Hier eveneens, niet alles is mijn smaak, maar een mooie, gevarieerde top 100 tot nu toe

Dat zou ook nog kunnen inderdaad, dat een van de twee de toegift was. We zullen het wel nooit weten...

Iedereen bedankt voor de reacties. Zelf ben ik ook een typische stille volger. Maar nu ik gemerkt heb hoe fijn het is om feedback te krijgen, al is het maar een leesbevestiging, zal ik zelf toch ook wat vaker reageren.

50. Luciano Pavarotti - Caruso

Hm, dit wordt een beetje triest kwartet, vrees ik. Bij mij heeft het tenminste nogal wat connotaties. Caruso is een lied van Lucio Dalla, maar hier te lande is het vooral bekend geworden in deze versie door Pavarotti. In mijn ouderlijk huis hadden we in elk geval het singeltje liggen en dat werd veel gedraaid. Vooral mijn vader vond het prachtig.

Meer dan twintig jaar geleden (wow, zo lang al?) is mijn vader overleden. Hij had altijd aangegeven dat hij op zijn begrafenis Kraanvogels van Herman van Veen wilde “horen”. Maar we moesten nog twee andere muziekstukken kiezen en al snel werd besloten dat Luciano bij binnenkomst in de rouwzaal gespeeld zou worden.

Nog altijd kan ik het niet horen zonder me te herinneren hoe iedereen volschoot bij de eerste tonen en hoe bij de eerste uithaal mijn zus naast mij door de knieën ging. Maar ook herinnert het me eraan hoe mijn vader zo intens van de muziek kon genieten. Een heel dubbel gevoel dus. En is dat uiteindelijk niet de beste basis om in een top 100 te komen?

49. Pál Kalmár – Szomorú Vasárnap

Eerder memoreerde ik bij Billie Holiday al haar versie van Gloomy Sunday. Een prachtige versie waarvan ik niet begrijp waarom die in De Prehistorische Top 600 er nu al uit ligt (maar dit terzijde). Het origineel is Hongaars en volgens mij is dit ook de eerste versie (uit 1935).

Het staat ook bekend als de “Hungarian Suicide Song”. Enerzijds omdat het handelt over iemand die overweegt zelfmoord te plegen naar aanleiding van de dood van een geliefde, anderzijds omdat beweerd wordt dat veel mensen ook zelfmoord pleegden terwijl ze naar dit lied luisterden.

Of dat laatste ook echt zo is, weet ik niet. Maar zelfs voor wie, zoals ik, het Hongaars niet machtig is, is de hele sfeer die alleen al door de muziek, inclusief de manier van zingen, wordt neergezet zodanig, dat je het je best kunt voorstellen. Hoe dan ook, in al zijn triestheid vind ik het ook van een buitengewone schoonheid.

Even om alle misverstanden al bij voorbaat uit de wereld te helpen: dat hele zelfmoordthema van nummer 49 heeft verder niets met mijn vader of zijn nagedachtenis te maken, anders dan dat de dood er een essentieel bestanddeel van is.

48. Acda en de Munnik – Ik Was Vergeten

Maar van deze weet ik zeker dat het een extra lading heeft gekregen doordat ik het zelf op een bepaalde manier heb meegemaakt. Treffende tekst ook: “Ik troost me wel met de gedachte niet geroutineerd te zijn”. Voor sommige dingen wil je liever geen routine ontwikkelen ook al zou dat het allicht makkelijker maken.

Over Acda en de Munnik wordt wel eens geschamperd dat het goedkope rijmelarij, onbegrijpelijk gefilosofeer en simpele muziek is. Een beetje in de categorie Bløf. Nu moet ik zeggen dat ik juist bij hun grotere hits (en die van onze Zeeuwse vrienden) ook niet sta te trappelen van enthousiasme, maar ik denk dat ze wel degelijk ook heel mooie dingen gemaakt hebben.

Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik "Ik Was Vergeten", ironisch genoeg geschreven naar aanleiding van de dood van de eerste drummer van Bløf. Het is een prachtige stijloefening in het bereiken van iets groots door het klein te houden. Dat geldt voor het simpele pianospel, dat juist een bepaalde grandeur meekrijgt. Maar qua tekst ook; de kleine beschouwingen over het kraken van stoelen in de stilte en witte gympies op natte aarde, waarmee meer emotie opgeroepen wordt dan bereikt zou worden met het uitschreeuwen van het eigen verdriet.

47. Spinvis – Voor Ik Vergeet

Nog een keer Nederlands.
Nog een keer “vergeten”.
Nog een keer een niet bij ieder onomstreden artiest.

Nog een keer de kracht van simpele muziek (en herhaling).
Nog een keer de kracht van beschouwelijke teksten.
Nog een keer de kracht van een minder geschoolde stem in dienst van het lied.

Nog een keer een herinnering aan mijn vader wiens grootste angst was: het vergeten.
Nog één keer willen zeggen “ik hou van jou” voordat hij plotseling weg was.
Nog een keer een note to self: zeg het voordat het niet meer kan of ik het niet meer weet.

Bijzonder rijtje..geraakt door de verhalen..knap

Ja, wel een gemis dat je hier niet gewoon kan liken (maar er zijn vast een boel stille volgers van dit draadje).

Zeker weten! Dit is het ideale topic voor de "stille" muziekliefhebber. Zelf heb ik al talloze nummers ontdekt in dit topic en daarbij zijn de verhalen achter de top 100-notering bijzonder om te lezen.

Hier hetzelfde, ik reageer misschien niet altijd maar ben wel een trouwe volger van dit topic.

'Voor ik vergeet' Misschien ook wel een van mijn meest favoriete nummers van Spinvis.
Mooi maar triest verhaal ook!

Maar vooruit! Het leven is er om te leven en dat gaan we dit weekend doen op Best Kept Secret. Kan dan niet zo goed iets plaatsen, dus de bijdragen voor vanavond en morgenavond komen nu al. En ik zie wel wat ik zondagavond doe (zal wel maandagmorgen worden).

46. The Decemberists – The Wanting Comes in Waves / Repaid

The Decemberists zitten voor mij altijd in één vakje met Arcade Fire. Misschien deels omdat ik ze ongeveer in dezelfde tijd ontdekte (ze bestaan ook ongeveer even lang), maar toch ook wel omdat ze zich een beetje in hetzelfde segment van de indie-rock bevinden. Voor mij eigenlijk vreemd dat AF het behoorlijk gemaakt heeft, tot aan een Grammy toe, terwijl het nog net iets interessantere bandje van Colin Meloy die populariteit (nog?) moet ontberen.

Als ik “interessanter” zeg, dan is dat omdat The Decemberists toch net iets meer de randjes opzoeken, meer richting folk, meer richting het theatrale en het verhalende. Niet voor niets is het in die zin briljante The Mariner's Revenge Song nog steeds vast onderdeel van iedere setlist. En een paar jaar geleden besloten ze dan maar een soort van rock opera te doen ook. En waarom ook niet?

Aanvankelijk moesten de diehard fans er even aan wennen en bij mij viel het (inmiddels niet meer dan spreekwoordelijke) kwartje ook wat later dan anders, maar met The Hazards of Love leverden ze toch weer een album af dat niet onderdeed voor hun eerdere werk. Wellicht iets steviger dan we gewend waren, maar daarmee nog niet minder rijk georkestreerd.

Van dit album wist de combi The Wanting Comes in Waves / Repaid zich zelfs op te werken tot mijn favoriet. En dat wil toch wel wat zeggen met zo veel concurrentie. Maar oordeelt u zelf. Deze keer maar eens een live clip om het geheel van mijn top 100 iets minder statisch te maken. Allicht niet alles even zuiver gezongen, maar de dynamiek van de clip maakt dat meer dan goed.

45. Bob Dylan – Ballad of a Thin Man

Over niet zuiver zingen gesproken: hier is dan een schoolvoorbeeld van een stem die er voor kan zorgen dat de liederen niet op hun juiste waarde geschat worden. Het is niet voor niets dat veel van Dylan's werk juist in de cover versie een hit zijn geworden. Zelf heb ik ook altijd veel moeite gehad met 's mans stem en aanvankelijk kon ik alleen The Hurricane echt waarderen. Niet in het minst omdat daar weer zo'n fijne viool bij zit, bedenk ik me nu.

Maar in de loop der tijd raak je toch iets meer gewend aan (ik zou bijna zeggen: afgestompt door) die stem en begint het op te vallen dat de composities (en lyrics!) wel zo goed zijn. Bij deze Ballad of a Thin Man ben ik nu op het punt aanbeland dat de stem een wezenlijk onderdeel is van de beleving van het nummer en dat geen enkele cover het origineel in de schaduw zal kunnen zetten.

Ook hier weer geen bewegende beelden voor handen met uitzondering van een ronddraaiende LP. Maar goed, die kraak voegt zelfs nog wat toe, in dit geval. Wat kraakt er harder, Bob of de plaat?

44. David Sylvian – Waterfront

Nightporter is uiteindelijk nog net uit mijn top 100 geduikeld (samen met zo'n 200 andere songs...), maar David Sylvian heeft natuurlijk nog veel meer moois gemaakt, zij het met Japan of in welk samenwerkingsverband dan ook. De man heeft er nogal wat. Zo is zijn werk met Robert Fripp ook zeer te genieten en bekend is vanzelfsprekend Forbidden Colours met Ryuichi Sakamoto.

En dan die solo albums; Secrets of the Beehive staat op deze site van muziekliefhebbers zelfs op een 4,15. En terecht! Werkelijk geen minder nummer op te ontdekken. Kniesoren zullen beweren dat het geluid van het album te weinig afwisselend is, maar wie maalt daarom als dat geluid zo mooi is? Ik niet!

Moeilijk een favoriet aan te wijzen, maar indien zwaar onder druk gezet dan zou ik met een neuslengte verschil dus Waterfront aanwijzen. Een heerlijke klankschildering in de lijn van eerdergenoemd Forbidden Colours. Dat samenspel van piano en strijkers en daar dan die melancholische stem van Sylvian overheen: zwelgen!

43. 16 Horsepower – Burning Bush

Ik ben niet iemand die tientallen keren dezelfde artiest live gaat zien. Vaak zeg ik na 1 à 2 keer dat ik het wel gezien heb en dat er nog zo veel ander moois te bezoeken valt. Maar 16 Horsepower heb ik destijds in een periode van 4 jaar toch even zo vele keren mogen aanschouwen.

En dat was dan ook geen straf, kan ik vertellen. De band speelde minstens zo goed als op de studio-albums en vooral bij de up tempo nummers ging het dak eraf en stonden mensen met grote grijnzen te dansen op de muziek. Frontman David Eugene Edwards legde zelfs een keer de muziek stil om het publiek te vragen of ze de teksten (vol hel en verdoemenis of andere triestheid) wel begrepen.

Nou David, dan zal het je wellicht plezieren dat ik hier niet iets als de klassieker Black Soul Choir heb geplaatst, maar juist dit zeer gedragen Burning Bush, waarbij de muziek tenminste een duidelijke onderschrijving is van de godvrezende tekst.

42. The Knife – Silent Shout

Tijd maar weer voor een MuMe-klassieker! Deze heb ik ook daadwerkelijk hier leren kennen. En zoals wel vaker snapte ik in het begin de hype niet zo. Wat was er nu zo bijzonder hieraan? Inmiddels weet ik nog precies dat ik dit dacht, maar kan ik het me niet eens meer voorstellen, zo goed vind ik het.

Dus iedereen die deze track steeds gepropageerd heeft, bedankt! Want daarmee is ook langzaam de deur van mijn pop/rock kamertje open gegaan naar de belendende dance ruimte. Odessa, om eens een andere MuMe-classic te noemen, haalde mijn top 100 ook net niet. En ik hoop toch morgen een stukje Caribou mee te kunnen pakken.

Waarom Silent Shout de top 100 dan wel heeft gehaald? Het is denk ik toch de extra toevoeging die de zang hier geeft. Niet dat het zulke geweldige zangstemmen zijn, maar - hoe ga ik dit nu uitleggen? - ze passen er perfect bij en geven tegelijk een contrasterend effect. Weet ik veel; ik onderga het gewoon. I caught a glimpse, now it haunts me.

41. Nick Cave – As I Sat Sadly by Her Side

Qua dance ben ik dus een late adopter, maar ook waar het Nick Cave betreft was ik er bepaald niet snel bij: pas ingestapt bij The Boatman's Call. Dat was meteen wel een heel aangename kennismaking. Aangenaam aan de donkere kant van het spectrum dan. Maar met No More Shall We Part deed hij er nog een schepje bovenop; wat een geweldige verzameling songs, zowel qua muziek als tekst!

Dat ik het album overall goed vind, zegt wel iets over de kwaliteit in de breedte, want het begint meteen met het beste nummer en dan gaat de rest vaak wat tegenvallen. Maar niets van dit al. Dat laat onverlet dat voor mij As I Sat Sadly by Her Side het hoogtepunt in Cave's werk is. Alles klopt hier, van het pianoloopje en de fraaie viool van Warren Ellis tot de verwoording van het menselijk tekort in zijn algemeenheid en het onvermogen elkaar te begrijpen in het bijzonder. Nick's thematiek kwam nergens zo duidelijk naar voren.

Mooie teksten weer en ik zou zeker Caribou gaan kijken op BKS! Live echt heel goed.

Erg mooie teksten, een van de leukste top-100's om te volgen tot nu toe

Dat Hongaarse lied ga ik zometeen zeker even luisteren!

Fijne update weer, RdL!

Ik ben een heel stille en ook een recente volger van dit topic. Wegens tijdsgebrek zal ik niet snel iets luisteren wat ik nog niet ken, ik lees alles wel met heel veel waardering en enthousiasme.

En ja, remcodulac heeft een zeer prettige, leesbare en beeldende schrijfstijl.

Hm, dat Best Kept Secret en de daaropvolgende popquiz van maandag heeft mijn schema een beetje verstoord, dus we moeten dat de komende dagen weer een beetje aanpassen om op tijd klaar te zijn. Vandaag dus maar weer eens vijf nummers.

40. Karin Ström - Klaustrofobi

Mijn hoeveelheid gewaardeerde muziek is behoorlijk gegroeid sinds ik mij aanmeldde op MusicMeter. Dat was overigens ook de intentie bij aanmelding. Deels komt die groei door wat ik hier van anderen opgepikt heb, maar ik heb ook zelf nieuwe dingen ontdekt bij het zoeken naar nominaties voor bepaalde topics.

Klaustrofobi is er zo eentje. Begonnen als resultaat van een YouTube search naar Zweeds gezongen nummers. Niet meer dan: hee, dat klinkt niet onaardig; dat zou wel een leuke aanvulling zijn op het deelnemersveld. Maar de afgelopen jaren gegroeid tot een vaste waarde, niet alleen in de top 100 van de Anderstalige, maar parallel daaraan ook bij mijzelf.

Precies de poppy elektronica waar ik voor val. Niet te extreem, niet te gewoontjes. En dan een stem in het genre Franse zuchtmeisje. Maar dan in het Zweeds dus.

39. Cilla Black – Anyone Who Had a Heart

Cilla is ons vorig jaar ontvallen. Heeft niet zo veel beroering gewekt in de muziekwereld; ze was inmiddels bekender als presentatrice, denk ik. En natuurlijk niet iemand die bepalend was in een genre of haar eigen werk schreef. Maar wel gezegend met een doordringende stem, enigszins in de categorie Shirley Bassey.

Deze versie van de Bacharach compositie prefereer ik boven die van Dionne Warwick, een zangeres die ik overigens ook hoog heb zitten. Hier zit net meer pit in, meer beleving. En het stond op de eerste plaats in de Britse charts tijdens mijn geboorte. Dat is ook een argument

38. The Smiths – Reel around the Fountain

Van de vier reguliere albums van The Smiths wordt hun gelijknamige debuut als laagste gewaardeerd. Weliswaar nog steeds een 4+ en dat zegt iets over de kwaliteit van hun gehele oeuvre, maar toch wringt het bij mij. Want hoe goed de opvolgers ook waren, persoonlijk denk ik dat de eerste meteen het hoogtepunt was, zij het ook miniem.

En dat minieme verschil wordt dan toch veroorzaakt door Reel around the Fountain. De tekst is tegelijk neerslachtig, onderworpen, veroordelend en bemoedigend. Ik kom er eigenlijk nog steeds niet uit. Wat dat betreft biedt de zang van Morrissey ook al weinig houvast; die meandert net zo makkelijk tussen al die gemoedstoestanden door. En ja, dat bedoel ik als een compliment.

Overigens circuleren er op het web behoorlijk wat meningen over waar dit lied dan wel over gaat en dat strekt zich uit van simpel algemeen liefdesliedje, via homo-erotische handelingen tot aan kindermishandeling. Voor mij in aflopende lijn van waarschijnlijkheid, maar dat kan ook zijn omdat dat me beter uitkomt.

37. Kristin Hersh – Your Ghost

Volgens mij haar enige min of meer hit(je) van haar solo-debuutalbum Hips and Makers. Om een of andere reden heeft Kristin mij solo altijd meer aangesproken. Al haar albums kunnen mij bekoren, maar de opvolger Strange Angels vind ik als geheel het sterkste. Heb zelfs even overwogen om op die grond een track van dat album te kiezen. Dat zou dan vermoedelijk Stained of Gazebo Tree zijn geworden, maar het aantal kandidaten is groter dan die twee.

Maar goed, het gaat hier niet om een albumlijst. En als op zichzelf staande song is Your Ghost dan toch net iets beter. Het is niet voor niets haar bekendste, al zal dat mede komen door de bijdrage van Michael Stipe. Dat gaat overigens verder dan slechts het lenen van zijn naam, want naar mijn mening is het qua zang mogelijk het beste wat hij ooit heeft geproduceerd.

Maar vlak Kristin zelf ook niet uit. Haar zang is minstens zo hypnotiserend en zeker het repetitieve einde door de combinatie van hun beiden, ondersteund door het zowel fraaie als functionele gitaarspel geeft het geheel een onderdrukte bezetenheid die perfect aansluit bij de geest uit het verleden waardoor de zangeres hier achtervolgd wordt.

36. Margaret Marshall, Lucia Valentini, Claudio Abbado – Stabat Mater Dolorosa (Giovanni Batista Pergolesi)

Het Stabat Mater werd mij ooit aangeraden door een vriend, in een tijd dat ik nog nooit van die hele Pergolesi gehoord had. Gelukkig in een tijd dat ik genoeg geld over had om in the blind cd's te kopen, zodat ik hem meteen mee kon nemen toen ik hem eens toevallig ergens tegenkwam.

En daar heb ik nooit spijt van gehad. Het is een prachtige cyclus van gezangen en de toon wordt al meteen aan het begin gezet met wat ik toch het mooiste deel vindt: het Stabat Mater Dolorosa. De instrumentatie is al prachtig met strijkers en orgel, maar zodra sopraan en (contra)alt invallen bereikt het een onaardse schoonheid.

Het feit dat Pergolesi de laatste hand aan de cyclus legde op zijn sterfbed (hij stierf op 26-jarige leeftijd aan tuberculose) geeft het geheel een zelfde lading mee als bij het ook al zo mooie Requiem van Mozart.

Mooi rijtje weer. Ben benieuwd naar Karin Ström, klinkt leuk. Het Stabat Mater zegt me dan weer heel weinig als klassieke-muziekleek.

Verder eens over Cilla Black en het vroege werk van The Smiths. Voor mij is hun debuut het hoogtepunt en Reel Around the Fountain een van hun mooiste nummers.

Your Ghost is prachtig en Hips and Makers haar beste wat mij betreft 5 *!

Caribou weer niet gelukt (mijn chauffeur wilde graag weg). Wel een stukje Daphni meegepikt.

Volgende keer de limo thuislaten dus. Of een fikse fooi in het vooruitzicht stellen.

Het afsluitende deel van hun set zaterdag, Odessa, Can't Do Without You, Sun (door 3voor12 omgeschreven als 'de drietrapsraket'), was voor mij het allerbeste stukje live muziek van heel het weekend.

Ja, wrijf het even lekker in.

35. Massive Attack – Black Milk

Mezzanine is een top-album, daar kunnen we het allemaal wel over eens zijn, denk ik. Toch moest ik er na de eerste twee albums wel een beetje aan wennen. Zeker als de eerste kennismaking met het album Teardrop betreft, valt het duistere van de rest toch wel een beetje koud op je dak.

Maar dat wennen ging toch nog snel. Alleen leek het album na Teardrop geen tracks te bevatten die er echt uitsprongen. Het was gewoon één mooi sfeervol geheel, waarbij het duistere langzaamaan toch ook als een warme deken werd ervaren.

Na nog wat luisterbeurten kregen Angel, Risingson en Inertia Creeps toch ook een eigen gezicht. Maar na die eerste vier? Nee. Pas toen ik het album een tijdje had laten rusten en daarna weer opzette, met aanvankelijk de hernieuwde kennismaking met de eerste vier nummers, pas toen bemerkte ik de schoonheid van de andere nummers.

En inmiddels is mijn favoriet dus Black Milk. Gedragen wordt het als vanzelfsprekend door de zang van Liz Fraser. Niet zo ijzig als in haar Cocteau Twins tijd, maar met meer warmte en toch ook weer ergens een duister randje eraan. Maar hoor eens het samenspel met de instrumenten. De klaterende toetsen die af en toe langzaam in de beats lijken weg te zakken tot je merkt dat ze al die tijd nooit weg zijn. Aan het einde doen ze nog een Portisheadje, maar dat is alleen maar een pluspunt.

34. Natalie Merchant – My Skin

10.000 Maniacs heb ik nooit zo bijzonder gevonden. Iets in de categorie wel aardig. En ook de zang van Natalie was me, achteraf vreemd genoeg, nooit zo opgevallen. Vreemd genoeg, want toen ik het album Ophelia een luisterbeurt waardig keurde, was het toch vooral die stem die me deed besluiten het onmiddelijk aan te schaffen.

En misschien is die stem wel nergens zo aanwezig als hier op My Skin. En dat wil wat zeggen, want het pianospel is in al zijn breekbaarheid al wonderschoon. Maar Natalie brengt het naar een nog hoger plan met haar zuivere doch doorleefde, bijna braakbare zingen, de emoties uit het nummer uitstekend overbrengend.

Wat mij op de tekst brengt. Een vrouw die langzaam het gevecht met kanker verliest en niets meer nodig heeft dan de warmte van een streling, een simpele aanraking van haar geliefde. Deze is daar echter niet toe in staat. Misschien meer door het eigen verdriet of het besef de ziekte niet voor haar te kunnen bevechten dan doordat hij een aversie heeft ontwikkeld. Maar zo komt het op haar wel over: in haar laatste dagen in het leven is ze onaanraakbaar geworden. Een dieptrieste gedachte.

33. Belle & Sebastian – Dog on Wheels

Eind jaren 90 kocht ik het album The Boy with the Arab Strap waarvan ik dacht dat het het debuut was van een nieuw groepje: Belle & Sebastian. Een heerlijke verzameling liedjes die stuk voor stuk in mindere of meerdere mate een zonnige uitstraling hadden maar eigenlijk een trieste tekst. Vaak gedraaid en ik besloot ze te gaan volgen.

Vreemd genoeg kwam ik er pas veel later achter dat ze ten tijde van hun debuut al twee jaar lang bezig waren en al twee albums en wat EP-tjes achter hun naam hadden staan. En dan nog alleen omdadt ik hun nieuwste album Push Barman to Open Old Wounds (wat een titel...) aanschafte en dat een verzamelaar bleek te zijn.

Hoe dan ook, op die verzamelaar stond zowaar een nummer dat ik nog leuker begon te vinden dan al dat fraais op “mijn” debuutalbum. Dog on Wheels heeft buiten de fraaie tekst en een zeer origineel begin een geweldige drive voor een zo lieflijk nummer. En on top of that dan dat bijna Mariachi-achtige trompetje leidend naar een perfect afrondend slotakkoord. Helemaal goed!

32. Belly – Low Red Moon

Eigenlijk best wel vreemd dat ik als zelfverklaard Kristin Hersh fan, die veel minder met Throwing Muses heeft, het nummer van stiefzusje en mede-oprichter van die Muses Tanya Donelly hoger in mijn lijstje heb staan. Niet met iets van haar solo-albums, want die zijn zonder meer leuk, maar zeker niet zo goed als die van Kristin. Het gaat hier om een van Tanya's andere projecten (ze zat ook nog in The Breeders), Belly.

En dan nog niet eens een van de bekende Belly-nummers als Gepetto of Feed the Tree, hoewel die ook leuk zijn. Nee, ik ben helemaal verslingerd aan Low Red Moon. In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik werkelijk geen idee heb waarover hier gezongen wordt. Maar wat het ook is, ik geloof het meteen door de indringende dictie.

Voeg daarbij de licht gruizige gitaren en het slepende orgeltje, merk hoe de rustpunten en de stuwende delen elkaar perfect afwisselen en mijn fascinatie valt misschien te begrijpen. Komt ook nog die rare voice-over met dat “Strange...” en de perfecte sfeer is geschapen. Of het ligt gewoon aan mij; dat kan natuurlijk ook.

31. Jean Ferrat – Berceuse

Is verdorie weer een van die clips verwijderd! Had al de drie eerste reserves uit mijn lijst moeten optrommelen... Gelukkig heb ik voor deze nog een vervanger gevonden. Anyway, of eigenlijk enfin.
Enfin, want we komen bij een Frans chanson aan. Persoonlijk vind ik dit dus de mooiste stem in het genre. Terwijl die hele Ferrat hier te lande nauwelijks bekend is. En toch kent iedereen wel één van zijn chansons, want zijn La Montagne vormt de basis voor Het Dorp, de klassieker van Wim Sonneveld. Voor de goede orde, dat dorp haalt het dus niet bij die Franse berg en dat vind ik dus niet eens Jean's beste.

Vreemd genoeg was het voor mij ook niet eens de kennismaking met Ferrat. Dat was namelijk Waar Blijft de Tijd door Herman van Veen (hee, daar is hij weer!), een vertaling van On Ne Voit Pas le Temps Passer. En dat was wel degelijk een van de kanshebbers om mijn top 100 te halen, samen met Federico Garcia Lorca en Nuit et Brouillard.

Maar uiteindelijk heb ik al deze inhoudelijk veelzeggender chansons laten vallen voor deze Berceuse, simpelweg omdat het warme timbre van de man nergens zo goed tot zijn recht komt als in dit (ogenschijnlijk) eenvoudige slaapliedje.

Belly is tof

Heel herkenbaar, deze ontwikkeling in waardering voor Mezzanine. Uiteindelijk blijken de laatste drie tracks (uitgezonderd het toch wel jammerlijke (Exchange) - al vind ik Exchange geniaal) het hoogtepunt van het hele album. Mezzanine en Group Four vind ik zelfs nog iets beter dan Black Milk.

Dog on Wheels, ook mijn favoriete B&S .

Leuk Kristin Hersh! Ook samen met Willard Grant Conspiracy.
Wederom met een 'Ghost' in de titel: Willard Grant Conspiracy ft...

Ja, die is ook heel mooi.

30. Heather Nova – Island

De eerste keer dat ik dit hoorde, de hoge zang, als van een sirene, die meteen de aandacht vraagt. En vervolgens de mooie stem van Heather die dit nare verhaal bezingt, opeens overgaand in die uitbarsting, om weer terug te keren naar een bijna berustend, maar daarom niet minder vastbesloten, einde. “Somewhere to sink a stone”, “Somewhere to bury you”.

Een naar verhaal en op een cynische manier tegenstelling en tevens overeenkomst met My Skin van plaats 34. In mijn eerste opzet zouden het twee kanten van een single geweest zijn. In dit geval krijgt de vrouw in kwestie wel de aandacht, maar op een heel verkeerde manier. Een man die zegt van haar te houden, maar haar intussen mishandelt, fysiek en (minstens zo erg) emotioneel. Tot het punt dat ze al haar zelfrespect verliest.

Nog indringender is dit gegeven als je weet dat het autobiografisch is. Heather heeft hierover gezegd dat ze al haar kracht nodig had om uit die relatie te komen. Dat is haar uiteindelijk gelukt en niet alleen dat: ze heeft van iets heel lelijks iets heel moois weten te maken. Diep respect.

29. Talking Heads – Listening Wind

Talking Heads zijn toch vooral bekend geworden met het meer up tempo werk, waar het ritme de boventoon voert. Remain in Light staat er vol mee en ze maken het album tot een geweldige luistertrip. Maar uiteindelijk is het toch het rustigste nummer dat de meeste en blijvende indruk op mij heeft gemaakt.

Let wel, ook hier is het ritme belangrijk, ook hier zit het vol met vreemde geluidjes. Alleen het tempo ligt dus iets lager. Is het dat wat het zo indringend maakt? Of is het toch de tekst die nergens expliciet wordt, maar waar toch zo’n dreiging van uitgaat? Mojique heeft een pakketje in zijn trillende handen, hij koopt wat spullen op de markt, hij voelt de kracht van zijn verleden als hij de wind ruikt. Op zich zegt dat toch niets.

Maar we worden gedwongen tussen de regels door te luisteren. Hier staat iemand die met lede ogen aan moet zien hoe zijn land ingenomen wordt door westerlingen (specifiek Amerikanen) en hoe hun manier van leven dat van hem en zijn volk(?) verdringt. We voelen heel goed aan dat hij een laatste wanhoops(?)daad in gedachten heeft, maar wat weten niet wat of hoe het af gaat lopen. Ook wordt nergens stelling genomen voor of tegen Mojique. Wat rest is de dreiging. Knap.

28. Bomba Estéreo – Fuego

Ha, dit is weer zo’n langzaam gegroeide eigen ontdekking! Weet nog goed dat ik op zoek naar Spaanstalige muziek uit Zuid-Amerika hierop stuitte en wel meteen dacht: hee, dat klinkt niet verkeerd. Leuk, die mix van cumbia en rap. Die zal ik eens gaan nomineren bij de Anderstalige. Inmiddels zijn er momenten dat ik er geen genoeg van kan krijgen.

Tekstueel stelt het allemaal niet zo veel voor. Ze komen even vertellen wie ze zijn en wat voor soort muziek ze maken en basically dat ze een feestje komen bouwen en het vuurtje blijven opstoken. Maar daar is dan ook geen woord van gelogen. Vooruit, nog een keertje!

27. Elbow – Fugitive Motel

Even een live clipje tussendoor

Door het geweldige succes dat The Seldom Seen Kid opeens ten deel viel zou je bijna vergeten dat Elbow op dat moment al drie albums uitgebracht had. Het is me eigenlijk ook een raadsel waarom dat album opeens zo aansloeg. Zo veel verschilt het toch niet van de drie voorgangers. Sterker nog, die voorgangers bevatten vaak nog betere songs en Fugitive Motel is daarvan in extremis het voorbeeld.

Typisch zo’n liedje waarvoor de stem van Guy Garvey gemaakt lijkt te zijn. Nou ja, het is waarschijnlijk andersom. Hoe dan ook, in zijn stem klinkt altijd een verlangen door dat hier meer dan waar ook op zijn plaats is. Want die klank past perfect bij de tekst over de afstand tot een geliefde. De letterlijke tekst lijkt te slaan op een fysieke afstand, maar het zou me niet verbazen als het symboliek blijkt te zijn voor een onbereikbare liefde. Maar misschien is dat dan weer die stem.

In al zijn simpelheid wordt ik trouwens altijd weer geraakt door de kracht van de regels
I’m tired, I said. You always look tired, she said.
I’m admired, I said. You always look tired, she said.

26. Sparklehorse – Saint Mary

Waarom moeten de schrijvers van de mooiste liedjes toch altijd zo tragisch aan hun eind komen? Eerder kwamen we bijvoorbeeld al Elliott Smith en Jeff Buckley tegen en Mark Linkous vond het nodig om zichzelf in het hart te schieten. Hm, dat klinkt nogal veroordelend en wie ben ik om over andermans daden of gevoelsleven te oordelen? Maar triest is het wel, in de eerste plaats iemand die zich gedwongen ziet zich van het leven te beroven, maar meer egocentrisch geredeneerd: van hoeveel meer mooie muziek had ik anders nog kunnen genieten?

Een paar jaar eerder kwam Linkous al eens in het ziekenhuis terecht na inname van een onzalige cocktail van drugs. Of dit al een zelfmoordpoging was is uiteindelijk nooit duidelijk geworden, meen ik. Hoe dan ook, dat ziekenhuis was dus Saint Mary’s en na weer hersteld te zijn, bracht hij het album Saint Mary uit met daarop het titelnummer wat ik dan nog net iets mooier vind dan al zijn andere werk.

Het lijkt geschreven te zijn vanuit zijn bijna-doodervaring daarvoor (In the bloody elevator going tot he bright theater now) en bevat een enge vooruitblik naar de toekomst (The only things I really need are water, a gun, and rabbits), maar is voor een groot deel ook onbegrijpelijk. Maar in dit geval zijn het de voordracht en spaarzame instrumentatie die de luisteraar weten te hypnotiseren. Je snapt er niets van, maar toch voel je de diepe pijn. Die pijn die niet verdoofd kan worden.

25. Run The Jewels – Angel Duster

Hip-hop is niet iets waar ik me nou heel erg in verdiept heb. Als ik er al iets leuk in vind dan is het meestal de meer mellow variant, zeg maar De La Soul, A Tribe Called Quest en dat hitje van Luniz destijds. Nu had ik hier op de site wel af en toe berichten gelezen over Run The Jewels en hoe goed die wel niet waren, maar dat nam ik dan maar voor kennisgeving aan.

Nu wil het geval dat ik eind vorig jaar eens een keer aan een popquiz in Q Factory meedeed met het team van Arrie, Lukas, tomatosz en rock-rick. We wonnen en mochten concertkaartjes voor in de Q Factory uitkiezen. Door een slinkse misleidende aanprijzing gingen we voor Go Go Berlin. Nog nooit van gehoord, dus later nog eens op YouTube opgezocht. Niet heel bijzonder was het, maar bij gerelateerde video's stonden er een paar van Run The Jewels.

Dat bevreemdde me nogal, want dat leek me nu niet bepaald hetzelfde soort muziek. Toch maar eens luisteren. Nee, dit was bepaald niet de mainstream pop/rock van Go Go Berlin. Maar eigenlijk wel erg goed! Geen idee waarom dit mij nu opeens zo aansprak, maar toen ik een tijdje later in Londen in de Rough Trade stond rond te neuzen, zag ik RTJ2 in de bak liggen en besloot hem ter plekke te kopen.

Geen spijt van gehad. Prima album en laatst nog eens een punt mee gescoord tijdens een popquiz, al kon ik de titel even niet oplepelen. De enige titel die ik namelijk steeds herken is Angel Duster (en die was het niet). Op het toch al goede album steekt deze afsluiter er nog een tikkie bovenuit. Ik kan hier wel allerlei technische verhalen over beats en flow op gaan hangen, maar ik heb er dus geen verstand van. Ik vind dit gewoon goed.

Go Go Berlin heb ik uiteindelijk niet meer gezien.

24. Morrissey – Angel, Angel, Down We Go Together

Hee, nog een Angel! En nog een keer Morrissey, na Reel around the Fountain. Misschien gek, maar de hele Smiths hype is destijds nogal langs me heen gegaan. Mijn eerste kennismaking met Morrissey was dus zijn solo debuutalbum Viva Hate. Later pas ben ik terug gaan werken door de Smiths catalogus.

Voor mij is van Viva Hate dit toch wel het prijsnummer. Zal ongetwijfeld weer iets met die strijkers van doen hebben, want die doen het bij mij altijd erg goed en zijn hier nadrukkelijk aanwezig. En daartussendoor weer die klagende, bemoedigende en bezwerende stem die op geheel eigen deprimerende wijze zijn steunbetuiging uitzingt.

23. Björk – Bachelorette

Björk is min of meer hetzelfde verhaal als hierboven. Sugarcubes nog wel een beetje meegekregen, maar Debut was toch wel waarmee ze zichzelf voor mij op de kaart zette. De muziek die al net iets anders was dan ik gewend was en dan die “gekke” stem van haar. Nu weet ik natuurlijk niet meer beter, maar destijds klonk het vrij vreemd in mijn oren. Maar op een betoverende manier, album heel veel gedraaid.

De opvolger kon me wat minder bekoren, hoewel er nu niet bepaald sprake was van een stijlbreuk. Maar toen Homogenic uitkwam, die juist meer afweek van Debut, was de betovering weer terug. Ook deze stond vrij snel op repeat.

Doorgaans vind ik de singles die van mijn favo albums komen nu net niet de allerbeste nummers, maar in dit geval moet ik toch even een uitzondering maken. Bachelorette heeft, bijna 20 jaar later, nog niets aan kracht ingeboet. De combinatie van strijkers (sic!) en beats vormen een perfecte voedingsbodem voor Björk's bijna over the top zingen.

Daarna is de magie toch weer verdwenen. De latere albums vind ik allemaal best wel mooi, maar op een of andere manier bleef het allemaal beschouwelijk. Ik werd er niet meer door gegrepen. Het laatste album heb ik zelfs helemaal links laten liggen. Inmiddels heb ik begrepen dat het beter is dan de voorgangers. Misschien moet ik mijn oude liefde toch weer eens een kans geven.

22. The Dave Brubeck Quartet – Blue Rondo á la Turk

Dave Brubeck dan. Heeft zichzelf min of meer onsterfelijk gemaakt met Take Five. En niet ten onrechte. Dat is een zeer inventieve compositie. Maar helaas wel een beetje doodgedraaid voor mij. Mede daarom geef ik de voorkeur aan Blue Rondo á la Turk, dat ook nog net een beetje experimenteler is, ook binnen het jazz-idioom, zonder daarmee zijn charme te verliezen.

Verwacht ook hier geen technische beschouwingen van mij, want qua theorie heb ik er de ballen verstand van. Ik weet dat het een 9/8 maat is en dat dat vrij bijzonder is, maar wat dat wil zeggen? Ik weet alleen dat ik een heel bijzonder pianoloopje hoor, af en toe beantwoord door de saxofoon terwijl drums en bas, normaal gesproken het ritme neerleggend, hier aanvankelijk hun best moeten doen om het allemaal bij te houden.

In het middenstuk mogen ze dan eindelijk wel het ritme bepalen waarover eerst Paul Desmond op sax en later Dave Brubeck op piano fijn mogen soleren, waarna Dave besluit nog even vol er tegenaan te gaan in een herhaling van het openingsthema. Bijna zeven minuten op het puntje van je stoel.

21. Leonard Cohen – Famous Blue Raincoat

Behalve een voorliefde voor violen en aanverwante snaarstrijkers heb ik ook een zwak voor walsjes in de popmuziek. Al geloof ik dat dat bij deze top 100 niet helemaal naar voren komt. Nou ja, jullie zullen me dan maar op mijn woord moeten geloven.

En voor gewals ben je bij Leonard aan het juiste adres, want hij heeft er wel een paar op zijn naam staan. Take This Waltz is dan het eerste wat je te binnen schiet, maar zijn bekendste wals is dit langzame Famous Blue Raincoat. Dat geldt dan voornamelijk voor de gitaar, want het dicht tegen gewoon praten aanhangende zingen is wat vrijer in het tempo.

Kennelijk is het een lied over een vertrokken geliefde als gevolg van een derde persoon. En wat het ergste is, ze heeft zijn geliefde regenjas meegenomen. Dat is toch wel het toppunt! Cohen schijnt zelf niet goed te weten of hij in dit verhaal de verlater, de verlatene of de driehoeksaanleiding is geweest. Dus hoe moeten wij het dan weten? Maar wat dondert het er toe; het is een prachtige langzame wals en daar was het me om te doen.

Mooi Remco, ook tekstueel een fijne update!

Je bent duidelijk van de strijkers