salvation waren erg hoog (waren ja, want de band is tegenwoordig een schaduw van zichzelf) en ik ken weinig zangers die zoveel emotie in hun stem weten te leggen als Daniël Gildenlöw. Het duurde lang voordat het kwartje viel, maar toen het viel, viel het hard.

33. Arcturus - For to End Yet Again
Arcturus laat zich qua stijl lastig omschrijven, theatrale Black Metal meets Spacerock is misschien nog de beste omschrijving. In hun latere periode, waar dit nummer ook uit stamt, krijgt die Spacerock de overhand, met erg mooi resultaat. Denk aan symfonische klanken, uitgebreide toetsenpartijen en een 'futuristisch' sfeertje. De zanger van Ulver is hier de vocalist, waardoor de band dus tevens beschikt over een van de beste zangers uit de Metalwereld.

32. Mr Bungle - None of Them Knew They Were Robots
Mike Patton staat nogal bekend als een muzikale alleskunner. Talloos zijn de genres die de beste man inmiddels gespeeld heeft, en vaak combineert hij ze voor het gemak ook in één nummer. Dit doet hij verspreid over een flink aantal muzikale projecten, maar zijn eerste (toch?) band Mr. Bungle is muzikaal denk ik toch wel de meest diverse en experimentele. None of Them Knew They Were Robots is dan nog een redelijk 'conventioneel' nummer, hoewel dat bij deze band een erg relatief begrip is. Fifties Swing meets rock/metal, Patton-style. Zoiets althans.

31. Alice in Chains - Would?
Ik ben pas een jaar of twee geleden naar Alice in Chains gaan luisteren. Een probleem dat ik vaak heb: een band is enorm bekend, ik wéét dat ik ze gaaf ga vinden, en tóch duurt het jaren en nog eens jaren voordat ik me er eindelijk eens toe zet om hun muziek te gaan luisteren. Alice in Chains is voor mij dus zo'n band. Ik had ze makkelijk op mijn 15e kunnen ontdekken en heel wat jaartjes meer plezier van ze kunnen hebben. Maar goed, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Toen ik Dirt eindelijk ging luisteren werd de afsluiter van dat album al snel mijn favoriet. De totale bezieling die je in dit nummer terughoort greep e meteen ontzettend aan, waardoor ik blij ben dat ik niet nog eens tien jaar langer heb gewacht met hiernaar luisteren.

Vooropgesteld dat een en ander correct hier op MuMe staat, gaat Faith No More dat toch winnen.

Dat zou zeker zo zijn in het geval dat Patton er vanaf het begin bij was maar dat was zeker niet zo. Hij kwam "pas" in 1988 bij FnM. Dus Mr. bungle was zijn eerste project.

Patton kwam inderdaad pas vanaf The Real Thing bij Faith No More. Wel was dat natuurlijk het moment waarop hij bekend ging worden, want Mr. Bungle had tot dat moment enkel wat demo's opgenomen.

Dat klopt maar de opmerking ging over wat zijn 1ste band was en dan kom je toch bij Mr. Bungle terecht.

En hadden jullie dit al gezien? Misschien interessant?

Ziet er interessant uit, al ben ik niet zo heel erg bekend met Xiu Xiu. Ik vermoed dat er wel eens weinig van de Twin Peaks-sfeer over zal kunnen blijven, haha.

30. Sleepytime Gorilla Museum - The Donkey-Headed Adversary of Humanity Opens the Discussion
Naar mijn mening heb je twee soorten 'experimentele' bands: bands die erg geforceerd 'vreemde' muziek gaan lopen maken omdat ze experimenteel over willen komen, en bands die experimentele muziek maken omdat ze simpelweg niet anders kunnen: hun creativiteit moet tot uiting komen en de conventionele muzikale structuren zijn hier simpelweg niet geschikt voor. Mr. Bungle is gisteren al langsgekomen en een goed voorbeeld van een band in de tweede categorie, en hetzelfde geldt voor Sleepytime Gorilla Museum. Waar Mr. Bungle echter meer een knip- en plakwerk is van uiteenlopende stijlen, wordt bij Sleepytime Gorilla Museum alles meer in de mix gedaan, waardoor een meer eenduidig geluid ontstaat dat zich haast niet laat classificeren. In tegenstelling tot bijvoorbeeld veel 'prog'-muziek die totaal niet meer vernieuwend is, biedt SGM muziek die progressief is in de ware zin van het woord.

29. Ignite - A Place Called Home
Ignite is een van de weinige bands waar ik in mijn middelbare schooltijd naar luisterde en die ik nu nog steeds geweldig is. Ik weet nog dat ik op mijn 16e behoorlijk verbaasd was over het feit dat deze band als hardcore gedefinieerd werd, dat genre was toch helemaal niks voor mij? Ignite's hardcore nijgt vaak echter heel sterk naar rock, wat het voor mij op die leeftijd wat toegankelijker maken. Verder bedienen ze zich niet van schreeuwerige vocalen (waar overigens niks mis mee hoeft te zijn), maar met de geweldige zang van Zoli Téglás, een gozer met een gouden keel. Tel daar de oprechte, down to earth en toch emotievolle teksten bij op, en ik had er al snel een nieuwe favoriete band bij.

28. Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nee, ik ga hier gewoon geen stukje bij plaatsen. Iedereen kent dit nummer, iedereen heeft er zijn mening over, alle stellingen zijn al lang geleden ingenomen. Of je het nou suffe jaren zeventig-meuk vindt (boe!) of een van de beste hardrocknummers ooit gemaakt (jeej!), er is helemaal niets dat ik nog toe kan voegen en niemand zal zijn mening aan gaan passen vanwege iets dat ik hier neer zou pennen. Voor mij dus gewoon een van de mooiste nummers ooit, punt.

27. Faith No More - Land of Sunshine
Deze band is gisteren ook al even ter sprake gekomen, hoewel niet in de toplijst zelf. Faith No More heeft namelijk dezelfde vocalist als Mr. Bungle, de onvolprezen Mike Patton. Hij begon bij FnM op het album The Real Thing, en hoewel dat in muzikaal opzicht al erg goed was, was opvolger Angel Dust het album waar het écht geniaal zou gaan worden. Al meteen bij het openingsnummer Land of Sunshine is duidelijk dat de band flink gegroeid is sinds hun laatste album. Hier en daar toont de band zelfs een beetje Bungle-gekheid, maar FnM zijn die elementen spaarzamer, het nummer zelf komt op de eerste paats. Patton is beter bij stem dan ooit, en haalt heerlijk uit met lyrics waar blijkbaar teksten van gelukskoekjes en Scientology-vragenlijsten in verwerkt zijn.

26. Kyuss - Gardenia
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik Gardenia hoorde, wauw. Zo'n zompig, log en heavy geluid had ik nog nooit gehoord (het was ook mijn eerste nummer van Kuyss). En ondanks dat, wist de muziek toch ontzettend groovy en catchy te blijven, het verzand nergens in pure noise of ongestuurde feedback bijvoorbeeld. Gardenia blijft voor mij hét voorbeeld van perfecte stonerrock, al heb ik eigenlijk een hekel aan die term. Een term als 'Desert Rock' was voor Kyuss beter op zijn plek geweest wat dat betreft, de sfeer van de gortdroge bloedhete woestijn weten ze met Gardenia in ieder geval prima uit te dragen.

nr. 27:

Dit nummer kom je toch niet heel vaak in dit soort lijstjes tegen, heerlijke track met geniale gekte en gewoon een geweldige baslijn

Leuk lijstje tot nu toe Sammael.

En Gardenia is inderdaad een heerlijk nummer.

Bedankt voor de leuke reacties weer

25. Nirvana - Heart-Shaped Box
Ooit las ik (volgens mij op deze site, nu ik erover nadenk) 'Nirvana heeft zo'n beetje mijn leven veranderd.' Daar kan ik het alleen maar volmondig mee eens zijn. Dit is dé band die aan de basis heeft gestaan van mijn huidige smaak, zonder overdrijven de hoeksteen waar deze hele toplijst op gebouwd is. Toen ik rond mijn 15e actief muziek ging luisteren en ontdekken, was Nirvana de eerste band die ik tegenkwam. Logisch, want bijna iedereen op school was hier fan van, wat eigenlijk vreemd is als je bedenkt dat de band toen al zo'n tien jaar niet meer bestond. Verder is de periode 15-16 natuurlijk ook erg vormend in je leven, en de muziek van Nirvana zal ik daarom altijd met die tijd blijven associëren. Misschien dat ik daarom ook wel Heart-shaped Box heb gekozen voor deze toplijst, het is een nummer dat een zeker nostalgie weet op te wekken.

24. Coil - Batwings (A Limnal Hymn)
Het excentrieke Coil heeft tijdens hun bestaan veel verschillende fases doorlopen, telkens wisselend van stijl. Zelf hou ik het meest van hun latere electrronic/spoken word/ambient-fase, die het beste tot uiting kwam op de Musick to Play in the Dark albums. Dit albumtweeluik wordt afgesloten met het nummer Batwings, waarbij we eerst een geluid horen dat klinkt als een ijzige wind in een winternacht (of zijn het toch de vleermuisvleugels uit de titel?). Vervolgens komt hier een traag en somber synthdeuntje overheen terwijl wijlen John Balance zijn occulte teksten voordraagt. Het eindigt met een soort chanting van Balance in "a language that only he knows". Zo omschreven klinkt het als een vreemd nummer dat eigenlijk niet zou moeten werken, maar Coil was dan ook een vreemde band die er op een of andere manier toch in slaagde die rare muziek goed te laten klinken.

23. Agalloch - The Melancholy Spirit
Ik hou ervan als Metal zich lastig laat classificeren, zoals het geval is bij Agalloch. Een band die uit een divers aantal vaatjes tapt, en zodoende een unieke stijl heeft ontwikkeld. Op hun debuutalbum Pale Folklore klonk de band nog lekker rauw en was de Black Metal de belangrijkste inspiratiebron. The Melancholy Spirit vormt het slotstuk van dat album, een twaalf minuten durend epos waaraan alles klopt. De band weet afwisselend te zijn zonder te overdrijven, en consistent te blijven qua sfeer. Later zouden ze meer invloeden uit o.a. folk en postrock in hun muziek verwerken, wat ook tot prachtige resultaten zou leiden. Doordat The Melancholy Spirit echter zoals ik zei een wat rauwer randje heeft, blijft dit toch mijn favoriet van de band.

22. Death in June - The Accidental Protégé
Death in June zal waarschijnlijk de meest controversiële act zijn in mijn lijst. Er is veel te doen rond dit neofolk-project van Douglas Pearce: ze zouden neonazi's zijn of in ieder geval extreemrechts gedachtegoed aanhangen. In ieder geval zitten ze qua symboliek vaak op het randje, en Douglas vind het zeker leuk om te provoceren, hoewel hij de beschuldigingen verder ontkent. Ik geloof er ook niet in, en anders ook zeker niet naar luisteren. Maar goed, die discussie moeten we op MuMe niet gaan voeren verder, ik kaart het slechts even aan omdat het anders waarschijnlijk toch ter sprake komt. Belangrijkste is natuurlijk de muziek, en dat is uitstekende neofolk zoals ik ook van Sol Invictus en Current 93 al heb laten horen. Muzikaal vrij ingetogen maar bomvol emotie, voorzien van een donkere sfeer en cryptische teksten.

21. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness
Wat Will Oldham betreft ben ik zo iemand die het vooral houdt bij I See A Darkness (het album), de rest van wat ik van hem ken doet me allemaal wat minder (een fenomeen dat volgens mij ook ter sprake komt bij de albumdiscussie op deze site). Maar I See A Darkness vind ik dan ook wel meteen een fenomenaal album en dat komt vooral door het schitterende titelnummer. Ik ken geen ander nummer dat aan de ene kant zo ingetogen klinkt en me aan de andere kant zo zwaar emotioneel weet te raken. De schitterende tekst (waaruit niet alleen zwartgalligheid blijkt maar ook hoop en vriendschap) draagt daar heel erg aan bij. Dit nummer moet ik echt niet te vaak luisteren, daarvoor werkt het te zwaar in op mijn stemming. Op de momenten dat ik er echter voor in de stemming ben, kan er ook niets tegenop.

Nog even over Would? van Alice in Chains. Je had in die tijd uiteraard namen als Nirvana of Pearl Jam. Maar toch zouden het eerder nummers als Would?, Plush (Stone Temple Pilots), What's up (4 Non Blondes), Tailights fade (Buffalo Tom), Take me with you (Jayhawks), ... zijn die mij deden kennis maken met de alternatieve muziek. Ik was 14 jaar en kwam in aanmerking met deze pareltjes. Leuk om Would? in deze lijst te zien!

Voor mij had Alice in Chains zeker zo'n band kunnen zijn als ik ze op die leeftijd ontdekt. Helaas heb ik ze dus pas veel later leren kennen dus het nostalgische aspect ontbreekt hier voor mij. De kwaliteit van hun muziek blijft gelukkig wel

20. Akira Yamaoka - Sickness Unto Foolish Death
De beste soundtracks zijn degenen die ook los van het werk waarvoor ze gemaakt zijn, hun kwaliteiten behouden. Akira Yamaoka heeft wat dat betreft een uitmuntende prestatie neergezet met zijn werk voor de gameserie Silent Hill. Vooral zijn muziek voor Silent Hill 2 en 3 vind ik prachtig en is muzikaal ook zeer divers. Het loopt namelijk uiteen van melancholieke popmuziek tot Dark Ambient. Ik zeg inderdaad melancholiek, want hoewel Silent Hill een horrorgame betreft, is de ondertoon er eigenlijk een van drama. Bij SH3 maakte Yamaoka tevens gebruik van een soort Portisheadachtig Triphopgeluid, wat een uistekende match bleek met de esthetiek van de game. Ik heb de serie ook helemaal stuk gespeeld en dat zal er zeker aan bijdragen dat ik de soundtrack zo gaaf vind, maar daar wordt de luisterervaring voor mij niet minder om.

19. Swans - God Damn the Sun [Blijkbaar niet op Youtube?]
Als het op Swans aankomt prefereer ik voornamelijk hun middenperiode. De nieuwe platen volg ik niet echt meer, en hun oude werk vind ik gaaf maar meer op een 'goed om te weten dat dit bestaat'-manier dan als iets dat ik daadwerkelijk regelmatig draai. Het liefste luister ik dus naar Children of God en de meer folksy platen die daarna kwamen. Uit die periode vind ik The Burning World eigenlijk het minste, maar het feit dat God Damn the Sun er op staat maakt heel veel goed. De inktzwarte teksten, door Gira uitgesproken alsof hij het allemaal echt zo voelt en heeft meegemaakt (en wie weet...?) De zon wordt hier vervloekt om het feit dat hij überhaupt bestaat en zijn licht schijnt over deze wereld. Dit is depressie in muziekvorm, en soms als ik hiernaar luister verontrust het me bijna dat ik dit zo mooi vind.

18. Tiamat - Mount Marilyn
Tiamat is een band die vanaf hun begin per album dromeriger is geworden, totdat deze ontwikkeling zijn ultieme punt bereikte op het album A Deeper Kind of Slumber. Hier was de muziek niet meer dromerig, hier waande je jezelf in een lucide droom als dit op stond. Niet geheel toevallig was frontman Johan Edlund dan ook sterk aan het experimenteren met diverse drugs tijdens het maken van dit album. Mount Marilyn is mijn favoriete nummer van het album: traag, uitgesponnen en slepend, waarbij de band alle tijd neemt om je mee te trekken in de sfeer. Het zal als geen verrassing komen dat Pink Floyd een van de belangrijkste invloeden is hier.

17. Sigur Rós - Untitled 8
Ik laat weer even een MuMe-favorietje langskomen, ik ga hier dan ook lang verhaal bij typen. Praktisch iedereen op deze site kent dit nummer, en die paar man die het nog niet kennen zullen er echt niet opeens naar gaan luisteren omdat ik er hier toevallig een stukje ga schrijven. De redenen waarom ik dit nummer zo geweldig vindt zullen niet als verrassing komen: briljante opbouw, fenomenale spanningsboog die gecreëerd wordt, godsgruwelijk mooie climax. In 2008 gezien op Lowlands, mijn vrienden kenden de band toen nog niet. Ik had ze van tevoren alvast aangeraden om hiernaar te luisteren maar zonder veel succes. Toen de band echter met dit nummer afsloot besloten ze echter om er thuis toch nog maar eens uitgebreid naar te luisteren….illustrerend voor de kracht van dit nummer, denk ik.

16. The Doors - When The Music's Over
Strange Days is wat mij betreft toch wel de donkerste Doors-plaat. Dat maakt hem voor mij niet meteen de beste, ik prefereer namelijk het debuut, maar het ontloopt elkaar heel weinig. Op één punt overtreft Strange Days het debuut sowieso ruimschoots, en dat is op het punt van de epische albumafsluiter. The End heb ik altijd nogal overrated gevonden. Zeker niet slecht, maar het meandert me een beetje teveel. Hoe anders is dat bij When the Music's over, een nummer dat duidelijk ergens naartoe bouwt en daardoor ook een veel betere climax kent. Jim Morrison stort zijn typerende cryptische teksten over ons uit en begeleidt ons daarmee door het beste nummer dat The Doors ooit maakten.

Ik heb een foutje gemaakt bij het rangschikken trouwens, het nummer van Akira Yamaoka had eigenlijk zo rond plek 50 moeten komen. Maar doet er ook niet toe.

15. Nick Drake - Place to Be
Kaal & sober, maar tegelijkertijd oprecht en puur, dat zijn denk ik de sleutelwoorden om het album Pink Moon van Nick Drake te beschrijven. Zijn (eveneens prachtige) debuut Five Leaves Left was nog rijkelijk gevuld qua instrumentatie, maar op dit laatste album van deze folkheld is dat allemaal teruggebracht tot de man en zijn gitaar. Rond deze tijd ging het ook niet goed met Nick, succes voor zijn muziek was geheel onterecht uitgebleven en deze sombere insteek vertaalt zich ook in de teksten van zijn nummers. Place to Be is daar een goed voorbeeld van, waarbij ook de ijle, bijna spookachtige zang van Nick sterk bijdraagt aan de melancholieke sfeer.

14. Japan - Nightporter
Ik kende Japan in eerste instantie alleen als 'die band waar David Sylvian in speelde voordat 'ie solo ging'. Toen ik er uit interesse een keer naar ging luisteren bleek al snel dat die omschrijving onterecht is, want Japan staat qua muzikale prestaties zeker op zichzelf. Japan was een synthpopband, maar op hun bekendste nummer Nightporter bedienen ze zich van een akoestische piano. Het hele nummer heeft een beetje weemoedige toon, het schept bij mij altijd beelden over het leven in de grote stad. En dan vooral de eenzaamheid en de anonimiteit die daarbij kunnen komen kijken. Aan de honingzoete stem van de zanger hoor je meteen met wie we te maken hebben, maar Japan had toch duidelijk een insteek dan Sylvians solowerk.

13. Anathema - Temporary Peace
A Fine Day to Exit is een beetje ondergewaardeerd album van Anathema, heb ik het idee. Hier wordt ze nogal eens verweten Radiohead te imiteren en hun eigen identiteit uit het oog verloren te zijn. Nou ben ik niet echt een Radiohead fan, maar ik vind die invloeden op dit album a) wel meevallen en b) goed toegepast als ze er al zijn. Afsluiter Temporary Peace weet bij mij altijd een gevoel van catharsis te creëren, als het nummer halverwege tot uitbarsting komt met zijn prachtige zanglijnen. Even voor de duidelijkheid trouwens, ik beschouw dit als een nummer van vijf minuten en NIET van twintig, zoals je soms op internet leest. Op het album gaat het nummer meteen over in minutenlang geneuzel eindigend in een hidden track, maar dat doet alleen maar afbreuk aan deze prachtige song.

12. Songs: Ohia - Hold On Magnolia
Songs: Ohia is voor mij echt weer zo'n MuMe-ontdekking, een beetje een publieksfavoriet op deze site en voor mijn gevoel hier ook naar verhouding een stuk bekender dan op veel andere sites. Allemaal niet negatief bedoelt, verre van, want alle lovende woorden over dit project zijn geheel terecht. De muziek van de veel te jong gestorven Jason Molina is donker, benauwend en droefgeestig, en juist daarom vaak zo mooi. Misschien is Hold On Magnolia wel mijn favoriet van hem, omdat het naast het donkere ook nog een beetje de suggestie biedt van hoop en licht. Ook een wat voller nummer qua instrumentatie, en werkelijk schitterende lyrics (in mijn lijstje favoriete tekstschrijvers zo Molina ook erg hoog eindigen). Ik kan me het nieuws van zijn overlijden twee jaar terug nog goed herinneren, en dit raakte me destijds behoorlijk. Het voegt ook een nieuwe dimensie toe aan muziek die toch al nooit uitblonk in vrolijkheid.

11. Pink Floyd - Wish You Were Here
Ook weer zo'n nummer uit de categorie 'wat kan ik hier in hemelsnaam nog over zeggen?' Wish You Were Here (het album) is qua stijl nog enigszins te vergelijken met voorganger Dark Side of the Moon, maar is op emotioneel gebied veel sterker. Dark Side had natuurlijk ook een vrij algemene thematiek, terwijl de teksten op WYWH veel persoonlijker zijn. Het is dan ook opgedragen aan hun vriend en voormalig bandlid Syd Barrett. Deze persoonlijke aanpak levert, vooral op het titelnummer, prachtige teksten op die erg emotioneel gebracht worden. Bovendien mag David Gilmour hier zingen, en zijn vocalen zijn een stuk sterker dan die van Roger Waters. Ik heb volgens mij maar één keer op deze site 5 sterren voor een album gegeven na de eerste luisterbeurt, en dat was voor Wish You Were Here. Het titelnummer heeft daar in grote mate aan bijgedragen.

10. This Mortal Coil - Song To the Siren
Ja, een van de nummers in mijn top 10 is een cover, maar zoals zo vaak geldt: als je de cover het eerst hoort, wordt dat voor mij het origineel. Bij het nummer van The Hope Blister heb ik TMC al even genoemd: dit project van 4AD-labelbaas Ivo Watts-Russel bracht verschillende artiesten van de 4AD-stal samen onder één vlag, waarbij ze covers brachten van o.a. Big Star, Gene Clark en dus ook dit nummer van Tim Buckley. Het mooie is, de stijl van die artiesten staat vaak ver af van de muziek die TMC ons brengt. Waar die artiesten vaak lo-fi en down to earth zijn, is TMC erg dromerig. Dreampop is een genreaanduiding waar ik niet zoveel mee kan, maar als je TMC zo wilt noemen snap ik precies wat je ermee bedoelt. De instrumentatie op TMC's versie vang Song to the Siren wordt haast ambientachtig en lang uitgesponnen, terwijl de vocalen gedaan worden door Liz Fraser van Cocteau Twins, die voor mij samen met Lisa Gerrard in aanmerking komt voor de titel beste vrouwelijke vocalist.

9. Harold Budd - Madrigals of the Rose Angel
Nadat ik Brian Eno had ontdekt was Harold Budd natuurlijk een logische volgende stap, temeer omdat ze ook samengewerkt hebben op onder de meer de albums Ambient 2 en The Pearl. Ik ben begonnen met zijn debuut The Pavilion of Dreams, en het viel me meteen op dat dit veel 'warmer' was dan de ambient van Eno. Warmer, en tegelijkertijd dromerig en ontzettend rustgevend. Vooral Madrigals of the Rose Angel vind ik werkelijk waar niet van deze wereld zo mooi, ik kan er geen genoeg van krijgen, ik kan helemaal opgaan in die warme, zijdezachte klanken die Harold Budd hier neer weet te zetten. Als de hemel bestaat, dan wordt daar dit soort muziek gespeeld, dat kan niet anders. Een kwartier duurt het, maar die tijd vliegt voor bij, en ik er zijn dan ook dagen geweest dat ik dit de hele middag op repeat had staan. Het is trouwens ook een heerlijk nummer om bij in slaap te vallen (op de goede manier). Later is Harold Budd een veel killere, minimalistische kant opgegaan die me ook zeker erg aanspreekt. De warmte en de pure bliss die dit nummer uitstraalt, heeft hij echter nooit meer weten te evenaren.

8. Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas
Zoals uit deze top 100 wel is gebleken, hou ik erg van muziek die een donkere sfeer weet te scheppen. Donker, melancholiek en weemoedig zijn termen die ik bij meerdere nummers hier heb neergezet, en inderdaad vormt zulke muziek een belangrijk dele van mijn smaak. Net zoals muzikale genres is het echter belangrijk om ook muzikale sferen afwisselend te houden, en daarom luister ik af en toe ook naar muziek waar geen greintje donkerheid in zit. Heaven or Las Vegas van Cocteau Twins is voor mij zo'n album, waarbij vooral het titelnummer er voor mij uitspringt als een song waar ik altijd weer vrolijk van wordt. En dan niet vrolijk op de geforceerd 'blije' manier die je terughoort in veel muziek, maar als muziek die echt rechtstreeks in weet te werken op mijn gemoed. De stem van Liz Fraser (komt haar soloalbum ooit nog uit, trouwens?) heb ik bij nummer 10 al geprezen, maar ook de instrumentatie van de heren Guthrie en Raymonde is hier onmisbaar en geeft het nummer zijn dromerige en euforische sfeer. Als ik ooit ga trouwen, wil ik dat dit nummer gedraaid wordt.

7. Tool - Pushit (Salival versie)
Na al die jaren is Tool nog altijd mijn favoriete band. Dat wordt wel steeds meer uit nostalgische overwegingen (ze hebben ook al bijna tien jaar geen album meer uitgebracht), maar de kwaliteiten van deze band staan voor mij nog altijd als een huis. Vooral de albums Lateralus (altijd #1 geweest in mijn top 10) en Aenima zijn eeuwige klassiekers in huize Sammael. Pushit was al een van mijn favoriete nummers van Aenima, maar op de live versie van het Salival album hebben ze er, zoals ze zelf al zeggen, een nieuwe draai aan gegeven. Dit uit zich vooral in het begin van het nummer, een stuk dat nu veel langer uitgesponnen is en waar Maynard zich emotioneel helemaal geeft. Ik wordt nu meteen veel meer in het nummer geslokt waardoor de climax aan het einde ook veel krachtiger is geworden. Dit is wat mij betreft hoe het nummer altijd had moeten klinken en de beste prestatie die Tool heeft geleverd.

6. David Sylvian - Forbidden Colours
David Sylvian heb ik bij Japan al even genoemd, de zanger met de honingzoete stem en zijn verstilde muziek. Waar Japan nog synthpop maakte, is Sylvian solo echt zijn eigen weg gegaan en is hij zich steeds blijven ontwikkelen qua stijl. Zijn album Secrets of the Beehive had bijvoorbeeld een prominente rol weggelegd voor piano, wat in combinatie met Sylvians vocalen een gouden combo bleek. Het nummer Forbidden Colours had Sylvian in 1983 oorspronkelijk opgenomen voor de soundtrack van de film 'Merry Christmas Mr. Lawrence' samen met Ryuichi Sakamoto. Qua stijl was dat nog vrij duidelijk een voortzetting van wat hij met Japan had gedaan. Voor Secrets of the Beehive heft het nummer later nog eens opnieuw opgenomen als bonusnummer, maar dan in de stijl van dat album. Gevolg hiervan is dat het nummer veel warmer aanvoelt. Voor mij is het altijd een erg speciaal nummer geweest, ook vanwege persoonlijke associaties waar ik het hier verder niet over wil hebben. Hoe dan ook staat de kwaliteit hiervan ook los van zulke associaties als een huis.

Harold Budd!

Erg mooi, hij heeft ook prachtig werk gemaakt met John Foxx

Via deze weg ook mijn complimenten voor de zeer fraai geschreven stukjes bij de nummers

Erg bedankt! Dat werk met John Foxx ken ik nog niet trouwens, daar moet ik eens achteraan.

Zal binnenkort even goed gaan zitten voor deze lijst, zie veel moois langskomen.

Toffe lijst Sammael hoewel er ook een boel in zit wat mij niet aanspreekt zitten er een paar absolute smulplaten in. Current93, Death in June, Dead can Dance, Joy Division, Coil, Bonnie Prince Billy, This Mortal Coil, Cockteau Twins. Allemaal zeer in mijn straatje passend.

Dank je, ik heb er zeker ook van genoten toen ik veel van die namen zag in jouw lijst

Ik wilde dit vandaag eigenlijk afmaken maar dat redde ik niet qua tijd. Omdat we toch al bij de laatste vijf zijn post ik vast wat ik al heb, de rest komt morgen. Beetje spanning opbouwen en zo

5. Joanna Newsom - Cosmia [Nummer eindigt iets te vroeg]
Joanna is al vaak genoemd in dit topic, voor veel mensen waarschijnlijk ook een artieste die ze via MuMe ontdekt hebben. Ik heb haar in ieder geval leren kennen toen Ys uitkwam en deze site destijds veel stof deed opwaaien. En niet alleen op de positieve manier, want Joanna heeft ook veel mensen die haar muziek helemaal niets vinden; een echte love it or hate it artieste. Maar wat valt hier nou in hemelsnaam toch aan te haten beste mensen? Haar stem, zoals zo vaak wordt gezegd? Ik geef toe dat die even wennen kan zijn, maar geef het tijd om die op je in te laten werken en je zult zien dat 'ie juist prachtig is. De lengte van de nummers? De tijd vliegt voorbij als ik naar Joanna luister. De orkestratie is daarnaast sprookjesachtig en tekstueel durf ik haar wel een genie te noemen. Alles aan Ys is briljant maar Cosmia heeft me altijd meteen gegrepen met dat ingetogen melodietje waarmee het opent, en waar dan langzaam het hele nummer rond wordt opgebouwd. Het is zo rijk en vol dat ik na negen jaar nog steeds nieuwe dingen erin kan ontdekken, en dat zal ik ook blijven doen in de vele jaren dat ik dit nummer nog ga luisteren.

4. Johnny Cash - Hurt
Een nummer dat al vaak langsgekomen is in dit topic, volledig terecht uiteraard. Ik heb al veel melancholieke en droefgeestige muziek langs laten komen in dit topic, maar dit nummer spant voor mij de kroon. De man die ooit Folsom Prison en San Quentin om zijn vinger wond klinkt gebroken, stervend zelfs…en God wat klinkt dat prachtig. Het origineel van Nine Inch Nails blonk natuurlijk al niet bepaald uit in vrolijkheid, maar Johnny Cash doet er nog eens een flinke schep bovenop. Cash was bij het opnemen van dit nummer natuurlijk ook op een heel ander punt in zijn leven dan Trent toen die het schreef, waardoor de song echt vanuit een ander perspectief benaderd wordt. Trent zelf heeft na het horen van deze versie ook toegegeven dat dit nummer niet meer van hem was. De clip die hierbij opgenomen sluit er emotioneel ook nog eens perfect bij aan. Er is heel veel muziek die me heel diep weet te raken, maar die raakt me vaak op een 'innerlijke' manier….dit nummer, zeker in combinatie met de clip, is echter de enige die me letterlijk tot tranen toe heeft weten te roeren.