Eens Wellicht dat mijn lijstje daarom wat minder obscuur is dan sommigen verwachtten, aangezien dat absoluut geen reden is om iets wel of iets op te nemen. De regel om één nummer per artiest op te nemen is verder een restrictie die je jezelf op kunt leggen, maar dat hoeft natuurlijk niet; overigens is het maar echt héél zelden het geval dat ik het kiezen van een favoriet eigenlijk onmogelijk vind (bij Songs: Ohia heb ik dat, maar goed, daar heb ik dus wel gekozen ). Hoe dan ook, mijn 100 favorieten zijn mijn 100 favorieten - minder staat er niet in!

/edit

Stond net een berichtje van Cured

Klopt en de essentie heb je gequoted .

Ik vind jouw lijstje al behoorlijk 'alternatief' bij vlagen, maar dat hangt ook af van hoe iemand er zelf in staat.

Daar zou ik ook zeker niet de nadruk op leggen hoor. Het is een gevolg van het kiezen van je favorieten. Ik noemde het alleen om aan te geven dat als ik een lijst zou maken deze wel flink kan gaan verschillen van de andere lijsten (maar ga dus niet met die intentie de lijst maken), en dat is de reden dat het mij leuk lijkt om mee te doen. Heb gewoon echt geen harde basis van favoriete nummers. Als ik alleen al naar mijn last.fm kijk zit alles daar dicht op elkaar zonder uitschieters, en staan de hoog genoteerde nummers vaak op meerdere uitgaves.

@Cured: Dat snap ik, maar da's inderdaad maar net waar je vandaan komt Uit verschillende reacties begreep ik dat er, tegen de verwachtingen in, vrij weinig onbekends in mijn lijst staat en dat het allemaal ook niet echt herrie is, maar hey, bekend maakt zeker ook niet onbemind en herrie luister ik bij voorkeur in albumvorm en kies maar een je lievelingsnummer van Vomir deze? deze? of toch deze?

Ik vind die linkjes top en klik ze altijd aan om te horen of het wat voor mij is. In dat geval is het wel mooi dat niet constant al te voor de hand liggende nummers worden gekozen, al is dat ook afhankelijk hoe ver je van iemands smaak af staat natuurlijk..

Oeh, dat liedje van Jhene Aiko is ook wel erg prettig inderdaad.

Misschien wel je beste update tot nu toe Nee serieus, ik hoor steeds meer nummers die ik goed op prijs kan stellen. Kashiwa Daisuke, Portishead, Antony and the Johnsons en Björk ga ik onthouden! Vooralsnog totaal geen bekende namen voor mij in je lijstje.

Hier een mix van bekende en onbekende namen bij Sven, hoewel ik me door afwijkende smaak niet al het werk van de bekende namen ken. Maar, ga zo door.

Vond ik zelf ook al

40. Long Arm - The Branches feat. Teknical Development
Land van herkomst: Rusland
Te genieten met: Kusmi Samovar

Sowieso een prachtige plaat die Long Arm in 2011 afleverde, met heerlijke instrumentale hip-/triphop met blazertjes, strijkers en gekraak van vinyl, die daarmee een warmte op de plaat knuppelde die je niet snel met Rusland associëren zou. Op één track werd hij bijgestaan door een rapper - Teknical Development - en die track is, wellicht mede daarom, voor mij wel de uitschieter op de plaat. Er hangt een heel prettig melancholische, herfstachtige sfeer in de muziek van Long Arm die ook hier weer geweldig tot uiting komt.

39. World's End Girlfriend - Bless Yourself Bleed
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Tamaryuokucha Ureshina

Eigenlijk onmogelijk om een favoriet van deze hele plaat (Hurtbreak Wonderland) te kiezen; ik luister die namelijk altijd in zijn geheel, en juist de sfeer die de plaat als gehéél neer weet te zetten is wonderlijk. Er een enkel nummer uithalen is bijna een misdaad. Deze specifieke beleving van deze plaat is natuurlijk ook deels te danken/wijten aan NaNo, aangezien ik ‘m altijd in zijn geheel - soms twee keer achter elkaar, afhankelijk van hoe snel het gaat - draai tijdens het schrijven. Dat is natuurlijk ook de verdienste van Katsuhiko Maeda, die met Hurtbreak Wonderland eigenlijk een wonderschone compositie van ruim een uur in elkaar heeft gedraaid die voor het gemak maar in stukjes in gehakt. In ieder geval is Bless Yourself Bleed één van de vele prachtige nummers op deze plaat, en zijn plaats hier is absoluut welverdiend.

38. Sun Glitters - High
Land van herkomst: Luxemburg
Te genieten met: Jade Dragon Mao Feng Green Tea

Nog meer magische beats, ditmaal van het Luxemburgse (dat voelt heel vreemd) Sun Glitters, met alles wat ik eraan zo lekker vind: knispergeluidjes, mooie melodietjes, gepitchte vocaaltjes, fantastisch. Sun Glitters heeft daarin overigens een geheel eigen sound - hij lijkt heel vaak net uit het ritme te lopen, en daarnaast lijken de beats in zijn composities altijd even kort al het andere geluid weg te zuigen, wat een heel apart, fascinerend resultaat heeft. High is verder, tja, magisch, het lijkt wel een sprookje van een liedje, en is daarmee het mooiste uit zijn oeuvre.

37. Takagi Masakatsu - Girls
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Matsu No Mine

Ooit actief als IDM-muzikant, maar door de jaren heen steeds meer richting de wereldse pianopop geslopen, een stijl die hij definitief en overtuigend wist neer te zetten op het grotendeels live opgenomen Private/Public. Pianopop is daarin overigens een breed begrip: verwacht geen Antony of Rufus of Stuart - het is muziek met de piano als leidraad die voornamelijk met wereldmuziek en IDM stoeit, wat heel verschillende resultaten oplevert. Dat gaat van breed uitgemeten, epische tranentrekkers met strijkers en zangers en al, tot hele kleine pianoliedjes. Girls is een pianoliedje dat Masakatsu ooit al eens in een glitchier versie op plaat zette, maar deze puurdere versie geniet bij mij de voorkeur.

36. Aphex Twin - Avril 14th
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Darjeeling White Tips White Tea

Hee, nog een pianoliedje. Ik zei al dat er een zootje voorbij zouden komen, en we zijn nog niet eens klaar; het wonderschone, gedempte Avril 14th bevindt zich echter terecht in de hoogste regionen. Natuurlijk geen typische Aphex Twin-muziek, voor zover er al zoiets bestaat, maar dat hij bekwaam is in meer dan vreemdigheden maakte hij hiermee uiterst duidelijk. Slechts twee minuten kort en toch zo indrukwekkend.

35. Gaji - Ten To Ten Past Ten
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Organic Miyazaki Black Tea Yamanami

Gaji was een Japanse band die scheuten noiserock, post-punk en math rock verwerkte tot een uiterste opwindende pot scheurderij; in 2003 resulteerde dat in een plaat die mij nog altijd na aan het hart ligt, het live in de studio opgenomen 9PM at GFM. Daarop niet alleen nieuwe nummers maar ook herinterpretaties van ouder werk; zo verscheen Ten to Ten Past Ten al eens als Trippin’ Under a Changin’ Sphere op een compilatie. Hier werd het tempo echter even flink opgeschroefd en klonk alles nog een flink stuk viezer ook, en dat kwam het materiaal alleen maar ten goede. En het was al zo’n brok mathy noisy rockigheid. Schandalig hoe ronkend lekker.

34. Jim O'Rourke - Eureka
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Jasmine Dragon Phoenix Pearls Green Tea

Een bijzonder figuur, die Jim O’Rourke, die even makkelijk diep de avant-garde induikt als dat ‘ie Burt Bacharach covert. Op Eureka, één van zijn paar liedjesplaatjes, vinden we onder andere die cover van Bacharach maar ook een paar eigen composities, die vaak wel iets van het Bacharach-sfeertje ademen, een beetje kitschy maar met een randje - en, dat staat buiten kijf, hele mooie liedjes. Het mooist is echter Eureka, de uitgesponnen track die evenveel rust op de hoorn van Joan Morrone als de subtiele electronica van O’Rourke; hij schittert onzeker, onvast de verte in, wervelend, zwenkend en zwierend. Werd overigens heel mooi gecoverd door Otomo Yoshihide’s New Jazz Quintet.

33. Taylor Deupree - Snow (Dusk, Dawn)
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Ten Ren Winter Tea

Flinke naam in de ambient natuurlijk, deze Deupree, die niet alleen zelf mooie muziek maakt maar ook het welbekende 12k runt én het uiterlijk van legio releases op dat label verzorgt. Het uiterst kalme, winterse maar toch zeker warme Snow (Dusk, Dawn) is verreweg zijn mooiste track, wat mij betreft. Overigens ook een bijzondere release; Deupree maakte met verlopen polaroidfilm 63 foto’s, die hij daarna in al hun blauwe, verwassen pracht scande voordat ze na 24 uur tot zwart vervaagden. De foto’s vormden de inspiratie voor dit werk; elk van de 63 CDrs in deze editie werden verfraaid met één van de originele polaroids en een afdruk van de bijbehorende scan (hier in meer detail beschreven).

32. Michael Cashmore - Your Eyes Closed
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Margaret’s Hope Tea

Zoals beloofd: nogmaals Anthony, zij het hier ‘slechts’ als gastartiest bij Michael Cashmore, die ten tijde van de release van zijn EP The Snow Abides al aardig aan de weg had getimmerd als Nature & Organisation en in samenwerking met mensen als Christoph Heemann en David Tibet. De sobere, stemmige piano van Cashmore en de teksten van Tibet (b)lijken het allerbeste uit Anthony te halen, en het resultaat is verbluffend.

31. Brian Eno - An Ending (Ascent)
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Silver Needle White Tea

Na al die decenna aan ambient en al die prachtige platen die ook Eno zelf maakte blijft één van al die talloze compositities w.m.b. toch fier overeind als niet alleen de blauwdruk van maar ook het hoogtepunt in de ambient: An Ending (Ascent). Het glorieuze middelpunt van Eno’s LP Apollo, die op meerdere manieren het ruimtelijke, het buitenaardse in muziek placht te vangen, maar nergens lukte dat zo overdonderend goed als hier. Met An Ending (Ascent) stijg je werkelijk op, zweef je weg, langzaam drijvend op ijle lucht tot in de eeuwigheid.

Rien. En An Ending (Ascent) . Dat nummer van Sun Glitters klinkt ook erg relaxed, lekker variërende lijst

Net Hurtbreak Wonderland geluisterd maar dat pakt me toch niet helemaal (zou het op papier wel moeten doen). Benieuwd naar de top 10, nog geen flauw idee wat daar in zal komen te staan.

Dat album van World's End Girlfriend is inderdaad erg gaaf, maar ik heb het echt al heel lang niet meer gehoord. Ghost of a Horse Under the Chandelier en Birthday Resistance zijn mijn favorieten, vooral die eerste. Dat nummer van CRIM3S komt hier inmiddels vaker langs, trouwens, en de hele EP ga ik binnenkort ook wel beluisteren.

Haha verslavend is ie hè Niels, heb hier hetzelfde Ik raad je trouwens aan CRIM3S' hele EP te luisteren. Hij heet gewoon EP en staat helemaal op bandcamp Staan zeker nog meer vette nummers op.

Ja, echt Ik heb die EP inmiddels opstaan (is dat de EP waar Fade opstaat, die jij bedoelt?), maar dan via iets minder legale wegen. Echt heel lekker spul!

Via die weg heb ik 't ook hoor, maar Bandcamp is wat algemeen toegankelijker. Ja op die EP is FADE nr. 5. Breed en Holes zijn ook

(Voor de duidelijkheid, deze: CRIM3S EP | CRIM3S - crim3s.bandcamp.com )

Dankzij [edit:] Blame Game pas Avril 14th ontdekt Toch eens wat meer albums van hem luisteren.

30. Jamie Saft Trio - Ezeqeel
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Wild Orange Wulong Oolong

Door pianotrio’s ging ik definitief van jazz houden: in de jaren daarvoor had ik al met enige regelmaat wat jazz aangeschaft, en dat vond ik allemaal wel ergens tussen niet onaardig en heel aardig, maar de klik ontbrak. Met blazers had ik nu eenmaal niet zo veel, en met de sax al helemaal niet (nog steeds niet), en naar mijn idee was jazz nu eenmaal blazermuziek. Nee dus. Dankzij een happy accident (na het luisteren van het noisy Merzdub ging ik op zoek naar meer werk van Jamie Saft) kwam ik achter het bestaan van pianotrio’s (je kunt maar onder een steen leven, hè) en daarmee was het direct raak. Pianotrio’s boden alles wat ik graag wilde - bas, drums en piano - en enige opsmuk was daarbij onnodig. Via de pianotrio’s ben ik van meer jazz gaan houden - jazz met strijkers, jazz met gitaar, zo nu en dan zelfs jazz met blazers - maar de piano blijft het middelpunt. Zoals op Ezeqeel hoor ik het het allerliefst: een uitstekend ritmisch fundament (Perowsky Cohen ), flink de vaart erin, en een virtuoos op de piano (Saft ). Heerlijk!

29. The Gerogerigegege - Yasukuni Jinja Part 1
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Matcha

Juntaro Yamanouchi is eigenhandig verantwoordelijk voor misschien wel het meest memorable en diverse oeuvre in de noise: zijn werk gaat van ambient en drone via piano-improv en freakdom langs noiserock en noisecore to harsh noise en power electronics. Hij toonde zich daarin een ware kameleon die niet zelden de meesters in die respectievelijke stijlen overtrof. Met Yasukuni Jinja nam Juntaro een 7” aan schurende, ronkende, gierende PE op die duidelijk leentjebuur speelde bij Whitehouse, maar die in zijn tien minuten wel het hele oeuvre van Bennett en co verpulverde. De A-kant is mijn favoriet. Dat geronk, die schreeuwen, meesterlijk.

28. The Chariot - David De La Hoz
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Christiani-Tea Charity Chai

Ik noemde The Chariot al eerder in de lijst - ik zei daar toen dat Refused stijlmatig een voorloper is geweest van bands als deze. Dat is ook ernstig duidelijk op Long Live, waarop een aantal tracks zo van Refused had kunnen zijn, zij het dat The Chariot nog een paar tandjes ruiger is. Op hun eerste platen overigens nog tragere, slependere hardcore á la Norma Jean, maar op Long Live was daarmee definitief gebroken en werd een alleszins frisser maar zeker niet softer geluid neergezet. David de la Hoz is het meesterwerk, dat een furieuze opening, een spoken word-gedeelte met Listener, een brute breakdown en een prachtige outro op o.a. piano en harp kent. Voor de videoclip deed men het hele gebeuren overigens nog eens live over in de studio - werkelijk briljant!

27. Utada Hikaru - Final Distance
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Jade Citrus Mint Green

Na het officieuze geflopte debuut als Cubic U wist Utada Hikaru onder eigen naam met First Love heel wat Japanse harten te veroveren; van dat album gingen er alleen al binnen eigen landsgrenzen 8 miljoen over de toonbank, en Hikki (voor fans) was daarmee meteen - op zestienjarige leeftijd - een household name in de Jpop. Op dat debuut was het nog voornamelijk vrij gladde R&B met een duidelijk 90’s geluid, op de opvolger, Distance, was ze al wat verder richting de (volwassen) pop gedreven, een stijl die op het daaropvolgende Deep River werd geperfectioneerd; de invloeden uit R&B waren er nog zeker, maar ze werden gegoten in een dromerig, etherisch soort popmuziek, met wat knappe productionele flourishes, zoals de lagen aan vocalen die werden ingezet als melodieus en ritmisch fundament. Final Distance komt van die plaat; het is overigens een herbewerking van Distance, die op de voorganger stond. Het is een tragere, droeverige versie van dat lied, dat Hikki opnam toen ze hoorde van een steekpartij op een basisschool waarbij een zesjarig meisje werd vermoord. Met dat verhaal in je achterhoofd is het helemaal moeilijk het droog te houden; het gemis, het verlangen dat Utada hier zo prachtig onder woorden en muziek brengt grijpt me elke keer weer aan.

26. Sticks & Delic - Water/Vuur ft. Jawat!
Land van herkomst: Nederland
Te genieten met: Azteca Fire Herbal Tea

Opgezwolle is natuurlijk veruit mijn favoriete Nederlandse hiphopformatie, maar ook de projecten die eruit voortvloeiden vind ik allemaal goed te smaken. Fakkelteit vond ik in zijn geheel zeker niet zo sterk als Eigen Wereld, maar er staan wel enkele geniale tracks op die het niveau van Eigen Wereld minsten evenaren. Water/Vuur gaat er wat mij betreft nog overheen; al dat haperende, zachte melodietje aan het begin, tot Jawat opeens spreekt: Ze zeggen: in Zwolle hebben ze alles onder controle / kijk, ik kan nu gaan acteren maar niet alles loopt op rollen en de beat erin klapt. Meesterlijke productie van Delic, prachtige melancholieke sfeer die er in het hele nummer hangt en die nog eens dik wordt aangezet door de teksten. Sticks blinkt uit, zo helder dat je verblind wordt. Geef ze geen haat, ze hebben liefde nodig

25. My Bloody Valentine - Sometimes
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Irish Breakfest Tea

Het idee van My Bloody Valentine - en shoegaze in het algemeen - bevalt me beter dan de uitwerking ervan; Loveless vind ik bijvoorbeeld een uitstekende plaat, maar hij klinkt grotendeels niet zoals ik me ooit had voorgesteld. Hier en daar wel: op Loomer bijvoorbeeld, en op Sometimes. Daar is het geluid korrelig, gruizig, ambigu, precies zoals ik zou hopen dat shoegaze altijd klonk. Sometimes is daarin absoluut de uitschieter, met zijn eeuwig voortgalmende gitaargeluid, de diep begraven fluisterzang en een uitermate kippenvelopwekkend warm-deken sfeertje. Ook zo’n nummer waarvan ik wou dat het een uur duurde; ik heb ooit, oh wishful thinking, weleens een hoesje gemaakt voor een cassette met een uurlange edit van deze track, die ik zelf nog eens van plan was te maken. Misschien maar eens doen. Overigens ook heel mooi gebruikt in, daar is ‘ie weer, Lost in Translation.

24. Orchid – NJ Vs. Valhalla
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Maharaja Chai Oolong

Opperste uberste screamoband, die altijd hebben geragd als of ze in de grindcore zaten maar ondertussen wel een beetje van huilie huilie deden. Verder gezegend met uitstekende schreeuw en heerlijk wollig geluid, dat op Chaos Is Me ook weer perfect werd neergezet: Chaos Is Me Is Chaos! NJ Vs Valhalla is daarin nog een toegankelijkere track - Niels koos ook al een toegankelijk nummer, is dat toch weer wat ons aanspreekt binnen de chaos? - met een dikke dikke dikke groove en natuurlijk wel een wervelend stukje chaos. Helemaal verzot op de drumpartijen hier trouwens. Woei.

23. Incapacitants - No Risk, No Return
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Isojiman Ginjo Nama

Japanse meesternoisers met voorliefde voor worstelen en sake, in het dagelijks leven beide werkzaam in het bankleven. Over deze mannen - die beide overigens ook nog eens in Hijokaidan spelen - heb ik al vaker geschreven - over hun geweldige noise, hun geweldige attitude, performance, filosofie, tja, eigenlijk alles, maar dan ook alles klopt aan Incapacitants. Toffe, down-to-earth heren met een heel duidelijk pretentieloos beeld van hun eigen project, dat ze als een rock-n-roll-bandje beschouwen. Het speelplezier is dan ook altijd evident in de herrie die ze inmiddels als 30 jaar (ruim 20 samen; het begon allemaal als soloproject van Toshiji Mikawa) op de wereld afvuren. No Risk, No Return is een perfect stukje noise zoals Mikawa en Kosakai dat zo goed kunnen, gierend en schurend, met veel ruis en stuurse feedback, precies zoals noise hoort te klinken. Helaas is deze track niet op YT beschikbaar, en ik bleek deze week mijn eigen schijfje van het album waar dit nummer op staat - Quietus - misplaatst te hebben, dus jullie zullen het helaas even zonder moeten doen. Je kunt natuurlijk wel Incapacitants zoeken op YouTube en genieten van wat je daar vindt. Ja toch.

22. Shlohmo - Ghosts
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Six Summits Oolong

Soms beland je met een beetje rondklikken op YouTube plots aan wat liefkozend ‘this side of YouTube’ of ‘the good side of YouTube’ wordt genoemd (“hey, ended up on the good side of YouTube again” of “let’s keep this side of YouTube a secret”), een kant die als belangrijkste kenmerken beats, mooie plaatjes van veelal vrouwen, en sidebars vol vergelijkbare muziek heeft. Met het verkennen van die kant van YouTube heb ik sinds vorig jaar ontzettend veel mooie nieuwe muziek ontdekt, waarvan we er al een paar in de lijst zijn tegengekomen - Sun Glitters, Balam Acab - maar ook dingen die de lijst niet gehaald hebben - Mmoths, Essáy, Oliver Tank, Thrupence, Stumbleine, etcetera. Shlohmo valt ook in die categorie - beatgeoriënteerde muziek die zich echter niet gemakkelijk in één hokje laat vatten, beetje electronic, downtempo, hiphop, chillwave, er zit van alles in, en die ongrijpbaarheid maakt het enerzijds een moeilijk te navigeren stijl (zo je al van één stijl kunt spreken) die anderzijds wel echt prachtige muziek herbergt. Zo ook dit fenomenale Ghosts. Heerlijke beat met geweldige bas- en snaregeluidjes, uiterst geweldige melodietjes en perfect ingezette sampletjes, met die briljant getimede wheee die de hele beleving als een soort middernachts achtbaanritje doet voelen. Overigens dragen de hier door de uploader verschafte beelden daar nog eens ernstig aan bij. Meesterlijke shit, dit.

21. Rachel Grimes - Earthly Heaven
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Snow Geisha White Tea

Ook Rachel Grimes maakte een solopiano-album, en als je haar naam hier ziet zou je waarschijnlijk een track van dat album verwachten, maar Earthly Heaven overtreft toch echt moeiteloos elke compositie op die eerdere plaat. Grimes maakte ooit onderdeel uit van Rachel’s en verzamelt voor dit nummer - te vinden op de in zijn geheel interessante Marion County 1938 EP - wederom een ensemble om zich heen, dat haar piano aanvult met o.a. harp en cello. Dat levert zulke wonderbaarlijke pracht op dat alleen al het beluisteren ervan is dat je met hele lichaam moet doen, ogen toeknijpende, spieren spannende, tenen strekkende. Van een nummer als dit word ik echt stikjaloers, toch onmogelijk dat je dit maken kunt. Godver.

Orchid Maar, vind je Aesthetic Dialectic (het nummer die ik van Chaos Is Me in mijn top 100 heb staan) één van de toegankelijkere of doel je nu op Angel, die er wat lager in stond? Die laatste is natuurlijk het meest toegankelijke Orchidnummer, maar die eerste vind ik voor Orchidbegrippen redelijk gemiddeld. Als je de muziek van Orchid goed kent vind ik het overigens allemaal niet zo ontoegankelijk. Screamo en emo zijn meestal alleen op het eerste gehoor ondoorgrondelijk, vrijwel altijd zijn er herkenbare melodieën en riffs die uiteindelijk je hart stelen. Soms duidelijk (Raein, La Quiete), maar soms dus ook minder makkelijk (Orchid reken ik daartoe - nogmaals: ongekend hoe zij chaos en subtiele pracht combineren). Het is toch een beetje de combinatie van chaos, een vocalist die zich volledig geeft en onder die laag gewoon mooie muziek?

Verder zie ik meer moois. Die van The Chariot moet ik nog luisteren, ik ken alleen het album van vorig jaar, die van The Gerogerigegege is zonder meer mijn favoriete noisenummer, echt heel gaaf, je kiest ook mijn favoriet van Sticks & Delic en My Bloody Valentine is natuurlijk ook fantastisch.

Book of angels, hiphop, downtempo, piano in deze update, dat gaat de komende paar weken nog behoorlijk vaker voorbij komen kan ik verklappen.

Ben benieuwd wat er zoal wordt vermoed, iemand die wat gokjes wil wagen? Overigens kun je al aardig wat bij elkaar sprokkelen door topliedjestopics door te struinen, maar goed, dan is de sport en lol er ook een beetje af natuurlijk.

@nelis: Ik doelde op Angel inderdaad. Overigens zijn chaos, (on)toegankelijk en verwante termen allemaal relatief en afhankelijk van perspectief; ik denk dat voor de gemiddelde luisteraar een track als NJ of Angel toegankelijker is dan In G and E of Victory Is Ours, bijvoorbeeld. Muziek die je zelf goed vindt uit je eigen perspectief ontoegankelijk noemen is sowieso al zoiets; als zulke termen worden gehanteerd (denk ik, geldt in ieder geval voor mij) probeer je een soort objectief kwalitatief oordeel te vellen. In dat licht zou ik Orchid zeker en vast bestempelen als ontoegankelijk. Voor de geoefende luisteraar is zo'n oordeel natuurlijk verder irrelevant. Wel meen ik als kenner/liefhebber enigszins objectief te kunnen beoordelen of een bepaalde track binnen het oeuvre van een band representatief, toegankelijk, etc. is om zo de muziek voor anderen te duiden. Hence mijn betoog.


ik was niet van plan nog weken over mijn top 100 te doen hoor

uiteraard heb ik alvast zin in die top 100 van jou

Modern

Gokjes...

uiteraard moet Smog nog langskomen, Newsom kan ook bijna niet missen, ik zou ook UA zeggen, maar weet niet in hoeverre je die mijdt vanwege "niet-echt-liedje"

What the...
Hoe goed is Kashiwa Daisuke zeg! wat een ontdekking!!!

Hikki

UA is zeker wel liedjes genoeg. Bovendien zijn er toch al wat noise en jazz dingetjes langsgekomen? Verder reken ik nog op Satoko Fujii, YUKI, SNSD, Elite Gymnastics, Oldham, Machinefabriek, Mitchell, TDEP en meer coole dingen die ik niet ken.

Ik vind sxesven wel meer Hotel California dan Bohemian Rhapsody

Gelukkig, kennen jullie me toch een beetje.

Oja, Songs: Ohia - Farewell Transmission komt er ook in voor. Ik voorzie dingen.

Ik gok Dillinger?

Weldra weer eens bijluisteren. Leuke top, Sven!
Die van Long Arm blijft geweldig trouwens

20. Dustin O'Halloran - Opus 17
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Long Jing

Als kind vond ik pianomuziek vre-se-lijk. Elke zondagochtend speelde mijn moeder Für Elise op de huispiano, en zo, langzaam maar zeker, een zondag per keer, groeide mijn aversie voor het instrument. Toen mijn moeder het ding mij probeerde aan te smeren was ik dan ook resoluut: ik ga toch zeker niet leren pianospelen. Ach en wee, ach en wee. Ik zou er inmiddels mijn intens mannelijke baardgroei voor geven om het te kunnen. Jaren later ontdekte ik namelijk dat pianomuziek veel meer kon zijn dan Für Elise op zondagochtend. Het heeft even geduurd voor ik Dustin in mijn hart sloot: aanvankelijk vond ik het te barok (een kwalificatie die zeker deels gekleurd was door Sofia Coppola’s - overigens fantastische - Marie-Antoinette), maar daar was ik al gauw overheen, en een hele tijd lang was Piano Solos Vol. 2 ‘s ochtends in de auto mijn vaste begeleiding richting treinstation. Heel lang was Opus 36 van die plaat mijn favoriete compositie, maar inmiddels ben ik nog meer gaan houden van die nog kleinere stukken, zoals dit fenomenale Opus 17, dat met elke beroering van de toetsen de tranen iets verder uit je traanbuizen sleurt. Kun je de sluizen beter meteen open zetten. Laat maar stromen. Het is goed.

19. UA - Konna Sora Ni Wa Odoru Uma
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Long Zhu Hua

Sun, de jazzplaat die ik al leuk vond voordat ik jazz leuk vond; Sun stond al in mijn top 10 voor ik jazz goed en wel was begonnen te verkennen en toen alleen standaardwerken als Kind of Blue - die ik wel aardig vond maar niet meer dan dat - nog in mijn kast te vinden waren. UA is een Japanse popartieste met roots in de soul die altijd wel pap lustte van een beetje experiment, maar die op Sun echt helemaal los ging, stoeiend met jazz, wat geweldige resultaten opleverde die echter door het label als dermate radio-onvriendelijk werden bestempeld dat er ‘slechts’ één single van de plaat werd getrokken, Lightning - dat inderdaad het meest poppy nummer is van de plaat. Elders is het rommeliger, kaler, minimaler, noisier zelfs. Voor de plaat verzamelde UA overigens een keur aan geweldige artiesten om zich heen die hun sporen allang hadden verdiend in de Japanse (free) jazz en fusion scenes, zoals Naruyoshi Kikuchi en Akira Sotoyama. Het haalde ook het beste uit UA, die vrijer dan ooit over de toonladders heen vloog en zich blijkbaar perfect thuis voelde in deze nieuwe, vrijere setting. Dat is het allerbest te horen op de geweldige opener, die hier dus zeer terecht genoteerd staat.

18. ryo (supercell) feat. Miku Hatsune - Yellow
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Celestial Seasonings Raspberry Gardens Green Tea

Miku Hatsune is Japans bekendste vocaloid - een zangeres die dus niet zozeer in de echte wereld bestaat maar die wanneer de nood zich opdringt uit de computer wordt getrokken. Haar voorkomen is, natuurlijk, volledig digitaal - blauw haar, een hoop polygonen, u kent dat wel - maar ook haar stem is computergegenereerd, althans, tot op zekere hoogte: er wordt gewerkt met een database aan difonen van een seiyuu, Saki Fujita, die dan door de computer tot vloeiende spraak of zang kan worden gemaakt. Met voor iedereen beschikbare software kan er dan naar hartenlust gecomponeerd worden; zo bestaan er inmiddels zelfs twee platen waarop Miku Hatsune bij noiseband Hijokaidan meezingt. Regelmatig verschijnen er compilaties waarop verschillende artiesten met haar stem aan de slag gaan, wat zo nu en dan geweldige resultaten oplevert. Yellow is dus een track van ryo a.k.a. supercell die met de software aan de slag is gegaan en dit meesterlijk zomerse trackje produceerde, met uberaanstekelijk melodietje en een vocale track die je alleen maar uit volle borst fonetisch mee kunt zingen.

17. Joanna Newsom - Only Skin
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Youthberry White Tea

Natuurlijk, Joanna, Joanna; al sinds die eerste kennismaking met haar debuut, al zo lang geleden, een kennismaking die trouwens niet eens zo positief was (op weg naar de trein, lopend, Bridges & Balloons opgezet, en abrupt weer afgezet, die stem, was dat een grap) maar al gauw maakte verbijstering plaats voor absolute, onvoorwaardelijke liefde, en een hele tijd kon ik het over weinig anders dan Joanna hebben (ongetwijfeld zullen enkele gebruikers zich deze periode nog wel herinneren). Groot was mijn vreugde dan ook toen opvolger Ys werd aangekondigd; de plaat bleek een schot in de roos, en in de eerste week alleen al draaide ik ‘m al 35 keer (zeven jaar geleden alweer, en zo bekeken misschien wel de laatste keer dat ik zo uitkeek naar het moment dat een plaat in de platenzaak liggen zou; hoe dat allemaal wel niet veranderd is). Only Skin bleek al snel het absolute meesterwerk, een tekstuele en muzikale tour de force met een wel heel briljante bijdrage van destijds-liefje Bill Callahan. All my bones, they are gone, gone, gone. Groot was de deceptie dan ook toen Joanna het bij de opvolgende tour vertikte het nummer live te spelen, terwijl de rest van Ys wel vrolijk voorbijkwam. Hoe dan ook, Joanna Newsom, nog altijd vind ik haar fantastisch, ook al speelde ze Only Skin niet live; zonder Bill was het toch niet hetzelfde geweest. Lekker puh. Voor Only Skin in ieder geval een buiging zo diep dat ik met mijn neus mijn tenen raak.

16. Smog - Let Me See The Colts
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Jin Jun Mei

Hoewel Callahan tegenwoordig onder eigen naam opereert en daarmee eigenlijk eindelijk een wat groter publiek lijkt te hebben aangeboord, maakte hij al jaren prachtige muziek als Smog. Dat begon nog als een vrij experimenteel lo-fi project (zijn Astronaut stond zelfs nog op de Japanse noisecompilatie Garbage Sandwich), maar werd met elke volgende plaat steeds iets ingetogener, rootsy, rockig, via zulke meesterwerkjes als Red Apple Falls en Knock Knock tot wat uiteindelijk de laatste plaat onder zijn pseudoniem zou blijken, A River Ain’t Too Much Love, die de blauwdruk zou vormen voor het vervolg van zijn carrière onder eigen naam. Op, kortweg, River was het geluid inmiddels grotendeels verstilde rootsmuziek geworden; in die setting, met de droge gitaar en de geweldige drums van Jim White van Dirty Three, kwam Bill tot volle wasdom - tekstueel en muzikaal geleefd en geniaal. Let Me See the Colts is afsluiter en absoluut hoogtepunt op de plaat en in zijn oeuvre; een geweldige song alleen al, die, zoals ik bij de plaat al eens schreef ook nog eens bijna tien jaar na dato een heel andere draai gaf aan de titel van zijn plaat uit 1996, The Doctor Came at Dawn. Die plaat was uitermate somber gestemd, maar hier boort Bill heel andere emoties aan, van berusting, verwondering, vereenzelviging - eigenlijk is hier perfect te horen waarom het hoofdstuk Smog mocht eindigen en Bill in het vervolg zijn eigen naam voerde. Dat keerpunt, zo treffend vastgelegd, is zijn mooiste moment.

15. The Jesus & Mary Chain - Just Like Honey
Land van herkomst: VK
Te genieten met: Brodies Edinburgh Tattoo

Lost in Translation, weten jullie nog? Just Like Honey veroverde in één keer mijn hart toen de doffe dreunen op de basdrum en die galmende snare aan het eind van die film over een al zo’n emotionele scene weerklonken. Ongetwijfeld heeft dat bijgedragen aan mijn waardering van het nummer zelf, maar sowieso is de schoonheid van deze song toch nagenoeg onovertroffen. Kinderkoortjes, voor sommigen een muzikale crime, maar zoals hier gebruikt, daar kun je toch niets meer op tegen hebben? Elke keer dat ik dit nummer hoor word ik vervuld van de weemoed die ik voelde toen Lost in Translation zo hartverscheurend mooi eindigde; perfecter dan dat bestaat eigenlijk niet. Overigens was mijn verdere verkenning van J&MC aanvankelijk een kleine deceptie; de rest van Psychocandy (b)leek namelijk aanvankelijk een stuk noisier en minder melodieus. Natuurlijk ben ik de rest van die plaat ook gaan waarderen, ontzettend zelfs, maar Just Like Honey, tja, die staat op eenzame hoogte.

14. Psycodrama - I Love My Wife And Kids And I Go To Church
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Black Forest Tea

Het gebeurt weleens, dat je onvermoed pareltjes ontdekt waar je het absoluut niet verwacht; het al vaker genoemde Garbage Sandwich is daar een perfect voorbeeld van. Twee nummers van deze compilatie zijn al voorbijgekomen, de derde (en, verklap ik vast, laatste) heeft zelfs haast de top 10 gehaald. Psycodrama, zo ontdekte ik later, was een uiterst vreemd groepje rednecks dat in outsider music deed - dronken gelal over presets op de synth voerde de boventoon, muzikaal gelummel dat ergens tussen briljant en achterlijk hangt, en niemand die precies weet waar. Dit nummer van net een minuut is echter binnen die vreemde muziek uitzonderlijk; desperaat orgelspel, haast komisch gedeclameerde teksten, en tja, sowieso die teksten, een vreemd staaltje story telling dat ook al zo ambigu tussen lachwekkend en treurig zweeft. Het is muziek die enerzijds compleet onserieus lijkt maar die anderzijds een naief soort eerlijkheid uitstraalt; ik vind het uitermate fascinerend en, bovendien, in al zijn kortheid, absoluut geni-fucking-aal.

13. The Cherry Point - Hairy Ghosts R Dead
Land van herkoms: VS
Te genieten met: Ronnefeldt Himalayan Pearls

Ik zei al dat ik ervoor koos harsh noise grotendeels uit de lijst te laten omdat het niet echt een genre voor liedjes is, en ik het dus moeilijk vind ‘liedjes’ te kiezen uit de oeuvres van verder geweldige artiesten als Die Reitenden Leichen, Pain Jerk, The Rita, etcetera. Toch zijn er enkele artiesten die dermate geniale, onderscheidende tracks hebben opgenomen dat hun plaats in deze toplijst zondermeer verdiend is. Zo ook natuurlijk deze meesterlijke track van The Cherry Point, het project van Troniks-baas Phil Blankenship. Spookachtige gierende harsh noise, die in razende furie vrijwel alles dat ooit op plaat gezet is overtreft. Helaas uitgebracht in een belachelijk kleine editie (niet precies bekend, al waren het er sowieso minder dan 25) en dus niet fysiek in mijn kast, wat ik echt eeuwig zonde vind. Te erg hard fucking geniaal.

12. Bakans - Demo
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Celestial Seasonings Jammin’ Lemon Ginger Herbal Tea

Ik zou kunnen volstaan met ‘Japan’, maar dat is wel wat karig. Hoe het ook zij, deze demotape van Bakans, die zo naadloos doordendert dat het in mijn hoofd in ieder geval één nummer is, maar misschien ook wel niet, is op zich een uitstekende muzikale representatie van de vreemdheid die velen Japan toedichten. Het slingert van foute hiphop via razende gabberbeats en piepstemmetjes naar meezinger, doet daartussen nog een zootje rarigheid aan, is daarmee absoluut schizofreen en gestoord, maar is bovenal fokking catchy, fokking briljant en fokking fokking fokking raaaaaah! Legendarisch briljant beschreven door het label zelf: Verder niet in woorden te vatten dit. Luisteren!

11. Palace Music - New Partner
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Fred Harvey Desert Tea

Ah, natuurlijk, Oldham. Die baardmans had iedereen natuurlijk al van verre aan zien komen, alhoewel het misschien nog twijfelachtig is geweest welk nummer mijn top 100 halen zou. Viva Last Blues heeft immers in mijn top 10 plaats moeten maken voor Arise, Therefore, en dus zou het zomaar opeens You Have Cum… kunnen zijn die je hier trof, en ook voor het afsluitende drietal op Joya heb ik een grote zwak. Maar nee hoor, hoewel mijn favoriete plaat van Oldham niet meer Viva Last Blues is, komt mijn favoriete song nog steeds wél van dat album. New Partner is Oldham op zijn allerallerallerallerallerallerallerallerbest; prachtig liedje met ingenieuze structuur (let maar eens op hoe dat refreintje steeds verder uitbreidt), overheerlijke tweede nasale stem, dat orgeltje, tja tja, ik kan alles wel noemen. Zuchtzwijmel.