Ik vind Only Skin zelf ook niet onaardig. Verder kies je weer een noisenummer dat ik ook kan waarderen en is die van Palace Music inderdaad ook prachtig!

Ik zal, als ik eens tijd heb, eens wat nummers beluisteren die ik niet ken, want ik ben best benieuwd naar sommige dingen.

Verder is je verhaaltje over screamo natuurlijk zo logisch als wat, ik ging zelf in op je opmerking over of de toegankelijkere elementen niet de dingen zijn die ons aanspreken

'Let Me See the Colts'!

Mooi lijstje tot nu toe, waar ik nog veel niet van ken, maar het spreekt me allemaal wel aan. Plus, de dingen die ik wel ken, zijn bijna zonder uitzondering zeer sterk.

Ik hoop nu nog Jason Molina in de top 10 terug te zien.

Dustin O'Halloran in de lijst is altijd goed, al denk ik dat je Opus 26 bedoeld ipv 36?

Die bedoelde ik idd

Het einde van Bakans' demo bezorgde mij kippenvel.

Je bedoeling is altijd goed, al denk ik dat je bedoelt bedoelt ipv bedoeld

Ik denk dat Elite Gymnastics nog wel langskomt. Minneapolis Belongs To You ofsow

ik denk Opus met Life Is Life ,,,,

Ik gok op Joni Mitchell - Carey in de top 10.

Inkoppertje natuurlijk. Maar sowieso 2 en waarschijnlijk h e r e , i n h e a v e n 2.

Ja, 2 bedoelde ik. Verwarrende titels.

Wie is hierna eigenlijk? Ik hoop zelf een wat minder aparte 'kiezer', want daar heb ik dan weer wat meer mee, hoe interessant de keuzes van Sven en Niels ook zijn.

tuktak is hierna. Ik ben bang dat het weer een aparte 'kiezer' is

Daar ben ik ook wel erg benieuwd naar moet ik zeggen.

Ik ben vooral benieuwd wie de eerste gaat worden met Bohemian Rhapsody in z'n lijst.

Ik kom na tuktak en zou mezelf niet als een extreem aparte kiezer bestempelen: er staat misschien één screamoliedje in m'n lijstje (maar die is gewoon heel goed dus dat boeit niet) en één half metalliedje. Voor de rest geen noise, jazz of elektronica-experimenten van een halfuur. Ik ben eigenlijk heel saai.

er staat dan wel relatief veel nieuwe muziek in en aan je MuMeladderberichten af te lezen bevalt dat je wat minder.

Tsja, da's weer net de verkeerde kant op dan . Ik houd niet van saai, nou , ja soms. Nieuwe muziek is geen probleem, als het dan maar net zo goed is al veel oude muziek.

mmm.., Tuktak. Even zijn profiel bekijken.........ja, inderdaad, meer voor de 'aparte muziek' inderdaad. Geeft niet, ieder zijn eigenaardigheden, incl. moi .

10. YUKI - Sakamichi no Melody
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Longing Heart

Heel lang was het altijd (het overigens nog altijd fenomenale) Wakusei Ni Nore dat in mijn toplijstjes te vinden was, van haar al even briljante debuut Prismic (niet voor niets op 5 sterren). Dat debuut kwam er na een lange carrière in punkpopband Judy & Mary en brak enigszins met de stijl die die band altijd gebracht had; Prismic was caleidoscopischer en vatte veel meer stijlen in zich, hoewel de immer piepende stem van Yuki zelf natuurlijk nog altijd het stralende middelpunt bleef. Ik heb Yuki in haar verdere solocarrière nog wel gevolgd, maar niet meer op de voet, en zo kon het dat de single Play Ball/Sakamichi no Melody volledig aan me voorbij ging. Gelukkig attendeerde McSavah mij en een aantal andere users erop in het J/K/C-popalbum-van-de-week-topic, en potverdegodver, dat Sakamichi no Melody, what the fuck, het werd direct mijn lievelingsliedje van Yuki. Waarom mag duidelijk zijn (check die track gewoon eens, Jpop wordt niet beter), overigens exclusief YouTube-linkje, waar elke upload vliegensvlug weer verwijderd wordt door de fanatieke platenmaatschappij. Gelukkig is er nog Daily Motion.

9. Elite Gymnastics - Minneapolis Belongs To You 2
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Cherry Blossom Rose Organic

Elite Gymnastics was oorspronkelijk een duo, ging kort als het soloproject van James Brooks door toen James Clancy er de brui aan gaf (een meningsverschil over zijn artistieke input - nihil volgens Brooks - en zijn, naar Brooks’ mening, verkeerde interpretatie van het imago van de band, dat volgens Clancy moedwillig mysterieus was maar volgens Brooks bloedserieus awkward) maar is inmiddels opgeheven; Brooks opereert nu onder de naam Default Genders. Maakt dat uit? Mwoh. Het hoogtepunt was toch al geweest, vind ik, aangezien Ruin 2 en alles wat eruit voortvloeide de onbetwiste master stroke binnen een verder aardig maar niet héél opmerkelijk oeuvre is - een oeuvre dat verder nogal wat overeenkomsten met de muziek van Grimes, toevallig de vriendin van Brooks, vertoont (w.b. esthetiek, gebruik van retrogeluiden en -stijlen, etc.). Ruin 2 (als tegenhanger van, simpelweg, Ruin - samen op één LP gegooid door het geweldige Acéphale-label) werd ergens op een forum (vast hipinion) eens heel treffend beschreven; volgens de schrijver was Ruin namelijk voor ‘before the party’ en Ruin 2 voor ‘after the party’. Daar zit veel in. Ruin is een plaat met stukken chillwave, breakbeat, rave, jungle, shoegaze zelfs - een hoop herkenbare elementen in een enigszins nieuwig jasje, maar eigenlijk gewoon zo retro als de pest. Wat Brooks vervolgens met het materiaal deed voor Ruin 2 is een meesterzet geweest die niemand volgens mij ooit volledig zal kunnen bevatten - zelfs Brooks zelf niet, denk ik; als hij nog interesse heeft in de stijl die hij daar patenteerde dan is het aan zijn latere output niet meer te merken. Ruin 2 is loom, langzaam, zweverig, beats die traag rondgalmen, fluistervocalen die onder lagen reverb zijn begraven - werkelijk muziek die voelt alsof je met je dofgedreunde kop door een nachtelijke stad zweeft, je oren echoënd met de muziek van het feest waar je net vandaan komt, een nauwelijks te definiëren galm aan geluiden van eerder, waaruit alleen nog de bloedjemooiste melodiën bovendrijven. Eén track kiezen van deze briljante LP-kant vind ik bijna onmogelijk - aan Here in Heaven 2 had ik altijd mijn hart verpand, maar Minneapolis vind ik misschien nog wel net een tikje mooier. Luister deze track, maar doe jezelf een plezier en draai ook de hele plaat(kant).

8. Converge - Concubine
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Aged Golden Pu-erh

De enige song waarvoor de term fragmentatiebom gebruikt zou moeten mogen worden. Concubine, of: hoe je in 1 minuut 21 je eigen plaat aan gort kunt slaan. Maanden, zo niet jaren, heb ik Jane Doe niet meer dan ok gevonden omdat het eigenlijk na Concubine voor mij weer afgelopen was; de rest stond maar in die piepkorte maar oh zo donkere schaduw. Gekscherend maar bloedserieus heb ik bij desbetreffende plaat ook weleens gezegd dat als Jane Doe alleen uit Concubine bestond ik hem naar 5* zou bonjouren en in m’n top 10 zou gooien. Inmiddels heb ik de 5* er sowieso voor uit getrokken, want de rest van de plaat is toch ook wel echt gruwelijk geweldig, maar hey, Concubine, da’s een unicum.

7. Songs: Ohia - Farewell Transmission
Land van herkomst: VS
Te genieten met: Honey Oolong

Ook al zo’n aanvankelijk niet al te geslaagde kennismaking (gisteren nog Joanna besproken); Songs: Ohia kwam al eens voorbij op de website, en toen ik eens de kans kreeg Magnolia Electric Co en (ik meen) Ghost Tropic samen met nog drie andere CD’s aan te schaffen voor €20 greep ik die kans meteen. In de auto naar huis schoof ik direct Magnolia in de CD-speler, maar al na tien seconden bekroop me dat akelige gevoel van een miskoop. Cheesy en gelikt, dat was mijn eerste indruk, en het heeft toen even geduurd voor ik Songs: Ohia weer een poging wilde gunnen. Gelukkig is dat volledig geslaagd; via andere platen van Molina die mij al gelijk beter lagen (Ghost Tropic, Didn’t It Rain) belandde ik uiteindelijk weer bij Magnolia, en plots beviel het beter. Sterker: ik begreep eigenlijk niet waarom ik destijds, op basis van 10 seconden luisteren in de auto, had besloten dat het maar cheesy en gelikt was. Niet alle songs bevielen me direct even goed; sommige vond ik aanvankelijk zelfs maar matig, maar wisten zich uiteindelijk zeer overtuigend bij mijn grote favorieten te scharen (The Old Black Hen bijvoorbeeld)/ De song die echter zonder enige twijfel mijn absolute nummer één werd, was, is en blijft is natuurlijk dit godgloeiend goeie Farewell Transmission. De drive die in dit nummer zit is zo geweldig, het stuwt maar voort, prachtig, en tja, Molina - na zijn zeer treurige en veel te vroege overlijden komt een plaat als deze alleen nog maar harder aan. Tot diep in m’n botten. Through the static and distance. A farewell transmission.

6. Satoko Fujii Trio - Toward, "TO WEST"
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Sakura Allure Green Tea


Ik krijg nog eens de reputatie van luilak, maar het zij zo; ik heb nogal de neiging om op de site zo af en toe eens de loftoeter af te steken over mijn lievelingsmuziek, en er is dus soms nogal eens wat materiaal voorhanden dat eigenlijk gewoon direct inzetbaar is. Bovendien is het NaNoWriMo, dus vergeef me, ik heb al dik 40,000 woorden geschreven in november op het moment dat ik dit tik [inmiddels twee weken geleden]. Is dat veel? Ja, dat is veel. Evengoed zei ik het toen zo:


Waar ik er dan toch weer veelsteveel woorden voor nodig heb zegt Sandokan-veld het eigenlijk veel beknopter en duidelijker, dus bij deze:


En zo is het.

Ik ben ook zeer benieuwd naar de Top 100 van dansgoeroe TukTak!

Ik verwacht zeker een aantal mooie tips op te doen.

En:



Ik had net even tijd en wow! Wat een schitterende luisterervaring was Kashiwa Daisuke`s Stella.

Interessante lijst. Dat was al eens gezegd, maa de stukjes maken me steeds benieuwder... Dustin O'Halloran.

Toward,"TO WEST"

Ik wil echt trouwen met die bassist.

Meteen weer eens opgezet, jammer dat ik nooit de tijd heb genomen de hele plaat te doorgronden. Dank voor de reminder.

5.

Saori@Destiny - Breathe Breathe Breathing
Land van herkomst: Japan
Te genieten met: Guricha Kama-Tenka

Op YouTube heeft iemand dit onder deze song gepend:

U ziet het, elke redelijk vermogen verdwijnt als sneeuw voor de zon als je deze track opzet, en verdomd, ik kreig er ook laast van volgende jaar ga ik naar colage in Japan kawaiiii desu desu ^^ De onwerkelijke invloed van dit nummer is verder ook te zien in het feit dat ik ooit een playlist heb samengesteld op YT met 200 keer dit nummer erin getiteld “Breathe Breathe Breathing all day long”; 200 bleek de max voor een playlist en is het eigenlijk dus maar 13 uur en wisselgeld i.p.v. all day long. Maar goed, 13 uur is ook wel lekker. Saori@destiny opereert/-de in het hokje dat verwarrend genoeg zowel electropop als technopop wordt genoemd en waarin Perfume wel de meest bekende speler is. Beter dan Saori@destiny wordt het echter niet, dat mini-album ook, egt gewo0n sugoii!!!!! ke ke ke ke ahhhh (≧∇≦)ｷｬｰ♪

4.

Girls’ Generation - I Got a Boy
Land van herkomst: Zuid-Korea
Te genieten met: Solnip Cha

Ayo GG! Daarmee luidde Girls’ Generation - voor insiders overigens altijd SNSD, welke noob zegt nou Girls’ Generation toch? - een heel nieuw tijdperk in; ook daaraan wijdde ik al eens wat woordjes. Je bent fanboy of je bent het niet, immers, en dan spui je af en toe de site vol met dingen als dit:



Je denkt, hoe komt ‘ie erop, nou ja, gewoon. In ieder geval: I Got a Boy, de belichaming van alles wat er goed kan gaan in pop anno 2013, met stukjes ballad en dikke beats en een uitermate complexe compositie die allerlei verschillende elementen op geniale wijze voortdurend door elkaar heen husselt waardoor een soort coherentie-within-incoherentie ontstaat en dat, tja, DAT SPREEKT MIJ WEL AAN.

Betrekkelijk poppy update Saori niet meer aan gedacht. Zelf ga ik altijd meer los op Starlight, maar het is niet mijn top 100.

Ik verwacht nog Mark Feldman & Sylvie Courvoisier - Rigal en Hijokaidan - Modern. Of Tiger In My Love van Chihiro Onitsuka

Misschien wel gewoon alle drie, of missen we dan een voor de hand liggende?

Concubine!!!

Wellicht nog iets van Envy?

Oké Concubine is goed, maar zo goed? Ik kan me er niet in vinden. Geef mij maar Thaw
Enneh, onder het vroege werk van TDEP zitten ook een aantal fragmentatiebommen verstopt hoor!

Benieuwd naar je top 3

Excuus voor de betweterigheid Overigens luister ik tegenwoordig vooral het live album Vorleben van O'Halloran. Op een of andere manier zijn hard kuchende mensen tijdens een mooi klein solo pianostuk onwijs fascinerend.

O ja, ik dacht dat we er nog maar twee moesten ghehe. Ik verwacht ze alle drie!