Mooi stukje over Zet Mie Af. Inderdaad de perfecte afsluiter. Het was magisch om dat nummer eergisteren live te mogen horen.

Ik vind het Engels doorgaans beter te verstaan dan het West-Vloams van Het Zesde Metaal.

Dat had ik in eerste instantie ook, maar na een week veel Zesde Metaal luisteren was ik er aan gewend. De teksten van hun laatste album verstond ik dan ook meteen bij de eerste luisterbeurt.

Dat heeft toch helemaal niks te maken met zijn punt?

Juist alles. Ik versta er weinig van en daarmee voelt het helemaal niet alsof er in "mijn" taal gezongen wordt.

Hij heeft het over de artiest die in zijn moedertaal zingt. Hij bedoelt dat het vanuit de zanger veel logischer is, omdat je bij het schrijven van het liedje dichter bij je eigen gevoelens zit.

Voor de luisteraar kan dat wellicht ook zo werken, maar we kunnen wel stellen dat een dialect ook niet echt je eigen taal is, ook al is dat officieel wel zo.

Ah, zo had ik het niet opgevat.

Leuke header, leuke stukjes.

@chevy93: met het boekje erbij (met daarin de vertalingen) zou het volgen van de teksten op Ploegsteert beter te doen moeten zijn. Van Nie Voe Kinders zijn wellicht ook al vertalingen te vinden op het web.

Jep, precies wat Arnout zegt. Handig zeg, zo'n Arrie!

En daarbij heb ik ook ervaren wat Teun heeft: bij Ploegsteert moest ik af en toe nog wel eens door te teksten ploegen, maar na veel beluistering ging het bij Nie Voe Kinders automatisch best goed. Het went, het is een soort acclimatiseren, daarna gaat het soepeler.

Jep, ze staan zelfs in de videoclip die ik in het linkje heb gepost, en ook van de andere nummers van het album. Hier in overzicht te vinden. Best handig, nie?

Morgen nieuwe update!

Hee, Masimo is aan de beurt. Vanaf morgen eens goed voor gaan zitten.

Ik had het ook met Tourist LeMC. Die rapt ook in Vlaams dialect, volgens mij wel een ander dialect. Dat kan ik ook steeds beter volgens, naarmate ik er vaker naar luister, het is inderdaad een kwestie van gewenning.

Ja, voor mij ook enkel een kwestie van gewenning. Duurde even voordat ik echt liefhebber werd van Wannes zijn zang. Hetzelfde had ik met broeder Dieleman.

Tourist LeMC is een Antwerpenaar en kan ik meestal aardig verstaan. Met Het Zesde Metaal heb ik behoorlijk veel moeite om er ook maar iets van te laten doordringen. Ik kan, Belg zijnde, jammer genoeg weinig met beiden. Safi & Spreej hebben ook al zo'n zeurderig accent.

En Masimo: Carter Tutti Void

Nogmaals vijf tracks!

http://i.imgur.com/onxA7J7.jpg

95. Colin Stetson & Sarah Neufeld – The Sun Roars Into View

Toch wel ideaal voor top-100-lijsten, als twee mij in de smaak vallende artiesten samen een album uitbrengen. Scheelt toch weer een plekje.

Stetson zag ik solo al in 2014 op het Rewire-festival in Den Haag, waar hij een zeer sterk concert weggaf. Door een bepaalde ademhalingstechniek kan hij een constant, hypnotiserend geluid produceren. Neufeld had ik (buiten Arcade Fire) nog niet gezien, maar was reeds wel gegrepen door haar solo-album ‘Hero Brother’. Dit jaar zag ik ze samen optreden in het Lantarenvenster in Rotterdam. Gezeten op de tweede rij – eerste rij is ook weer zo heftig – heb ik ze dit lied, naar mijn mening het beste van het nieuwe album, ten gehore horen brengen.

De mooiste momenten zijn als Stetson zo mooi door zijn saxofoon huilt, als een wolf naar zijn maan, of, qua toonhoogte treffender, als een walvis naar zijn-ehhh? Nja, afijn: zo ook in de climax van dit lied.

94. Promyshlennaya Architektura – Tochki (Instruktor)

Siberische post-punk met drumcomputers (omdat een drumstel onbetaalbaar was). En ongelogen: ten tijde van de Sovjet-Unie was er daadwerkelijk een heuse stroming met experimentdrift uit dit zeer noordelijk gelegen gebied. Het hoogtepunt in deze stroming is naar mijn mening de band Promysjlennaja Architektoera, een band rondom Dmitri Selivanov (onder meer ook van Grazjdanskaja Oborona).

Veel hebben ze niet opgenomen: slechts een album en een live-uitvoering van dat album. De muziek is vrij donker en gespeend van dramatiek, en dan heb ik het met name over de suïcidale teksten, die reeds een voorspelling waren van de zelfmoord van Selivanov, die zich later verhangen zou: ‘Als ik werkelijk weg zou willen rennen, dan is alles over - en ik rende weg’ (zeer slecht en uit de losse pols vertaald) De teksten gaan over het hem benauwende leven in de Sovjet-Unie. Tekenend voor het politieke motief in deze teksten is het stuk waar hij in plaats van ‘divergentie/afwijking/uit de maat lopen’, zoals in de originele versie, in de liveversie ‘partijloosheid’ zingt. Het album is de laatste schreeuw van een talentvol jongeman, die zich niet thuisvoelde in de hem beklemmende Sovjet-Unie.

93. Japan – Ghosts

Dit lied leerde ik kennen via een documentaire die ik met mijn oom en tante bekeek, volgens mij een muziekdocumentaire rondom riffjes, of de opkomst van iets of wat, ik herinner het me niet meer zo goed. Wel bleef er de dagen na het bekijken van die documentaire een melodietje in mijn hoofd zitten – maar ik kon er maar niet opkomen welke melodie me nou zo teisterde. Wel dat we die dag pannenkoeken hadden gegeten, die waren overigens zeer goed gelukt. Mij smaken ze vooral met geitenkaas, honing en walnoten – mmjhhm! Maar dat lied? Geen idee.

Ik vond pas rust toen ik later het nummer herkend heb toen mijn vader ‘Tin Drum’ draaide. Goede oorwurm, leuke herinnering, etc.

92. Getatchew Mekuria & The Ex & Guests – Ethiopia Hagere

Redelijk recente ontdekking. Ik neusde al eens eerder in de Ethiopische muziekwereld (onder meer via de verzamelaar ‘Ethiopiques’, en via de website awesometapesfromafrica, hier zal ik jullie nog wel een keer in deze lijst mee lastig vallen), maar aan deze plaat was ik nog niet toegekomen. Totdat The Ex samen met Fendika begin juli optrad in het Bimhuis, waarvoor ik redelijk spontaan kaartjes had gekocht.

Het optreden van The Ex en Fendika was zó goed dat ik de semi-voorprogramma’s – van John Butcher, Kevin Vandermark en Han Bennink, toch zeker niet de minste namen – alweer haast vergeten was: een fantastisch, zeer gevarieerd optreden (er waren zelfs dansers!), waar de punk van The Ex zich fantastisch liet mengen met de Ethiopische muziek van Fendika. Misschien laat punk überhaupt goed met zich combineren: De Kift heeft immers ook wel punkwortels, en die band gaat goed gepaard met klezmer.

In plaats van met Fendika, is deze plaat gemaakt met de Ethiopische saxofonist Getatchew Mekuria, maar het werkt even goed. Ik heb zojuist - ongelogen, daadwerkelijk vandaag! - de LP binnengekregen: slechts €16, en dan krijg je er nog een mooi boekje met achtergrondinformatie en foto’s bij. Sowieso heeft The Ex een erg leuke webshop, met allerlei Ethiopische muziek ook.

Inmiddels staat het volgende Ex/Ethi-concert alweer in de planning: The Ex nodigt op Incubate o.a. de Afework Nigussie en de band Ukandanz uit, beiden uit Ethiopiè.

http://cdn.alleslos.nl/uploads/artist/the-ex-fendika/_slider/fendika.jpg?mtime=20150310144753

91. Cat Power – Nude as the News

Oh bwoi, die Bill Callahan... Niet alleen Joanna Newsom, maar ook nog eens met Cat Power samengewoond hebben: een sterk oor voor muzikaal talent. Verder niet echt een herinnering aan het lied of de artiest verbonden. Ik zou kunnen zeggen dat ik haar stem een belangrijk element in haar muziek vind: zowel mooi als krachtig, zowel zacht als spannend. Die tweeslag is ook in dit lied waar te nemen. Maar dat zou wellicht wat voor de hand liggen. Afijn: indrukwekkend en intens lied.

http://i.imgur.com/wTTR4UO.jpg

90. Regina Spektor – Daniel Cowman

Toen ik nog gitaarles had, speelde ik elk jaar op de open dag van mijn gitaarschool. Vaak kwamen dan de standaardliedjes voorbij die in het leerboek opgeschreven stonden, maar je mocht bij mijn leraar – een vrij soepele en aardige vent – vooral zelf de dienst uitmaken wat betreft liedkeuze. Ik herinner me dat ik elk jaar een zelfgeschreven lied speelde, en dat er verder ook een Kroatische jongen was die in zijn moerstaal zong, en een meisje dat ieder jaar een ander lied van Regina Spektor zong (+piano dan), en dat deed ze mooi. Via haar heb ik Regina Spektor leren kennen. Dit vind ik haar mooiste en meest spannende lied, vnl. door het indrukwekkende verhaal. Sowieso is Regina een fantastische verhalenverteller. Andere kandidaat voor favoriete Regina was de prachtige, Russischtalige Okoedzjavacover 'Molitva' geweest.

89. Dr. Adolf Ahanotu – Ijere

Dansen! Heerlijke afrobeat, die ik ontdekte toen ik op youtube bij de comments die onder de documentaire over William Onyeabor stonden geschreven. Ik had 'm al moeten kennen door deze verzamelaar, maar soms heb je een extra zetje nodig om iets op prijs te stellen. Afrobeat heeft meer te bieden dan enkel Fela Kuti!

88. Matana Roberts – Pov Piti

Een keiharde dreun, vol in je gezicht. Een muzikale dreun, welteverstaan. Enkele malen heb ik in mijn prille muziekliefhebberbestaan meegemaakt dat muziek zó heftig en verrassend is, dat je er serieus even van moet bijkomen. De angstaanjagende schreeuwen aan het begin van Pov Piti sloegen me haast uit mijn stoel, zeer onprettig om naar te luisteren, maar erg indrukwekkend.

87. Sex Swing – Night-Time Worker

Een van mijn favoriete nummers van dit jaar. Er is nog weinig van de band te beluisteren, maar dat wat er te beluisteren is mag indrukwekkend genoemd worden: repetitief, log, krachtig, goed. Ik hoop ze dit jaar op Incubate te zien. Wel problematisch is dat google nu denkt dat ik op zoek ben naar seksschommels.

86. Blur – Tender

Mijn broertje is een giga Damon Albarn-fan, maar één nummer bevalt ‘m niet: Tender. Wrang genoeg is dat juist mijn favoriete Albarn-lied. Tekenend is dat terwijl ik dit stukje schrijf, en het lied nog een keer testdraai, vanuit mijn broertjes kamer een luid ‘Nou-hou’ klinkt. Andersom hebben we dat met het lied ‘Rococo’, dat mijn broertje van bijna alle Arcade Fire-liedjes het meest bekoort, maar mij redelijk op m’n zenuwen werkt. En alhoewel ik normaal gesproken Gorillaz boven Blur verkies, ga ik toch voor Tender: catchy gospelkoortjes, zoete teksten, en een irritant refreintje dat zo een week in je hoofd kan zitten – bij mij slaat het aan.

Vet stukje muziek van Mekuria & The Ex!

Erg toffe lijst tot nu, leuke ontdekkingen gedaan. Kan niet wachten tot de volgende update.

H-E-L-D

Ik zie nu dat ik dit nummer niet eens in mijn eigen Top 100 had, omdat ik mezelf inhield wat betreft de Regina's (en Zappa's). Er stonden vier nummer van haar in mijn Top 100, deze zou daarna moeten komen. Het singletje met de twee Russische nummers is (voor mezelf) het meest waardevolle bezit qua platen.

En props voor Matana Roberts Dat album heb ik nog maar twee keer beluisterd, omdat het wel erg heftig is. Maar indrukwekkend is het zeker.

Leuke anekdote Masimo. Een prachtig nummer dat blijft hangen .

Zo! Volgende maand zal ik mijn tanden er eens inzetten, Masimo!

(ik begin steeds slechter te painten, of is steeds slechter painten juist beter?)

http://i.imgur.com/7CqH3lm.jpg

85. Matt Elliott – I Name this Ship the Tragedy, Bless Her, and All Who Sail with Her

Zoals men vuur met vuur bestrijdt (bij een bosbrand, kwam ik achter, toen ik benieuwd was naar de betekenis van dit spreekwoord), zo valt verdriet soms met verdriet te bestrijden. Matt Elliotts muziek heeft iets dat wel 'sponswerking' genoemd kan worden, het opnemen van je tranen, de geruststellende hand op je schouder, en dan kan je er weer tegenaan. Als zodanig heeft hij enkele malen in mijn leven dienstgedaan, daarom is zijn muziek me nu dierbaar. Er komen overigens nog meer ‘troosters’ voorbij, maar U moet niet denken dat ik de hele dag maar aan het wenen ben, weest vooral gerust. Af en toe moet best kunnen.

84. Kim Jung Mi – The Sun

Laten we wel wezen: de aftiteling is niet het hoogtepunt van een bezoek aan een filmhuis of bioscoop. Niettemin kan ‘ie op meerdere manieren waardevol zijn: zo gingen mijn ouders, in de tijd dat mijn moeder zwanger was , vooral naar films voor de lijst met namen, om zo een mooie naam te vinden voor hun toekomstig kind. (of dat gelukt is, is aan U!)

Op een andere manier kan de aftiteling waardevol zijn door de muziek die op de achtergrond van de rij met namen afgespeeld wordt, in de hoop nog mensen aan zich te binden (zodat ook de dames van de make-up waardering krijgen). Toegegeven: het is niet bij elke film dat er goede muziek gedraaid wordt. Bij ‘The Double’ van Richard Ayoade (naar Dostojevski) zou ik ook niet per sé willen zeggen dat het gedraaide lied nou hitpotentie in Nederland zou hebben. Niettemin heeft het nummer me destijds zeer verbaasd, niet wetende of ik het nou goed vond of niet. Na een donkere en mysterieuze film knalde dit qua sfeer totaal andere 'lalala-lied' uit de speakers, en dat had een vreemde uitwerking. Mijn vriendin was echter al meteen overtuigd, en vroeg me het een en ander binnen te halen. Toch bleef het lied me intrigeren, en als het dan binnen handbereik is, draai je het makkelijker. Zo raakte ik ook overtuigd. Zeer fijn liedje.

83. Kode9 & The Space Ape – Devil is a Liar

Ontdekt via Rewire, waar helaas alleen Kode9 actief was, daar The Space Ape niet meer onder ons is. Indrukwekkend nummer, onheilspellend, donker, repetitief. Het heeft iets waardoor het een beetje blijft sluimeren, iets dat zich uiteindelijk telkens weer ontwikkelt tot de drang om het nummer op te zetten.

82. Shit and Shine – Ladybird

Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Ladybird. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine. Shit and Shine.

81. Eels – Mr. E’s Beautiful Blues

Mr. E heeft, in vliegeniersuitrusting, lange tijd dienstgedaan als mijn avatar. Dat was niet voor niets: ik heb veel veelgedraaide albums van Eels in mijn kast staan, en heb zelfs E's autobiografie gelezen (verder lees ik niet zo vaak autobiografieën). En alhoewel ik tegenwoordig niet zo vaak meer naar Eels luister, heeft zijn muziek nog steeds een plaatsje in mijn hart. Laatst ben ik ook naar zijn concert in De Doelen geweest, aangezet door mijn broertje, die in die tijd fanatiek Eels-albums draaide. Goed concert, met een mysterieuze, Graaf Tel-achtige toegift op het gigantische orgel. Dit nummer heb ik het meest gedraaid van alle E's.

De foto's worden er in ieder geval niet beter op

Euh... uiteraard! Duh.

Komt er nog een vervolg, Masimo?

Jawel, jawel, excuses voor de vertraging: een overzeese vakantie en tijdrovend werk wurmen zich tussen mijn goede bedoelingen en hun door mij beoogde uitwerking tot eindproduct. Vanavond zal ik hier het een en ander proberen te deponeren!

79. Warpaint – Hi

’s Ochtends vroeg, met je schoenzolen het verse laken van sneeuw dat over de straten van St. Petersburg is gelegd verminkend, je voeten júist als dit lied op je iPod zich aan je opdringt (is dat niet zo, dan ben je te vroeg of te laat!) op de treden van de ellenlange roltrap (minutenlang!) van de metro neer te laten, af te dalen naar de onderwereld van tegen je aandrukkende bontjassen en zweetoksels, om vervolgens als mayonaise uit een fles de hal uit-, en de metro ingeknepen worden, op weg naar college. Fijn lied, fijne herinnering.

78. Pixies – Here Comes Your Man

Vergeef me mijn liedkeuze: maar als dit plagerige koortje ooit door een door jou bemind meisje is nagezongen, en het horen van dit lied het beeld van het grasveld – als een echo van het door jou zo gekoesterde moment - waarin jullie destijds zaten weer in je oproept, dan móét het lied in je top-100. Laten we wel wezen: niet de beste Pixies-song (Tame! Monkey Gone to Heaven!), maar wel mijn favoriete.

77. Six Organs of Admittance – The Khidr and the Fountain

Niet veel over te zeggen, buiten dat Ben Chasny werk’lijk hypnotiserende, je in trance brengende muziekstukken heeft opgenomen. Dit is een van die stukken.

76 (+ 76,5 of 75,5). Method Man – Tical / Aesop Rock - Gopher Guts

Sta me toe deze liederen aan elkaar te linken. De lijst was zo ongeveer af toen die verdomde niels94, ook al tipper van Method Mans ‘Tical’, ineens met zijn bewondering voor Aesop Rocks ‘Gopher Guts’ kwam aanzetten – wat ik van de tekst vond. Potverdrie: gepuzzel (vraag aan mijzelf: wie voegt een raadselspreker en zijn raadselliederen nou met een lied dat tekstueel zo klinkklaar is als ‘Tical’ samen?) en verwondering volgden: zo’n tekst zouden ze met recht onder de cryptogrammen in de krant kunnen plaatsen. Intrigerend zijn de teksten in elk geval. Beide liederen zijn voor mij – U kunt mij absoluut niet als volleerd hip-hopper beschrijven - een opening naar een mij vooralsnog redelijk onbekend genre. Props voor (/aan?) mijn gids Niels, die zo nu en dan een nieuwe aanwijzing voor het tekenen van mijn landschapskaart van Hip-Hoppië in mijn brievenbus deponeert.

75. DM Stith – Fire of Birds

Eerlijk is eerlijk: dit lied pikte ik uit de lijst van The Scientist, maar volledig onorigineel is mijn keuze ook niet, zo kan ik tegenwerpen: the Revival Hour kende ik immers al (mag ik nu vrijuit?) Afijn, ik ontdekte dat je hier met je (/mijn, maak je geen zorgen over je eigen familieleden!) jonge broertje vrolijk en magisch op kunt dansen. Niet dat we zulke dansers zijn, maar soms begint muziek te dansen, en ga je zelf ook maar overstag. Zo tolden wij ook halverwege dit lied om elkaar heen. Leuke herinnering, ook aan het concert van DM Stith, waar hij dit lied ook live uitvoerde.

74. Angel Olsen – Tiniest Lights

Oh, Angel, hoe ik me in een voornaam kon vergissen! – prachtige muziek, met een je steeds dronkener voerende stem.

73. Het Klein Orkest - Roltrap Naar de Maan

Mijn lijst was al af, het proces van posten was reeds begonnen, toen dit lied mijn oren weer eens bereikte. Met zich draagt het gehele album waarop dit lied staat herinneringen aan mijn kindertijd met zich mee: o.a. (deze opsomming komt, zoals al het goede, in drieën) een uitvoering van ‘de Leugenaar’ bij de playbackshow van mijn basisschool, declareerwedstrijdjes van ‘Ballade van de Dood' met zuslief (en enkele jaren later met broerlief) en het luidkeels op straat blèren van – wat zal de buurt gedacht hebben! – ‘Leve het Nijlpaard’. Dit lied vond ik toen, en nu nog steeds, erg mooi. Niet dat andere nummers van het album misstaan hadden.

Zo, die Angel Olsen zingt wel echt prachtig ja! Heerlijk dreinend nummer.