menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van herman
Erg mooie lijst geworden! En ben benieuwd naar die van itchy. ?

avatar van Johnny Marr
Roads en Nude _ O _

avatar van Teunnis
Mooie top-100 en nog mooier beschreven

avatar van remcodulac
Iedereen nog bedankt voor de bemoedigende woorden. Fijn dat mijn top 100 zo goed ontvangen is. Ook ik ben benieuwd naar die van itchy.

- Joerii
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid
- angelin

avatar van itchy
En we zijn los! Mijn updates zullen met onregelmatige regelmaat worden geplaatst, en ik beloof plechtig mijn uiterste best te doen om dit niet maanden te rekken.

Het maken van een top 100 was nog een hele klus, en het kan zomaar zijn dat als ik hem opnieuw maak hij er heel anders uitziet. Zo gaat dat met die dingen. Ik heb me beperkt tot één nummer per artiest en eigenlijk hebben alle nummer 1 t/m 20 iets van een volgorde, de rest is wat meer arbitrair.
Ik hoop dat jullie plezier beleven aan mijn lijst. Er zijn slechts enkele dubbelingen met eerdere deelnemers, dus hopelijk valt er wat te ontdekken

100. Unsane - My Right

Afkomstig van:

(afbeelding)

Voordeel bij de gore hoezen van Unsane is dat je je al een beetje een inbeelding kan maken hoe de muziek klinkt. De bebloedde badkuip geeft een mooie indruk van de muzikale slachtpartij die hier plaatsvindt. Een klassiek trio-instrumentarium (gitaar, bas, drums) wordt zo uitgewrongen dat alleen vervormde geluiden nog overblijven. Van een liedje is ook al niet echt sprake en zoiets pervers als een melodie is slechts in het bezinksel op de bodem aanwezig. My Right is als de Jason uit de Halloween-films. Een nihilistich monster.

99. The Stooges - Search and Destroy

Afkomstig van:

(afbeelding)

The Stooges op hun glammiest, protopunk verstopt in een strakke glitterbroek en plateauzolen. Iggy is zich hier eigenlijk al aan het losmaken en maatjes aan het worden met producer David Bowie, ook al zo'n androgyn figuur. Als ik dit nummer hard draai krijg ik altijd de neiging mijn vuist de lucht in te pompen, een stoel door het raam te gooien en iets te mompelen over échte muziek en vroeger. Échte rebellie is zeldzaam in muziek maar dit nummer is er een schoolvoorbeeld van, zoveel gevaar en suspense er tussen de noten zit verscholen.

98. Sleater-Kinney – Anonymous

Afkomstig van:

(afbeelding)

Ik kan me voorstellen dat veel mensen jeuk op moeilijk te bereiken plaatsen krijgen van gammele garagerock met feministisch-politieke riot-grrrlteksten die worden gebracht door een snerpende stem die door merg en been gaat, maar ik vind de platen van Sleater-Kinney echt heerlijk. Dit is een nummer uit hun beginperiode, later werd het allemaal wat serieuzer en ambitieuzer, maar het bleef altijd puur. Staat hoog op mijn lijst nog live te zien bands! Helaas heb ik ze vorig jaar gemist, toen ze hun comebackplaat uitbrachten.

97. Polvo - Fast Canoe

Afkomstig van:

(afbeelding)

Polvo is één van de meer invloedrijke Amerikaanse gitaarbands uit de jaren '90. Luister alleen maar eens naar het gitaargeluid van een Modest Mouse. De muziek van Polvo was te weird om op grote schaal opgepakt te worden, maar oh wat is het smullen van de kronkelende, mysterieuze gitaarlijnen, de oosterse invloeden en de meanderende composities. In 2009 en 2013 werden nog twee meer dan geslaagde comebackplaten uitgebracht, maar in april dit jaar overleed helaas drummer Eddie Watkins.
De jaren ’90 waren een goudmijn voor dit soort muziek, die in Oor’s popencylopedie wat laatdunkend in het “gitaar USA”-hokje worden gestopt. Elke week leek er wel een plaat uit te komen die inmiddels te boek staat als indieklassieker. Heel wat van mijn geld is in die tijd naar Distortion Records in Amsterdam en Perfect Sound Forever in Delft gesluisd, en oh wat ben ik blij dat ik die vinylcollectie nooit heb weggedaan. Al dat moois staat gewoon voor het grijpen in de huiskamer!


96. Joni Mitchell – River

Afkomstig van:

(afbeelding)

Hey Joni! River is afkomstig van haar klassieker Blue, een plaat die ik vorig jaar helemaal grijs heb gedraaid en een introductie vormde tot haar oeuvre. Wat ik bij La Mitchell heel erg waardeer is haar kronkelende en inventieve gitaarspel gebaseerd op afwijkende stemmingen, waarvan de invloed zover reikte dat een Sonic Youth haar als inspiratiebron noemt. Op River klopt alles. De compositie is onverwoestbaar, de instrumentatie perfect en de zang doet daar zelfs nog een schep bovenop, en het geheel is nóg meer dan de som der delen.

avatar van Ataloona
Alhoewel River een plaats of 80 á 90 te laag (of hoog) staat, wordt dit een lijstje om bij te houden
Vijf topnummers! Vooral Unsane, wat toch wel tezamen met Drive Like Jehu de grootste hoogtepunten waren van de afgelopen editie van Primavera Sound.

avatar van motel matches
Mooi begin van de lijst, deze ga ik zeker volgen, Polvo is al meteen een leuke ontdekking. Het is misschien een schrale troost maar Sleater-Kinney speelde vorig jaar Anonymous niet in Paradiso (was wel een goed concert trouwens).

avatar van Ploppesteksel
Dat is al meteen een leuk vijftal inderdaad. Ik ben ook heel benieuwd naar het vervolg! Deerhoof zit er ongetwijfeld nog aan te komen .

avatar van GrafGantz
Ploppesteksel schreef:
Deerhoof zit er ongetwijfeld nog aan te komen .


Nou ja zeg, hoe weet jij dat nu weer?

avatar van remcodulac
Zo, je had de trouwe volgers wel even mogen waarschuwen voor de overgang
Lekker afwisselend alvast en voorlopig in de juiste volgorde

avatar van itchy
Ploppesteksel schreef:
Deerhoof zit er ongetwijfeld nog aan te komen .

Zeg, ben jij helderziende? Hallucinant dit!

Misterfool
Door het bovenstaande vijftal bekruipt mij het sluimerend gevoel dat Itchy's muzieksmaak nogal haaks staat op die van mij.

avatar van itchy
Misterfool schreef:
Door het bovenstaande vijftal bekruipt mij het sluimerend gevoel dat Itchy's muzieksmaak nogal haaks staat op die van mij.

Zijn dat niet de interessantste lijsten?
Aan mij ligt het echter niet; ik heb 7 platen uit jouw top-10 beoordeeld, met waarderingen tussen de 3.5 en 4.5*.

De volgende batch!

95. M83 – Don’t Save Us From the Flames

Afkomstig van:

(afbeelding)

Fransen en de jaren '80, het heeft iets onweerstaanbaars. In dit bouwsel van Anthony Gonzalez zoemen de synthesizers bij dozijnen en zoeken de gitaren de schoenen. Hier wordt een bombastische wall of sound neergezet die cinematografisch aandoet. Niet meer dan logisch dus dat er een clip vol beeldende teenage angst tegenover is gezet. Dit is hoe ik de band het liefst hoor: kamerbreed en haar invloeden niet onder stoelen en chaise-longues stekend.

94. Jane's Addiction - Three Days

Afkomstig van:

(afbeelding)

Ik hou van korte bondige nummers, maar soms hou ik ook van lange nummers. Tijdens het maken van deze top-100 was ik verbaasd hoeveel van die lange nummers er toch nog in stonden waaronder dit epos van Perry Farrell en de zijnen. Er zit glam in, er zit rock in, er zit prog in, er zit funk in, tempowisselingen, meerdere suites.... Zit er dan toch nog een progger ergens diep in mij verstopt? Als die er maar niet uit wil!
Decadente, wellustige, gulzige muziek uit hoe kan het ook anders Los Angeles.

93. The Icarus Line - In Lieu

Afkomstig van:

(afbeelding)

Bij het album schreef ik al:
Geweldige smerige plaat. Inktzwart mengsel van gelijke delen Stooges, Birthday Party en Unsane... voortjakkerende noiserock van het goorste soort dus. Het nummer "In Lieu" heeft één van de engste intro's die ik ken, klinkt als een gitaarnoot die langzaam maar onontkoombaar een zwart gat in wordt gezogen, waarna er vreselijke dingen mee gebeuren.

En daar heb ik eigenlijk niks aan toe te voegen.

92. de Artsen - Conny Waves With a Shell

Afkomstig van:

(afbeelding)

Conny Waves With a Shell en Palomine: ik vind het monumenten in de Nederlandse muziekgeschiedenis. De Artsen bevat in de personen van Peter Visser en Herman Bunskoeke al de helft van Bettie Serveert maar beschikt ook nog over beroepszonderling/onvaste zanger Joost Visser. Conny Waves With a Shell heeft dezelfde knusse, landerige zondagmiddaghuiskamerknutselsfeer als Palomine en het rustiger Feelies-werk. "HRL/Conny Waves With a Shell". Juist, hoe mysterieuzer, hoe intrigerender. Misschien had ik het gesnapt als ik ook op de Arnhemse kunstacademie zou hebben gestudeerd, de geboortekamer van deze bands.

91. NoMeansNo - It's Catching Up

Afkomstig van:

(afbeelding)

Have You Heard The News? The Dead Walk...
Een paar jaar geleden zag ik de toen bijna 60-jarige heren van NomeansNo een concert geven dat zo enorm de vloer aanveegde met al het 3x jongere popgrut dat op hetzelfde festival speelde dat een diepe, diepe buiging op haar plaats was. Zo'n oeuvre, zo'n invloed. It's Catching Up is de opener van hun bekendste plaat Wrong, maar bijna alles wat deze band doet veranderd in goud. Zelfs een cover van Bitches Brew wordt met succes geinterpreteerd. Roots in de punk, maar een opwaartse blik naar jazz en funk. NoMeansNo is een unieke band.

avatar van Ploppesteksel
GrafGantz schreef:
Nou ja zeg, hoe weet jij dat nu weer?
itchy schreef:
Zeg, ben jij helderziende? Hallucinant dit!
Hoe weet itchy dat ik helderziende ben??? Dat kan alleen maar als hij ... zelf helderziend is! Pew pew pew!

Alle onzin terzijde: The Icarus Line had ik nog nooit beluisterd, maar het bevalt me zeker wel. Ofwel het debuut ofwel Slave Vows eens opsnorren, me dunkt. De Artsen kende ik al helemaal niet en ook dat was een zeer leuke ontdekking. Palomine heb ik wel eens geprobeerd; toch pakt dit nummer me veel meer. Wrong moet ik ook nog eens een luisterbeurt gunnen... Kortom: weer een zeer indrukwekkende portie muziek (op M83 na)!

avatar van itchy
90. Lou Reed - Doin' the Things We Want To

Afkomstig van:

(afbeelding)

Lou Reed is één van die artiesten waarvan ik alles heb beluisterd. Bij sommige artiesten loont het om de hele discografie door te akkeren, ondanks het wisselende niveau. Op elke Reed-plaat, hoe bagger ook, staat wel een goed nummer. Zo ook dit Doin' the Things We Want To, de uitschieter van het overigens prima maar onbekendere album New Sensations. Over dit nummer zou Dylan hebben gezegd dat hij jaloers is dat hij het niet heeft geschreven. Hoewel ik nog nooit in New York ben geweest roept dit nummer een zomerdag in die stad bij me op, op een dag waarop alles mogelijk lijkt. Heel veel zeggingskracht dus in dit schitterende, uplifting nummer.

89. Pixies - Alex Eiffel

Afkomstig van:
(afbeelding)

The Pixies zijn een beetje van mijn radar verdwenen, maar er was een tijd dat ik niks anders dan deze band luisterde, die voor mij zo'n beetje de heilige graal van popperfectie waren. Een uitgesproken favoriete plaat of nummer heb ik niet van ze, maar opvallend vaak grijp ik naar Trompe Le Monde, wat eigenlijk al een verkapte soloplaat van Frank Black was. Alec Eiffel is zo'n gestroomlijnd nummer (pioneer of aerodynamics! Little Eiffel! Little Eiffeil!) dat synoniem is voor deze band. Een knallend begin en een lang, science-fictionachtig instrumentaal outro dat ik altijd kan neuriën ook al heb ik het nummer jaren niet gehoord.

88. The Posies - Solar Sister

Afkomstig van:

(afbeelding)

Een beetje de Beatles van de grungeperiode, inclusief een Lennon&McCartney in de personen van John Auer en Ken Stringfellow. Solar Sister is het perfecte powerpopnummer met zoetgevooidse zang, stekelige gitaren en een slimme compositie. De band is nooit heel groot geworden, maar altijd wel aanwezig. Frosting On the Beater, waarvan dit nummer afkomstig is, is zo’n plaat die altijd wel eens uit de kast komt en nooit verveeld. En dat zijn er maar een paar.

87. Siouxsie & the Banshees – Halloween

Afkomstig van:

(afbeelding)

In tegenstelling tot vele leeftijdgenoten was ik nooit zo’n waver. Ik vond het altijd maar een potsierlijk en stoffig genre. Inmiddels heb ik heus wel door dat in die periode ook mooie muziek is gemaakt en pik ik er zo af en toe wat uit. Zo heb ik ontdekt dat Siouxsie me echt wel ligt, en dan met name de periode dat gitarist John McGeoch deel uitmaakte van de band. Hij bracht wat verfrissing aan in het zwartgallige geluid. Het snelle Halloween springt er voor mij uit, met name door wat voor mij zo’n beetje de ideale gitaarpartij is: schel, hoekig, staccato. Verder een heerlijk nummer met het dreigende intro waarna het losbarst in de hoogste versnelling.

avatar van herman
Heerlijke lijst tot dusverre. De Artsen moet ik maar eens opzoeken.

Ik heb me ook ooit voorgenomen het hele oeuvre van Lou Reed door te nemen, maar ben blijven hangen bij Street Hassle, wat ik een heerlijk intrigerende plaat vind. Misschien toch maar eens de tocht verder zetten.

avatar van itchy
herman schreef:
Ik heb me ook ooit voorgenomen het hele oeuvre van Lou Reed door te nemen, maar ben blijven hangen bij Street Hassle, wat ik een heerlijk intrigerende plaat vind. Misschien toch maar eens de tocht verder zetten.

Er komen dan nog een paar hele mooie! Met name The Blue Mask vind ik ijzersterk.

avatar van GrafGantz
Hm, best een leuk nummer van ome Lou. Maar aangezien je stelt dat we van elke artiest slechts 1 nummer in de lijst terugvinden is dit toch wel een hoogst opmerkelijke keuze te noemen.

avatar van itchy
I'll take that als a compliment...
Maar misschien komt zijn bandje (niet Metallica) nog langs!

avatar van GrafGantz
Ah, je bent een hoogst opmerkelijk persoon. Dan heb ik niks gezegd

avatar van johan de witt
Whoa, De Artsen
Deze top 100 is nu al geslaagd

avatar van itchy
86. Juno - Leave a Clean Camp and a Dead Fire

Afkomstig van:

(afbeelding)

Één van de beste concerten die ik ooit heb gezien was een verzengend optreden van Juno in het Rotterdamse Waterfront. Juno is een band die muziek op het snijpunt van emo en postrock maakt (dit nummer zit meer in de laatste categorie) en niet vies is van een berg drama. Met drie gitaren wordt in dit nummer vanuit het niets een kathedraal gebouwd, die me op plaat ontroerd en live de tranen over de wangen liet lopen. Catharsis, een ander woord bestaat daar niet voor.

85. Swans - Just a Little Boy (For Chester Burnett)

Afkomstig van:

(afbeelding)

Raar maar waar, hoewel in theorie behoorlijk in mijn straatje doen de oude Swan-platen me helemaal niets. Bij het recente trio (de laatste verscheen onlangs) ligt dat anders. Ik smul ervan, vooral van To Be Kind. Just a Little Boy is heerlijk sinister en neemt rustig de tijd om een hele nare,treiterende sfeer neer te zetten. Desondanks een heerlijk deinend nummer. En dat allemaal voor Howlin' Wolf, de artiestennaam van Chester.

84. The Dismemberment Plan - You Are Invited

Afkomstig van:

(afbeelding)

Je mag er best zijn, je bent welkom op dit feest is de boodschap van dit nummer. Heel positief dus, iedereen kan wel eens een steuntje in de rug gebruiken. De plaat waar dit op staat (Emergency & I) luisterde ik veel in een periode waarin alles tegenzat, en ik putte veel troost uit dit nummer. Daarom is dit me heel erg dierbaar maar kan ik er eigenlijk ook niet meer goed naar luisteren.

83. Metric - Gimme Sympathy

Afkomstig van:

(afbeelding)

Metric heeft voor mij de X-factor. Bij andere bands vind ik dit soort muziek veel te gepolijst, maar de combinatie van de stadionfähige popsound en de zang van Emily Haines vind ik ijzersterk. Huppelpop voor de zomer!

82. Mr. Oizo - Gay Dentists

Afkomstig van:

(afbeelding)

Hysterische onzin. Af en toe veranderd onze huiskamer in een dansvloer, en op banger kan je zo lekker mal doen. Van dit heerschap geen hoogstaande platen en subtiliteiten verwachten, maar een bezoekje aan de homesexuele Tandartsenpraktijk is geen straf.

avatar van itchy
81. Pretty Girls Make Graves - Ghosts In the Radio

Afkomstig van:

(afbeelding)

Met Good Health heeft Pretty Girls Make Graves wat mij betreft één van de beste punkpopplaten ooit gemaakt. Deze wordt in huize itchy echt heel vaak gedraaid. Één van de redenen dat deze muziek zo blijft boeien is dat het zo ontzettend slim in elkaar zit. Dit is geen standaard akkoordengeram, maar de twee gitaren spelen allerlei lekkere lijntjes om elkaar heen, tegen elkaar in en over elkaar heen. En zangeres Andrea Zollo voegt hier tekstueel nog veel aan toe!

80. David Bowie - Always Crashing In the Same Car

Afkomstig van:

(afbeelding)

Een tribute aan de artiest die begin dit jaar zo onverwacht overleed. Een megafan van Bowie ben ik zeker niet, maar de man heeft wél heel veel materiaal uitgebracht dat ik gheel goed kan waarderen. En dan met name de periode van Station To Station tot en met Scary Monsters. Een hele interessante tijd, van de coke-periode in LA via Berlijn terug naar New York. Het is heel moeilijk een favoriet nummer uit deze albums te lichten, maar ik betrap mezelf er wel heel vaak op dit nummer te neuriën. Low is niet mijn favoriete plaat uit die periode (dat is Station To Station) maar ik neem graag plaats op de passagiersstoel van dit nummer. Zo heerlijk onderkoeld maar niet kil, zo mysterieus, wat een heerlijke crash.

79. Tim Hecker - Azure Azure

Afkomstig van:

(afbeelding)

Tim Hecker zag ik ooit live en dat was heerlijk, een diepe oceaan van geluid. Azure Azure kwam toen helaas niet langs, maar ook daarin is het heerlijk rondspartelen. Ik zou de muziek van Hecker zeker niet als "warm" willen kenmerken maar dit nummer is dat absoluut wel, of komt het door de titel? Ik waan me in elk geval op een strand langs de adriatische kust, luisterend naar de zee en omgevingsgeluiden op de grens tussen wakker en slapen.

78. Dinosaur Jr - Grab It

Afkomstig van:

(afbeelding)

De jaren ' 90 waren een moeilijke periode voor J Mascis. Zijn klassiekers had hij al gemaakt, de rest van de originele bezetting was vertrokken en eigenlijk werd hij alleen nog bijgestaan door bassist Mike Johnson. Without a Sound is dan ook meer een soloplaat met op enkele nummers een bijdrage van gasten. Op dit nummer is dat Thalia Zedek van de ban Come. Grab It is één van de hardste Dinosaur-nummers en wordt voortgestuwd door beukende drums van Mascis zelf. Verder zijn alle klassieke elementen aanwezig: klagerige zang, een heerlijke melodie en kamerbrede gitaren. Absoluut het beste Dinosaur-nummer ondanks de afwezigheid van Barlow en Murph.

avatar van eightynine
Ik heb zo'n idee dat ik uit deze lijst nog wat potentiele grijsdraai platen ga ontdekken, way to go itchy! Je begint in ieder geval heerlijk! Ik ga alvast peinzen welke Unwound track op nummer 1 staat

avatar van bennerd
Idem, fijn om te volgen! Heerlijke Tim Hecker-track, al heeft hij in mijn ogen wel een paar betere nummers. The Dismemberment Plan staat al langer op het lijstje.

avatar van itchy
Dank heren, en we zullen zien wie er op 1 staat!

Nu eerst:

77. Come - Weak As the Moon

Afkomstig van:

(afbeelding)

Thalia Zedek hoorden we net al langkomen bij Dinosaur Jr., maar hier horen wij haar eigen band. Samen met Chris Brokaw (ex-Codeïne) is zij de kern van Come, een band die enkele ijzersterke platen heeft afgeleverd. Voordat Come werd gevormd had Thalia er al een half muziekleven opzitten in bands als Uzi en Live Skull en raakte verslaafd aan en kickte af van heroïne. Die pijn is hoorbaar in de muziek van Come, die behoorlijk diep snijdt. Weak As the Moon (zo'n heerlijk duistere titel) is bleekneuzenblues, een nummer als een draaikolk.

76. Boris - (When We're Gone)

Afkomstig van:

(afbeelding)

Boris bezigt al haar hele carriere het typisch Japanse trekjes bestaande dingen te kopieren en te verbeteren. Althans, meestál te verbeteren want niet alles wat de band aanraakt veranderd in goud. Maar op enkele platen doen ze het echt perfect: een mix van doom, stoner, punk en shoegaze in een vat gooien, overdrive erop en vervolgens alles in het rood. (When We're Gone) is zo'n heerlijk monsterlijk nummer wat begint als Motörhead en eindigt als My Bloody Valentine, waarbij de conussen van de Orange-versterkers bijna zijn gesmolten.

75. Smog - Dress Sexy At My Funeral

Afkomstig van:

(afbeelding)

De beste muziek van Bill Callahan herbergt een nonchalante elegantie. Zo ook op het heerlijk onderkoelde Dress Sexy At My Funeral. Droge elektrische en akoestische gitaartjes, subtiele lijntjes daaronder en de bariton van Bill. Nog wat dramatiek richting het einde in de koortjes. Licht-ironische tekst. Een kleine schwung. Het lijkt zo simpel, maar het zit zó goed in elkaar en het klinkt alsof het achteloos uit de mouw is geschud.
Ook op mijn funeral hoeft trouwens niet heel zedig gekleed te worden, ik zeg het maar vast.

avatar van itchy
74. Bohren and der Club of Gore - Dead End Angels

Afkomstig van:

(afbeelding)

Één van de fijnste dingen die ik ken is heel laat opblijven tijdens een zwoele zomernacht en net voor het slapen gaan Sunset Mission draaien terwijl de geluiden van buiten van buiten de huiskamer binnendringen. Ik ken geen plaat die zó afhankelijk is van de juiste draaicondities als het (voor mij) magnus opum van de ambientdoomjazzduitsers.Het nummer Dead End Angels is dan nog eens extra fijn, omdat dat eindigt met een verfrissende regenbui, terwijl ik door een loodzware bas richting slaap wordt gelaveerd.

73. Dead Kennedys - Well Paid Scientist

Afkomstig van:

(afbeelding)

Jello Biafra kon hoe dan ook niet ontbreken in deze top-100, het was alleen de vraag in welke hoedanigheid. De man heeft naast de Dead Kennedys zoveel sterke samenwerkingsverbanden op zijn naam staat dat kiezen wel heel moeilijk werd. Uiteindelijk toch gegaan voor het furieuze Well Paid Scientist van de tweede (en beste) Kennedys-plaat.
Ooit de man een spoken-word optreden zien doen op Crossing Border. Hij stond weggestopt in een keldertje te fulmineren tegen alles wat los en vast zit. Dat was een half uurtje leuk, dus daarna een heel optreden van Kristin Hersch gezien en toen we terugkwamen stond hij er nog steeds te schuimbekken.
Well Paid Scientist is daarentegen gelukkig lekker bondig!

72. Folk Implosion - Insinuation

Afkomstig van:

(afbeelding)

Lou Barlow is één van mijn favoriete songsmeden. Hier horen we hem in de hoedanigheid van Folk Implosion, een samenwerkingsverband met ene John Davis die gelukkig behoorlijk ondergeschikt is. Insinuation is een gitaarnummer met invloeden van triphop en newwave, gedragen door een heerlijke baslijn.

avatar van itchy
71. Bettie Serveert - Sundazed To the Core

Afkomstig van:

(afbeelding)

Daar zijn onze vrienden uit Arnhem weer. De eerste Bettie-plaat had een enorme impact op mij. Soms past muziek je zo goed dat die speciaal voor jou lijkt gemaakt. Dat had ik met Palomine. De sfeer, de nummers, de internationale allure. Elk nummer op die plaat is raak. De langere nummers zijn mijn favoriet. Sundazed To the Core bevat alles en is zeker geen standaard couplet-refrein liedje met een soort ambient tussenstuk en lang instrumentaal outro.

70. Fugazi - Waiting Room

Afkomstig van:

(afbeelding)

Dé Fugazi-klassieker vermoed ik, en ik vind het eigenlijk ook wel hun beste nummer. Of eerder een beginselverklaring. Alle Fugazi-elementen zijn op dit vroege nummer al aanwezig: de dubby baslijnen, loeistrakke drums en de vraag- en antwoordzang van Ian McKaye en Guy Piccioto. Één keer heb ik de band live kunnen zien. Dit nummer kwam toen ook langs en het was ongelooflijk wat daarmee werd ontketend in de zaal.

69. Blumfeld - Verstärker

Afkomstig van:

(afbeelding)

Merkst du, was ich merke,
Wenn ich den Output verstärke?
Jeder geschlossene Raum ist ein Sarg.
Als Text, der kein Behälter-Sarg sein mag,
Schreib ich mich auf,
Um nicht zu ex- oder zu implodieren,
Platzangst reduzieren,
Zieh ich mich zu und ab und zu aus
Und hör nicht auf Prozess und Technik
Und mich selbst zu buchstabieren
Zeiträume neu im Sinn von weiter formulieren,
Um dann wie hier später bei dir zu sein,
Wie Tinte,
Die sich ausstrecken will,
Einsaugen lässt,
In ein Bett aus Papier.

Verstärker


De Duitse taal kan echt wel poetisch zijn. In elk geval als mensen als Jochen Distelmeyer (Blumfeld) of Dirk Von Lowtzow (Tocotronic) aan het woord zijn. Verstärker is een hammergeile Indie-Klassiker, uitgerust met een übercoole Disko-Schwung en een lichte Sonic Youth-Einfluss.

68. Daniel Johnston - Man Obsessed

Afkomstig van:

(afbeelding)

De muziek van Daniel Johnston kan pijnlijk zijn om naar te luisteren (op dit nummer valt dat trouwens wel mee). De zieleroerselen van een psychiatrisch patient zijn soms ronduit depressief en verwarrend. Johnston heeft een unieke output, pure outsider art. Hij beschikt over enorme melodische gaven, is ook geobsedeerd door de Beatles. Dat is op Man Obsessed goed te horen. Zijn reguliere platen zijn doorbijters, zijn verzamelplaten puur goud. De documentaire The Devil and Daniel Johnston is sowieso een aanrader, maar essentieel voor degenen die meer inzicht willen hebben in zijn werk.

avatar van eightynine
HUHWAT, nú al Fugazi?

Gast
geplaatst: vandaag om 11:06 uur

geplaatst: vandaag om 11:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.