Wat?? Dit is net het beste nummer uit heel hun oeuvre, barstensvol emotie en net lang genoeg. Als er 1 nummer is van Sigur Ros dat ik ook in mijn top 100 zou zetten dan is het dit wel.
Paper Planes vind ik dan weer retevervelend en het werd irritant veel op de radio gespeeld, nog altijd trouwens...

Ik ken al twee nummers haha

Refused!

Rather Be Dead is een geweldig nummer, het sterkste voor The Shape Of Punk To Come.

Potver wat een teksten. Ik hoop dat die youtubeplaylist ook in een verder stadium gratis blijft, ik doorzie die marketingtruc!

PJ Harvey . Eindelijk eens iets wat ik met Sven deel.

Paper Planes blijft toch een schitterende song! Deelt inderdaad een soortgelijke gloeiendheid als die film.
Mooi, sfeervol nummer ook van Steven Bernstein, kan zo in een Treme-episode!

"Zes bekende" zei Douwe Aap

Wat is de overeenkomst tussen Sven en Dik Trom (Johan Kievit)?

Het is een merkwaardige jongen, en dat is het!

En dat deuntje van Paper Planes? Gezien je Avatar.

80. Six Organs Of Admittance – School Of The Flower
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Ayahuasca

Ben Chasney kan ernstig goed gitaarspelen en weet ook nog hoe je een flink potje psychedelische folk moet serveren, en die kwaliteit waardeer ik sowieso erg. Nergens slaagde dat voor mij echter zo goed als op de titeltrack van zijn plaat uit 2005, School of the Flower. Aan een enkel gitaarloopje wordt allengs steeds meer geluid toegevoegd - meer akoestisch gitaargetokkel, een aanvankelijk nog zacht dronende elektrische gitaar - tot plots Chris Corsano, veruit één van mijn favoriete drummers, invalt. Vanaf daar ontvlamt de compositie razendsnel en verandert deze gestaag in een chaos die vrijwel stuurloos lijkt, hoewel er op eender welk moment nog altijd wordt vastgehouden aan dat basale loopje, dat voortdurend op fantastische, creatieve wijze wordt ingekleurd. Na zo minutenlang hypnotiserend te hebben weggescheurd bouwt Chasney langzaam weer af om te eindigen waar hij startte en is de cirkel rond. Ik ga hier bijna van hallucineren, zo erg is het; de nacht waarin ik eens, jaren terug, rondreed met deze plaat op, cruisend na mijn vriendin thuis te hebben gebracht, staat me nog steeds kristalhelder bij en beleefde ik als ware het een droom. Het kwartje viel toen - begrijpelijk - keihard. Nog steeds is deze track draaien genoeg om weer in die wakende droom, ergens buiten de tijd, te belanden. Heerlijk.

79. Earth Crisis – Firestorm
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Amrita


Hehe, ja, dat roeleert inderdaad flink kerels (check maar eens 3:55 - sound familiar?). Fact of the matter is natuurlijk verder dat dit gewoon wel een dermate stampend raggend stukje booshardcore is dat niet vaak meer is geëvenaard (en al helemaal niet door het al vlug afglijdende Earth Crisis zelf). Echt hard is het allemaal niet eens, maar de boosheid die hier wordt tentoongespreid is toch wel ernstig voelbaar, en ik vermoed dat als je een Big Mac eet terwijl je deze track draait Karl persoonlijk naar je toe komt vliegen om je een ros op je muil te geven. Violence against violence! En nu aan de tofu.

78. Shoko Nakagawa - Pretty Please Chocolate on Top
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Red Velvet Cuppa Chocolate Tea

Aangezien ik al eens een ode aan deze track geschreven heb waar ik nog steeds ferm achter sta citeer ik die hier. Dat is geen luiheid, mensen, dat is gewoon gewoon.


Die edit op albumlengte, iemand die zich geroepen ziet hier een (naadloze!) versie van 60 minuten voor mij voor te maken? Thanks bros.

77. BoA - Shine We Are!
Land van herkomst: Zuid-Korea
Te genieten met: Gyulgang Cha

Op YouTube zei iemand lol asian britney en, tja, daar zit toch wel een hele grote kern van waarheid in. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Hoewel ik meer van J/K/C-Pop houd dan van bijvoorbeeld de Amerikaanse variant ben ik allang tot het besef gekomen dat popmuziek gewoon popmuziek is, en de vergelijking met Britney ging - zeker in deze periode - toch wel aardig op. Overigens is de taalbarrière dan heel welkom; zolang je er niks van verstaat is het namelijk een stuk beter te genieten, is mijn ervaring, hoewel alleen al de titel van dit trackje - dat uitermate sprankelende Shine We Are uitroepteken! - een prettiger inslag heeft dan veel van de volledige oeuvres van Amerikaanse artiesten. Tekstueel is er vaak ook wel wat verschil, aangezien het in de Oriënt helemaal niet zo opmerkelijk is om over je dode kanarie te zingen, ofzo (case in point). Edoch gaat het in de VS natuurlijk ook niet alleen maar over piemels. I know. Bias!

76. Goldmund - Threnody
Land van herkomst: VS
Te genieten met: White Ayurvedic Chai

Verstilde pianomuziek, dat zal hier nog wel een paar keer voorbijkomen, en ook Goldmund (Keith Kenniff) kan er wat van. Zijn muziek zou ik kwalificeren met het Engelse bijvoeglijk naamwoord wistful; het vangt nostalgie, melancholie en een soort tristesse samen in composities waarvan je had durven zweren dat je ze al veel eerder gehoord had. Zoiets gold bij mij bijvoorbeeld direct voor In a Notebook, een deuntje dat wel zo warm en vertrouwd klinkt dat je er niet vreemd van op zou kijken als je het toch al eens gehoord had in je kindertijd en Kenniff het liedje alleen maar geleend had. Threnody is een somberdere compositie, traag, steunend op de reverberaties die voortklinken na elke toonaanslag. Ook Threnody is heel emotioneel sprekend; melancholisch, hunkerend naar een vervlogen tijd, en Kenniff die je met zijn beheerste beroering van de toetsen je het eigenaarschap van die herinneringen, die misschien ooit eigenlijk de zijne waren, toedicht. Zo wordt Threnody heel persoonlijk, een onzelfzuchtige compositie die heel secuur een gezamenlijk yearning weet te vangen.

75. Raein - Artmachine Observation Tower
Land van herkomst: Italië
Te genieten met: Italian Almond Tea

Ik kan muziek als heel sfeervol ervaren om hele arbitraire redenen. Nu is het niet zo dat Raein sfeerloze muziek is, en dat is ook niet het punt; feit is dat ik soms totaal ongerelateerde dingen, meestal games, met platen ga associëren die daarom - om een hele stomme reden dus - nog net ietsje bijzonderderder worden. Verderop vinden we nog wat voorbeelden, maar dit is de eerste in de lijst. Om redenen die ik zelf ook niet helemaal snap ademt dit plaatje voor mij de sfeer die in Pokémon Blue/Red rond de Pokémon Tower (tja) hangt, en ik associeer dit dus met de geest van een Marowak, spook-Pokémon en massa-Poké-graven, wat het dan weer nog net iets epischer maakt dan het al was (maar Sven, het was al zo episch! Ik weet het, ik weet het.). Overigens is deze track van zichzelf - check de tekst maar eens - een stuk opbeurender, zij het wel op typische (scr)e(a)motionele wijze. Verder ontbeert deze track frappant genoeg de vocalen die van een band als Raein nou juist zo’n geniale screamoband maken, maar dat mag de pret niet drukken. Artmachine Observation Tower is wonderlijk en voor mij de mooiste track van hun mooiste plaat.

74. Laurel Halo - Thaw
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Monkey Fujian Ti Kuan Yin

Laat ik het nou net over videogameassociaties hebben gehad: die heb ik ook, zij het in lichtere én begrijpelijkere mate, bij Thaw. Het zachtjes voortbliepende melodietje doet me in geluid namelijk heel erg denken aan Super Mario World, de dungeons om precies te zijn, je weet wel (goed luisteren). Los daarvan is Thaw echter gewoon een prachtplaatje en met stip het hoogtepunt van (het verder wisselvallige) Quarantine, een plaat die nogal eens kritiek te verduren kreeg om de vocalen die zogenaamd lelijk en vals waren. Je ne comprends pas. Misschien zijn mijn oren inmiddels te verziekt, maar dat is hier toch allesbehalve het geval? Ik vind Laurels zangstijl juist uitermate interessant, zoals die een extra toonlaag verschaft bovenop de muzikale begeleiding, die daardoor gezamenlijk soms heel onvermoede maar prachtige happy accidents teweegbrengen, waar de samenkomst van tonen dan hele nieuwe melodieën oplevert. Verder een heel knappe song met een soort ongrijpbaar emotioneel karakter, en ook dat intrigeert me wel. Ja, ik vind Thaw echt geweldig, ja.

73. Yu Chiu - 大孩子
Land van herkomst: China
Te genieten met: Lipton Yellow Label

Wees gewaarschuwd, Chinese popmuziek. Kan 99% (100%?) direct afhaken, hoeven we ook weer niet van die vernietigende commentaren te doen enzo. Zonder gekheid, verder, uiteraard gewoon popperdepoppoppop, en Yu Chiu is ongetwijfeld een grote hit geweest op de Chinese versie van SkyRadio, maar wat zou het, heel het mini-album/EP’tje/opgeblazen singletje waar dit vandaan komt vind ik hard fantastisch. Lang, lang geleden (of mogen zulke grappen niet meer?) eens van een vriendin geleend toen ik nog op de Kunstacademie zat (ook wel leuk, trouwens, dat ik juist daar iemand tegenkwam die mijn kutsmaak deelde) en sindsdien ernstig verslaafd geweest aan al die liedjes, maar vooral deze. Ik zing dit altijd heel hard fonetisch mee in de auto. Ziet er wel ok uit, denk ik, aangezien iedereen denkt dat ik gewoon Converge ofzo op heb staan en eigenlijk is het Yu Chiu. HA!

72. fra-foa – Aojiroi Tsuki
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Mugicha

Geproduceerd door Steve Albini (jaja), die ook nog de productie van twee of drie andere tracks op het debuut van fra-foa op zich nam (en toen was het geld op, vermoed ik; opmerkelijk verder, want het verschil is echt heel goed te horen, die Albini-tracks klinken veel zwaarder). fra-foa was een indierockbandje uit Japan dat door de soms loeizware sound, goede songs én een geweldige zangeres aardig op wist te vallen; overigens was het aanvankelijk vooral de wat meer ingetogen opvolger 13 Leaves (een plaat die perfect in één woord te vatten is, vind ik al jaren: zalvend) die mijn aandacht wist te trekken. Ook die bevat legio prachtige songs, maar Aojiroi Tsuki, afkomstig van de rauwere voorganger, Chuu no Fuchi, is toch wel de uitschieter. Zo’n song waar je eigenhandig het verdriet uit wil sleuren om Chisako ervan te verlossen; het nummer gaat over haar broertje, die op jonge leeftijd verdronken is, en met die wetenschap komt ‘ie altijd weer net een stukje harder aan.

71. Hanatarash - Dub Dub Overlord.
Land van herkomst: alweer Japan ja, problemen mee?
Te genieten met: Tamaryokucha

Eye Yamatsuka is waarschijnlijk het ‘bekendst’ (dat zal wel tegenvallen) als voorman van Boredoms, de Japanse noiserock-gone-tribal-band die overigens zelfs gewoon op een major label zitten - dat had ‘ie vast zelf niet vermoed toen ‘ie in de vroege jaren ‘80 met een bulldozer een tent aan gort reed. Eye was berucht om zijn streken, want je wist nooit wat je verwachten moest; het kon zomaar dat je in de zaal allerhande rotzooi naar je kop gesmeten kreeg of dat je aan de deur kwam en de entree ¥100.000 bleek te zijn en je dus wel vergeten kon dat je naar binnen ging. Los daarvan was ‘ie echter ook een muzikaal genie, en met een ware shitload aan projecten (serieus, het waren er echt heel veel) nam ‘ie uren/dagen/maanden/jaren aan materiaal op, dat ging van willekeurig geschreeuw tot rock ‘n roll tot harsh noise tot, tja, zoiets als dit. Stuiterend drumcomputertje, noisy geluidjes, schreeuwtjes, je kan het wel proberen te beschrijven maar da’s nutteloos, het is Eye en da’s al wat je weten moet.

Upgedaterde extragratis (!!!) playlist (helaas zonder Shoko Nakagawa, want die staat niet op YouTube).

inspirerende lijst, sven! er zit genoeg in dat het checken boeiend maakt

Ken er helemaal niks van, maar dat is dan weer goed voor mijn eigen lijst . Wel interessant om even door te nemen.

Ik ken er tot nog toe zowaar 8 van de 30, dus dat valt me nog alleszins mee eigenlijk.

Ik bedoelde zelf' '0' van de laatste tien eigenlijk; totaal ken ik er 5 van de 30 tot dusver.

Ah, ik ken er 2 van de laatste 10: Six Organs en Goldmund.

Ah, grappig, ik zat te gokken op wat je kende en vermoedde eigenlijk Laurel Halo.

Leuke update. Niet allemaal aan mij besteed, maar Earth Crisis is toch een lekkere portie punk/metal en Six Organs of Admittance was een hele bijzondere trip!

Van dit rijtje ken ik dan weer de helft, en van BoA ken ik de meeste Koreeanse albums. Firestorm heeft alleen altijd zo'n slechte audiokwaliteit dat ik er niet fatsoenlijk naar kan luisteren. Van Pretty Please Chocolate on Top (die titel ) staan wel wat live versie op YT zie ik. School of the Flower

Hehe, ja, alleen zijn die liveversies allemaal echt goed kut

six organs en alle pianoshit zal ook meer mijn straatje zijn, kwa rock en punkplaatjes begint mijn verzadigingspunt in zicht te komen na die lijst van niels moet ik bekennen. wellicht na een tijdje nog eens wat proberen.

Zo, de eerste twintig nummers eens beluisterd, en het is zeker en vast een interessant lijstje geworden. Ik vind zeker niet alles even goed, maar echt slechte dingen heb ik ook niet gehoord.
Leukste ontdekkingen tot nog toe: Crim3S, Modern Life Is War (dit is hardcore die ik wel kan pruimen), Peter Broderick, Stupid Babies Go Mad ( rommelige opname, maar dat is juist de charme van deze chaotische track), en Sophie Hutchings.

Opvallend: ondanks dat vele tracks experimenteel klinken, zit er onder al het disonante geluid meestal wel een goede song verstopt. Ook de rustigere nummers zoals die van Broderick en Hutchings zijn natuurlijk fantastisch

Een weirde top. Wel erg leuk dat ik zo muziekjes tegenkom die ik anders nooit zou ontdekken. Sommige stukken zijn wel erg verschrikkelijk om naar te luisteren. Maar petje af voor je brede kennis en leuk dat je zo'n aparte smaak hebt.

Bedankt voor alle interesse en comments tot dusver, echt heel tof Het volgende tiental hieronder - sorry voor de vertraging, het is echt heel veel werk, haha.

70. SWEET BLACK feat. Maki Goto - With……
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Kamairicha

Hé, nog meer Jpop! Ja, en we zijn er nog niet ook. Maki Goto figureerde vroeger in Morning Musume, waar ze met haar scheve tanden de harten van legio eenzame Japanse mannen van middelbare leeftijd deed smelten, maar een paar jaar later waren er opeens de samenwerking met Sweet Black en geruchten over pornofilms, waarmee ze zich in één klap in een heel ander segment van de Jpop nestelde. De plaat die ze er met Sweet Black uitpoepte kende een heel ander karakter dan Morning Musume; waar dat vooral stuiterige kinderpop was presenteert Maki Goto hier popsongs met invloeden van o.a. dancehall, electro en R&B, wat geweldige resultaten oplevert. Het mooist werd het hier, op with…, een warme ballad die mijn hart direct deed smelten. Inclusief in pasteltinten opgetrokken clip, die er akelig goed bij past. Jpop op zijn best.

69. TNGHT - Goooo
Land van herkomst: Schotland/Canada
Te genieten met: Celestial Seasonings Sweet Acai Mango Zinger Ice Herbal Tea

Je leerlingen zouden eens moeten weten dat die man van Engels stiekem in z’n waggie zo zit te bouncen op smerige trapmuziek. Hyperactieve muziek voor de dansvloer volgens sommigen, voor mij uitermate geschikte muziek om op zaterdagochtend de boodschappen mee te gaan halen. Boem boem croissantjes boem boem broccoli. De genialiteit van TNGHT lijkt sommigen te ontgaan, maar met Goooo (ik vraag me altijd af, is het nou goo of go) moet je toch wel overtuigd kunnen raken. Coole ouderwetse geluidjes en dikke, lome biets. Ik voel me altijd weer een beetje 12 hierbij, met een Thunderdome-shirt enzo. Dat is wel wat waard, motherfuckers.

68. Loma Prieta - Trilogy 6, Forgetting
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Serendipitea Black Kenyan

Vrij recent opgepikt door Deathwish, het label van Jacob ‘Converge’ Bannon, en dat weet je dat het goed zit (immers ook de op de site wat breder opgepikte laatste platen van Deafheaven, Touché Amoré en, op kleinere schaal, Oathbreaker). Loma Prieta maakt werkelijke furieuze hardcore die in ieder geval, zoals bij de plaat zelf al terecht door Frank werd opgemerkt, invloeden van Converge en Ampere kent - schreeuwerige, razende chaos dus, en dat is precies hoe ik mijn hardcore het allerallerallerallerallerliefst heb. Loma Prieta werd vroeger altijd als screamoband beschouwd, en op basis van een plaat als Last City is dat ook uiterst terecht. Met het nieuwe materiaal is de band echter meer richting de hardcore opgeschoven, en dient screamo (maar ook dingen als post-hardcore en sludge) vooral als invloed. Dat komt ze alleen maar ten goede: het is furieuzer, rauwer, harder en intenser dan ooit tevoren. Trilogy 6 is daar het mooiste voorbeeld van: een absoluut razend begin waarna het tempo wordt teruggeschroefd en een sectie begint die steeds verder het rood inschiet tot het bijna een fokking noisewall is, jongen. Deze plaat verdient sowieso wel wat meer liefde (16 stemmen, wuuuuuuh).

67. Joe Hisaishi - Hana-Bi
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Verse muntthee

De samenwerking tussen Hisaishi en Kitano heeft over de jaren heel wat moois opgeleverd; ze leken elkaar naar een hoger plan te tillen (na Dolls, dat onderwerp was van een artistiek meningsverschil, was dat overigens, helaas, afgelopen). Feit is dat de films van Kitano zonder Hisaishi’s muziek in ieder geval heel anders waren geweest, en ik durf zondermeer te stellen dat ze míndere films waren geweest. Hisaishi weet zonder problemen een heel scala aan stijlen en emoties tevoorschijn te toveren, en deed zowel stoere gangstermuziek als licht melancholieke maar uiteindelijk opbeurende pianodeuntjes. Hana-bi, de film, is even schrijnend als hartverwarmend. Hartverwarmend om de stille maar oh zo gevoelige ex-politieagent die Kitano in de film is, schrijnend om alle tragiek die zich om hem heen ontvouwt. Hisaishi weet deze emoties perfect in muziek te vangen. Het thema dat hij voor deze film schreef is voor mij absoluut het mooiste dat hij ooit heeft neergepend.

66.UFO Or Die - Space Disc 90
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Maeng Da Kratom

Ah, ja, haha, ja. Voordat ik aftrapte zei ik nog dat ik het mezelf toestond om, ondanks de één-per-artiest-regel, het wel toe te staan muziek van aliassen op te nemen. Ik gaf toen als voorbeeld Opgezwolle en Sticks & Delic ft. Rico (Snelle Jongens, bijvoorbeeld), maar die laatste komt niet voor in de lijst, dus die was eigenlijk niet van toepassing. Deze is dat wel: UFO Or Die is namelijk één van de zovele projecten van Eye Yamatsuka, die eerder al voorbijkwam met zijn Hanatarash. Overigens is het een raadsel of dit ook daadwerkelijk solo is; Eye speelde in deze periode ook al in bandformatie in bijvoorbeeld Boredoms, dus het zou zomaar kunnen dat gitaar- en/of drumwerk door anderen is ingespeeld, maar goed, officieel is UFO Or Die een alias, dus voilá. Met Space Disc 90 nam Eye een razend (en, waarschuwing, uitermate kut geproduceerd, en die rip van mij helpt ook niet) stukje muziek op dat het midden houdt tussen punkrock, noiserock en noisecore, met stuwende drums, zowaar een melodietje of wat, intens geschreeuw, en een paar uiterst lekker breaks (bij gebrek aan een beter woord).

65. Grimes - Oblivion
Land van herkomst:
Te genieten met: Hong-Kong Style Milk Tea

Enerzijds makkelijk te duiden: dreampop met overduidelijke 80’s invloeden, anderzijds toch ongrijpbaar. Zo klinkt Oblivion aan de oppervlakte heel luchtig, maar zijn de flarden teksten die te verstaan zijn (ook zoiets: Grimes articuleert opzettelijk niet altijd even duidelijk en laat haar vocalen ook nog eens mistig door de mix heen galmen) dat allerminst: I never walk about after dark / It’s my point of view /‘Cause someone could break your neck / Coming up behind you / Always coming and you’d never have a clue. Sowieso echter gewoon een geweldige, dromerige, etherische song die ontzettend zoet en catchy en heerlijk is, en van de 80’s sounds lust ik de laatste tijd ook wel pap, op de één of andere manier - iets dat ik, denk ik, heb opgepikt bij Japan, en die er de oorzaak van is dat ik me recent uitstekend kan vermaken met de muziek van geweldige artiesten als Miami Nights 1984 en Jordan F. Hoe dan ook, Grimes, overigens naar verluid tegenwoordig de vriendin van James van Elite Gymnastics, die ook nog voorbij zal komen: ze delen hun gevoel voor esthetiek wel, die ook tot uiting komt in het artwork bijvoorbeeld, en het is een esthetiek die mij ontzettend aanspreekt.

64. Saetia - Some Natures Catch No Plagues
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Shi Feng Longjing

In de muziek van Saetia hangt altijd al een gespannen sfeertje - het is immers screamo, en dan niet zozeer van het chaotische, tegen grindcore aanleunende soort dat op de site inmiddels wat bekendheid heeft vergaard (Orchid, voornamelijk) maar een melodieuzere variant met uitgesproken treurige melodietjes en een snik in de stem waarop Frans Bauer nog jaloers is. Nergens waren ze echter ooit zo strak gespannen als op deze song; je hoort het al in de nerveuze drums, het bij vlagen gejaagde, desperate gitaarspel en vooral de manier waarop het nummer voor een groot deel de schijnbaar onvermijdelijke eruptie uitstelt en juist op een heel terughoudende manier schreeuwend somber en bijtend is. Daaroverheen zijn de desolate vocalen alleen nog maar effectiever, zeker wanneer dan heel subtiel meerstemmig wordt gejankt en geschreeuwd. Verder natuurlijk uiterst klare taal, terwijl Saetia meestal wat obscuurder is: There is no happy here. Fuck, ik voel het.

63. G.G. Allin / The Bleeding Cuntsuckers - Interior Depths Of G.G. Allin / Beautiful Afterbirth Fucked & Framed
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Bug Shit Tea

De enige track die ik helaas nergens op internet heb kunnen terugvinden en die, tot ik mijn Garbage Sandwich tapes eens rip, voor jullie helaas niet te horen is. Mis je er wat aan? Eh, ja, hij staat hoog hoor! G.G. Allin - de naam alleen al bezorgt menigeen nachtmerries, en ik begrijp dat Sietse de man maar een vervelende aansteller vindt/vond (hij is dood) (G.G. Allin dus) (niet Sietse). Dat kan allemaal zijn, met dit stukje narigheid nam hij wel iets heel bijzonders op. Vanuit de bak belde Allin zijn kompaan en sprak een soort spoken word vrijdichterij door de telefoon die zijn maat over een zootje gevaarlijke suizende drones gooide en voila: wat een intens griezelig stukje muziek. Ik moet dit nodig eens rippen, jongens.

62. Death In Vegas - Girls
Land van herkomst: UK
Te genieten met: Amacha

Sofia Coppola’s Lost in Translation is tot op de dag van vandaag mijn favoriete film. Ik ben er totaal geobsedeerd door (geweest?); keek ‘m in de eerste week dat ik ‘m zag direct zeven keer, verzamelde een shitload aan DVD-uitgaves uit alle uithoeken van de wereld en kocht ook een aantal exemplaren van de soundtrack (reguliere uitgave, Japanse uitgave, LP, bootleg-LP). Die soundtrack was overigens ook lang niet verkeerd, om maar eens in understatements te praten; een deel van de genialiteit van de film is namelijk zeker te danken aan de perfect gekozen soundtrack. Immers, ongetwijfeld zouden desbetreffende scenes zonder Sometimes en Just Like Honey en Too Young en Tommib en Alone in Kyoto nog steeds mooi zijn, maar poe, godver, ze zouden toch wel aan kracht inboeten (en geloof me, dat vind ik echt gruwelijk moeilijk om te typen; ik vind Lost in Translation namelijk oprecht perfect zoals ik geen enkele andere film of plaat of boek of wat dan ook vind en de gedachte dat het iets minder dan dat zou kunnen zijn alleen al op papier zetten is al een straf - ja, zo voelt dat, ik zei toch, obsessie). Dankzij de soundtrack ontdekte ik verder nog ontzettend veel goede muziek, en datzelfde gold voor de soundtrack van Coppola’s volgende film, Marie-Antoinette; tezamen brachten deze platen (overigens beide supervised by Brian Reitzell; die stuurde naar verluid van tevoren een zelfgemaakte, drie CD’s beslaande compilatie aan wat hij zelf typeerde als ‘dream pop’ naar Coppola, die met die muziek vervolgens het script voor Lost in Translation schreef) mij namelijk op het spoor van The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Dustin O’Halloran, The Radio Dept en natuurlijk Death in Vegas. Van die laatste groep kocht ik overigens twee platen, Scorpio Rising en Satan’s Circus, maar geen van beide beroerde mij zoals Girls, het liedje, dat had gedaan. De hele compositie is één groot crescendo, beginnend met alleen het gitaarloopje, dan de tikjes op de cimbalen en de etherische vrouwelijke zang, om vervolgens steeds verder op te bouwen tot een gruizig, warm, shoegazerig hoogtepunt met wel belachelijk veel heerlijke elementjes (dat orgeltje!). Kippenvel, letterlijk gewoon.

61. Opgezwolle - Balans
Land van herkomst: Nederland
Te genieten met: Vitamintea Balans Thee

Bij Nachtwakers heb ik al een stukje gewijd aan waarom Nederhop met me doet wat het met me doet, dus dat hoeft niet meer. Het mag echter wel nog even worden herhaald dat mijn hele interesse in Nederhop aan Opgezwolle - specifieker, Eigen Wereld - te danken is. Een belachelijke goede plaat (waarover ik al eens een heel betoog heb geschreven) met zoveel belachelijk goede tracks dat je er moeilijk eentje uit kunt kiezen - en bovendien is de hele kracht van de plaat dat ‘ie zo caleidoscopisch is, zoals ik destijds al opmerkte, en als je dingen dan uit de context gaat halen doe je er toch afbreuk van. Maar Balans, tja, Balans, Balans. Delics meest meesterlijke productie, sowieso, de man die geen beatbakker is maar componist en dat hier perfect laat zien; hoe de track al met zo’n briljante beat begint (dat geluid van die snare, oei) en dan na een goede minuut plots een complete stijlwisseling neerzet, de beat terugbrengt tot nagenoeg enkel wat tikjes op de ride, en dan plots, nog ruim een minuut later, er des te harder weer inklapt, als een uitgesteld orgasme. En tekstueel zo heerlijk: legio geweldige vondsten van Rico, die epische manier waarop de muzikale stijlwisseling door Sticks nog eens kracht wordt bijgezet, en de geweldige bijdrage van Shyrock: geen zin die zo in mijn kop blijft hangen als zijn Tunnelvisie biedt geen uitkomst in dit kutgehucht. Balans slingert muzikaal en tekstueel van de ene naar de andere kant van het spectrum maar weet toch, op een bizar knappe manier, cohesie te bewerkstelligen. Balans, je weet toch.

Opgezwolle is altijd fijn

Verder weer een die we zeer waarschijnlijk ook in mijn lijst tegenkomen (Grimes).. Zo de rest eens draaien.

*Shyrock

whoopswhoops, dat krijg je als je alles zo snel bij elkaar moet tikken thanks!

spotify-lijstje komt er niet trouwens, echt te ernstig demotiverend hoe weinig erop staat

Svennert, toen ik wat lieve zoete J-pop wilde gaan luisteren kreeg ik vieze lo-fi noise rock voor mijn kiezen

Verder: Loma Joe Grimes Saetia

whoepsch, haha

Joe Hisaishi + Grimes

En wat een geweldige ontdekking is dat nummer van Death in Vegas. Ofschoon ik enkele nummers van hen al geweldig vond, had ik mij er nog niet verder in verdiept. Onterecht zo blijkt.

Moet zeggen dat ik al vanaf het 'begin' naar Agaetis Byrjun luistert en Staralfur toch ook wel is uitgegroeid tot mijn favoriete nummer ervan. Het heeft een vredigheid die je in de andere nummers minder terugvindt.

Heerlijke teksten overigens. Moet nog een hoop linkjes aanklikken, maar dat komt nog wel. Achter Lucky Pierre gaat trouwens één van de heren van Arab Strap schuil. En hoewel ik niet weet of die andere platen van Death in Vegas wel iets voor je zijn, heb je net de twee minste beluisterd naar mijn mening. Al is Girls inderdaad een fantastisch nummer.

Het gevoel bij TNGHT herken ik verder ook wel. Laatst Higher Ground weer eens gehoord. Lomp, maar op een briljante manier.

Dank ook aan Niels voor het opzetten van weer een mooi topic en zijn eigen fraaie top 10!

Mooie posts, Sven-G-Englar. Ik ken er (nog) weinig van, maar de stukjes zijn in elk geval vast veelbelovend. En Wire in lijstjes, dat is altijd goed. Daarom draag ik mijn slechte zondagochtendselfie aan jou op.

http://d3j5vwomefv46c.cloudfront.net/photos/large/825055910.jpg