Het spijt me waarachtig dat ik op vakantie ben tijdens deze lijst, Masimo. Ik zal hem later zeker doornemen. Props voor die hiphopshit alvast.

DM Stith Props, Tomas!

Leuk nummer, inderdaad. Het album in zijn geheel is niets voor mij, maar met dit nummer amuseer ik me wel. Mooie top 5 verder, met Avantasia en Theocracy, de beteren in het genre.

Masimo begint ook direct goed met Zet Mie Af. Een van de vele fantastische nummers van Het Zesde Metaal. Prachtige afsluiter!

- (heb nog even een schoonmaak gehouden, en een paar fouten uit de tekstjes gehaald. Nu zitten de zinnen daar niet maar een beetje kreupel te zijn, maar zouden ze moeten kunnen lopen)

Morgen weer een nieuwe update, daarna zal ik er meer vaart achter zetten. Het startmoment kwam me niet helemaal uit (vakantie, werkje), de komende weken zal ik meer tijd hebben om er een lekker tempootje in te houden.

Vandaag hebben we het over snorren:

------

72. Lee Hazlewood – Hey Cowboy

Oh, bwoi, wat een snor! Wat een stem! (als ik een dag van stem zou mogen ruilen met iemand, zou het met Lee zijn) Wat een man!

Dit lied is onderdeel van een album dat, dienende als soundtrack, dan weer onderdeel is van de film ‘Cowboy in Sweden’. Hier te bekijken. Hij zingt samen met Nina Lizell, en ik moet toegeven: het nummer is wel heel cheesy. Toch slik ik het: de ‘aha, allright!-s’, de erotische catchphrases van Lee (‘If I'm a toy then let me do what I do. You wind me up and watch what I'd do to you’) en het aanstekelijke melodietje zorgen ervoor dat ik hier zeer vrolijk van wordt. Laten staan allemaal, die snor!

http://s3.amazonaws.com/quietus_production/images/articles/18102/lee_hazlewood_1434109990.jpg

71. Medium Medium – Hungry, So Angry

Geen specifieke geschiedenis hierbij, gewoon een lekker nummer. Funky, lekkere groove, sloppy, dreigend, oorwurm.

70. Pearls Before Swine – Another Time

Mijn favoriete slissende zanger. Niet dat ik er verder veel ken.

Heb deze plaat ooit in de platenzaak vrij goedkoop op de kop getikt. Toen ik bij de kassa kwam, en de plaat aan het afrekenen was, werd ik aangeschoten door een andere klant: enthousiast vroeg ‘ie waar ik de plaat vandaan had, en of ‘ie ‘m over mocht kopen. Lekker zelf gehouden. (ter verdediging: hij gaf wel aan dat hij ‘m ooit voor 20€ had laten liggen, dat vond ik reden om ‘m niet aan ‘m te verkopen, als ‘ie ‘m écht graag had gewild, had ‘ie ‘m wel eerder gekocht)

69. Plastic People of the Universe – Jak Bude Po Smrti

Zéér interessante Tsjechische band, en dan bedoel ik niet enkel muzikaal, maar ook kijkende naar wat deze band op politiek heeft betekend: tijdens het communistische bewind speelde Plastic People of the Universe (naar een nummer van Zappa genoemd) een belangrijke rol in het ontstaan van de ‘dissidenten’-beweging. (tussen aanhalingstekens omdat verschillende personen uit deze beweging (Havel) de benaming ‘dissident’ een begrip is binnen een vanuit een door het Westen gebruikte koudeoorlogvocabulaire, te lang om dieper op in te gaan)

Afijn: de band kreeg een speelverbod opgelegd, daar politiek gezien na het neerdrukken van de Praagse Lente er weer een strenger beleid van ‘normalisatie’ gevoerd werd. Het moment dat er bandleden zelfs werden opgepakt was de aanleiding voor het ontstaan van de beweging ‘Charta 77’, waarin schrijvers, kunstenaars, intellectuelen, etc, bij elkaar kwamen om dialoog aan te gaan met de overheid. Veel te lang verhaal om gedetailleerd te beschrijven, maar zeker interessant om je verder in te verdiepen. Muzikaal gezien ook, donker, angstaanjagend, spannend…




68. David Wiffen – One Step

Prachtige stem, mooi lied. Ontdekt in de periode dat ik uitsluitend naar folkmuziek luisterde, en enkele jaren later staat deze nog steeds tussen mijn favoriete liedjes. Misschien niet goed voor je tanden (lekker zoet!), maar wel fijn.

Die plastieken figuren klinken erg interessant. Bovendien zit ik nu zelf in Tsjechië: dat zal een teken zijn.

snel, sneller, snelst, snelstst

67. La Femme – Antitaxi

Oh bwoi, zeer vrolijkmakend: La Femme is met het nummer ‘Sur la Planche’ het hoogtepunt van het reclameblok, waar ze als achtergrondsong dienen bij de autoreclame van Renault. De meneren en mevrouwen bij Renault hadden echter wat beter naar de rest van het album moeten luisteren, waar zo ook dit lied op staat. Daar klinkt toch echt: prend le bus! Prend le bus! Potverdorie, waarom zou ik dan nog die auto van je kopen? Ik vind het openbaar vervoer dan ook nog eens een zeer fijne manier van reizen. Zodoende. Niet dat ik een rijbewijs heb. Maar toch!

66. Konono N°1 – Lufuala Ndonga

Zwaar tof, en gelukkig heeft dit album ook de nodige (i.m.o. terechte) erkenning gekregen. Past helemaal in mijn luistergedrag van de laatste tijd, daar ik op muzikaal gebied graag in Afrika (fair: via het internet) op bezoek ga. Heerlijke muziek met oa duimpiano en opzwepende ritmes, het swingt en knalt overal. Feestje!

(spoiler!) Niet de hoogste Congolese notering uit mijn lijst. (spoiler!) De nog komende band en deze hebben het een en ander met elkaar te maken.

65. Sibylle Baier – Tonight

Ontdekt via mijn vriendin. Tussen Nico en Leonard Cohen in. Erg mooi lied.

64. Dr. John – I Walk On Guilded Splinters

Dit was een van de eerste redelijk exotische platen die me te pakken had: ons aller sjamaan Dr. John, (U kent ‘m wellicht als de Night Tripper) overtuigde me specifiek met dit lied: fantastische sfeer, hypnotiserend.

Overigens ook een van de eerste LP’s die ik in de (niet kringloop-)winkel kocht, bij ‘t Platenmanneke in Delft. De verkoper nam me nog behoorlijk beet, inspelend op mijn goedgelovigheid, en zei voor de grap dat de plaat niet te koop was. Hij moest er smakelijk om lachen. Ik niet zo eigenlijk. Was overigens niet de eigenaar, niet iedereen lijkt ‘m te mogen, maar die vind ik erg aardig. Is ook fan van Bonnie en Molina. Tsja, dan kan je niet zo veel verkeerd doen bij me.

Later nog even langsgegaan bij zijn optreden op Le Guess Who?, maar dat was toch wel een beetje vergane glorie.

63. Moonface – Barbarian

Twee jaar geleden ontdekte ik Moonfaces album 'Julia With Blue Jeans On', waarvan ik zeer onder de indruk raakte, waarna ik besloot ‘m live gade te gaan slaan. Problematisch was de concertlocatie, die ik maar niet vinden kon (een of andere alternatieve locatie voor Paradiso), bleek uiteindelijk in een ruimte te zijn met luxaflex naar beneden, haast zo’n louche eliteclub. Concert was vreemd: het was erg goed, maar Moonface verontschuldigde zichzelf steeds voor fouten die hij in zijn ogen maakte en haalde zich constant onderuit (ik zou nog een liedje willen spelen, als jullie dat nog willen aanhoren, dan), en liet je haast niet toe zijn nummers goed te vinden. Maf was dat. Afijn, misschien past dat ook wel bij het overdramatiseren (positief, in dit geval) dat je op zijn plaat ook kan horen.

Wat zouden de jongens en meisjes van La Femme van über vinden?

http://i.imgur.com/rBXCDXy.jpg

62. Suicide – Dream Baby Dream

Het is me meermaals gebeurd dat ik artiesten perongeluk ontdekte, door toevalligheden. Zo ook bij Suicide: je hebt bij de Sounds Delft (althans, dat hadden ze vroeger iig) van die bakken waar je een hoop (ik meen 10?) CD’s voor 25€ kon kopen, het precieze aantal weet ik niet meer. Meestal ligt er rotzooi, maar soms kan je er wel het een en ander vinden. Ik herinner me nog maar een paar platen die me tot koop hadden aangezet: Patrick Wolf, A Place To Bury Strangers (die kocht ik twee keer, om ooit eens aan iemand cadeau te geven, maar geen van m’n vrienden was onder de indruk van de muziek), Okkervil River, een gapend gat aan titels die ik me niet meer herinner, en Daniel Johnston... Eigenlijk draai ik nu alleen nog maar de laatste, en dan juist niet het album dat ik destijds had gekocht. Echter, om tot het benodigde aantal CD’s te geraken had ik nog snel Suicide’s debuutplaat meegepakt. Eigenlijk weet ik niet echt meer waarom, het is nou niet de meest aanlokkelijke bandnaam, de muziek zelf kende ik nog niet. Ik herinner me dat ik de CD eerst heel lang in mijn platenkast heb laten verstoffen, en hem toen eens uit verveling had opgezet: totaal overdonderd. Serendipiteit!

Later is het nummer dat ik gekozen heb nog gecoverd door Neneh Cherry samen met The Thing, ook een zeer verdienstelijke uitvoering. De combinatie tussen de twee versies maken het dat dit mijn favoriete nummer van Suicide is. Stom genoeg niet van de eerste plaat, maar er staan genoeg blauwdrukken van 'Dream Baby Dream' op de debuutplaat.

61. Marijata – No Condition Is Permanent

Een van de manieren waarop je veel goede afrobeat kan oppikken is het bezoeken van blogspots die over het onderwerp zijn geschreven. Alhoewel muziekblogposts nu wat minder populair lijken dan vroeger (het lijkt me dat dit deels komt door het verbieden van uploadsites, waardoor blogposts moeilijker ergens direct naar kunnen linken, denk ik), zijn er nog veel oude blogspots te vinden op het web. Soms is het wat cratediggen, maar er is een hoop tofs te vinden. Waaronder dus deze band Marijata, een van mijn eerste afrobeat-ontdekkingen. Erg aanstekelijk nummer.

60.The Waterboys – Fisherman's Blues

Een paar jaar geleden vonden we een oude viool op zolder, die ooit eens goedkoop op de kop getikt is door mijn vader. Nu speelde hij niet echt viool, maar hij had zich vroeger één melodietje geleerd: Fisherman’s Blues van The Waterboys. Zwaar aanstekelijke melodie, tof lied. De vioolmelodie is ook echt zo’n oorwurm.

59. Swans – Coward

Van Swans vind ik voornamelijk de vroegste periode het tofst, toen ze onverbiddelijk hard speelden. Het gaat niet om de liedjes, het gaat om de energie. Dat is anders dan uit welke hoek ik op dat moment vandaan kwam (de folkhoek), waar het juist wel om liedjes gaat. Die typische Swans-energie is vooral te vinden op de liveplaat 'Public Castration Is a Good Idea'. En alhoewel ik niet zou willen stellen dat publieke castratie daadwerkelijk een goed idee is, was het opnemen van deze plaat dat zeker wel. Swans op z'n zwaarst.

58. 16 Horsepower – Straw Foot of deze versie met banjola

David Eugene Edwards was het tweede of derde concert dat ik bezocht (na Richard Thompson, kan slechter, niet? Alhoewel ik ook naar Johnny Flynn en Mumford & Sons was geweest, ik weet niet meer of dat eerder of later was), en dat was een zeer indrukwekkend optreden. In Bourla in Antwerp. Soms haast alsof 'ie bezeten was. Ik heb door dat concert en de volgende 16-Horsepower draaisessies zelfs een banjola gekocht.

Dan specifieker over het lied, sta me daar toe te kopiëren wat ik bij het album heb neergepend, omdat dat hetgene is dat ik zo tof vind aan het nummer:

Er gaat ook een mooi verhaal rond over ‘Straw Foot’, en voor de mensen die hebben gedacht: waar zou die strooien voet nou voor staan? Ik zal 't jullie vertellen.. (hoezee!)

We gaan terug naar lang vervlogen jaren, helemaal terug naar de Amerikaanse Civil War (ja, dat is lang geleden) waar men boeren van het platteland afhaalde om ze te laten meedraaien in het leger. Een probleempje was dat die boeren niet de slimsten onder ons menswezens waren, en links en rechts nooit zo goed uit elkaar konden houden. Omdat manschappen zichzelf snel moesten verplaatsen, wilden de officieren de soldaten laten marcheren. Dat gaat echter niet zo gemakkelijk als je het verschil tussen links en rechts niet weet, en je met een groep steeds maar een willekeurig been kiest om mee te beginnen..

Dan maar niet marcheren? Nee, de officieren bedachten daar wat op (wat 'n slimme gasten toch!) De boeren, met veel ervaring op boerderijen uiteraard, konden wél het verschil zien tussen stro en hooi. Onze slimme officiertjes konden dat in hun voordeel gebruiken: ze bonden aan de ene voet stro en aan de andere voet hooi. En daardoor konden ze toch marcheren. Hayfoot! Strawfoot! Hayfoot! Strawfoot!

Mooi lijst tot nu toe. Als je eerste concert Richard Thompson was, dan schept dat natuurlijk hoge verwachtingen. Ik heb al een paar ontdekkingen gedaan; o.a. Sibylle Baier en Moonface (doet me denken aan John Cale en dat is positief). Ik ben benieuwd naar het vervolg.

57. Pjotr Lesjtsjenko – Sjto Mne Gore

Mijn opa was een fanatiek verzamelaar van 78-toerenplaten, en kocht eigenlijk elk exemplaar dat hij tegenkwam, het maakte hem dan niet eens zoveel uit wat voor muziek er nou opstond. Hij had echter wel zijn muzikale voorkeuren: Caruso was de beste, Gigli en Rossi volgden. We hebben enkele malen plaatjes gedraaid, daar kwamen dan zowel de eerder genoemden voorbij, maar ook dingen als Liszt.

Toen ik het Russisch eindelijk eens een beetje aan het leren was, zette hij ‘Sjto Mne Gore’ van Pjotr Lesjtsjenko op. Ik was echter nog niet op niveau om het te vertalen, maar raken deed het me zeker. Thuis heb ik de tekst uitgeplozen door het nummer vaak te draaien.




56. The Pop Group – We Are All Prostitutes

Ik biecht eerlijk op: eigenlijk had ik ‘She Is Beyond Good and Evil’ voor deze plek in gedachten: dat was immers ook het nummer waardoor ik The Pop Group leerde kennen. De overstuurde stem – ik waardeer Pere Ubu ook – in combinatie met die vreemde, dansbare, funky muziek. De muziek verenigt schijnbaar onverenigbare muzikale elementen: het maakt het tot een bijzonder ongemakkelijk geheel. Toch intrigeert het.

Recentelijk ontdekte ik echter ‘We Are All Prostitutes’ – dat liet eerder op zich wachten omdat het niet op het album stond. Dit nummer overtreft ‘She Is Beyond Good and Evil’ echter in ongemakkelijkheid en funkiness. Ik wilde ze op BKS gaan zien, had na het zien van dit filmpje even spijt, maar kan nu mijn tranen drogen met hun aanwezigheid op LGW?. Hoera!

55. Bert Jansch – Needle of Death

Langzaam ben ik wat van de oude folkies wegbewogen, maar er zijn er tal die in mijn hartkamers zijn ingetrokken: B. Jansch is daar één van. Ik herinner me mijn trots nog toen ik de instrumental 'Angie' onder de knie had gekregen. Het meest hield ik echter van 'Needle of Death', bijzonder zware thematiek voor zo'n jonge knaap. Nu hebben knapen van die leeftijd naar mijn weten wel vaker de neiging zichzelf te verdrinken in hun eigen tranen - het zal niets ongezonds zijn geweest. Niettemin raakt het nummer me nog steeds, vandaar deze notering.

54. Andrew Bird – Eyeoneye

Op het terrein van de liefde heeft dit nummer voor mij een sleutelrol gespeeld. Hoe kan het ook anders: Andrew Bird de romantisch fluitende tortelduif, en welk instrument is er schoner dan de viool? – 2012 alweer, wat gaat dat snel…

53. Savages – Husbands

Mijn eerste kennismaking met Savages was het nummer 'Husbands'. Resultaat? Hooked. De voortstuwende drums, de gierende gitaar, de zenuwachtige basloopjes en de predikende Beth maken Savages tot een fantastisch muzikaal beest. De eerste concerten moest ik helaas missen omdat ik in het Grote Buitenland zat, zodat ik pas een van de laatste Silence-Yourselftourdates er bij kon zijn: daarvoor vanuit Zuid-Holland naar Doornroosje in Nijmegen gereden. Achteraf erg leuk om het oude Doornroosje meegemaakt te hebben: hele fijne, kleine, sfeervolle zaal. Goed concert ook

En waar gaat het, overigens best wel goede, nummer dan over

Savages

Over dat je aan het lot niets kan veranderen, en je verdriet met slechts één ding te verzachten is: wijn

En ook nog door Bruce Springsteen. Hij sloot er in 2005 elk concert van de Devils & dust toernee mee af. Een studio versie staat op de vorig jaar verschenen cd 'High Hopes'.
Maar ik neem aan dat je dit al wist?

Bruce Springsteen schijnt redelijk geobsedeerd te zijn geweest door de debuutplaat van Suicide in zijn Nebraska-periode. In een song als State Trooper klinkt ook zeker enige beïnvloeding door.

Ik denk dat je die plaat wel zou kunnen waarderen, Masimo

Aye, maar over het algemeen ben ik niet zo'n fan van Bruce - toen ik dat eveneens tegen een vriend zei, tipte die mij ook specifiek het album 'Nebraska'. Ik begin nu toch wel reden te krijgen me over mijn Bruce-angst heen te zetten en die plaat te draaien

Savages heeft 'Dream Baby Dream' overigens ook gecoverd bij het concert in Doornroosje, maar dat vond ik stiekem niet een hele sterke uitvoering.

Nebraska is vooral een Springsteen zonder franje. Heel erg akoestisch en neerslachtig. Geen bombastische anthems, maar intrigerende verhalen.

Gewoon doen - ik vind het althans de beste van The Boss.

Was ik zeker van plan - staat op de lijst, naast Deathspell Omega en hiphopalbums van Niels

52. Scott Walker – Farmer in the City

Scott Walker heb ik ontdekt door het tijdschrift ‘Wire’, waarvan ik een boel jaargangen van dix heb overgekocht/gekregen. Ik was eigenlijk per ongeluk eerder bij het tijdschrift uitgekomen – iemand dacht het over een tijdschrift over de band Wire te hebben, maar had zich vergist: zodoende had ik een issue met ‘Wolf Eyes’ in mijn handen gekregen. Bleek in tweede instantie een nog veel toffer tijdschrift te zijn. Nu heb ik nog jaren en jaren en jaren lees- en luistervoer. Heb al meerdere dingen uit deze schat van informatie gehaald, waaronder dus Scott Walker.

Niemand klinkt als de late Scott Walker. Zelfs de vroege Scott Walker niet. Zeer vreemde, intrigerende muziek: de hemelse (hij noemde zich niet voor niets eerst Scott Engel) stem met op de achtergrond de donkere thematiek van zijn latere albums. Een gevallen engel, wellicht? Het mooist vind ik dat werken in het lied ‘Farmer in the City’, maar bv. ook op zijn nieuwste plaat met Sunn O))) (stiekem hoopte ik op Scott Walker op Le Guess Who?)

51. Siekiera – Nowa Aleksandria

Heulen met de vijand? Neen, Polen zijn bij mij zeer welkom, en al helemaal als ze maffe new wave maken. Ook leuk om te merken dat je met Russisch ook flarden Pools kan verstaan, maar ook weer niet dat ik er iets van begrijp. Afijn: echte oorwurm. A-hoooooo! A-hoooooo! Aanstekelijk, leuk, niets meer, niets minder.

50. The Cracow Klezmer – Suria

Heulen met de vijand? Neen, Polen zijn bij mij zeer welkom, en al helemaal als ze prachtige klezmer maken. Zeer interessant, deze klezmer krijgt door de spannende achtergrondsgeluiden en de jammerende en kermende stem iets mysterieus: zeer emotioneel lied, prachtige violen, prachtige vocalen, en mét een voldoenende climax.

49. Nina Simone – Sinnerman

Originele notering? Euh, nee. Maar wel prachtige muziek.

Ik geraakte bij de muziek van Nina Simone via Jeff Buckley – nu ja, toegegeven, ik kende die vent van ‘Ain’t Got No, I Got Life’, maar dat ik dacht dat het een man was zegt genoeg over in welke mate ik bekend was met Nina Simone – afijn, via Jeff Buckley geraakte ik dus wat dieper in de discografie van Simone. Via Lilac Wine naar Little Girl Blue, via Little Girl Blue naar Pastel Blues, waarop ‘Sinnerman’ staat. Ja, ik had een originelere keuze kunnen maken, maar dit is by far mijn favoriet van Simone: ongelofelijk spannend, opzwepend, bezield…

Ben niet zo heel bekend met de recente muziek van Scott Walker. No Regrets van The Walker Brothers vond ik toen (volgens mij 1976) een schitterend nummer. Ga binnenkort eens rustig de tijd nemen voor het recente werk.

48. Big Black – Passing Complexion

Via dit topic (heb je die verrekte The Scientist weer) ontdekt. Verder geen herinnering aan gekoppeld of iets dergelijks. Ik vind vooral dat riedeltje zo tof. Dat dit nummer nog in de lijst moest bedacht ik me toen ik al bezig was met plaatsen, anders had het wellicht wat lager gestaan. Niettemin fantastisch liedje, Steve Albini heerscht.

47. Arcade Fire – Rebellion (Lies)

Wederom zou ik niet durven beweren dat ik nu specifiek dit nummer het beste nummer van Arcade Fire vind. Echter, het nummer is ditmaal wél gekoppeld aan een herinnering die mij dierbaar is: op het eindexamenconcert van mijn middelbare school hebben we (=mijn klas) dit nummer ten gehore gebracht als groepsnummer. Ik mocht de vocalen op me nemen en de teksten door een megafoon de zaal in spuwen. Niet alles ging perfect, maar wel een erg leuke herinnering.

46. Mirrorring – Mine

Deze band kwam ik op het spoor via Liz Harris van Grouper, die samen met Tiny Vipers in ‘Mirrorring’ zit (jazeker: vier r’en! dat vanwege het spiegeleffect dat het woord op deze manier heeft gekregen). Via de concertreeks ‘The Rest Is Noise’ van het Muziekgebouw aan het IJ heb ik al een boel fantastische concerten mogen meemaken: naast oa Richard Dawson en Gazelle Twin dus ook Mirrorring. Het voorprogramma was al bijzonder: Machinefabriek zorgde voor prachtige muziek, waar ik echter erg slaperig van werd. Maffe gewaarwording was dat, om te genieten van muziek en tegelijkertijd af te dwalen. Ik weet zeker dat mijn concertkompaan in slaap was gevallen, van mijzelf weet ik het niet zeker. Raar. Wél een goed optreden.

Afijn, het hoofdprogramma was eveneens bijzonder: de prachtige muziek van Mirrorring is sowieso al betoverend, maar het feit dat er het gehele concert tussen de nummers door niemand klapte – de zaal bleef volledig stil – maakte het tot een magisch concert. Zelden ben ik zó in muziek opgegaan als bij dit concert. (ze speelden wel wat kort) Mooie herinnering!

45. Hamza El Din – The Water Wheel

Prachtige muziek uit Egypte, gespeeld op een oud. Een van de eerste niet-Westerse stukken die ik leerde kennen, en – zo denk ik – een van de kiemen van mijn huidige interesse voor die niet-Westerse muziek (voornamelijk uit Afrika). Ik draai het nog steeds erg graag.

44. Josh T. Pearson – Woman, When I Raised Hell

Lange baarden zijn verrekte handig – als bewaarplaats voor eten, als afveegdoek voor je mond, en als doek voor het drogen van je tranen. Veel luiten lijken van die laatste functie gebruik te maken: huilbaarden zijn de muziek niet vreemd. Een van de langste, beste, sterkste, emotioneelste huilbaarden heeft Josh T. Pearson. Met zijn album – hij schijnt na afronding er maanden kapot van geweest te zijn – heeft hij een van de meest hartverscheurende albums geleverd die ik (vooralsnog) ken, met ‘Woman, When I Raised Hell’ als absoluut hoogte(diepte?)punt. + hij komt naar Le Guess Who?!

43. Daniel Johnston – An Idiots End

Perfecte imperfecte popmuziek. Zijn albums zijn meestal wat wisselvallig: sterke liederen worden met rommelige, weinig indrukwekkende liedjes afgewisseld. D.J. is zodoende uitstekend geschikt voor een eigen playlistje, een eigen ‘Best Of’. Mijn voorstel: ‘Devil Town’, ‘True Love Will Find You In The End’, ‘Grievances’, ‘The Story of an Artist’, ‘Hate Song’, en …. ‘An Idiots End’. Daniel Johnston is zowel als persoon als in zijn muziek de oprechtheid zelve, een eigenschap die vaak zeer emotionele liederen tot gevolg heeft. ‘An Idiots End’ is een van de mooiste liefdesliedjes die ik ken.

Laïka!!!!!

42. The Mountain Goats – The Mess Inside

In dit lied waardeer ik de lo-fi opname: brak, minimaal, ‘puur’. Bij folk werkt dit vaker goed: zo vind ik het album ‘The Ghost’ van Songs: Ohia ook erg goed: rivieren van ruis tussen de luisteraar en de vertolker, maar dat zorgt voor de benodigde distantie tussen die twee partijen. Sommige liedjes zijn zo persoonlijk dat een luisteraar er niet volkomen bij zou moeten kunnen. Een lo-fi opname sterkt de eenzaamheid van de vertolker, en wijst de luisteraar zijn plaats.

41. Songhoy Blues – Al-Hassidi Terei

Ik speel gitaar, maar ben geen gitarist. Daarmee bedoel ik: het gebeurde zelden dat ik een gitaarpartij hoorde, en deze koste wat het kost wilde leren, naspelen, etc. Bij Bert Jansch had ik dat ervaren, bij Richard Thompson, maar niet veel vaker dan dat. Dit jaar hoorde ik echter ‘Al-Hassidi Terei’ van Songhoy Blues, met een aanstekelijk gitaarriedeltje, vnl. door het opzwepende karakter ervan. Op die manier wil ik gitaar spelen. Ontwaakt dan zo tóch de gitarist in mij?

Dit jaar op Le Guess Who?!

40. Mbongwana Star – Kala

Een van de bewijsstukken (pronkstukken) van mijn recentelijke verslaving aan Afrikaanse muziek. Staf Benda Bilili had ik al eens op Parkpop gezien, ook al een vermakelijk optreden, maar de single ‘Malukayi’ overtrof dat gemakkelijk: de stap naar electronic komt het vliedende karakter van de muziek ten goede: het is hypnotisch, waar begint het? Waar eindigt het? Het lijkt een lied zonder begin en eind, brengt je onder een soort narcose, en dat maakt het uitstekend dansbaar.

Om die reden was er eigenlijk geen vreemdere plek om Mbongwana Star te zien dan op Rewire Festival, waar ruim tien meter tussen – zittend! - publiek en podium was gelaten, waartussen echter niemand ging staan. Vreemd schouwspel, een hoop grijzende, witte knapen op stoelen, en een halve ruimte verder – eveneens deels gezeten, dat toegegeven – het dansende Mbongwana Star. (Zij bewezen dat zitten én dansen tegelijkertijd wel degelijk mogelijk is) Niettemin een goed concert, maar niet de juiste locatie. Ik wilde ze daarna nog op Amsterdam Roots Festival zien, maar daar zegden ze helaas af.

39. Iceage – Forever

Trompetten. Climax – en dan nog nét iets langer aanhouden dan verwacht. Kippenvel, keer op keer.

38. Masami Akita / Mats Gustafsson / Jim O’Rourke – One Bird + Two Bird (geen filmpje gevonden, helaas)

Ik wilde hier eerst een ander freejazznummer plaatsen, van Fire met Jim O’Rourke. Op het laatste moment heb ik echter toch voor One Bird / Two Bird gekozen. Via dit nummer heb ik namelijk kennis gemaakt met de wereld van free-jazz. Het album probeerde ik uit vanwege de leuke cover met schattige beesten – de muziek zelf lijkt echter meer op het pikzwarte donkerte dat achter hen prijkt. Ik herinner me volslagen verbijstering bij het horen van dit muziekstuk – alles dat ik dacht te weten over muziek en over welke muziek ik waardeerde lag overhoop. Mijn vader heb ik dit nummer toen opgestuurd, die me zei dat hij wel van ‘vrije, losse, harde muziek’ hield. Hij reageerde met: ‘oh, zó vrij bedoelde je…’. Ook met een andere muziekvriend heb ik het gedeeld, die net zo perplex stond van het stuk.

Een opening die hieruit volgde was naar het freejazzconcert van Swedish Azz in het Bimhuis, waar op MuMe kaartjes van werden doorverkocht door iemand die niet meer naar het concert kon. Sinds dat concert ben ik volledig om.

Ik zou niet willen beweren dat dit het beste freejazzstuk ooit is, maar het heeft flinke invloed gehad op de ontwikkeling van mijn smaak (en heeft dat in principe nog steeds, ik wil niet pretenderen dat mijn smaak inmiddels ontwikkeld is, of iets dergelijks)

http://assets.boomkat.com/images/423281/333.jpg

37. Frank Zappa – Willie the Pimp

Ik beken! Dit is simpelweg een truc om zowel Frank Zappa en Captain Beefheart in mijn lijst te krijgen, om zo een plekje winst te maken. Achteraf had ik er misschien ook gewoon een track van Kap’tein in moeten zetten, dat was de lijst ten goede gekomen. Beefheart moet wel een van mijn eerste favo’s geweest zijn, ontdekt door ‘Sure Nuff ’N Yes I Do’ op ‘Safe Milk’, waarna Trout Mask Replica volgde. Zappa begon ik te ontdekken door een Zappa-sale bij Sounds te Delft. Eerste CD was meen ik Sheik Yerbouti, om de goede albumtitel, later volgden andere titels (de meeste daarvan tweedehands gekocht, met bv. gigantisch ‘HANK’ op de cover van Weasels Ripped My Flesh geschreven, vermoedelijk de naam van de vorige eigenaar, op de een of andere manier vond ik dat altijd wel bijdragen aan de LP). Naar beiden zeer veel geluisterd.

Cool, Arcade Fire op een schoolfeest.

Josth T. Pearson Fan-tas-tisch album ook, dank voor die tip wederom, Masimo!

Hoi Masimo, ben wel weer eens benieuwd.

Heidaar, hoi123, aan het einde van de week plaats ik er tien, in de week daarna plaats ik de rest. Excuses dat het allemaal zo lang duurt.