Deze maand gaat niet meer lukken, want uithuizig. Maar vanaf 1 juni waarschijnlijk wel.

Wauw, The Prayer of François Villon! Die had ik niet aan zien komen. Geweldig! Dan vergeef ik het je volkomen dat je er op de valreep nog die draak van een pianoman tussen stopt. Je nummer 1 is ook een formidabele keuze!


Hoi

Neuh, ik vind ze nog steeds niet zo tof.

Hoi

Het is een mooie lijst geworden nclo
Het doet me ook goed om 2x GY!BE erin terug te zien! Ook ik kijk uit naar het concert in Augustus!
Met She Past Away en Farblos heb ik ook nog twee leuke ontdekkingen opgedaan.
Al moest ik bij die laatste wel even gniffelen, hij had niet misstaan in een Dick Maas film uit de jaren 80

Weet je al of dit gaat lukken? Zo nee, dan kan ik eventueel wel beginnen.

Denk het wel. Heb ik de maand juni ongeveer nodig. Kun jij in juli? Anders kan ik ook in juli (als jij in juni klaar kunt zijn).

Ik kan in juli.

Ik vind een maand per top 100 een mooi streven. Kan ik dan in oktober, Weirdo Wizzy en Ferre?

EDIT: Volgens mij is die laatste niet meer actief, dus dan ga ik voor september.

Ik heb mezelf onderaan de lijst gezet. Het vraagt natuurlijk wel wat narcisme, zo'n persoonlijke top 100. Ik ga alvast beginnen met liedjes zoeken.


- Joerii
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid

Neem gerust je tijd, je zal waarschijnlijk pas in 2018 aan de beurt zijn...

Kan ik in ieder geval niet het excuus hebben dat ik geen voorbereidingstijd had

Allereerst nog even een bedankje aan nclo voor een zeer fraaie top 100. Met flink wat artiesten die bij mij er ook in zitten of die op de longlist stonden, zij het vaak met andere nummers.

Wat mijn lijst betreft, ik vind het eigenlijk bijzonder moeilijk om me te beperken tot een overall top 100. Top 2000 zou makkelijker zijn geweest, maar dan gaat dit topic helemaal tot in het oneindige door.

Oorspronkelijk had ik me voorgenomen om vals te spelen, door stiekem 100 zelf samengestelde singletjes erin te zetten, zodat ik twee keer zo veel kwijt kon. Maar daarmee werd de puzzel wel groter, want A- en B-kant moeten toch een verbindende artiest, thema, genre, titel hebben en dat ging voor de helft best makkelijk, maar ja, die andere helft...

Ging nclo er ook nog opeens "vaart" achter zetten, dus toen ben ik uiteindelijk maar rigoreus gaan schrappen met het idee "het is toch maar een momentopname".

Dus de komende dertig dagen gaat hier mijn "ultieme" top 100 volgen, waarbij ik ga proberen iedere dag een update te plaatsen. De beschikbare tijd is dan wel van invloed op de hoeveelheid bijgeleverde tekst

O ja, ik heb me dan maar beperkt tot één nummer per artiest. Al zal ik daar bij groeps- vs solowerk een enkele keer van afwijken.

100. Jiggy Djé – Regen op Warm Asfalt

Nederhop, ik had mezelf wijsgemaakt - of voorgenomen, wie zal het zeggen - dat ik dat niet leuk vond. Dat soort ideeën wordt over het algemeen vooral ingegeven door onbekendheid met een genre. De paar nummers die ik wel “kende”, vond ik immers maar niets. Ja, Spraakwater vond ik wel grappig, maar daar hield het wel mee op.

Zoals wel vaker had ik Herman van Veen nodig om tot andere inzichten te komen. Huh? Nou, dat zit zo: toen ik eenmaal het besluit genomen had om voor de MuMe Top 2000 het nummer Arm van Herman van Veen te nomineren, ging ik ook meteen kijken of er andere nummers van het album Bloesem op YouTube te vinden waren. Zo ontdekte ik dus ook dit nummer van de heer Djé, waarin het intro, tevens titelnummer, van het album als sample gebruikt wordt.

Uiteraard schoot ik meteen in de heiligschennis-modus, maar het was intrigerend genoeg om het nog een tweede keer te spelen. En na de derde keer vond ik het eigenlijk best wel leuk. Nu heb ik dus het licht gezien. Of de matrix, weet ik veel. De rest van de nederhop moet ik trouwens nog steeds grotendeels ontdekken, maar nu sta ik er wel open voor.

99. Johnny Duncan and His Bluegrass Boys – Last Train to San Fernando

Hoe oud zou ik geweest zijn toen ik de oude buizenradio van mijn ouders mocht hebben? Lang geleden is het zeker. Het ding had een ingebouwde platenspeler en er zaten ook veel platen bij. Veel geluisterd naar LP's van Toon Hermans en Henk Elsink, Beatles For Sale met een flinke hap eruit, maar ook naar singeltjes van Everly Brothers, Paul Anka, Dave Brubeck en Sydney Bechet.

Maar het was deze die ik rustig tien keer achter elkaar op kon zetten. Van het langzaam op stoom komen tot het stoom afblazen volgde ik de trein met die oude Johnny als machinist.

Tegenwoordig is de magie er wel een beetje af, maar for old times sake vond ik dat hij in mijn top 100 niet mocht ontbreken.

Later kwam ik er nog achter, dat het een skiffle cover is van wat eigenlijk een calypso nummer is. Als jullie je afvragen hoe dat klonk: nou, zo

98. Tiganá Santana – Mon’Ami

Een paar maanden geleden ging ik met een concert buddy naar Beirut in Paradiso. Die had ik nog nooit live gezien, dus dat werd tijd. Fijn concert was het ook.

Ik had niet gecheckt wat het voorprogramma zou zijn en mijn maatje wist me te vertellen, met nauw verholen minachting, dat het een of andere Braziliaanse tokkelaar betrof. Dus ik stelde me er niet te veel van voor.

De man kwam op en op een of andere manier had het meteen iets magisch. Normaal gesproken is het bij voorprogramma's zo dat hoe rustiger de muziek is, des te onrustiger het publiek. Maar hier viel dat zowaar geweldig mee. Waarschijnlijk ook omdat de zaal nog vrij leeg was.

Het nummer dat het meeste indruk op me had gemaakt, wist ik op YouTube (en later Spotify) te traceren en de beelden uit de clip versterkten in mijn ogen de muziek nog eens. In korte tijd is deze uitgegroeid tot zo een persoonlijke favoriet dat hij een plaatsje in mijn top 100 zonder meer verdient. Of dat zo zal blijven? De tijd zal het leren.

97. Françoise Hardy – Mon Amie la Rose

Half toevallig nu nog een “mijn vriend”.

Deze chansonnière is natuurlijk vooral bekend door haar Tous les Garçons et les Filles en misschien ook nog wel van Comment Te Dire Adieu, maar ze heeft door de jaren heen een behoorlijke back catalog opgebouwd waarvan ik in alle eerlijkheid moet bekennen dat ik het grootste deel zelf ook nog niet gehoord heb.

Maar wat ik van haar ken is zonder uitzondering mooi. En dan verkies ik boven de eerdergenoemde nummers (die ik dus ook goed kan smaken) toch altijd weer dit Mon Amie la Rose. Eigenlijk is het maar een eenvoudige zanglijn. Na bijna een minuut komt er dan wat instrumentatie bij. Het lijkt of het nummer misschien nog wel los gaat barsten. En dan is het opeens voorbij en op een of andere manier blijf ik toch altijd weer enigszins verbluft achter. Volledig ervan doordrongen dat dit ook de beste manier is om het liedje te eindigen. Om de volgende keer toch weer op die climax te gaan zitten wachten...

Dit begint goed!

96. The Avalanches – Frontier Psychiatrist

Tijd dan voor een MuMe-klassieker. En ik ben bang dat ik deze nooit ontdekt zou hebben als ik hier niet al een tijdje rondgehangen had. Dat het een bescheiden hitje in Engeland was, was ook al langs me heengegaan.

En dat zou toch jammer zijn, want dan zou ik veel leuks gemist hebben. De manier waarop in deze geluidscollage de samples gekoppeld worden tot iets wat een volkomen natuurlijk geheel wordt ben ik tot dusverre nog niet ergens anders tegengekomen. Maar ik houd me aanbevolen voor suggesties

Het album, dat ik op grond van deze single aangeschaft heb, valt me wat tegen. Dat dan weer wel.

95. The Walkabouts – Prayer for You

The Walkabouts had ik dan weer wel geheel op eigen houtje ontdekt lang voordat ik ze hier tegenkwam. Dat tegenkomen betreft dan doorgaans The Light Will Stay On. Inderdaad een prachtig nummer en mogelijk het mooiste van de groep.

Maar zoals dat wel vaker gaat, en ik neem aan dat meer mensen dit herkennen, gaat de persoonlijke voorkeur dan toch uit naar die track van een artiest die je voor het eerst voor hen innam. In mijn geval is dat dus Prayer For You van het album Nighttown, niet in het minst omdat de sfeer uitstekend past bij de albumtitel.

Het stopje bij het woord stop is zeker vaker gedaan, maar zorgt toch altijd weer voor een glimlachje en laat binnen de appreciatie voor het hele album deze er net even bovenuit springen. Ook al door de echo ervan in de volgende gitaarsolo.

94. The Cure – The Caterpillar

The Cure was al een jaar of vijf aan de weg aan het timmeren in het alternatieve circuit en hadden met A Forest ook al een (zij het klein) hitje gehad, maar vreemd genoeg had ik ze nog niet opgemerkt. Iets wat overigens net zo gebeurde bij de antagonisten van The Smiths, waarover later meer.

Maar deze rups drong zich dan eindelijk toch wel op aan net- en trommelvlies. Visueel door het gebruik van de chinese draak in de plantenkas (de gekkies), auditief door twee componenten die het bij mij altijd goed doen: een gek pianoloopje en de toevoeging van een viool. Instant love en dé reden waarom ik later de verzamelaar Standing on a Beach gekocht heb.

Waardoor ik alsnog kennis mocht maken met voornoemd A Forest, maar ook Killing an Arab, Charlotte Sometimes en The Lovecats werden al snel favorieten. Als ik heel eerlijk ben, dan luister ik liever naar dit oudere werk dan het (overigens ook prima) Disintegration. En nu maar hopen dat ik niet wegens vloeken de MuMe-kerk uitgeschopt word...

Haha nee hoor, maar wel verrassend deze. Duurde bij mij even voordat ik m kon waarderen.
Echt wel een beetje het buitenbeentje tussen hun singles, het album ook wel, maar dat maakt m wel zo leuk en experimenteel
En dat clipje in de plantenkas is wel heel geinig ja

Mogelijk is Wax Tailor - Tales of the Forgotten Melodies (2005) iets?
Verder geniet ik qua sample-geluidscollage-albums van The Sound Defects - The Iron Horse (2008) en Quantic - The 5th Exotic (2001)

Ik vind Pogo soms aardig in de buurt komen. Deze Australiër is voornamelijk op Youtube bekend geworden om zijn knip- en plakwerk:

Lead Breakfast | Pogo - YouTube
Pogo | Go Out And Love Someone - YouTube
Wizard Of Meh | Pogo - YouTube

En als we het dan toch over sampletalenten hebben in de muziek, laten we dan vooral onze eigen vaderlandse Eboman niet vergeten:

Eboman - 1995 - Donuts with Buddah (Remasterd) - YouTube
Eboman - 1998 - GarbiTch 98 - YouTube
Eboman - 1998 - Trap to skiLL you (Remasterd) (pt.2/3) - YouTube

DJ Shadow en Fat Boy Slim?

93. Snow Patrol – Absolute Gravity

Snow Patrol staat toch wel bekend als de ultieme veilige-hitparade-pop-band. En eigenlijk heb ik geen problemen met hun hits. Maar soms, als ik weer eens luister naar dat eerste album, dan zou ik willen dat ze toch iets van die sound bewaard hadden.

Want naast dit Absolute Gravity had ik toch ook nog keus uit wat andere lekkere stuitertjes zoals Starfighter Pilot, Days Without Paracetamol en Get Balsamic Vinegar... Quick You Fool (die titel alleen al). Ja, toch wel jammer.

92. Cranes – Watersong

Ik was tamelijk (en prettig) verrast toen Cranes opeens opdook in de top 100 van nclo. Want laat ik die nou ook net op mijn lijstje hebben staan. Al is het haast niet voor te stellen dat het hier dezelfde groep betreft. Want boven het (zonder meer leuke) up-tempo Shining Road geef ik zelf de voorkeur aan dit meer gedragen Watersong.

Het is muziek waar je misschien een donkere mannenstem bij zou verwachten, maar paradoxaal genoeg geeft dat rare stemmetje van Alison Shaw het nou net die extra laag mee zonder welke het geheel allicht te vlak zou zijn gebleven. Nu balanceert het prettig op de scheidslijn tussen gothic en dreampop. Voor mij goed voor vele luisterbeurten.

91. Rykarda Parasol – Night on Red River

Een artieste met inmiddels vijf albums op haar naam. En je zou toch verwachten dat je met deze muziek met referenties aan PJ Harvey en Nick Cave en nog zo wat van die namen dan wel een naam opgebouwd zou hebben bij het alternative minded publiek. Maar om een of andere reden wil het maar niet lukken. Heb het net even gecheckt en de lieve schat heeft niet eens een pagina bij Wikipedia (nou ja, een paar regeltjes in de Poolse versie dan).

Als we nou eens met zijn allen afspreken dat we daar verandering in gaan brengen. Want dit Night on Red River is toch een dijk van een nummer! Alleen die stem al. Sowieso goed genoeg voor een plaatsje in mijn top 100. Aan mij zal het niet liggen, hoor! Al moet ik haar recentelijk uitgebrachte nieuwste album nog aanschaffen...

Voelen voor mij inderdaad aan als bivakkerend aan weerszijden van Avalanches. Stonden ook allebei in mijn longlist, maar hebben het niet gehaald. Nou ja, DJ Shadow eigenlijk wel.

Ik zal ze eens tezamen met de suggesties van -Spraylt- en Bardt1980 (waarvoor beiden dank) in een playlist zetten en kijken of het een geheel vormt

Interessante eerste 10 nummers, leuk om the walkabouts voorbij te zien komen. Erg onderschatte band.

Mooi Cranes

Nice, ik kan Watersong zelf ook waarderen hoor . Ik vind bijna alles van the Cranes wel prima om naar te luisteren.

da's een flinke quote voor een klein stukkie

90. Katzenjammer – A Bar in Amsterdam

Een concert van Katzenjammer is altijd een feestje. Vier meiden die voortdurend van muziekinstrument en -stijl wisselen. En alles wordt gespeeld met aanstekelijk enthousiasme en plezier.

Als je bij de zoveelste instrumentenroulatie opeens tot de conclusie komt dat Sol niet op het podium staat, dan weet je het al: die komt even later triomfantelijk tevoorschijn met haar trompetje om hun ultieme klapper in te zetten. Helemaal leuk als ze ook nog eens in Amsterdam zijn, natuurlijk.

Overigens hebben ze ook een heel rijtje rustiger nummers die me na aan het hart liggen: Lady Marlene, Wading in Deeper, Virginia Clemm en God's Great Dust Storm. Maar ik schat in dat ik toch al relatief veel rustigs in mijn top 100 heb, dus dat maakt de moeilijke keuze weer net iets makkelijker.

89. Pearls Before Swine – The Jeweler

Deze band heb ik eigenlijk leren kennen dankzij een cover van dit nummer door This Mortal Coil op Filigree and Shadow. Voor de cover had ik al een zwak, maar in de loop van de tijd ben ik langzaam toch richting origineel gegroeid.

Een ongewoon onderwerp voor een popsong: een juwelier die oude munten oppoetst. Het is een zeer beeldende tekst die toch op een bepaalde manier vervreemdend werkt, maar misschien is dat juist omdat het onderwerp ongewoon is.

Of nee, het komt doordat ik het eerste deel gewoon zie wat er letterlijk bezongen wordt, tot ik me bij het derde couplet met het “He wishes he could cure the scars” bedenk dat de munten een metafoor zijn voor andere mensen en het poetsen van de juwelier staat voor het terugbrengen van vertrouwen bij deze beschadigde mensen. Op dat moment verandert de realistische schildering in een magisch realistische.

Maar misschien zoek ik er veel meer achter dan bedoeld.

Later nog kwam ik er nog achter, dat ik al veel eerder een cover van Pearls Before Swine was tegengekomen. Hun Another Time is namelijk, vertaald tot Waar Ben Je Morgen, uitgevoerd door (daar is hij weer) Herman van Veen.

88. This Mortal Coil – Strength of Strings

Maar goed, This Mortal Coil dus. Dat was vooral een project waarin nummers in een nieuw jasje gestoken werden en dat jasje was dan van typisch eighties 4AD makelij. Doorgaans zat dat trouwens als gegoten, wat ik knap vind. Hun bekendste is uiteraard de Tim Buckley cover Song to the Siren van hun eerste album. Maar op dat Filigree en Shadow stond naast The Jeweler ook dit prachtige Strength of Strings.

Het origineel is van Gene Clark, bekend van The Byrds, en is op zichzelf al een zeer te genieten en enigszins ondergewaardeerd liedje. Maar deze reworking heeft met alle perfect neergelegde geluidslagen net dat beetje extra wat nodig is om mijn top 100 te geraken.

87. K’s Choice – Now Is Mine

Zelf ben ik een groot liefhebber van de kracht van snaren, maar doorgaans gaat het daarbij niet zo zeer om de in pop/rock alom aanwezige gitaren. Nee, ik refereerde er al aan bij The Cure, mij kun je niet blijer maken dan door aan een toch al fijne compositie iets toe te voegen als een raar pianootje of wat violen, of dat nou een romantisch strijkje betreft of een dissonante elektrische viool.

Of een cello, want die speelt in dit Now Is Mine toch wel de hoofdrol. Nou ja, naast de zang van Sarah Bettens, dat spreekt vanzelf. Als altijd zeer herkenbaar en in al zijn heesheid toch altijd weer een genot voor de oren.

Volgens mij is dit Now Is Mine een beetje een ondergeschoven kindje van het album. Ik hoor er tenminste nooit iemand over en het is op deze site bijna het minst populaire nummer van Cocoon Crash. Misschien geen cello-liefhebbers? Nochtans is het in mijn ogen (oren) het mooiste nummer van een album waarop inderdaad nog wel meer juweeltjes staan. Voor mij het hoogtepunt uit hun oeuvre.

Met This Mortal Coil kun je niet meer bij me stuk
Now is Mine ook prachtig

Katzenjammer.

De top 100 van remcodulac besloot ik eens goed te gaan uitpluizen, want over het algemeen: als Remco het mooi vindt, vind ik het ook erg mooi. Andersom is dat overigens veel minder vaak het geval, geloof ik, maar dat terzijde.

En zie daar: op 98 al een waanzinnig mooie ontdekking. Het is ook altijd geweldig om zonder dat je het verwacht overdonderd te worden door een voorprogramma. Of door een onbekende act op een festival ofzo. Oh en inderdaad ook een prachtige clip.

Van Francoise Hardy vind ik trouwens vooral (het zelfs nog kortere) Tu Peux Bien ontzettend mooi, maar Mon Amie La Rose mag er ook zeker zijn!