A pleasant schade

Dream on
En Lisa , oh zoooooooo mooi.
jasper1991 deze zou jou ook weleens kunnen bevallen.

80. Falco – Jeanny
Een heerlijke Oostenrijkse jaren ’80-pophit. De Duitse taal in combinatie met de tekst geven het nummer een beklemmende sfeer. Voor het type popnummer is het voor mijn gevoel vrij gewaagd. Ik vind tevens het keyboardmelodietje vrij catchy. Dit is ook zo’n nummer dat altijd op mijn stem kan rekenen voor de Top 2000.

79. Ayreon – Day 8: School
Het eerste nummer van dit belangrijkste project van de Nederlander Arjen Anthony Lucassen, dat tot mijn favoriete artiesten behoort. Dit nummer komt ook van een van zijn beste albums, The Human Equation. De man schrijft zuivere rockopera’s, in de vorm van progressieve rock/metal, waarbij hij voor iedere rol van zijn verhalen een bepaalde vocalist gebruikt. In het onderhavige verhaal wordt een man beschreven die in een staat van coma is en binnen zijn hoofd de emoties met elkaar spreken. Zo hoor je een discussie tussen ‘Reason’ en ‘Pride’ in dit stuk, waarin hij terugdenkt aan zijn jeugd, toen hij gepest werd.

78. IQ – Sacred Sound
Als het gaat om progressieve rock neig ik wat meer naar de neoprogartiesten, met deze IQ als voorname exponent. Dit is een van hun compleetste nummers met een lekkere drive, soepele overgangen en fijn ingepaste keyboards, met volgens mij een verwijzing naar het nummer Close to the Edge, van Yes, als het orgel prominent klinkt.

77. Nile – Lashed to the Slave Stick
Nile is een van mijn favoriete deathmetalbands, door hun spannende, agressieve speltechniek en af en toe effectieve (Egyptische) sfeertoevoegingen. Dit nummer kent lekkere riffs en luistert daardoor fijn weg, maar de galmende kreet aan het eind maakt het echt af.

76. Brainpower – Ghostbusters
Om deze lijn door te trekken is het tijd voor de Nederlandse hiphopgrootheid Gert-Jan Mulder oftewel Brainiac/Braintje. Ik mag graag naar hiphop luisteren, maar het liefst wel Nederlandstalig, anders kan ik het doorgaans maar moeilijk volgen, hoewel ik dat standpunt misschien maar eens wat sterker moet toetsen. Artiesten als Extince en dus deze Brainpower vind ik wel erg goed. Dit nummer is een dis op Extince, waarbij de duistere strijkers effectief werken en er veel agressie en dus energie van de vocalen afspat.

75. Theocracy – Bethlehem
Theocracy maakt, zoals de bandnaam al subtiel doet doorklinken, (power)metal met christelijke thematiek en is ook een van mijn favoriete groepen op het moment. Dit is een stevige ballad van ze, welke mooi opbouwt.

74. Distant Thunder – Hopeless Creator
Een nummer dat ik leerde kennen uit een inzending in het Metal Album van de Week-topic. Het is ietwat nostalgische rechttoe rechtaan metal, zoals die tegenwoordig wat te weing wordt gemaakt naar mijn mening. Tegenwoordig tel je pas mee als je minimaal vijf metalsubgenres combineert. Bij dit nummer dus niet, maar de energie spat er vanaf en de drive is heerlijk.

73. Savatage – If I Go Away
Dit is weer een uitschieter binnen mijn geliefde powerballads, afkomstig van de fraaie rockopera Streets. Zanger van dienst, Jon Oliva, weet erg doorleefd en emotioneel te zingen, hoewel hij misschien niet direct bij een talentenjacht het tot in de liveshows zou redden, maar dat eerste telt voor mij.

72. Animal Collective – My Girls
Een prettig indiecollectief met een origineel geluid. Vooral het album waar dit nummer van afkomstig is, Merriwether Post Pavillion, weet mij veel plezier te bezorgen. Dit nummer is daar dan ook een van de betere op, dat subtiel opbouwt en lekker loopt.

71. Arch Enemy – My Apocalypse
Arch Enemy is ook een deathmetalgroep, maar je merkt al dat dit wat liever klinkt dan Nile. Arch Enemy is dan ook een Zweedse groep, waar dit genre gebruikelijk ook wat melodieuzer klinkt. Bijzonder aan deze groep specifiek is ook dat een vrouw de grunts verzorgt, de Duitse Angela Gossow. Dit is een fijn compact nummer waarbij het geluidje waarmee de riff eindigt erg goed werkt.

Animal Collective! Die had ik niet in deze top-100 verwacht.

Ha, Theocracy, daar zijn twee maten van mij nogal fan van ikzelf ken ze nog niet zo heel goed.

Speciaal voor jou een cover met een vrouwelijke twist:

Taken By Trees - "My Boys" - YouTube

Had niet echt veel overlap met mijn smaak verwacht in deze top 100, maar hier scoor je bonuspunten. Ook voor mij een vaste keuze in m'n lijstje voor de Top 2000

Ayreon, Theocracy, Distant Thunder, en Savatage! Mooi lijstje tot nu toe.

If I Go Away is inderdaad een weergaloze powerballad. Jon Olivia legt hier meer emotie in zijn rauwe rasp dan menig 'goede' zanger ooit zal lukken.

Sacred Sound is ook een klasse nummer.

We kunnen wel weer wat verversing gebruiken

Nile en Falco!

Ondertussen ook de lijstjes van Casartelli en Hond Racisme ook doorploegt. Dat was een hele klus, beide lijstjes waren namelijk totaal niet mijn genre. Waar het bij Casartelli ging van enorm lang uitgesponnen prognummers met af een toe nog een leuk popnummer ertussen, was erbij hond_racisme enkel plaats voor techno en house. Beide waren lijstjes waren wel interessant omdat ik er weinig voeling met had, maar af en toe was teveel echt wel trop en trop teveel. Nu Panjoes lijstje begonnen en dat is toch iets meer mijn ding.

Ik hoop van de week weer 4-5 updates te kunnen maken. Ik zit met toetsen en allerlei administratieve bezigheden, vandaar de stagnatie.

De voorgaande updates hebben mij erg nieuwsgierig gemaakt naar de rest van je lijst jasper1991

70. Ayreon - The Mirror Maze
Mooie (semi)rockballade van mijn favoriete artiest. De aflevering op dit album is die van zeven mensen die uit verschillende tijden geplukt zijn en in het punt van geen tijd en geen ruimte terechtkomen, alwaar ze het Electric Castle moeten vinden om bevrijd te raken. Dit alles door een superintelligent alienras mogelijk gemaakt die de mens wil testen op zijn emoties. De samenzang vind ik mooi in dit nummer en de wisseling naar het groovy vraag-antwoordmodel waarbij de zinnen worden verbonden via het laatste en eerste woord.

69. Above & Beyond - Can't Sleep
Zelden ga ik naar een club om te dansen, maar ik kan wel genieten van de artistieke kwaliteiten van menig DJ, in het bijzonder in het trancegenre. Denk aan Tiësto, Armin Van Buuren en dus deze Above & Beyond. Dit is zo’n nummer met een spacy sfeer door de damesstem en de vele galm. De combinatie van zware bas en hoge tonen geven het ook een fijne klankkleur.

68. Spock's Beard - At the End of the Day
De welbekende Amerikaanse neoproggrootheid met een van haar beste epossen. Goede progepics kenmerken zich door een goede opbouw, verrassingen/hooks, sfeer en emotie. Vooral op de eerste twee punten scoort dit nummer erg hoog. In het bijzonder vind ik het gedeelte vanaf negen minuten vind ik melodieus erg sterk, maar ook indrukwekkend vind ik de vele instrumentale sfeerwisselingen zonder dat het een rommel wordt.

67. Behemoth - Sculpting the Throne ov Seth
Een overrompelend deathmetalnummer van deze Polen, vooral door de ontregelende ritmes en het fantastische drumwerk. Prachtig hoe het onheilspellende gitaartje overgaat in verwoestende (doch geraffineerde) herrie. Door de duistere, satanische insteek wordt dit vaak onder de ‘blackened deathmetal’ geplaatst.

66. Power Quest - Galaxies Unknown
Typische powermetal, van Britse en Italiaanse makelij, in de vijfde versnelling met positieve melodieën, prominente keyboards en hoge tenorzang. Het is niet al te origineel, maar wel met een soepele melodie en een fraaie solo, waarin ik vooral zo’n keyboardgeintje waarbij de toonladder op en neer gaat, erg goed vind werken.

65. Symphony X - Smoke & Mirrors
Dit is een nummer van de groep die muziek maakt met elementen van heavy, prog en powermetal, maar hier ligt de nadruk het meest op powermetal. Sterkhouders zijn de zingende alleskunner Russell Allen en gitarist Michael Romeo. Het nummer kent veel effectieve (barok)klassieke toevoegingen, zoals het vaker het gebruik is in composities van dezelfde Romeo, met de orgelsolo als hoogtepunt. Deze groep behoort tot mijn topfavorieten en gaan we nog vaker tegenkomen.

64. Tuomas Holopainen - The Last Sled
Deze Fin is vooral bekend als het opperhoofd van de populaire symfonische metalgroep Nightwish, maar met dit album maakte hij vorig jaar een uitstapje van de metal weg en gaf hij zich volledig over aan Zimmeriaanse sfeervolle orkestmuziek. Een muzieksoort waarover de man al lange tijd liet doorschemeren dat hij er een zwak voor heeft. Vorig jaar schreef hij dus een album dat origineel handelt over het leven van Dagobert Duck en waarmee hij die passie dus in daden omzette. Dit nummer geniet ik het meest van door het mooie thema en het dromerige karakter door de sterke damesstem.

63. Accept - Princess of the Dawn
Van de Duitse klassieke metalgrootheid Accept ken ik alleen het magnum opus Restless and Wild. Een sterk (Duits degelijk?) metalalbum met fijne nummers, maar het onderhavige nummer vind ik echt bijzonder. Het is niet al te agressief, maar wel zeer sfeervol en episch met een schitterende culminatie.

62. Avantasia - Blowing Out the Flame
Avantasia is een Duits metaloperaproject van de zanger van Edguy, Tobias Sammet. Op de handvol albums die hij onder deze naam heeft achtergelaten heb ik heel wat leuke nummers ontdekt, maar in de vorm van een ballad kan het bij mij al helemaal niet misgaan. Op de meeste nummers hoor je gastartiesten ook een rol vertolken, maar hier doet Sammet het helemaal alleen, doch deste meer met verve.

61. Agent Steel - Evil Eye/Evil Minds
Agent Steel is een speedmetalgrootheid, een genre dat een mengeling van heavy metal en thrashmetal zou zijn. Het gaat in ieder geval lekker vooruit en beukt alles opzij wat het in de weg staat. Belangrijke troef is voor mij de excentrieke vocalen van de sirene John Cyriis, maar de gitarist beheerst zijn vak ook keurig. De teksten, die me stripboekachtig aandoen, maar waarin ik me niet echt heb verdiept, fungeren als kers op de taart.

Kijk zo ken ik Jasper weer

Zo, deze update kleunt er lekker in! Behalve nummertje 69 klinkt de rest erg lekker in huize Musicborst. Tuomas ook leuk weer eens te horen, al te lang niet aan bod gekomen.... Zo de hele cd weer eens opzetten.

Struin jij soms alfabetisch lijsten af?

8 bands met een A bij de laatste 20 nummers.

Lekkere knallende update! Leuk om te zien dat je steeds net andere nummers van een bepaald album kiest dan ik zou verwachten.

Ik was in mijn jonge jaren een grote fan van het trancegenre en luisterde vrijwel niets anders (Oké mijn vader liet mij gelukkig ook kennis maken met vele artiesten uit andere tijden). Tegenwoordig luister ik nog maar zeer zelden naar dit genre, maar af en toe is het toch wel lekker om weer een paar tranceklassiekers voorbij te horen komen. Dit nummer komt mij niet echt bekend voor, maar het trio heb ik nog wel een keer live gezien.

Voor de rest weer een mooie update met Spock's Beard en Ayreon als persoonlijke favorieten.

Leuke reacties allemaal!

60. Sonata Arctica – Wildfire II: One with the Mountain
We kwamen al een lekker powermetalnummer tegen van deze groep, maar dit is een nummer van de nieuwe Sonata Arctica. Het is wat avontuurlijker geworden en gaat wat richting de prog. De kracht blijft echter zitten in de melodieën en de fijne zang van Tony Kakko. Het nummer kent vele passages, maar alles loopt fijn in elkaar over en het is dan ook voor mij een meeslepend geheel.

59. Dream Theater – The Great Debate
Deze Amerikanen zijn hebben de moderne progressieve metal vormgegeven begin jaren ’90. Van hoeveel bands heb ik niet al gehoord dat ze een Dream Theaterkloon zijn? Hier horen we de meesters zelf met een nummer dat ze hebben geschreven toen ze al een jaar of vijftien bezig waren. Het gaat over stamceltherapie, met het in your face-refrein: Ar you justified... justified in taking... LIFE TO SAVE LIFE! De coupletten hebben een lekkere zevenkwartsgroove en de solo bouwt ook erg mooi op. De band op haar best.

58. Haken – Cockroach King
Wederom progmetal. Van de nieuwere categorie bands in dit genre zijn deze jongens toch echter wat makkelijker van Dream Theater weg te denken dan hun meeste collega’s. Dit nummer laat dat ook zien met zijn vele verrassende aspecten. De band incorporeert fusionelementen, waar ik aan moest wennen maar welke toch erg effectief blijken te zijn. Ook de muzikale, welhaast chaotische sfeerwisselingen houden het spannend en zijn typisch voor deze band.

57. Power Quest – Human Machine
Deze groep hebben we ook al gehad, maar hier laten ze een andere kant van zich horen dan de gebruikelijke vlotte powermetal. Het was het in 2008 uitgekomen – fantastische – album Master of Illusion waar dit Brit/Italiaanse collectief een stilistisch uitstapje maakte. Tuurlijk, het is nog altijd erg vrolijk, maar muzikaal klinkt het net wat avontuurlijker. Wat nu opvalt is de vette productie en de het prominente gebruik van keyboards. De sterke melodieën en songkwaliteit zijn echter gehandhaafd, ondanks de stijlbreuk.

56. Timo Tolkki’s Avalon – Avalanche Anthem
Dit is het imponerende, bombastische startschot op het eerste album van de Finse gitarist die na Stratovarius en wat andere projecten die het maximaal twee albums volhielden, een metalopera initieerde. Timo Tolkki nodigde dan ook gastzangers uit zoals het een opera betaamt en op dit nummer betreffen die Rob Rock, Elize Ryd en de legendarische Russell Allen. Laatstgenoemde blinkt uit in het refrein en hij is ook de eerste die je hoort, maar het nummer vind ik ook sterk in elkaar zitten met zo’n sopraantje in het refrein en het bombastische intro en dito overgangen.

55. Varttina – Korppi
Mijn lijst wordt langzaam wat eenzijdiger, maar hier is er alsnog plaats voor Finse volksmuziekpop vertolkt door drie zangeressen. Van dat Fins kan ik geen cacao, laat staan chocola, maken, maar de groep raakt me met sfeer, melodie en harmonische samenzang. Dit is een nummer dat in het bijzonder ook nog veel emotie in de melodie draagt.

54. Sylvan – Answer to Life
Sylvan is een van favoriete progrockbands van de laatste jaren en mocht niet in mijn lijst ontbreken. Ze weten krachtige, degelijke nummers te schrijven, waar vooral zanger Marco Glühmann mij de aandacht trekt. De albums werken erg sterk in het geheel en ik vind het maar lastig om er zo een nummer uit te plukken, maar dit is wel een compact nummer met veel gevoel dat misschien nog het beste op zichzelf werkt.

53. Domine – TThe Aquilonia Suite
Een Italiaans traditioneel (power)metalcollectief met een overrompelende epic. Dit is ook een epic waarvan je moeilijk kunt ontkennen dat die episch is. Naast episch is de opbouw ook erg sterk en zitten er veel spannende, bombastische hooks in (ave domine!). Een meesterlijk nummer van een te onbekende band.

52. Thy Majestie – ...For Orleans!
Wederom Italiaanse powermetal. Typerend voor deze band zijn de teksten. Ze wijden hun albums aan historische gebeurtenissen als Qin Shi Huang-Di en de slag bij Hastings en het album waar dit nummer vandaan komt gaat over het leven van Jeanne d’Arc. Dit is het klapstuk daarop waar de energie vanaf spat door het krachtige refrein en het filmische, verhalende karakter met weelderige orkestratie maakt het lied erg meeslepend. De zang van Di Gregorio, die hoewel van een sterk Italiaans accent voorzien erg intens en krachtig is, laat ik ook niet onvermeld.

51. Theocracy – Drown
Een sterke, emotionele rocksong van deze ook al lager geplaatste Amerikaanse christelijke band. Ze weten hun religieuze teksten soms zo te brengen, dat ik er ook wat bij voel, want ik geef dan toch maar weg dat ik niet christelijk ben. Het refrein loopt erg lekker en het is gewoon een fijne, compacte semi-ballade op het magnum opus van de band, As the World Bleeds.

Ja, daar hebben proggers nu eenmaal soms last van

Tja, en het is allemaal ook zo langdradig.

Ja dat nummer van Haken is absolute waanzin! Laatst eens gedraaid bij een stel vrienden die met ene regelmaat met verbazing naar de speakers staarden. Verder toffe update! Power Quest; Sonata Arctica... goed spul allemaal!

Domine klinkt lekker!

50. Rainbow – Gates of Babylon
Het onbetwiste beste nummer van Rainbow is dit niet, dat is aan een ander nummer toebedeeld dat verderop in mijn lijst staat en dat een beetje insider wel kan raden. Deze mag er echter ook meer dan zijn. De mystieke melodieën, soepele compositorische verbindingen en machtige vocalen van de kleine grote Dio maken dit nummer tot de topcategorie behoren van deze hardrockgrootheden onder de legendarische gitarist Ritchie Blackmore.

49. Magnum – Les Morts Dansant
Dit is een gevoelige, degelijke ballade van deze Britse AOR/hardrockformatie met een van de beste zangers op de planeet, Bob Catley, op een van mijn favoriete AOR-albums, On a Storyteller’s Night. Laat ik ook maar vast verklappen dat ook deze groep nog betere nummers kent, ook van hetzelfde album.

48. Stratovarius – Before the Winter
De volgende powerballad komt van een band waar ik niet de grootste fan van ben, maar hier wel haar beste kant laat horen. Stratovarius is weer zo’n powermetalband en verbond eigenlijk in de jaren ’90 de Kiske-Helloween met Hammerfall, Rhapsody, Nightwish, Edguy en uiteindelijk ook Sonata Arctica, de (Finse) landgenoten die erg geïnspireerd zeggen te zijn door onderhavige band. Tussen de snelle metal door is dit een nummer met veel sfeer en drama dat gewoon helemaal klopt.

47. Nightwish – Dark Chest of Wonders
Nightwish is een band die pas de laatste jaren albums van, voor mij, constante kwaliteit achterlaat, maar daarvoor wisselden de nummers sterk daarin, wat ook betekent dat daar erg goede tussen zaten. De Finse powermetal/gothicmetalgroep opent met dit lied het album Once op knallende wijze. Het intro is druk, maar het vloeit keurig over in het couplet in het machtige refrein in de spannende bridge. Toen nog met Tarja Turunen, nu met ‘onze’ Floor Janssen.

46. Power Quest – Neverworld
Een schitterend powermetalepos van deze Britten die we al twee keer tegenkwamen. Het klopt van de orgeltjes tot de pittige coupletten, het euforische refrein met mooie harmoniezang en de wervelende solo. Het beste van wat deze groep in zijn mars heeft.

45. Tyr – Hold the Heathen Hammer High
Als je nog geen band uit de Faeröer kende, kun je deze groep nu toevoegen aan je lijst met bands uit kleine landen. De band maakt een soort vikingmetal, van hoge kwaliteit. Dit is zo’n vlot, energiek nummer met een alliterende titel dat zich gelijk in je hoofd nestelt . Ze hebben ook nummers in het Faëroers gemaakt, dat op zichzelf ook vermakelijk is.

44. The National – Runaway
The National is een indiegroep die me met enkele albums heeft vermaakt, met als favoriet High Violet, waar ook deze geplaatste op staat. Het nummer weet me te raken in zijn eenvoud. Ik moest wennen aan de bands geluid, volgens mij vooral door de technisch niet al te virtuoze zang, maar al een tijd lang kan ik regelmatig en graag naar hun meeste albums luisteren.

43. Avantasia – Farewell
De al eerder gepasseerde metalopera Avantasia is nog altijd het meest bekend door zijn eerste hoofdstuk, toepasselijk genaamd The Metal Opera. Ergens halverwege komt deze dramatische, sprookjesachtige ballad voorbij, waar de tweede categorie BN’er Sharon den Adel haar van haar sterkste kant laat horen en een duet zingt met het brein van dit project, Tobias Sammet. Het pompeus gescandeerde, meesterlijk lopende refrein is voor mij wel het hoogtepunt van het nummer.

42. Dark Moor – Cyrano of Bergerac
Ook Dark Moor liet al eerder van zich zien in mijn lijst. Dit nummer staat op hun zelfgetitelde album en is een avontuurlijk progressief powermetalnummer over een bekend toneelstuk. De fluit in het refrein is een heerlijke toevoeging en het nummer is soepel opgebouwd, waarbij er wordt gestrooid met fijne melodieën en hooks. De break die de bridge inleidt vind ik vooral schitterend en de voorname songwriter Enrik Garcia laat zien hoe je een gitaarsolo erg spannend kunt opbouwen.

41. Marillion – Bitter Suite
Voor mij het hoogtepunt van het hoogtepunt van Marillion, Misplaced Childhood. Van dat album kwam ook al het nummer, Lavender, voorbij dat aan deze suite voorafgaat. Ik weet niet waar het over gaat, maar dit nummer blijf ik altijd op adembenemende wijze beluisteren, van het mysterieuze begin tot het hemeltergend mooie pianogedeelte. Het lijkt wat rommelig, maar ik ben me er door de tijd heen helemaal aan gaan overgeven. Ook zo’n nummer waarbij ik moet waarschuwen dat het uit de albumcontext is gerukt.

Wat een lijst Jasper. Af en toe is het even naar adem happen, maar ik heb toch al wel wat leuke ontdekkingen gedaan.

Since You Been Gone toch?

Verder veel bonuspunten voor Les Morts Dansant . Je hebt waarschijnlijk bij On a Storyteller's Night wel opgeschreven wat dat nog betere nummer is... daar kan ik me dan weer minder bij voorstellen en ik ga het nu ook niet opzoeken, we zien het wel.