Lekker hoor die (dat) Maki Goto (nummer). Die gaan we opzoeken.

Beste Opgezwolletrack, inderdaad Maar ook die van Saetia is echt geniaal, al vind ik zelf An Open Letter de beste. Die staat overigens vlak buiten mijn top 100 - die door merg en been gaande gitaarstoten zijn echt Loma Prieta is ook geweldig, inderdaad, deze specifieke is ook één van mijn favorieten van het album I.V. (de beste na Biography, vinnik).

Yeah, deze hebben wij hier thuis staan.

Hier doe ik het toch voor die bijnaam ben ik minder content mee helaas

60. John Zorn - Tears of Morning
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Swee-Touch-Nee Tea

Zorn, de man die even chaotische als simpelweg wonderschone muziek kan maken. Zijn Tzadik is sowieso natuurlijk een geweldig label: het is de thuisbasis voor een grote groep innovatieve muzikanten in de jazz en electronica, en heeft daarnaast ook nog platen uitgebracht van artiesten als Merzbow, Ruins en Melt-Banana, namen die me vooral een aantal jaar terug direct tot kwijlen brachten, maar tegenwoordig vind ik de eigen stal toch wel de interessantste. Zo hebben we Steven Bernstein al gehad, maar verdienen ook mensen als Paul Shapiro, Fima Ephron en Anthony Coleman - die we verder niet in de lijst zullen tegenkomen - toch minstens een shout-out. Zorn is zelf natuurlijk een verdienstelijk saxofonist, maar het is door de jaren toch wel gebleken dat zijn echte kracht bij het componeren ligt (in Masada was hij natuurlijk nog uitvoerend muzikant; terwijl ‘ie voor series als Filmworks en Book of Angels toch veelal alleen nog als componist fungeert). Dit echt zo prachtige Tears of Morning componeerde hij voor een korte animatiefilm genaamd The Rain Horse (dat siert ‘m ook wel, nietwaar, dat ‘ie voor zoiets gewoon een hele soundtrack componeert; Zorn doet echt wat ‘ie zelf leuk vindt). Op die plaat vinden we gelauwerde muzikanten Greg Cohen op bas en Erik Friedlander op cello; daarbij speelt accordeonist Rob Burger hier piano (en dat doet ‘ie heel mooi - overigens staat er in het boekje een anekdote over hoe Burger al sinds zijn jeugd geen piano meer had gespeeld en er vreselijke herinneringen aan had; levert het toch zulke mooie dingen op). Klein en uiterst fijn.

59. The Microphones - The Moon
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Sinharaja

Tja, die Elverum is toch wel een genie. Als je ziet wat die allemaal niet opgenomen heeft, zo’n verscheidenheid aan platen met toch zo’n duidelijk (en allerwelkomst) Elverum-stempel erop, tja, dan zou je er zelf als aspirerend muzikant al gauw de brui aan willen geven, denk ik zo. The Glow, Pt. 2 is zo’n ontzettend inventieve plaat bijvoorbeeld; hij klinkt alsof Elverum hem opgenomen heeft in een blokhut in de bergen, omringd door naaldbomen, ergens in een uiterst noordelijke, ijskoude staat, alwaar ‘ie met alles dat hij daar om zich heen tot zijn beschikking heeft een geheel eigen instrumentarium heeft aangelegd. Zo klinkt het dus: intens eigen, authentiek en aards. Datzelfde geldt voor de mooiste song op de plaat, The Moon, die op volstrekt unieke wijze een droevige, shoegaze-ige sound weet neer te zetten, waaronder Elverum eenzaam, schuchter maar hoopvol zijn poëzie fluistert.

58. Iron & Wine - Sodom, South Georgia
Land van herkomst: Vs
Te genieten met: Lemon Grass Tea

Het is Sam een beetje hetzelfde vergaan als Fiona (zie #99) - ooit een vaste waarde in mijn top 10 en CD-speler, nu toch echt al een tijdje uit de top 10 verdwenen en eigenlijk ook niet al te vaak meer in de CD-speler te vinden. Ook Sams eerste twee platen staan echter nog steeds op 5*, en dat verdienen ze wat mij betreft ook gewoon nog steeds. Mijn tanende interesse in Iron & Wine heeft naar mijn idee dan ook niet zozeer met algemene verschuivende muzikale interesses te maken maar grotendeels met Sam zelf: The Shepherd’s Dog (ik moest de naam zelfs opzoeken, kun je nagaan; ik wilde eigenlijk schrijven: die plaat uit 2007) was al een treetje minder (die volle arrangementen, dat zingen, potver, daarvoor was ik toch niet van je gaan houden?) maar daarna werd het alleen nog maar belabberder. Sam leek zelf niet meer te begrijpen waar zijn forte lag en begon er steeds zwakkere platen uit te persen. Dan is de conclusie onvermijdelijk: geef hem de middelen die hij nodig meent te hebben hij maakt er een potje van. Dat het oude materiaal zo prachtig was is in ieder geval deels een happy accident: hij nam het zo kaal op omdat hij zich niets beters kon veroorloven. Hij fluisterde zo omdat hij niet zeker was over zijn zingen. Die beperkingen dreven hem tot grote hoogtes, en het is dus deels puur aan die omstandigheden te danken dat Sam ons zulke mooie platen heeft gebracht. Maar goed, enige credit aan de man zelf: songs schrijven kon hij immers als de beste, en op Sodom, South Georgia piekte hij. Een droevig liedje in een melancholisch maar bijna opbeurend jasje met heel mooie percussie en verder alles wat Iron & Wine toen zo mooi maakte: de fluisterzang, het mooie gitaarspel, de fragiele opname. En natuurlijk: de teksten, want sfeer vangen in een paar woorden kon hij toen al zo prachtig: Papa died while my girl lady edith was born / Both heads fell like eyes on a crack in the door / And Sodom, South Georgia slept on an acre of bones / Slept through Christmas, slept like a bucket of snow. Woei.

57. La Quiete - La Fine Non È La Fine
Land van herkomst: Italië
Te genieten met: Imperial Formosa Oolong

Italiaanse schreeuwscreamo die in de gelederen enkele leden van Raein heeft. Ook muzikaal genoeg raakvlakken, hoewel La Quiete iets chaotischer en razender is nog dan Raein - verder delen ze onder andere hun geweldige gevoel voor melodie en fantastische vocalen. Het halve oeuvre is verder toplijstwaardig, wat mij betreft, alhoewel ik zeker mijn favorieten heb. Ik heb hard getwijfeld tussen Riflessioni Sul Peccato en La Fine Non È La Fine, die beide een andere kant van de band belichten; Riflessioni is extreem kort en to-the-point - er is geen sprake van voortdurend terugkerende riffjes en refreintjes en coupletjes want zodra je een leuke sectie hebt gehad moet je volgens de heren van La Quiete weer naar een compleet andere, en dat liefst in razend tempo, waardoor een song die bij elke andere band een minuut of 5 duren zou hier nog geen twee minuten duurt. Dat is compact zijn, en dat vond ik heel tof aan La Quiete. La Fine Non È La Fine is iets meer uitgesponnen; hier neemt de bande tijd. De song kent verder een enigszins vergelijkbare structuur in de zin dat er weinig herhaling van zetten plaatsvindt - ook hier geen refreintjes en coupletjes (hoewel de tweede helft wel op een enkele riff voortborduurt - overigens pakt dat uitstekend uit) maar een natuurlijk evoluerende song die niet in herhaling valt maar gewoon doorragt van boeiende sectie naar boeiende sectie. Verder natuurlijk ook een toonbeeld van de melodieuze pracht van La Quiete - overdonderend zo mooi. En dat gegil, tja, ‘t is vast een acquired taste ofzo, maar veel beter wordt het in screamo wat dat betreft niet hoor.

56. Glass Candy - Warm in the Winter
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Celestial Seasonings Honey Lemon Ginseng Green Tea

Nog zoiets retro-igs - we hadden Grimes al gehad en daar had ik ook al gesproken over dingen als Miami Nights 1984 en Jordan F, en mijn liefde voor Glass Candy past daar ook wel bij. Glass Candy combineert in hun muziek dingen als synthpop en Italo disco, dingen die ik normaal niet al te gauw als ‘iets voor mij’ zou beschouwen, maar het resultaat is zo fucking lekker. Overigens met Johnny Jewel in de gelederen, die beter bekend is als lid van de Chromatics, wier Kill for Love natuurlijk op aardig wat aandacht van muziekliefhebbers binnen en buiten MuMe mocht rekenen. Op zijn geniaalst is Glass Candy hier, in het ruim zeven minuten durende Warm in the Winter met geweldige synthgeluiden en heerlijke, uplifting teksten die je op zijn negatiefst ietwat banaal zou noemen, maar die op zo’n eerlijke, recht-voor-zijn-raap manier zo veel positivisme weten uit te stralen dat je alleen maar mee kan gaan in dat euforische, feestelijke gevoel. Het is het gevoel van een roadtrip (check ook de clip) gevangen in zeven (veel te korte!) minuten.

55. Japan - Canton
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Genmaicha Matcha

‘Oude’ muziek ligt me doorgaans niet zo, dat mag bekend zijn; ook deze lijst spreekt weer boekdelen - volgens mij is vrijwel alles pas in de laatste tien jaar uitgekomen. Dat is nu eenmaal zo; ik blijf sowieso niet graag hangen, en eigenlijk heeft het meeste van wat ik stijlmatig echt heel erg tof vind pas ook eind jaren ‘90 (op zijn vroegst!) echt vorm gekregen - zo zal nog wel blijken uit de top 10. ‘Oude’ dingen die ik tof vind zijn vrij beperkt, hoewel ze er wel zijn. Japan is er één van. Tin Drum heb ik ooit zomaar eens geprobeerd (hoe ik er beland ben: ik vermoed Sakamoto en de hoes) en beviel me eigenlijk direct wel; Ghosts was mijn eerste favoriet, maar Canton heeft het stokje overgenomen. Haast een kitschdeuntje, maar wel done bijzonder right, en met een wel heel fijn melodietje.

54. Boef en de Gelogeerde Aap - Neem Ze Mee
Land van herkomst: Nederland
Te genieten met: Pickwick English Blend

Tergend langzaam, ze zeggen het zelf al, en ja, verdomme, dat is bepaald niet overdreven. Neem Ze Mee is ergens diep van binnen, en misschien eigenlijk aan de oppervlakte ook wel, flink kut, maar dat is juist wat die hele track zo fantastisch maakt. Lijzige Brabo’s en die langzame, kale beat met daaroverheen misschien wel ‘s lands vreselijkste rapper, Amine, die een goede flow nog niet herkennen zou als kotste die hem recht in het smoelwerk, maar hier, tja, hier past dat zo wonderbaarlijk goed. Verder natuurlijk nog de iets minder ongetalenteerde Oowtje, en de altijd genietbare Aap - mits je zijn schreeuwerige, platte, associatieve gebrabbel een beetje kunt hebben natuurlijk (dat kan ik uitstekend). Ik vind Neem Ze Mee echt geniaal in al zijn simpele platheid. Genieten dit.

53. Sawako - A Next Last
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Jasmijnthee

Japanse ambient; de plaat waar deze song vandaan komt, Bitter Sweet, wist in geluid perfect de sfeer te vangen die Maki Kaoru voor de hoes op de gevoelige plaat vastlegde. Het is warm en vloeibaar en golvend en blurry en gruizig, ambient die zich afwisselend ergens onder water en er net boven afspeelt - letterlijk een warm bad dus, en geloof me, da’s wel echt heerlijk hoor. Op A Next Last horen we ook van dergelijke onderwater-ambient, met tonen die gefilterd lijken door een muur van water; speciaal ingrediënt alhier is Sawako’s eigen stem, waarmee ze dromerig meekweelt over de teksten, wat van dit nummer meteen de perfecte afsluiter van dit album maakt, waarin ze je, heel persoonlijk, aan het eind van de reis door wonderbaarlijke (onder)waterwerelden nog even aan de hand neemt en je weer thuisbrengt, je haar plaat in de hand drukt en in de oren fluistert: de wereld was vandaag van ons, de oceaan onze vijver waaruit wij geluiden en gezichten visten; hier is de herinnering - koester hem.

52. Rachael Yamagata - Elephants
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Kashmiri Chai

Soms overstijgt een artiest zichzelf met een enkel liedje dat in zijn eentje relevanter is dan diens gehele overige oeuvre, en voor Rachael Yamagata is dat wat mij betreft waar voor het geweldige Elephants. Niet dat de rest nou zo beroerd is (althans...… Teeth Sinking into the Heart is wel echt knudde) maar nergens werd het zo bloedmooi als hier. Knappe, vrij ingetogen song waarin Yamagata zich veelal beperkt tot fluisterzang en zich verder enkel door piano, strijkers (bingo, zwak voor) en gedempte roffelende drums laat begeleiden. Mooie tekst ook, hoe die al aanvangt: If the elephants have past lives / Yet are destined to always remember / It’s no wonder how they scream / Like you and I they must have some tempers. Zo’n liedje dat je heel dichtbij kan nemen om ermee te wiegen, zacht, elkaar geheimen toevertrouwend.

51. Het Zesde Metaal - Ge Zwiegt
Land van herkomst: België
Te genieten met: Oostfriese Melange

Ik heb sowieso al een zwak voor Vlaams, en nog meer voor West-Vlaams, en hij schrijft er potverdomme nog mooi in ook, die Wannes Cappelle. Akattemets kwam destijds regelmatig voorbij op MusicMeter, maar dat was een beetje in de nasleep van De Nieuwe Blijdschap en om de één of andere stomme reden leek het me een beetje hetzelfde en dus goed kut. Maar ja, stom, dat bleek helemaal niet zo te zijn - al kwam ik daar pas achter met Ploegsteert, de song, die al heel, heel mooi was - ik noemde hem al eerder in deze toplijst - niet alleen om de compositie maar ook om de briljante tekst. Maar dan, dat Ge Zwiegt, jézus. Dat komt aan zeg. Dat intense verdriet in die tekst, zo mooi verwoord, ik kan het alleen maar citeren: Ik kan het nog moeilijk geloven / Heb ik er iets opgedaan / dat het vuur zo rap kon doven? / Of is 't nooit echt aangegaan? / Ik kan er niet tegen / die vragen waarom / 't Is vissen naar redenen / hoe dat het komt / Ge zwijgt omdat je de dingen niet kunt benoemen of uit verdriet / De woorden zijn met veel te veel / ge krijgt ze door uw keel niet. Man oh man. En dan die sombere piano, en die ingetogen strijkers. En dat West-Vlaams. Man oh man. En als het voorkomt dat ik genees / dat ik iemand anders heb / Dat ik in uw brieven niet langer meer lees wat je nooit geschreven hebt / gaan we dan iets gaan eten? / Zeggen dat we 't verstaan? / En samen vergeten / Ons laten gaan Ik voorspel dat deze nog wel een zootje gaat stijgen, heb nu al de neiging hem nog hoger te knallen.

La Fine Non È La Fine . Sowieso heel La Quiete

Morgen even de 7 onbekende nummers luisteren, die ik ken zijn natuurlijk alvast toppertjes. John Zorn heeft wel een top-10 film van me gescored (samen met Ikue Mori) -> Celestial Subway Lines/Salvaging Noise (2005) - MovieMeter.nl, en die (score) is fenomenaal, maar in zulke grote oeuvres is de stap voor mij altijd groter om er in te duiken.

The Microphones! Eerste nummer dat hier langskomt die zomaar eens zou kunnen terugkomen in de allerhoogste regionen van mijn top-100. Zo'n geniaal nummer!

Ha, die Sven. 'Bizarre' muziek af en toe, maar wat heb jij met Japan (het land)?

Ik ken zowaar 3 nummers van dit lijstje.

Leuke update!

Thanks bros. Druk bezig met stukjes voor het volgende tiental, maar het wil vandaag niet zo vlotten dus mogelijk morgen pas weer een update. Je m'excuse, maar, zoals ik al eens zei, het is echt fokking veel werk, dus helaasch pindakaasch.

Overigens, Japan, heb er ooit weleens wat woorden aan gewijd hier op de site (wel vaker ook, volgens mij), zal eens proberen wat terug te vinden, helaas ook geen puf om dat te gaan typen, sorry.

Jij en ik passen niet door dezelfde muzikale deur, Sven! Neemt niet weg dat ik toch eens meer van die John Zorn wil horen, en ook Japan klonk erg tof!

Het kan verkeren. Met The Microphones, Het Zesde Metaal en Iron&Wine plaatst Sven 3 artiesten die waarschijnlijk ook in mijn lijst zullen staan!

Mooie stukje bij Ge Zwiegt.

En dan ook gewoon een Amerikaanse band met de naam Japan in je top-100 stoppen

Ge Zwiegt is erg mooi, de anderen vond ik eigenlijk vooral degelijk na een enkele youtube luisterbeurt. Hoewel dat einde van Warm in the Winter had wel eeuwig door mogen gaan, maar de zangeres beviel me niet zo.

Zeker veel werk, hoi123 en Arrie zijn alvast gewaarschuwd!

Vertel mij wat...

Ik heb dat album van La Quiete op 4,5* staan en deze track is na degene die ik in mijn top 100 had staan denk ik mijn favoriet van het album. De innige verstrengeling van chaos en harmonie is ongekend

Ge Zwiegt vind ik overigens ook een prachtig nummer, heb die vandaag maar weer eens opgezet

Met Boef & De Gelogeerde Aap heb ik nooit veel gehad, maar ik heb er ook nooit echt veel naar geluisterd. Zal dit nummer zo eens checken.

De Gelogeerde Aap staat hier een straat verderop (hiphop)kleding te verkopen. Leve de muziekindustrie .

Zo, ik heb de eerste twintig nummers nu geluisterd. Ik was nog niet begonnen met het doornemen van deze top honderd omdat ik dacht dat het veel concentratie van me zou vergen, en die vrees blijkt gegrond. De gedetailleerde verhaaltjes maken het een intensieve zit - en dat is in dit geval zeker niet negatief. Ik heb ze met veel plezier gelezen.
De nummers 100 t/m 81 dan. Het verbaast me dat er nog niet zo veel obscure of ontoegankelijke nummers bij zitten (maar beide eigenschappen zeggen natuurlijk niets over de kwaliteit). Wat me niet verbaast is dat er veel afwisseling was tussen de nummers onderling, iets wat ik zoals je weet wel kan waarderen. Ik zie zeker wat overlap met mijn eigen comfortzone, maar een groot deel van het eerste twintigtal ligt toch op het randje of erbuiten - en dat zal voor de rest van je lijst ook wel zo zijn. En warempel, er prijken zelfs een aantal tracks in die ik al kende en zeker kan smaken - de banger van Zo Moeilijk bijvoorbeeld, en die heerlijk mierzoete van Asaf. Verder een aantal prettige kennismakingen met artiesten die ik niet kende, zoals CRIM3S, Steve Bernstein en Sophie Hutchings - en Shiina Ringo vond ik verrassend goed te pruimen. De ruigere nummers vond ik, net als bij de lijst Niels, best oké, binnen het ruige, en ik snap ook wel de aantrekkingskracht ervan, maar die voel ik zelf niet, ik wordt er niet door bevangen. De traditionele 'liedjes-liedjes' kon ik zeker waarderen, evenals de meer avontuurlijke nummers van artiesten die liever experimenteren - alhoewel ik niet weet of ik die de tijd ga geven om ze écht te waarderen.

Kapotte broeken met stiftvlek?

Nou huppatee!

Nog eens 20 geluisterd, en met name Six Organs of Admittance, Goldmund, Joe Hisaishi en Grimes zijn leuke ontdekkingen voor me. Die laatste is blijkbaar erg bekend (dik 8 miljoen views) maar ik heb er nog nooit van gehoord. Erg fijne zweverige elektronische popmuziek.

Tof dat je alles zo aan het luisteren bent Nogmaals ontzettend leuk dat er zo meegelezen en -geluisterd wordt Excuus voor de vertraging atm; we hebben hier op school net een gigantisch project afgesloten waardoor ik geen tijd heb gehad om te schrijven. Ben nu net weer begonnen dus zometeen het volgende tiental; helaas wel wat kortere en mogelijk minder leuke stukjes (al vroeg je het mij) omdat ik er helaas echt te weinig tijd voor gehad heb, maar wil het niet al direct laten stilvallen. Zo nummers 50-41 in ieder geval!

@herman: da's volgens mij een andere lucky pierre

Al veel mooie nummers zien passeren, en we zitten nog maar op de helft. Al had ik natuurlijk niets anders verwacht van Sven.

Gibs
Warm in the winter

50. Grouper - Moon Is Sharp
Land van herkomst:
Te genieten met: Chiron

Etherische, zachte ambient die heel knap tussen warm en koud, aards en buitenaards hangt; de hoes van deze plaat vangt wat dat betreft de sfeer heel goed. Woordenloos maar toch extreem expressief.

49. Karate - There Are Ghosts
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Classic Orange Pekoe

Op de omliggende albums hing Karate meer de ene of de andere kant op, maar op The Bed Is in the Ocean bereikten zij de perfecte synthese tussen hun indie, post-rock kant en de jazzier en funkier invloeden die later de overhand zouden krijgen. Dat betekent vrij minimale, droge en strak klinkende indie rock met een opmerkelijk basgeluid en een uitgesproken, laid-back warmte. Dat suggereert dan weer een soort radiobandjesgeluid, maar Karate is veel interessanter dan dat - check het maar eens.

48. Jhené Aiko - Mirrors
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Monsoon Chai

Volgens mij de enige R&B-plaat in de lijst, tenzij je dat materiaal van Maki Goto en BoA meetelt (ik doe dat niet); bijzonder om zijn atypische beat en dat hele gloomy sfeertje dat erin hangt, hoewel het natuurlijk ook helpt dat Jhené én een hele fijne stem heeft én niet verkeerd om te zien is. Haar andere materiaal is wat traditioneler en zeker niet verkeerd maar zeker ook niet even interessant als Mirrors - ik hoop dat ze nog wat meer in deze hoek doet.

47. Kashiwa Daisuke - Stella
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Darjeeling Oolong

Uberepische track die electronica en (post-)rock combineert tot een spektakel van ruim een half uur dat je door alle uithoeken van het emotionele spectrum slingert. Glitches, strijkers, beats, het verwordt in Daisuke’s uiterst kundige handen tot een alle kanten opschietend maar toch heel coherent muziekstuk dat ondanks zijn aanzienlijke lengte de gehele speelduur intens boeit, je alle hoeken van het emotionele spectrum laat zien en bovendien in maar een minuut of vijf voorbij lijkt te vliegen.

46. Ayumi Hamasaki - Jewel
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Rose of the Orient

Nog meer J-schoonheid. Ayumi Hamasaki was de eerste J-pop-artieste aan wie ik verslingerd raakte - inmiddels ruim 10 jaar geleden - en hoewel ik het ooit zo stuk heb geluisterd dat ik er niet meer tegen kon, ben ik daar alweer een tijdje overheen en kan ik weer met volle teugen van haar muziek genieten. Overigens is Ayu binnen de Jpop wel een bijzonder geval, en nog wel het minst om haar status als Queen of Jpop. Ayu werd als veel andere Jpop-sterrertjes rücksichtslos in de markt gezet en leek weinig in te brengen hebben in haar hele publieke persoon (hoewel ze wel de teksten schrijven mocht); van haar status als product was ze zich pijnlijk bewust, vertelde ze in een befaamd interview. Daarbij was het label van plan Ayu’s carrière na haar derde plaat te beëindigen (vandaar ook de verzamelaar A Best, die achteraf gezien inderdaad op een wat vreemd moment in haar carrière werd uitgebracht) - iets waar Ayu absoluut geen vrede mee had. Ze schreef voor A Best overigens haar eerste eigen song - tekst en muziek dus - genaamd M, en dat werd zo’n klapper dat Ayu een langer leven gegund was. Dat heeft nog een hoop moois opgeleverd. Jarenlang ging Ayumi’s uitstekende pop van stuiterende dance en beleefd rockende rock tot R&B en ballads, en alles kon ze eigenlijk wel goed (althans? Halverwege de tweede helft van de jaren ‘00 is er een beetje de klad in gekomen en kwamen er wat belabberde platen uit, hoewel Ayu zich goed revancheerde met Love Songs). Al die kanten hebben wel hun charme, maar de ballad Jewel is voor mij zonder twijfel de mooiste. Piano (yup yup) en Ayu, met hele mooie melodietjes en die heerlijke piepstem. Zwijmelen hoor.

45. Portishead - Threads
Land van herkomst: UK
Te genieten met: Keemun Black Tea

Het verhaal van Portishead is natuurlijk alom bekend; in de jaren ‘90 scoorden ze met twee fijne triphopplaten en een mooi live-album, en iedereen keek dan ook reikhalzend uit naar hun derde album. Dat kwam echter maar niet - geruchten waren er genoeg, over een album dat Alien zou heten bijvoorbeeld, maar bij geruchten bleef het tot zelfs díe er niet meer waren. Toen, plots, uit het niets, Third in 2008. Zoals ik bij de plaat zelf ook al eens zei besteedde ik er aanvankelijk niet eens echt aandacht aan; de triphoppende Portishead van de jaren ‘90 had ik al een tijdje achter me gelaten, en meer dan een ‘oh, hij is er eindelijk, wat leuk voor ze’ werd het aanvankelijk niet. Gelukkig uiteindelijk toch maar eens geluisterd - tja, nieuwsgierigheid is iets goeds - en Third bleek mijn stoutste dromen (en die van vele anderen) te overtreffen - electro, krautrock, triphop, het was zo veel meer en zo veel beter geworden, en Third zette Portishead in één keer weer op de kaart. Het subtiel onheilspellende en dreigende Threads werd mijn favoriet, een werkelijk fenomenale album-afsluiter. Overigens: ook deze plaat associeer ik sterk met een game (zie ook Raein voor meer over dit fenomeen), namelijk Resident Evil 4, één van mijn lievelingsgames uit één van mijn lievelingsgameseries. Deels omdat ‘ie de sfeer ademt, deels omdat ik in de periode dat ik Third draaide veel Resident Evil 4 speelde. Threads draaien is dus meteen beelden van Regenerators, Los Illuminados, dat duistere kasteel en meer. Da’s dubbel winst.

44. The Durutti Column - Silence
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Four Seasons Autumn

Nog meer oude muziek: gekker moet het niet worden. Maar ja, The Durutti Column, sowieso heel interessant, en Silence, dat in zich de titel van de EP als songtekst gebruikt (of andersom natuurlijk) - You don’t say what you mean / You don’t what mean what you say - met die onbezorgde, haast vredige opening (glockenspiel?) tot de eigenwijze drums invallen, en de blazers, en dan die stem die de teksten ietwat onzeker declameert; heel Engels, heel 80’s, heel fijn.

43. Antony & The Johnsons - River Of Sorrow
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Nilgiri

Antony’s mooiste eigen liedje, dat als onderwerp overigens de dood van de naamgever van de Johnsons heeft. Typisch Antony, verder: orkestrale, theatrale pop natuurlijk, maar juist de terughoudendheid, die al evident is in de openingstonen, is hier zo mooi. Hoewel ook de tristesse die eruit spreekt wederom prachtig is, al geldt dat voor veel van Antony’s songs. Overigens heel mooi gebruikt in de Bones-aflevering The He in the She met vergelijkbaar thema.

42. Balam Acab - Expect
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Silver Rose Oolong

Balam Acab is een beetje de aangever van mijn duik in die niche van de electronische muziek die doet in trage beats, dromerige melodietjes, gruis en gepitchte vocalen - ergens vorig jaar ontdekte ik namelijk puur bij toeval zijn wonderlijke Expect, dat exact aan die beschrijving voldoet, en via dat nummer heb ik geweldige dingen als Elite Gymnastics, Shlohmo, Mmoths en Sun Glitters ontdekt. Expect blijft mijn lievelingsnummer van Balam Acab, al heeft hij nog veel meer tofs; die langzame fade naar de opening, de trage beat met al die grotgeluidjes eromheen, de heerlijk gepitchte vocalen en dan die geweldige geleidelijke versnelling naar het einde. Fuck yes.

41. Björk - Hyperballad (Voltaïc live)
Land van herkomst: IJsland
Te genieten met: Vallhumalsblanda

Ik heb dit nummer al vaker besproken; het is veruit mijn favoriete Björk-nummer - althans, in deze versie, want de studioversie heeft toch echt wel wat gedegen competitie: voor deze plaats heb ik er hard over getwijfeld om toch Undo of Pagan Poetry of Vokuro op te nemen, die ik in hun studioversies minstens gelijk aan de studioversie van Hyperballad vind. Maar goed: deze versie, daar boks je niet zomaar tegen op. Vocaal is Björk alleen nog maar gegroeid sinds 1995 - tijdens de opnames van dit concert was ze naar verluid ziek en nog klinkt het als een klok. En natuurlijk die geweldige onverwachte overgang naar LFO’s Freak, die echt te geniaal voor woorden is. Lekker in chaos verzanden enzo, ik waardeer dat moeilijk veel.

Kashiwa Daisuke jah! Vanuit esthetische redenen niet in mijn top 100, dus altijd mooi als iemand anders dat dan doet.

Grouper, schitterend!

Mooi lijstje weer zeg, waar ik er maar twee van niet kende (The Durutti Column - Silence en Björk - Hyperballad (Voltaïc live)). Heb wel dat ik me in je songkeuzes regelmatig minder kan vinden dan in die van de artiesten. Van Karate, Ayu (erg matige youtube kwaliteit helaas, kan ook geen betere vinden die niet live is of niet is ingekort) en Antony heb ik bijv. andere favoriete nummers. En ik luisterde van de week naar Program Music I en Write Once, Run Melos blijft daar toch mijn favoriet van, al is onder de fans Stella bijna altijd wel hét nummer.

Silence is volgens mij iets wat je meer in albumcontext of in ieder geval vaker moet horen. Bevalt me wel zeker, en ze maken nog steeds muziek zie ik. Björk ben ik pas begonnen met luisteren en bij Post was ik nog niet aanbeland (al is dit een live-versie). Erg mooie uitvoering alvast (en die overgang inderdaad!).

Ik vind het zelf vaak ook lastig kiezen (zonder twijfel moet je niet altijd even letterlijk nemen), en het is niet zelden dat ik meerdere songs op dezelfde plek kwijt zou willen (Karate: Diazepam, Sever; Ayu: Fly high, No Way to Say, forgiveness, etc., zoveel favorieten gehad over de jaren; Antony: Bird Gehrl) Met artiesten die in de nog hogere regionen langskomen heb ik dat alleen maar nog sterker en ik heb ook een enkele keer overwogen om in de onderste regionen een nummertje te vervangen door een ander nummer van een reeds opgenomen artiest Ben verder heel tevreden met mijn keuzes hoor Overigens komt Antony nog een keer voorbij, alleen dan als gastartiest

tldr: kiezen is moeilijk!

Het is inderdaad enorm lastig kiezen, daarom heb ik me vooralsnog niet op de lijst gezet. Ben ook meer een album luisteraar dan een nummer luisteraar. Maar als ik toch mee ga doen zouden er best dingen als Ja Rule en JoJo in de lijst kunnen komen. Zal dus best onderscheidend genoeg zijn om mee te doen, alleen die keuzes maken..