Mooi dat Go Go Berlin toch nog ergens toe geleid heeft . Run the Jewels heeft fijne, duistere beats.

Angel Duster Ken je hun eerste album ook? Die heeft net zo'n fijne afsluiter.

Eerste album ken ik niet zo goed. Wat ik er van gehoord heb, doet me tot nu toe minder dan het tweede album en komt zeker niet zo binnen als Angel Duster. Je bedoelt het kerstliedje?

Die El-P was ik trouwens wel eens eerder hier op de site tegengekomen, maar ik had er nog nooit van gehoord. Dacht ik dan, want ik zie nu dat hij in Company Flow zat, waar ik nota bene het tweede album van heb. Ook wel aardig, maar geen RTJ.

Nou, het is weekend en ik ben zowaar thuis, dus deze keer maar eens een tijdige update:

20. Dulce Pontes – Alma Guerreira (Fogo)

Het album waar dit op staat (O Primeiro Canto) zo rond de eeuwwisseling helemaal grijsgedraaid. Eerst thuis en later in een restaurant van vrienden waar we regelmatig kwamen eten. Ik zou het inmidels wel helemaal spuugzat moeten zijn.

Maar nee, hier kan ik van blijven genieten. Allereerst vanwege de geweldige weemoedige stem van Dulce. Het is niet voor niets dat ze vrijwel alleen verantwoordelijk was voor de fado-opleving in de jaren 90. Ook al is dit voor puristen dus geen fado, maar op zijn best een gepoppificeerde versie ervan. Kan me niet schelen; ik vind het net zo mooi, misschien wel mooier dan de originele fado.

Want ja, hier zitten ook andere elementen in. Het gitaartje is nog aardig traditioneel, maar daarom niet minder mooi. De strijkers horen er strikt genomen niet bij, maar geven het geheel wel meer diepte. Het blaasinstrument (wat is het eigenlijk?) heeft een bijna jazzy klank, de percussie is beschaafd tribaal. En Dulce sluit de muzikale wereldreis af met een bijna klassieke uithaal voor we outfaden in het Onze Vader. Nee, dit gaat nooit vervelen.

19. Yazoo – Anyone

Ja ja, ik weet het. Yazoo was niet het meest interessante project van Vince Clarke. You and Me Both was niet het beste album van Yazoo. Anyone is lang niet zo goed als Nobody's Diary. Het zal allemaal wel; ik vind dit het beste wat Vince en Alison ooit gemaakt hebben.

Instrumentaal is het thema niet zo bijzonder, behoudens enige modulatie en geinige geluidseffectjes. Maar de muziek staat hier dan ook helemaal in dienst van Moyet's zang. Ik denk niet dat ik ooit een beter voorbeeld heb gehoord van tegelijk gedragen en gedreven zingen. En dan de opbouw naar (en in) “I close my eyes” om terug te vallen in het berustend/bemoedigende “I can be anyone”. Zo is dat.

18. The Velvet Underground – Venus in Furs

Ergens halverwege jaren 80 werd het tweede team van onze schaakclub kampioen en ik nota bene topscorer (those were the days). Om dat te vieren zouden we een avondje samenkomen bij de teamleider thuis voor een etentje en een all night Risk sessie. Ja, die schakers weten hoe ze een feestje moeten bouwen!

Maar goed, ik kwam natuurlijk als eerste opdraven, dus als enige niet later dan afgesproken, en ik werd begroet door deze muziek. Volledig overdonderd moest ik weten wat voor bijzonders dit was. Hoezo, ken je Velvet Underground niet? Ja, wel eens wat van gehoord, maar het hele album nooit beluisterd. Hierna uiteraard snel aangeschaft.

En nog heel vaak gedraaid. Op zich nooit een echte fan van Lou's stem geweest, maar hier in dit hypnotiserende geheel komt hij uitstekend tot zijn recht en ik vraag me af of een andere stem hier ooit beter op zijn plaats zou zijn. En o ja, viool! Zo kun je hem ook gebruiken

17. Ane Brun – The Light from One

Hier moet ik gewoon deze live registratie bij plaatsen. Deze is nog indringender dan de toch al zo gevoelige albumversie. Het verhaal van iemand die zich gedwongen ziet een einde aan een relatie te maken omdat je nu eenmaal in de eerste plaats moet zorgen dat je voor je zelf kunt zorgen voor je je over een ander kunt ontfermen (“I need both my hands to hold my own [torch]. I need only one light, the light from one”).

Ook hier raak ik min of meer gehypnotiseerd door het nummer. Is het Ane's zang? Het achtergrondkoortje? De repetitieve doch rustige percussie? Geen idee eigenlijk. Maar ik word er steeds weer ingezogen. Huh, meer dan acht minuten? Voorbij voor je er erg in hebt.

Cale doet hem live regelmatig en dat is zeer zeker niet verkeerd

Dit is wel echt één van de mooiste top 100-lijstjes die tot nog toe gepasseerd zijn in dit topic. Wat komen er een hoop persoonlijke favorieten langs. De mij nog onbekende nummers ga ik ook zeker nog draaien.

Wat betreft Run the Jewels: het was me al opgevallen dat ze sinds kort ineens in je top 10 bivakkeerden. Vond ik al erg leuk om te zien, al had ik geen idee dat dat mijn 'schuld' was doordat ik de kaartjes voor Go Go Berlin had gekozen.
Dat je de nummers moelijk uit elkaar kunt houden, begrijp ik niet helemaal. Voor mij onderscheiden de nummers zich toch duidelijk van elkaar. Ik kan het me wel voorstellen bij bepaalde hiphopalbums, ze kunnen wel vrij eenvormig zijn, maar daar heeft Run the Jewels 2 m.i. niet zo'n last van. Maar misschien heeft het te maken met het feit dat je überhaupt weinig hiphop draait?

Het grappige is dat Angel Duster mij aanvankelijk minder deed dan de rest van het album. Vond het juist qua raps een wat simpel nummer. Maar dat past eigenlijk perfect. Geweldig vind ik ook hoe, als het nummer stilvalt en afgelopen lijkt te zijn, er aan het eind nog een soort vreemde pianosolo inkomt, die wel ingespeeld lijkt te zijn op een niet goed gestemde piano, ergens op de achtergrond.

Edit: oh nu ik het teruglees, zie ik dat je alleen zegt dat de titels niet blijven hangen. Dat is wat minder sterk uitgedrukt. Enig idee trouwens welk nummer het was in de popquiz?

Ehm, tsja, ik denk dat het Blockbuster was. Het was niet Close Your Eyes of Oh My Darling.
En het is inderdaad zo dat ik de nummers wel van elkaar kan onderscheiden maar dat ik het juiste etiketje er even niet op kan plakken. Maar dat heb ik niet alleen met hip-hop hoor. Ook met andere muziek. Als er bij een popquiz een nummer van Muse langskomt, dan denk ik ook vaak: o ja, dat is dat nummer dat halverwege dat album staat. Maar hoet het dan heet...

Goh, verrassend zeg, dat je zoveel leuks in mijn top 100 terugvindt.
De volgende update zul je ook wel kunnen waarderen dan. Daar staan er twee in die er bij jou ook in stonden.

Heb het even ge-YTed. Viel me alleszins mee, ja. Toch prefereer ik de versie met Lou. Kan natuurlijk inmiddels gewenning zijn.

16. Lamb – Gorecki

Dat je iemand tegenkomt en het weet.
In haar heb ik gevonden waarvan ik nooit wist dat ik het eigenlijk zocht.
Op haar heb ik gewacht zonder daar ooit bij stil te staan.
Zij is alles wat belangrijk is in deze wereld en alles wat er toe doet is zij.
Dat dat besef binnen in je aanzwelt zoals de muziek hier bij Lamb.
En dat de muziek tot rust komt zoals het voor altijd vredig is in je hart.

15. Crowded House – Into Temptation

Als je dan die vrede hebt gevonden waarom zou je dan in de verleiding komen? Zelfs wanneer Neil Finn daar zo'n mooi liedje over kan schrijven. Goed gekozen woorden gedragen door een minstens zo goed opgezette compositie. De violen lijken hier zoet als de verleiding zelf, maar in zich dragen ze wel degelijk een onderhuidse scherpte en een onrust die de schuld perfect verbeelden.

14. R.E.M. – Walk Unafraid

Onschuldig komen we in dit leven. Dan groeien we op en moeten we dat opeens bewijzen. Aan de anderen, aan onszelf. Al die mensen die het zo goed weten dat ze hun eigen gebreken niet onder ogen zien. Nee, wees je ervan bewust dat je fouten maakt. Maar laat die wetenschap je er nooit van weerhouden door te struikelen. Alleen zo kun je groeien. Probeer je niet beter voor te doen, want je kunt nooit meer zijn dan jezelf.

Ah, Blockbuster Night, dat lijkt me ook een moeilijke, o.a. door het gebrek aan een refrein. Fantastisch nummer, maar ik zou hem zelf niet in een popquiz stoppen (want te moeilijk).

En inderdaad, prachtig trio! En overigens nog hulde voor de mooie stukjes die je erbij schrijft.

Inderdaad wat een liefde voor de strijkers. Ook ik ben dol op strijkers. En wat dat betreft een prachtige top 100 en ook nog grotendeels overeenkomstig mijn smaak (en dat had ik niet verwacht op basis van een topic dat ik met Remcodulac (te) kort heb gedaan).

Ongeveer 20% van Remcodulacs top staat tot nu toe ook in mijn top 100 en dat is vind ik veel. Twee voorbeelden uitgelicht:
1) Kristin Hirsh haalde in 1994 in mijn jaaroverzicht slechts de tiende plaats na Beck, Soundgarden en Buckley maar bleek in mijn ipod tijd mijn meest gedraaide nummer. Een groeier dus.
2) En Pergolesi's Stabat Mater ken ik al veertig jaar en wordt niet minder mooi na zoveel jaren, integendeel. Deze heb ik inmiddels in zeven verschillende uitvoeringen in mijn CD-kast. De een is opera-achtig gezongen, de andere sereen, weer een ander heeft een sterke instrumentale versie, etc.

Sterke motivatie ook bij diverse nummers zoals bijvoorbeeld bij Talk Talk en Francoise Hardy.

Ik wacht je verdere top 100 af en wellicht heb ik dan nog een paar leuke tips voor je, remcodulac.

O ja, er zijn ook wat minimale verschillen met mijn smaak maar ik zal nog eens echt goed naar dat nummer van Acda en de Munnik gaan luisteren.

13. Nina Simone – Four Women

Net als bij Billie Holiday is er bij Nina ruime keuze uit nummers die een notering verdienen. En dan denk ik niet in de eerste plaats aan hitparadesuccessen als My Baby Just Cares for Me of Ain't Got No / I Got Life, hoe leuk die twee ook al zijn. Betere kandidaten zijn bijvoorbeeld al Feeling Good, Wild Is the Wind en Mississippi Goddamn.

In de MuMe Top 2000 heeft Sinnerman al eens de finale gehaald en geheel terecht. Wat een drive heeft dat nummer tien minuten lang. Maar zelfs daarboven nog wil ik Four Women plaatsen. Een song waarin via beschrijvingen van vier Afro-Amerikaanse vrouwen uitdrukking wordt gegeven aan de jarenlange onderdrukking in de Verenigde Staten.

De manier waarop is wat het hem doet. Het begint met een zeer spaarzame piano en even minieme begeleidende instrumenten. Het bijna monotone thema op de piano wordt gedurende het hele nummer volgehouden, maar de aanslagen worden steeds steviger, tot het slotakkoord dat samenvalt met de door Simone uitgeschreeuwde naam van de vierde vrouw: Peaches.

Het is een in de beschrijving van het aangedane leed ongemeen sterke aanklacht tegen het racisme en des te droeviger is het, dat dit Four Women een tijdlang niet op de radio gedraaid mocht worden omdat de stereotyperingen zelf als racistisch beschouwd werden.

12. The Jayhawks – Dying on the Vine

Met het vertrek van Mark Olson dacht men dat het einde van The Jayhawks daar zou zijn. Het voornamelijk door Gary Louris gecreëerde album Sound Of Lies werd, misschien logischerwijs, dan ook als minder ervaren. Daar ben ik het niet mee eens; juist dit minst Jayhawkserige album kent de grootste ideeënrijkdom en variatie. De ontbrekende karakteristieke samenhang tussen Olson en Louris neem ik daarbij op de koop toe.

Het ware juweeltje op het album staat bijna achteraan en zal door de fans van het eerste uur mogelijk als zelfs een van de mindere nummers op een toch al minder album worden beschouwd. Zelfs al komen er toch nog een paar ouderwetse Jayhawks-koortjes aan te pas, zij het zonder Mark. Maar er is zo veel meer moois te beleven aan deze track.

Het begint al met een leuk kaal gitaarriffje, dat verder bijna het hele nummer volgehouden wordt. Na een paar seconden vallen de drums in en begint Gary te zingen: “Dear one, I've had enough”. Een intrigerende openigszin die zich verder ontwikkelt in een verhaal waarin bezongen wordt hoe de zanger betreurt dat een relatie zich niet (verder) ontvouwt. Daarbij wordt eigenlijk niet duidelijk of hij dat wijt aan de onwil bij het object van affectie of aan zijn eigen onvermogen. Waarschijnlijk een beetje van allebei, denk ik na jaren van beluistering.

Terwijl dat verhaal verteld wordt, ontwikkelt de muziek zich door toevoeging van allerlei gitaaraccenten in allerlei gradaties en ook hier komen weer de mij zo geliefde strijkers om de hoek kijken. Dan dat ouderwetse koortje, gitaarsolotje, terugvallen op het beginthema, nog een koortje, wat dreigend gitaargepiel, weer terug naar “Dear one...”, nog een keer het koortje, herhaald met een schepje erbovenop, en uiteindelijk weer een andere gitaarsolo naar de fade out. Het blijft een intrigerende reis en op een of andere manier grijpt het me altijd aan.

11. Jacques Brel – Ces Gens-Là

Nog zo'n artiest die met een hele serie andere geesteskinderen vertegenwoordigd mag zijn. Van het bijna doodgedraaide (maar eigenlijk kan dat niet) Ne Me Quitte Pas, het opzwepende Vesoul en de cynische doodsaankondiging Le Moribond tot aan het neerslachtig extatische Orly en mijn oude favoriet Vieillir.

Maar als ik dan moet kiezen uit het, ondanks zijn veel te vroeg overlijden, ruime oeuvre van Brel, dan wordt het op dit moment zonder aarzelen Ces Gens-Là. Wat ik uiteraard weer heb leren kennen in de vertaling door Herman van Veen. Hoe kan het ook anders. En die versie was zeker goed te noemen. Vooral het slurpen zet hij nog eens extra aan. Maar zoals wel vaker: beaten by the real deal.

We mogen de grote meester hier live aan het werk zien, wat nog eens wat extras toevoegt aan de intensiteit van het chanson zelf. Een intensiteit die in de basis misschien neergezet wordt door het aanvankelijk muzikaal simpele thema, dat een beetje hetzelfde effect heeft als bij Four Women. Maar het wordt tot grote hoogten uitgewerkt in de als altijd gepassioneerde zang door Brel zelf.

Hij kruipt hier in de huid van een verteller die stelselmatig een hele familie neerzet als een stel afgunstige ongecultiveerden, naar later blijkt omdat zij hem te min vinden voor hun dochter, zijn grote liefde. Objectief kan hij niet zijn. Klopt, de verteller is ook niet te vertrouwen: hij heeft nooit een kat gedood; ach, misschien lang geleden; nou ja, hij is het vergeten. En aan het eind van het lied is hij misschien wel net zo'n burgermannetje als de door hem bespotte familie.

O ja, heerlijke violen.

Dat is opmerkelijk, ja. Van Arrie wist ik het wel inmiddels, maar ik had verwacht dat wij tweeën toch iets verder uit elkaar zouden liggen, inderdaad gebaseerd op stemgedrag in de Prehistorische.

Maar wel een leuke verrassing en ik kijk uit naar je tips! En naar je eigen top 100

Ces Gens-La!!!!

10. Roberta Flack – The First Time Ever I Saw Your Face

Oorspronkelijk geschreven als een folk song die bijna twee keer zo snel gespeeld werd. Voor de historie verwijs ik naar de begeleidende tekst van Arrie elders in dit topic, die geen verdere uitleg of verbetering nodig heeft. En om nu twee keer hetzelfde verhaal te gaan vertellen…

Net als bij Gnossiene No. 1 van Satie door Reinbert de Leeuw heb ik hier een heel sterke voorkeur voor de langzamere versie boven de originele. En in beide gevallen vraag ik me af of dat simpelweg is omdat de eerste versie is die ik kende en dus als de “juiste” versie beschouw of dat ik daadwerkelijk de langzamere versie beter vind om wat het is.

En ook hier neig ik toch naar dat laatste. In elk geval komt in deze langzame versie de stem van Roberta beter tot haar recht. Logisch toch? Die stem is zo warm en gevoelig dat je daar zo lang mogelijk van wilt genieten. De spaarzame instrumentatie ondersteunt die stem tot vol effect. Het resultaat is meer dan vijf minuten genieten.

9. Idir – A Vava Inouva

Ha, heb ik zowaar een clip met Engelse vertaling bij dit in Kabyle gezongen nummer gevonden. Dat lijkt me een heel simpele, beschrijvende tekst van het dagelijks leven zoals je wel vaker tegenkomt in folkliedjes wereldwijd. Al is het altijd maar weer afwachten hoeveel van de onderliggende betekenis van een liedje lost in translation raakt. Spotify geeft het in elk geval het label “Explicit” mee.

Ook muzikaal gezien lijkt het op het eerste gehoor niet zo bijzonder. Als je het voor het eerst hoort, is het een best wel lieflijk liedje met (voor mij althans) een duidelijk jaren 70 wereldmuziek stempel.

Maar dit is een sluipertje. Zonder nu precies aan te kunnen geven waarom neemt het hypnotiserende gehalte bij elke luisterbeurt weer een beetje toe. Zo is het na een jaar of twintig, want zo lang ken ik het, toch maar mooi mijn top tien ingeslopen. Eens kijken of het zich daar weet te handhaven.

8. Kate Bush – And Dream of Sheep

Ach ja, Kate. Als we het nu hebben over moeilijk kiezen tussen nummers van een artiest, dan gaat dat hier ook wel heel erg op. Zo veel moois, bekend en minder bekend. Mijn keuze zit daar een beetje tussenin: geen single, maar als opener van de B-kant van Hounds Of Love toch moeilijk een verstopt pareltje te noemen. Maar een pareltje is het wel, dit And Dream of Sheep.

De tekst alleen al. De beschrijving van hoe iemand langzaam verdrinkt en aankomt bij de keuze tussen het vechten voor het leven, mogelijk tegen beter weten in, en het je over te geven aan het onvermijdelijke einde en dat vredig te omarmen als bevrijdende eeuwige slaap.

Hoewel dit de opener is van een songcyclus die de hele B-kant beslaat en waar dat verdrinkingsthema verder wordt uitgewerkt, denk ik toch dat het eigenlijk staat voor de algemene keuze tussen vechten en berusten bij heel belangrijke zaken in het leven. Sterker nog, ik denk dat de hele cyclus een allegorie is. Misschien gaat het om een relatie, in ogenschouw nemend dat Watching You Without Me de spil van de cyclus is? Toch eens zoeken of Kate daar zelf iets over gezegd heeft.

Wat voor mij sowieso duidelijk is, is dat zij hier mooier zingt dan in enig andere song en dat haar stem in combinatie met de piano het beeld van de verdrinking, allegorie of niet, perfect ondersteunt.

7. Joe Jackson – Fugue 2 / Song of Daedalus (Pride)

Bij Joe Jackson zijn de fans volgens mij onder te verdelen in een groep die het vroege, meer punky werk het leukst vindt en zij die het meer jazz-georienteerde Night and Day prefereren. Hoewel ik allebei wel kan waarderen, zit ik toch meer in het tweede kamp, al zou ik dan eerder kiezen voor Body and Soul. Van dat album zou Not Here, Not Now vast deze top 100 gehaald hebben als in 1997 niet opeens Heaven & Hell uitgekomen zou zijn.

Dat album haalt hier op de site een gemiddelde van 3,29 ondanks mijn vijf sterren (en die van drie anderen) en dat snap ik dan weer eens niet. Heaven & Hell is namelijk de perfecte synthese van de punky en jazzy periode en zijn latere klassieke werk. Ja, de som van die dingen is hier echt meer dan de delen, mensen. Gaat dat luisteren!

Iedere track van deze door de zeven hoofdzonden geïnspirereerde cyclus is raak, wat de keuze voor eentje ervan weer bemoeilijkt. Sterker nog, ik heb tijdens het schrijven van deze tekst net nog een change of heart gehad en ga toch voor afsluiter Fugue 2 / Song of Daedalus (Pride). Betekent ook meteen dat het een live uitvoering wordt, want alleen Angel (Lust) staat in de studio versie op YouTube.

Als verpersoonlijking van de hoogmoed gebruikt Joe hier het verhaal van Icarus die met zijn vader Daedalus ontsnapt aan gevangenschap door weg te vliegen. Icarus vliegt uit hoogmoed te hoog, waardoor de zon de was tussen de veren doet smelten en hij neerstort. Waarom Jackson het dan Song of Daedalus noemt? Mogelijk vond hij dat deze door vleugels te fabriceren zich al te veel een god waande. De laatste uitroep lijkt er een beetje op te wijzen.

De gehele tekst wordt ondersteund door werkelijk onaards mooie strijkers, van de eerste tonen van de cello tot aan de viool na het “Call me God” die het thema van de prelude van het album nog eens herhaalt. Ja, ik heb de juiste keuze gemaakt. Dit is het hoogtepunt van het album.

Nu kan deze top 100 voor mij al helemaal niet meer stuk, dat begrijp je wel.

6. David Bowie – Lady Grinning Soul

Ik hou niet alleen van violen. Een leuke piano wordt ook altijd geapprecieerd. In dit geval is dat dus dat ongeëvenaarde watervalpianootje van Mike Garson dat het hele nummer zowel ondersteunt als accentueert. Andere fijne accenten worden geleverd door akoestische en elektrische gitaar en de saxofoon.

Maar laten we Bowie zelf vooral niet uitvlakken. Ik denk niet dat zijn zingen ooit verleidelijker en smachtender klonk dan hier. Misschien met uitzondering van zijn cover van Wild Is the Wind. Het is niet voor niets dat ik deze verkies boven andere sterke kandidaten als Five Years, Life on Mars, Time, My Death, Warszawa en noem ze maar op. Op dit moment dan, met zijn oeuvre kan dat ook zo weer veranderen.

Dit was overigens de B-kant voor Bowie's versie van Let's Spend the Night Together, wat dan weer grappig is, omdat de inspiratie voor dit nummer Claudia Lennear is, ook bekend als Brown Sugar van The Stones.

5. Suede – Sleeping Pills

Ik hou niet alleen van violen. Ook gitaren mag ik heus wel graag beluisteren, al zijn het voor mij bij voorkeur niet de “doorsnee” stampende rockgitaren. Nee, dan deze ijzige akkoorden van Bernard Butler hier. Of anders in The Asphalt World; het is voor mij altijd moeilijk kiezen tussen deze twee. Ik ga maar voor de underdog, dacht ik. Sleeping Pills vind ik een beetje in vergetelheid geraakt. En dat terwijl de band het graag als single wilde uitbrengen. Maar de platenmaatschappij moest zo nodig Animal Nitrate erdoor drukken. Met het nodige succes voor de band, dat moet ik dan weer toegeven.

Maar goed, die ijzige gitaren vinden dus zowaar een match in de stem van Brett Anderson op zijn ijlst, die zijn vuur hier ook in ijs verpakt. Want op zich is zijn boodschap vurig en intelligent verwoord door te spelen met de verwachtingen bij de luisteraar bij het horen van de woorden “sleeping pills”:
Angel, don't take those sleeping pills, you don't need them
Though it's just time they kill
Angel, give me your sleeping pills, you don't need them
Give me the time they kill

Overigens de term sweet F.A. Betekent zoiets als niets bijzonders en heeft een beetje vreemde oorsprong. Voor de geïnteresseerden: zoek bij de Engelse wikipedia op Fanny Adams. Ik zou het een fun fact noemen als het niet zo'n triest verhaal was.

4. Maxim Vengerov, Kurt Masur – Vioolconcert-Allegro Moderato (Max Bruch)

Ik hou niet alleen van violen. Maar wel heel veel. Voor mij klinken ze nergens mooier dan hier, in het eerste deel van het vioolconcert van Bruch. Dit is één van de mooiste versies die ik ken. Er is ook een heel mooie versie door David Oistrakh. En nog wel een paar, maar ze staan of vallen vaak met de interpretatie door de dirigent. Sommigen laten het orkest te traag spelen ten opzichte van de solist. Nou ja, dat is mijn mening dan.

Doordat ik ervoor gekozen heb een clip van alleen het eerste deel te plaatsen, lijkt het een beetje vreemd te eindigen. Dat is het punt waar vrij naadloos doorgegaan wordt met het tweede deel van het concert. Dat vreemde einde moeten jullie dus maar even door de vingers zien.

Het gaat er vooral om wat er daarvoor gebeurt namelijk (goh, verrassend). Het orkest opent het concert heel gedragen waarna na een paar seconden de solo-viool heel voorzichtig om de hoek komt kijken. Het orkest antwoord met een soort aanmoediging, de viool komt iets meer los en dan, 1 minuut ver, komt het geheel goed tot leven. Even nog nemen ze beiden gas terug voor een vredig, romantisch stukje.

En dan, zo rond de vierde minuut, zet de viool aan voor een werkelijk schitterende opbouw die op 5:20 culmineert in een grootse aanzet door de strijkers, gevolgd door de rest van het orkest. Die anderhalve minuut tilt het voor mij boven andere romantische vioolconcerten uit. Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik dit hoorde letterlijk tot tranen toe geroerd was. En nu, na al die jaren en vele luisterbeurten verder, precies wetende wat er gaat komen, laat dit gedeelte mij nog steeds niet onberoerd.

Sleeping Pills is id mooi en onderschat en het vioolconcert van Bruch is id een van de mooiste

Hm, even vergeten dat ik vanavond in Londen zit. Ga ik het toch net niet binnen een maand halen. Mijn top drie volgt morgen. Artiesten zouden wel duidelijk moeten zijn, denk ik.

London Calling op 1?

Ik moest wel lachen want dit was een belangrijke tip waaraan ik dacht.

Laten we nog vermelden dat Bruch drie vioolconcerten gemaakt heeft en dat dit het eerste vioolconcert is: vioolconcert nr. 1 in G klein dus.

Dat het orkest trager speelt dat herken ik wel en vooral in het derde deel. Qua solist heb ik bijvoorbeeld een voorkeur voor de uitvoering van Heifetz vanwege zijn wonderschone elegantie. Maar het orkest van Malcolm Sargent houdt hem met moeite bij.
Verder is de uitvoering van Anne Sophie Mutter en Von Karajan erg goed.
En Janine Jansen met Edo de Waard als je er bewegende beelden bij wilt zien. Je kan aan Janine altijd mooi zien wanneer iets haar niet bevalt of wanneer het goed gaat.

Prachtig beschreven weer en absoluut mee eens.

Ik zie niks hoor

Nou, dat zie je dan goed. Later dan verwacht terug, meer deadlines dan gewenst en toen viel de computer ook nog opeens uit. Meeste is nu weer onder controle, dus later vanavond.

Kein Problem!

Toch nog wel twee kleine probleempjes, maar hier dan de finale, mijn top drie (vijf):

3. Radiohead – Nude

In mijn eindlijstje van de MuMe 2000 zet ik altijd Street Spirit op 1. Al sinds het uitkomen van The Bends is dat mijn favoriete Radiohead nummer en ik heb altijd gezegd dat ik het bij mijn uitvaart gespeeld wil hebben. Ik had nooit gedacht dat ooit een ander Radiohead nummer mijn ultieme favoriet zou kunnen worden.

Ook toen In Rainbows uitkwam, had ik niet meteen de indruk dat er een verandering op komst was. Ja, het was een erg goed album waarvan ik alle tracks zeer hoog inschaalde, maar Street Spirit was van een andere categorie.

Ik heb wel eens gelezen dat bij sommige mensen het Sigur Ros kwartje pas viel tijdens het uit het raam kijken bij een treinreis met de koptelefoon op. Zoiets gebeurde mij dus bij Nude. Gezeten in een bus rijdend door nachtelijk regenachtig Amsterdam Noord kwam dit uit mijn iPod en ik was betoverd. Zette het meteen op repeat zonder er erg in te hebben waar ik eigenlijk naar luisterde. Na een paar keer drong het pas tot me door: dit is Nude van Radiohead. Het was de perfecte muziek bij de trieststemmende entourage.

Bij mijn uitvaart wil ik wel nog steeds Street Spirit gespeeld hebben. Dat dan weer wel.

2. Portishead – Roads

Portishead kwam een aantal jaar geleden ook (na jaren radiostilte) opeens met een nieuw album en man, wat was dat goed! Machine Gun! The Rip! Small! Hunter! Threads! Nou ja, alles eigenlijk. Dus eindelijk een nieuwe favoriet sinds het uitkomen van Dummy?

Nou nee, hier geen Nude-je. Ondanks alles is Roads nog altijd mijn eerste keuze. Zo veel keer al naar geluisterd en altijd weer de rillingen als Beth inzet met Oh, can't anybody see. En die trillende, smachtende, klagende stem die je meeneemt langs al deze wegen. Al deze wegen die toch slechts de jouwe zijn. En hoe kan het dan toch zo fout voelen? Maakt niet uit, je weg is je weg, regardless.

Overigens hier de versie van het live album Roseland NYC. Ik heb een voorkeur voor de studio versie van Dummy zelf, maar als ik dan toch een YouTube clip plaats, dan zorgt het gepijnigde gezicht van La Gibbons wel voor nog wat toegevoegde waarde.

1. Herman van Veen – Arm

Mijn hele top 100 geef ik al links weg naar Herman en het mag dan ook geen verrassing heten dat hij uiteindelijk ook op de eerste plaats te vinden is. Van grote waarde is hij gebleken voor mijn muzikale reis gezien alle andere artiesten die ik via zijn covers (Brel, Ferrat, Cohen) of anderszins (De Leeuw / Satie) ontdekt heb. Maar afgezien van die schatplichtigheid is het ook het (eigen!) werk van Herman dat nog een speciale plekje bij mij heeft.

Nu moet ik dat wel meteen een beetje nuanceren. Vanaf begin jaren 80 is hij wat gedragener, met wat meer galm is gaan zingen. Jullie weten wat ik bedoel: de stem die altijd door iedereen geïmiteerd wordt, de stem waar zo veel mensen een bloedhekel aan hebben. En eerlijk gezegd kan ik dat ook wel een beetje begrijpen. Het doet wel iets af aan alle albums die hij sindsdien heeft uitgebracht.

Maar dan de albums uit de jaren 70. Is het omdat hij daar nog “gewoon” zingt? Zijn de nummers gewoon nog net een beetje beter? Of komt het gewoon doordat hier de soundtrack van mijn (gelukkige) jeugd te vinden is? Feit is dat deze albums allemaal zeer hoog in mijn lijstjes verschijnen, met het supertrio Goed Voor Een Glimlach, Bloesem en En Nooit Weerom heeft een onaantastbare status bij mij.

En dus zou ik hier van het album Bloesem het nummer Arm plaatsen, wat de laatste tijd de eerste plek in de Herman-catalogus inneemt. Heb het ook al een paar keer genomineerd, zonder veel succes (goh...), ook al omdat hierin naar voren komt dat Van Veen niet alleen goed kan zingen, maar ook een prima potje viool kan spelen. Toch een beetje het thema van mijn top 100, dus dat komt mooi uit. Bovendien is het cirkeltje dan mooi rond, want nummer 100 (Regen op Warm Asfalt) gebruikt het intro van Bloesem als sample.

Maar ja, de clip is inmiddels verwijderd

Nou, dan ga ik op de valreep gewoon nog eventjes valsspelen en plaats drie vervangende clips, eentje van elk van de drie albums van het supertrio. Zoals gezegd, ik vind het vrijwel allemaal even goed.

Herman van Veen – Ik Kan Je Dromen (Goed voor een Glimlach)
Een van de mooiste Nederlandstalige romantische teksten die ik ken en fijn gitaarspel van Harry Sacksioni.

Herman van Veen – Ze Boog Zover Voorover (Bloesem)
Jammer genoeg niet de versie van Bloesem zelf, maar evenzogoed nog mooi.

Herman van Veen – Kletsnatte Clowns (En Nooit Weerom)
Briljante tekst op de klanken van een Brechtiaanse mars.

Applaus! Dat was een mooie cirkel.

Toch wel lichtelijk intimiderend om na zo'n prachtige schrijver/top 100 als (die van) remcodulac aan de beurt te zijn maar morgen zal ik aftrappen! Intussen lees ik nog wat van de mooie stukjes van Remco

Dank remcodulac voor deze mooie top 100 en de daarbij behorende persoonlijke stukjes. Ondertussen weer een paar mooie nummers ontdekt.

Go for it itchy!

remcodulac My hat's off to you.
Veel leuke muziek in je top 100 en uitstekend beschreven, Chapeau!

Herkenbaar. Dat had ik ook toen ik aan de beurt dreigde te raken. Wat kan ik nog toevoegen na al die mooie selecties en verantwoorde stukjes. Ben maar gewoon begonnen met schrijven en ziedaar...

Jij hebt het relatief nog makkelijk, want jij hoeft geen Acda en de Munnik te verantwoorden