Tyr

Dat hogere nummer van Magnum gaat niet door. Eerst stond On A Storyteller’s Night nog in de top 30, maar die ben ik minder gaan waarderen en ik heb er uiteindelijk voor gekozen om één nummer van de band in de top 100 te verwerken, hetgeen ik ben vergeten.

40. Sonata Arctica – Deathaura
Dit is net als Wildfire II een nummer van de nieuwe Sonata Arctica. Het is nog wel episch en fantasy-achtig, maar opbouwend en ritmisch wat avontuurlijker dan voorheen. Typerend voor het album waar dit nummer op staat, The Days of Grays, is het orkest, dat in dit nummer uitstekend is benut, maar waar deze Finnen doorgaans in veel mindere mate van gebruik maken. Hetzelfde geldt voor de fantasy-thematiek. Vanaf de stijlbreuk in 2007 in de vorm van het album Unia weet je nooit wat je kunt verwachten van de band, maar beter dan bij dit nummer zijn ze mijns inziens niet meer voor de dag gekomen.

39. Barock Project – Coffee in Neukölln
Italiaanse progrock die zich kenmerkt door de incorporatie van veel stijlen, maar vooral de verwerking van klassieke muziek. In dit nummer middels onder andere gedragen koorzang op subtiele wijze, maar niet minder effectieve. Ik ken maar een album van deze groep, maar dat is wel gelijk een van mijn favoriete progalbums van de laatste jaren. Het nummer gaat op en neer en heen en weer in sferen, maar is spannend over de gehele linie en het beste totaalpakket van het fraaie gelijknamige album.

38. Renaissance – Song of Scheherazade
Zo gaan we van een van de betere progrockalbums van de laatste jaren, naar een van de jaren ’70, of misschien wel allertijden. Het nummer is dromerig orkestraal en sprookjesachtig met een mooi onderwerp. Zangeres Annie Haslam en pianist John Tout zijn sterkhouders, maar het lieve, orkestrale geluid van de band ligt me vooral heel erg. Het intro en het ‘lalala’-gedeelte in combinatie met wat daaraan vooraf gaat vind ik schitterende passages, maar ik geniet van dit nummer pauzeloos.

37. Dark Moor – The Dark Moor
Het beste nummer van deze Spanjaarden op hun beste album, dat ik tevens een van de beste ((power)metal)albums ooit vind. Het is een mini-opera, zo doet het althans aan en daar mag ik graag naar luisteren. Het nummer heeft ook een catchy refrein en een mooie solo en vind ik gewoon van topkwaliteit. Het fungeert als grande finale op het album en handelt over een of andere fantasysaga.

36. Fish – Vigil
Een prachtig, emotioneel epos van de man die net Marillion had verlaten. Het stille begin wekt de aandacht en de eruptie is daar in het pre-refrein om nog met een sterk melodieus refrein vervolgd te worden. De ‘Vigil in a Wilderness of Mirrors’ vind ik een mooi beeld en de tekst klinkt erg oprecht gebracht, waarbij Fish ook zijn volledige stemcapaciteit ten gehore brengt.


35. Ayreon – Waking Dreams
Arjen Lucassen schrijft met dit nummer een dromerige lichte rocksong. De rijke basislaag van keyboards werkt schitterend, en dan moet het refrein nog komen, waarin Anneke Van Giersbergen ware engelenzang laat horen en dat melodieus evenzo waanzinnig is. Daarbij vind de spacey keyboardsolo nog heerlijk.

34. Gamma Ray – Avalon
Gamma Ray is een powermetalband die Helloween opvolgde begin jaren ’90, althans, Helloween ging nog wel door, maar de in de jaren ’80 voor Helloween belangrijke Kai Hansen stichtte Gamma Ray en Helloween raakte even min of meer in de versukkeling. Het album waar deze inzending op staat is uitgekomen in 2014 het jongste van de band. Het album viel me in zijn geheel een beetje tegen, maar onderhavige notering zie ik wel als het mooiste nummer van deze band. Een epische epos met een schitterend gedragen refrein en een weergaloze solo. Het doet me qua opbouw soms een beetje denken aan Seventh Son of a Seventh Son van Iron Maiden.

33. Avantasia - The Final Sacrifice
Een stevig nummer op deze metalopera, ditmaal op deel II, met nogal over-the-topzang, maar ik mag mijn zang soms een beetje buiten de lijntjes. Het gillen verzorgt initiator van het project Tobias Sammet, maar de half-grunts worden u aangeboden door de zanger van het fantastische Virgin Steele, een band die niet in mijn top-100 staat, maar ik nu wel even eervol vermeld. Ook het refrein vind ik helemaal kloppen, daar heeft die Sammet echt een talent voor.

32. Helloween – If I Could Fly
De laatste in dit Duitse metalrijtje is dan een nummer van de nieuwe Helloween, die met het album The Dark Ride in 2000 een extreme uitschieter had in hun oeuvre. Dit nummer is dan ook nog een van de betere daarop. Soms houd ik van een simpele, compacte, melodieuze rocksong, in dit geval gedragen door een eenvoudig doch doeltreffend pianoriedeltje. Zanger Andreas Deris heeft een stem waar niet iedereen van schijnt te houden, maar klinkt me hier toch fenomenaal.

31. Luca Turilli’s Rhapsody - Excalibur
Dit is een nummer van de huidige band van een van mijn muzikele helden, welke ook de intro op deze top-100 verzorgde. Het kersverse album Prometheus, Symfonia Ignis Divinus heb ik twee keer beluisterd, maar moet nog rijpen om te bepalen of er top-100-fähige nummers op staan. In 2012 was er echter al het meesterwerk Ascending to Infinity, waar deze geweldige Bombastische kraker op staat. Luca Turilli’s Rhapsody is de originele Rhapsody minus fantasy plus wat futuristische aspecten en oosterse invloeden en een extra schepje bombast. Vooral het refrein, dat geïnspireerd scheen te zijn op een klassiek stuk, maar waar ik het fijne niet meer van weet, vind ik zo fantastisch omdat het voor mijn gevoel nauwelijks mee te neuriën is en daardoor heel pakkend en spannend.

Ze worden heter en heter Jasper....
Je moet wel echt beter je youtube linkjes verzorgen, 39, 38 en 37 verdienen je aandacht!
Voor mij hoef je het niet te doen, ik ken ze alle 3, maar voor eventuele rockdummies onder ons...
Renaissance, Fish en Ayreon zijn weer Toppertjes hoor!

Inderdaad, het kopïëren ging niet helemaal goed. Gaaf dat je Barock Project kent, trouwens.

Hier de goede:

Coffee in Neukölln
Song of Scheherazade
The Dark Moor

Wauw!
Coffee in Neukolln is een verrassende maar zeer smaakvolle keuze. Mooi om te zien dat er meer mensen zijn die dit kunnen waarderen. En dan worden we ook nog verwend met één van de mooiste nummers van Renaissance en een juweeltje van Fish. Smullen!

30. Radiohead – Paranoid Android
Voor mij het absolute hoogtepunt van deze welbekende groep. Een driedelige suite waarvan iedere seconde fijn is, met als hoogtepunt misschien de gitaarsolo. De robotische effecten zijn ook fraai ingepast en overheersen niet te veel. OK Computer vind ik als geheel niet het beste van Radiohead, die eer gaat naar The Bends, maar dit nummer stijgt wel met kop en schouders uit boven alles wat deze mannen op plaat hebben gezet.

29. Gamma Ray – To the Metal
Ik moet een beetje uitkijken met mijn superlatieven, want ik noemde zonet nog Avalon het beste van deze Duitsers, maar dat is toch deze ietwat schuldige en foute kraker. Metalverheerlijking blijft een omstreden thema binnen de stroming, maar mits goed geëxecuteerd, vind ik het fantastisch, en dit nummer is er zo een. Het nummer loopt gewoon soepel, zit barstendsvol energie en culmineert groots.

28. Marillion – Script for a Jester's Tear
Het eerste nummer op het allereerst uitgebrachte album van deze neoproggrootheden, en volgens mij ook hun eerste wapenfeit waarmee de goegemeente te maken kreeg. Veel beter kun je zoiets niet invullen dan met deze grandioze suite. Ze opent ietwat rommelig doch aanlokkelijk, kent een dramatisch middenstuk en een emotioneel einde. Ik had er wel een handvol luisterbeurten voor nodig voordat ik het nummer op waarde kon schatten. Nu vind ik eigenlijk dat het begin niet beter kan, hoewel ik het eerst maar matig vond.

27. Opeth – The Grand Conjuration
Deze Zweedse grote progressieve deathmetalband is er een welke ik best kan waarderen, maar niet als een topper acht. Dit nummer vind ik wel buitencategorie. De meeste nummers van Akerfeldt en co vind ik wel aardig en kennen goede ideeën, maar hebben een beetje de nijging richtingloos op te bouwen en nergens naar toe te werken. Daar heeft dit nummer geen last van: het bouwt subtiel op met terugkerende thema’s en soepele overgangen en kent tevens de gebruikelijke sterke kanten van Opeth als in interessante riffs en de intense grunt van voornaamste bandlid Mikael Akerfeldt. Tel daarbij op de horrorachtige sfeer en het nummer stijgt tot grote hoogtes.

26. Angra – Deep Blue
Angra is een Braziliaanse progressieve powermetalgroep met een sambatoets welke zich voornamelijk in de percussie uit. Ze maken echter ook ballads, en hoe. Deze doorleefde ballad sluit het Meesterwerk Holy Land af. In de beginjaren van het bestaan van deze band was André Matos de zanger, die ik als een van de grootsten acht, en het is ook vooral in dit door een sfeervol orgel gedragen nummer waar hij veel kanten van zijn stem laat horen en veel gevoel in de verder uitmuntend geschreven ballade legt.

25. Ayreon – Into the Black Hole
Op dit nummer van Ayreon doet een gast mee die hier overwegend bekend moge zijn en die ook een van de grootste vissen is die Arjen Lucassen heeft gevangen bij het zoeken naar gastzangers, Bruce Dickinson. De metalkeizers waar hij normaal gesproken de dienst bij uitmaakt, Iron Maiden, is een band die ik best hoog heb zitten en niet in de laatste plaats door de beste laatstgenoemde man. Toch heb ik hem nog nooit beter gehoord dan bij de gastbijdrage op deze inzending. Het is een kunst die Arjen Lucassen wel vaker heeft laten zien, zangers op hun opperbest voor de dag laten komen, maar het lukt hem dus ook bij Dickinson. Het nummer bouwt heerlijk op en vindt zijn hoogtepunt in de bridge. Dickinson begint ingetogen, maar weet zijn stem parallel met de compositie te laten opbouwen om later dan ook hier en daar met volle kracht uit te halen.

24. Helloween – The Departed
Band en album, Helloween respectievelijk The Dark Ride, kwamen we al tegen in de vorm van de fraaie melodieuze rocksong If I Could Fly, maar de meesterlijke cd kent ook deze heerlijke, energieke metalkraker. Alles klopt op de millimeter precies in het nummer. Van het fijne riffje naar het spannende couplet en de eruptie is daar in het refrein. Perfecte compositie met fijne zang van Andi Deris, niks meer aan doen voor mij.

23. Ayreon – Part IV: Unification
Dit is het afsluitende vierde climaxerende gedeelte van het laatste wapenfeit van Ayreon, The Theory of Everything. Het verhaal van het genie dat na emotionele problemen de Theorie van Alles met zijn vader weet te ontcijferen, of toch niet? Het is het mooist als je met het verhaal weet mee te leven en het nummer beluistert als een film. Anders zijn er altijd nog de fijne melodieën, fraaie zang van Kristofferson (leraar), Mills (vader), Squadrani (vriendin) en Karevik (wonderkind) en spannende opbouw. Van het folky door engelenzang gedragen begin tot de bombastische culminatie genieten.

22. Symfonia – In Paradisum
Symfonia is een van de projecten die gitarist Timo Tolkki na zijn leven bij Stratovarius in het leven heeft geroepen. Eigenlijk vind ik geen van die projecten of bands echt wereldschokkend (net als Stratovarius), maar dit nummer is simpelweg een extreem positieve uitschieter. Laat ook de vier nummers geleden door mij bewierookte zanger André Matos een bijdrage leveren. Hij stijgt letterlijk en figuurlijk tot grote hoogtes in deze (power)metalepic uit het boekje. Rechttoe rechtaan misschien, maar iedere overgang, melodie en versnelling vind ik lekker, de solo is fraai en goed opgebouwd en de ingehouden bridge is de ware kers op de slagroom.

21. Nightwish – Scaretale
Nightwish kwam al voorbij met een nummer waarbij de legendarische Tarja Turunen de vocalen verzorgde, maar nu is het Annette Olzon die die voor haar rekening neemt. Dit nummer staat op het tweede en laatste album waar zij de zangeres is, waarna Floor Jansen het overnam. Veel mensen zijn afgehaakt toen Turunen vertrok, en ik vond het eerste album met haar ook niet zo veel, maar dat geldt wel voor het vier jaar later uitgebrachte Imaginaerum. Olzon zingt vooral degelijk en veelzijdig, maar er staan vooral veel fijne nummers op het album met dit nummer duidelijk op de eerste plaats. Het gebruik van het orkest werd prominenter en dat komt zeldzaam waanzinnig uit de verf op dit nummer, wat een begin. Dan verandert het in een sfeervol, welhaast kinderachtig griezelig nummer en zo heb ik het graag, met nog een gek, verrassend tussenstukje.

Nou, net eigenlijk, een maandje ofzo door de Progladder

Zitten in je laatste update weer een paar fraaie nummertjes, vooral Angra heeft mijn aandacht getrokken!
Afsluiten met Scaretale kan natuurlijk niet beter, waarschijnlijk staat dat nummer ook in mijn top30!

nope, dat is deze: Marillion - Market Square Heroes (1982)

Inderdaad hun eerste wapenfeit!
Waarom deze echter op MuMe bij de EP's gerangschikt is is mij niet duidelijk. Het is volgens mij niets anders dan de 12" versie van de single "Market Square Heroes"? Maar dat is natuurlijk niet hier de discussie...

Wederom een sterke update! Veel bekende namen

Pff... het is wel een werk, zeg. Ik ben zomaar weer twaalfhonderd woorden verder. Deze update is vrij lang qua songlengte, dus laat ik een paar dagen wachten met de top-10.

20. Aina – Siege of Aina
Aina is een metalopera behoorlijk in de trant van Avantasia en in mindere mate van Ayreon. Het is geïnitieerd in Duitsland en is mogelijk gemaakt door meer dan dertig muzikanten en zangers. Voor velen was het een beetje mosterd na de maaltijd toen Avantasia net de succesvolle Metal Opera (I en II) uitbracht en commercieel flopte het project dan ook min of meer. Ik vind het echter, hoewel niet al te origineel, muziek van topkwaliteit. Het is net wat geraffineerder en bombasticher dan Avantasia en kent nummers van diverse aard die op punten als melodie, sfeer en spanning de degelijkheidstoets makkelijk doorstaan. Het hoogtepunt is dit nummer, dat mysterieus begint in de zelfverzonnen taal (‘Ainae’) en subtiel opbouwt tot het tot een eruptie komt middels de krachtige woorden van de titel van het nummer. Ook fraai vind ik de theatrale dialoog waar vooral Glenn Hughes een sterke vocale bijdrage levert.

19. Iron Maiden – Seventh Son of a Seventh Son
Niet iedere metalband van eerste categorie importantie is in mijn lijst opgenomen, maar om deze pure heavy metal makende Britten kan ik niet heen. In hun gouden jaren, 1982 tot 1988, hebben ze vijf fraaie platen uitgebracht, waarvan ik er nog niet uit ben welke ik de beste vind, maar dat geldt des te meer voor het beste nummer uit het bestaan van ze. Dat is namelijk dit krachtige epos, waarin de legato gezongen coupletten mooi contrasteren met het puntige refrein, en dan heb ik het nog niet gehad over het ongeëvenaarde gitaargeweld met als sterk detail de who-ho-onderbrekingen. Ook is dit zo’n epos waar ook een effectief epische sfeer succesvol is neergezet. Het beeld van de titel alleen al is al bijna genoeg daarvoor.

18. Pagan’s Mind – God's Equation
Deze Noren maken progressieve metal met een naar mijn idee eigen geluid. Ze weten vaak catchyheid en progressive uitdaging in hun nummers te combineren. Dat geldt ook voor deze inzending, maar zij kent echter ook een waanzinnige, ontregelende, Meshuggah-achtige riff aan het begin en een net zo vette onder het refrein. De sfeerversterkende machinestemmen zijn ook een kenmerk van deze groep. Een van mijn favoriete progmetalbands met naar mijn mening hun magnum opus.

17. Symphony X – The Divine Wings of Tragedy
Ditmaal een progressieve metalband uit de Verenigde Staten. Dit nummer is de titelsong en de afsluitende epic van een van de beste progmetalalbums. Dat gegeven zit hem dan ook in grote mate in de kwaliteit van dit lied. Deze uit zich in vele facetten. Zo begint het met een episch koor, bouwt het subtiel via een zevenkwartsmarsmaat op tot het eerste soleergeweld door onder andere de gitaargrootmeester Michael Romeo en is er ongeveer halverwege het stuk een climax. Hierin toont de dienstdoende topzanger Russell Allen wat hij in zijn mars heeft met ruwe verwoestende zang, waarna hij zijn bereik toont onder het duellerende koor: ‘eternal is the pain that leads me to temptation’. Na een op prachtige wijze opbouwende en verbindende instrumentale passage is er het einde waarin genoemde zanger ook laat zien dat hij het falsetzingen uitmuntend beheerst en de terugkerende marsmaat de rode draad in het nummer onderstreept.

16. Nile – Unas, Slayer of the Gods
De volgende epic bevindt zich in het deathmetalgenre en komt van de Amerikaanse band die thematiek omtrent Egypte en zijn geschiedenis omarmt. Nile is een band die het maximum aan sfeer, vooral met een Egyptisch cachet, weet te leggen in de bruutst denkbare deathmetal. De sfeertoevoeging van het koor werkt waanzinnig, de riffs zijn heerlijk lomp tot energiek melodieus en de duistere break is misschien wel het hoogtepunt.

15. Transatlantic – Into the Blue
Dit nummer van deze supergroep binnen de progrock is nog maar een jaar oud, maar deed me na een aantal luisterbeurten beseffen dat ik dit als de absolute top van het genre zie. Er is een duidelijk en pakkend centraal thema en het lied kent vele interessante passages, zowel vocaal als instrumentaal, die het nummer als geheel versterken en op zichzelf niet minder sterk zijn. Na het begin is er het voor mijn gevoel logische versnellende gedeelte, waarna er de belangrijkste riff ten gehore wordt gebracht. Het centrale thema en deze riff houden het virtuoze gedeelte fraai bij elkaar; vooral wanneer de tot dan toe nog niet gehoorde zanger Gildenlöw zijn intrede doet, geeft een sterk effect.

14. Ayreon – Age of Shadows
Op het album 01011001 heeft Lucassen wel zeventien gastzangers uitgenodigd om iets toe te voegen aan de plaat, waar het er normaal noot meer dan tien waren. Op dit nummer zijn er al een stuk of tien te horen, maar wel zijn ze sterk ingepast en leveren ze allemaal hun specifieke bijdrage. Vooral Floor Jansen blinkt uit in het refrein met haar sopraanvocalen afgewisseld met het drama van Hansi Kürsch. In het tussenstuk steelt echter vooral Anneke Van Giersbergen de show. Ook vind ik genoemd refrein, maar ook het pre-refrein ongelooflijk catchy. Een openingsnummer van een van de betere dubbelaars van mijn favoriete artiest, dat al in de eerste tien minuten maakt dat je het album niet voortijdig uit gaat zetten.

13. Theocracy – The Gift of Music
Muziek is een geschenk van boven. Soms voelt het inderdaad zo, maar letterlijk zal ik het niet gauw eens worden met deze Amerikaanse band. Dat neemt niet weg dat onze muzikale ideeën wel ontzettend overeenstemmen. Dit progressieve metalnummer is op een zoete wijze fraai melodieus, maar weet dan weer instrumental met een onverwachte linkse te komen. Een synthese die ik ontzettend kan waarderen. Het geeft ook de ruimte om voornaamste lid Matt Smith zijn vocale capaciteiten tentoon te spreiden. Afkomstig van een van mijn favoriete albums, As the World Bleeds.

12. Spinvis – Lotus Europa
Ik merk dat de nummers wat langer worden naarmate we verder treden in de lijst van mijn eeuwige honderd. Ook vind ik van deze man, welke mijn favoriete Nederlandstalige artiest is, zijn langste nummer het fraaist. De tekst is beklemmend en hypnotiserend, zodanig dat het me geen seconde van de elf minuten loslaat. Ook de fraai ingepaste samples en muzikale omlijsting dragen daaraan bij. Ik vind het even bijzonder als vermakelijk, en het nummer weet compositorisch ook progressie te vertonen en het is een bijzonder coherent geheel.

11. Rhapsody – Sacred Powers of Raging Winds
Ook dit nummer van deze orkestrale powermetal makende Italianen staat op een van mijn favoriete albums, Symphony of Enchanted Lands, Part II: The Dark Secret. De band heeft het voor elkaar gekregen me met een fantasyverhaal te vermaken, een genre waar ik het normaal niet zo op heb. In dat verhaal ben ik me echter lang nadat ik dit album in bezit had, gaan verdiepen, want het is verre van essentieel om de teksten te kennen voor het genieten van deze muziek. Dit album is het eerste waarbij een orkest is opgenomen en ook klinkt er een zestigkoppig koor alsook de vertelstem van Christopher Lee. Deze man klinkt als het nummer zich introduceert, dan volgt er een snelle passage onder een catchy riff, afgewisseld met Bachiaanse breaks. Er vindt nog een spannende discussie plaats tussen de hoofdpersoon en zijn demonische vader en het instrumentale gedeelte vind ik adembenemend met de virtuoze, typische riffs van gitarist Luca Turilli en de klassieke en folky passages die hen doorspekken.

Transatlantic & Iron Maiden , weer een lekkere update dit.

12. Lotus Europa Eén van 's mans beste!

Ja, Lotus Europa vind ik ook geweldig!

Laat ik dan mijn goedkeuring nog even over (specifiek deze van) Symphony X uitspreken!

Hee, dat is ook een van mijn favoriete nummers van Nile.

Zo is het! Benieuwd naar de top.

Geweldige nummers!

Moet eens werk maken van Rhapsody... Heb wel wat van hun maar nooit echt serieus naar geluisterd maar Sacred Power of Raging Winds kan zomaar een knaller worden bij mij!

Eerste album ook zeker niet overslaan musicborst

Zal ik dan zeker niet doen! Wist je dat uffing zelf hem geen cijfer heeft gegeven?

Ik weet het, ik weet het. Ik loop echt hopeloos achter met het stemmen op mijn albums.

Overigens bedoelde ik Symphony of Enchanted Lands. Dat is het tweede album en die mag je wat mij betreft niet missen.
Was er even met de kop niet bij...

Geen Legendary Tales en Symphony of Enchanted Lands, hoewel goede tot uitstekende albums, maar wel meer Rhapsody.

10. Renaissance - Trip to the Fair
Deze groep beschreef ik al bij het op hetzelfde album, Scheherazade and Other Stories, zich bevindende nummer Song of Scheherazade. Dit nummer vind ik nog een beetje mooier door het spannende begin, de schitterende overgangen en welhaast surplus aan sfeer. Het is een van de groepen die me deed interesseren voor het gehele genre progressieve rock, maar hoewel ik daar veel moois ben tegengekomen staat Renaissance sterk op zichzelf met het symfonische geluid. Het laat-klassieke pianospel van John Tout speelt een belangrijke rol en hij bepaalt het geluid van deze band bij dit nummer het meest vind ik. Ook sterkhouder is Annie Haslam met haar fraaie stemgeluid, welke ik niet lang geleden in Zoetermeer mocht aanschouwen en na veertig jaar nog niets aan kwaliteit heeft ingeboet.

9. Rhapsody of Fire – Reign of Terror
Rhapsody en Rhapsody of Fire zijn in principe dezelfde groep voor de goede orde, en later is Luca Turilli’s Rhapsody nog afgesplitst ervan. Ze komen alles bij elkaar een hoop keer voor in mijn toplijst dus. Ik ben gewoon gek op de symfonische, neoklassieke powermetal. Turilli schrijft zijn nummers catchy, krachtig, bombastisch en soms episch. Reign of Terror pakte me vanaf het eerste gehoor en heerst nog steeds met kop en schouders op het album The Frozen Tears of Angels. Het is een nummer met veel passie waarbij het pre-refrein ongebruikelijk gegrunt wordt en het refrein in het latijn wordt gescandeerd, waarvan ik ieder woord meezing. De coupletten zijn catchy doch druk en komen sterk over. Zeer hard, intens en pakkend.

8. Edenbridge – Shine
De extreem positieve uitschieter van een band die ik niet echt een hoogvlieger acht. Het is een soort gothicmetal in de trant van Nightwish en Within Temptation, maar dan van de tweede categorie. Voor dit nummer gelden die kwalificaties echter allemaal niet voor mij. Het klopt gewoon helemaal als het gaat om de melodieën en overgangen en opbouw door het nummer heen. Het couplet is dromerig, de spanning neemt toe in het pre-refrein en het refrein komt als een mokerslag. In het instrumentale gedeelte vind ik de keyboardsolo, hoewel niet virtuoos, erg raak en hoe die overgaat van de orkestrale passage naar het laatste refrein. Dienstdoende zangeres, Sabine Edelsbacher, vind ik ook een van de besten in het genre.

7. Rhapsody - When Demons Awake
Daar zijn ze alweer, ditmaal met een ietwat griezelig nummer, hoewel je niet echt bang zult worden van de muziek. Wel is er een geniaal orkestloopje in het begin en de zang die van box naar box springt voor een vet effect. Het is misschien het nummer dat me voor deze band heeft doen vallen. Zoals ongeveer bij alle hoger geplaatste nummers in mijn lijst klopt iedere seconde en zou ik niets weglaten of toevoegen. Het refrein is weer naar gebruik van deze band door duizend man gescandeerd: machtig. Dan is er nog de paganini-achtige solosessie, waarin keyboard en gitaar, Alex Staropoli respectievelijk Luca Turilli, de twee voornaamste bandleden, voorbeeldig samenwerken. Laat je niet afleiden door het kinderachtige draakje bij het filmpje; de muziek is zeer volwassen.

6. Rainbow – Stargazer
Het absolute hoogtepunt van deze hardrockgrootheden. De legendarische Dio brengt zijn krachtige stem ten gehore welke hij doorheen het nummer knap weet te laten ontwikkelen en de evenzo legendarische Blackmore laat de grootste solo ooit horen: virtuoos, met gevoel opgebouwd, melodieus en af en toe een subtiele oriëntaalse toets. Het spannende drumintro geeft me altijd weer zin om het nummer uit te luisteren en ook de keyboards werken uiterst subtiel in het pre-refrein. Dat alles in een uitmuntend geschreven rocksong waarin couplet, pre-refrein en refrein als een geheel aanvoelt en er ook nog een culminatie is om u tegen te zeggen, waarin Dio ook alle remmen loslaat zonder dat hij aanstellerig klinkt.

Renaissance en Rainbow.

Amen

Edenbridge en Rainbow!

Precies

En van beide artiesten ook nog eens (een van) de beste nummers uitgekozen.

Waarschijnlijk op mijn sterfbed aan de beurt..maar dat mag de pret niet drukken

- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort

Hoppa

Nou jij bent wel van plan om oeroud te worden