Ik volg! Inderdaad fijn dat Mylo een plekje heeft gekregen. Terecht.

Is er ook een spotify playlist?

Harlem

Harlem doet me ook het meest van het voorbije tiental.

She Moves She Rounds is sowieso een briljant en voor mijn gevoel volslagen uniek idiosyncratisch album.

90 Peter Broderick & Machinefabriek - Planes
Album: Blank Grey Canvas Sky (2009)
Genre: Ambient, Neo-Klassiek
User: khonnor

Twee favorieten in een samenwerking, naar het album Blank Grey Canvas Sky had ik dan ook al maanden uitgekeken. De hoge verwachtingen werden meer dan beloond. De rijkdom en emotie die de heren in hun muziek weten te stoppen komt voor mij met Planes tot een hoogtepunt. Broderick en Zuydervelt vullen elkaar zo perfect aan dat dit voor mij wel als de meest geslaagde samenwerking ooit genoemd kan worden. Prachtig hoe het geluid van de heren in het midden van het nummer tegen elkaar lijkt te botsen en vervolgens in elkaar verweven raakt.
Machinefabriek zal ook nog in zijn eentje in deze lijst verschijnen en is daarmee ook de enige uitzondering op mijn gestelde regel van één nummer per artiest.

89 Scientist - Jab
Album: Heavyweight Dub Champion (1980)
Genre: Dub
User: Lexicon Devil

Het dubgenre is mij langzaam door de jaren heen steeds meer gaan boeien, met name door de immer enthousiaste stroom dikke releases van de Berlijnse Hard Wax. Reggae heeft nooit echt mijn interesse gehad, tot ik er achter kwam dat het eigenlijk gewoon om de b-kantjes gaat. Gestript van vocalen en vaak veel verder de muzikale grenzen opzoekend. Je kan dan ook niet anders dan concluderen dat Jamaica in de jaren ’80 productioneel echt extreem vooruitstrevend was. De ene na de andere onbekende single blijft opduiken uit het Hard Wax archief. Scientist is overigens wel een bekende producer uit de dubscene, het verbaasd me ook eigenlijk wel dat dit album op MuMe maar zo weinig stemmen bezit.

88 Harmonia - Veteranissimo
Album: Live 1974 (2007)
Genre: Krautrock
User: luc011190

Een andere grote Duitse invloed is voor mij de gehele jaren ‘70 Krautrockbeweging. Het spelen met electronica en het experimenteren met de toenmalige beperkte mogelijkheden vind ik erg boeiend, zeker als je hoort hoeveel persoonlijkheid er toen nog in electronica zat. Toen ontstond persoonlijkheid vanzelf door de beperkte middelen, tegenwoordig is digitaal bijna alles mogelijk op electronicagebied en is het creëren van persoonlijkheid in de muziek bijna het meest lastige onderdeel.
Binnen de krautrock is Harmonia voor mij wel het beste, waarbij dit live album ook nog is ontstaan op het moment dat de groep op zijn hoogtepunt was.

87 Theo Parrish - Sweet Sticky
Album: First Floor (1998)
Genre: Deephouse
User: Gyzzz

De term deephouse is de laatste jaren flink opgerekt. Populaire dj’s die hun kauwgomballenhouse nu opeens deephouse noemen, omdat dat zo lekker intelligent staat. Helaas betekent dat een flinke deformatie van het genre, waardoor de echte deephouse zijn kwaliteitsstatus is kwijtgeraakt. Desalniettemin blijven de liefhebbers de echte deephouse nog wel waarderen en blijft Theo Parrish een van de belangrijke pilaren binnen het genre. Funky grooves die eigenlijk nergens anders vandaan hadden kunnen komen dan uit Detroit. De stad die ik nog wel vaker zal benoemen in deze top 100.

86 Philip Glass - Mad Rush
Album: Solo Piano (1989)
Genre: Solo Piano
User: Antie

Een stuk uit de periode waarin Glass zijn echte wilde haren wat kwijt is geraakt en een periode waarin Glass zijn minimalisme in een toegankelijkere vorm gegoten had. Naar mijn idee een periode die van ontzettend grote invloed geweest op de neo-klassieke namen die momenteel steeds meer bekend raken (Frahm, O’Halloran, Einaudi etc). Mooi om te zien hoe mensen als bv Frahm het experiment doorzetten naar de huidige tijdsgeest (dmv electronica). Los van de invloed is Mad Rush ook gewoon een prachtig pianostuk, melodieus, simpel in opzet maar vol met interessante kleine verrassingen en subtiele wendingen in het spel van Glass.

Theo Parrish

Veteranissimo van Harmonia kende ik nog niet, klinkt fantastisch.

Verder mooie selectie en prima teksten, deze lijst blijf ik volgen.

85 Venetian Snares - Hajnal
Album: Rossz Csillag Alatt Született (2005)
Genre: Breakcore
User: Arno

Het meest populaire breakcore album is zonder twijfel Rossz Csillag van Venetian Snares. In het genre dat de oudere van dagen de wenkbrauwen zal doen fronzen en waarvan de meeste mensen sowieso nooit kaas van zullen eten is Rossz Csillag de wondere uitzondering. Met name de klassieke inslag zal zorgen voor enige toegankelijkheid, waarin de drums maar voor lief zullen worden genomen. Want die zijn vlijmscherp en voor de gemiddelde luisteraar zonder enig verband. Binnen de breakcore is dat overigens ook vaak zo, onder de noemer dat het gewoon een heel ingewikkeld patroon is dat niemand begrijpt, maar op een track als Hajnal weet Venetian Snares precies de juiste balans te vinden tussen het klassieke geluid en het botsende drumwerk.

84 Bohren & Der Club Of Gore - Midnight Black Earth
Album: Black Earth (2002)
Genre: Doom Jazz
User: Lin

Duistere cafeetjes met dieprode gordijnen en rokerige achteraf nisjes, in Utrecht vind ik ze niet zoveel, maar als ze er zijn dan speelt er ongetwijfeld een liveband die Bohren & Der Club Of Gore heet. Met je hoed ver over je voorhoofd en een glas whiskey een sigaar oprokend, de stille vreemdeling in de hoek. Dat is Midnight Black Earth en ondanks alle stereotype beelden is de muziek prachtig. Meer doom dan jazz en dan geen allesontziende doom, maar van het persoonlijke ingetogen soort.

83 Six Organs of Admittance - Spirits Abandoned
Album: Dark Noontide (2002)
Genre: Psychedelische Folk
User: Sietse

Spirits Abandoned is de opener van een album dat je vanaf dit nummer niet meer loslaat. Akoestisch gitaar ’gepingel’ gecombineerd met drones en belletjes die het geheel tot een bijna hypnotiserende ervaring maken. Met een heel hoog Nepalees (ik kom er net vandaan, vergeef me het vergelijk) sfeertje daardoor. Six Organs of Admittance is een artiest die je meteen de interesse doet wekken zonder alle muzikale geheimen na een luisterbeurt prijs te geven. De drang om Dark Noontide na één keer nog meer en vaker te luisteren is dan ook groot.

82 Erik Friedlander - Harhazial
Album: Volac: Book of Angels Vol. 8 (2007)
Genre: Modern Klassiek, Jazz
User: we tigers

Bijna de gehele Book of Angels serie van John Zorn is wat mij betreft de moeite waard. Voor de gemiddelde persoon is het onmogelijk om iets zinnigs te zeggen over het oeuvre van Zorn zelf, behalve dan dat deze enorm is. De Book of Angels serie heeft elke editie een andere samenstelling en benaderd Book of Angels ook elke keer vanuit een ander perspectief. Van deze serie staan twee tracks in deze top 100 waarvan Erik Friedlander de eerste is met zijn solo cello compositie. Solo cello klinkt in eerste instantie ontzettend saai, maar Friedlander is een genie op dit instrument, waardoor de cello net zo hard binnenkomt als een willekeurig prachtig solo pianostuk. De zeer dichtbij staande microfoon waardoor je elke klank mee krijgt, inclusief de diepe ademstoten van Friedlander, maakt het werk extra intens.

81 I Am Kloot - From Your Favourite Sky
Album: I Am Kloot (2003)
Genre: Poprock
User: Kaaasgaaf

Deze Britse band uit Manchester klinkt precies zoals je verwacht gezien hun afkomst. De stereotype bier drinkende slecht verzorgde Brit die toevallig een beetje gitaar kan spelen. I Am Kloot is naast deze stereotypen waarschijnlijk de meeste constante Britse band die ik ken. Elk album staat vol met prachtige liedjes, allen voorzien van de zeer herkenbare ietwat melancholische zang van John Bramwell. From Your Favourite Sky is zo'n track die de stem van Bramwell combineert met een popsong die gewoon helemaal klopt.

Bohren

En we gaan gewoon rustig door:

80 GZA/Genius - 7 Pounds
Album: Pro Tools (2008)
Genre: Hiphop
User: -marco-

Het laatst verschenen album van GZA is ook meteen het minst gewaarde album van deze Wu-Tang held. Totaal onterecht wat mij betreft. Natuurlijk klinkt Pro Tools niet als oude Wu-Tang en natuurlijk is GZA een paar jaar ouder en dus rustiger geworden. Ondanks dat ik Wu-Tang als ook Liquid Swords hoog heb zitten, is Pro Tools mijn GZA favoriet. Volwassen, vol met soul en gewoon heerlijk relaxed luisterbaar. Geen teken van luiheid of mindere scherpte, maar gewoon een andere weg die gewoon erg goed bij GZA past.

79 Oren Ambarchi - The Strouhal Number
Album: Intermission 2000-2008 (2009)
Genre: Ambient, drone
User: The Scientist

Oren Ambarchi is een van mijn favorieten in het genre en The Strouhal Number geeft wat mij betreft perfect aan waarom. Ogenschijnlijk simpele klanken, maar elke klank vol gevoel en lastig te verklaren diepgang. The Strouhal Number is zo’n track die eigenlijk ook gewoon 20 minuten had kunnen duren zonder zijn boeiendheid te verliezen. Geen laptopspeakertjes natuurlijk, maar gewoon vol over je koptelefoon voor het beste resultaat.

78 David Bowie - The Man Who Sold The World
Album: The Man Who Sold the World (1970)
Genre: Poprock
User: bart1989

Ondanks dat ik de Nirvana uitvoering zeker prima vind (zoveel anders is hij niet), blijft de David Bowie versie natuurlijk onovertroffen. Een stapje heftiger en experimenteler dan de uitgeklede Nirvana versie, maar ondanks dat blijft de basis van de track die ontzettend catchy hook. Daarbij is het natuurlijk ook gewoon een bijzonder idee dat Bowie dit al in 1970 uitbracht, maar dat Nirvana er 24 jaar nadien de meeste credits mee heeft verkregen. Overigens wel met respect naar het origineel.

77 DJ Rolando - Jaguar
Album: 12”Jaguar (2000)
Genre: Techno
User: GrafGantz

Niet voor het laatst zijn we in het altijd gezellige Detroit met dj Rolando zijn Jaguar. Uitgekomen onder de schouders van Underground Resistance en daarbinnen misschien wel een van de meeste trancy melodieuze tracks. Uitgekomen in 2000 geeft het bij mij vooral een heel hoog Love Parade gevoel, in een periode dat de Berlijnse Parade zijn laatste momentum had bereikt. Daarna is het allemaal bergafwaarts gegaan vanwege allerlei commerciële onzin en als grootste fout de doorstart buiten Berlijn.

76 Tindersticks - Tiny Tears
Album: Tindersticks (1993)
Genre: Chamber pop, Art Rock
User: aERodynamIC

Binnen dit genre vol over the top pulp is Tindersticks ongeveer de enige band die ik goed kan handelen. Natuurlijk is de vibrato overdreven en zijn de strijkers mierzoet, maar om een of andere reden, die ik ook niet uit kan leggen, valt deze combi bij Tindersticks op elk album wel de juiste kant op. De band staat ook nog hoog op mijn lijstje nog te bezoeken concerten.

Dat laatste bij die quote van mij is inmiddels niet meer het geval

Waarom word ik hier als user genoemd in dit forum? Heb ik iets gemist?

Ja, in mijn beleving, vooraf, was het idee van users benoemen best een succes Sorry daarvoor dan.

Nee ik vind het prima, maar de rede is me niet duidelijk. Wat is het doel van een user benoemen dan?

Maar ik ga dat idee per heden maar overboord gooien.

Ik vind het eigenlijk best een leuk idee...

Ik vind het ook wel een cool idee, wou dat ik het zelf had bedacht. Bij mij klopte het ook erg goed met Telefon Tel Aviv. Nummer dat me na aan het hart ligt.

Dat nummer van Oren Ambarchi is echt betoverend mooi.

Prima idee hoor, tuktak, met die users!
En een mooie, diverse top 100 so far

Nu voel ik me schuldig

Afgaande op nummer 100 t/m 76 is het bijna een wonder dat er Orchid in je top tien staat Maakt het wel extra interessant. En dat noemen van users is alleen leuk als je (ik) zelf genoemd wordt, anders is het natuurlijk een hevige teleurstelling Gewoon mee doorgaan zou ik zeggen, lijkt me iets al te dramatisch om na één verbaasde reactie het plan meteen overboord te gooien, al kan het ook zo zijn dat je gewoon wat zit te grappen.

Idem hier.

Ok, vanuit democratisch oogpunt gaan we dan gewoon op dezelfde manier verder

75 The Roots - Web
Album: The Tipping Point (2004)
Genre: Hiphop
User: thgryda

Wellicht nog een verrassende keuze is deze track van het album The Tipping Point. Voor mij het beste album van The Roots in een serie van alleen maar belachelijk goede hiphopalbums. The Roots is dan ook met stip de beste hiphopband ooit, waarvan ik zowel het oude 1994 materiaal als het nieuwe 2012 materiaal van kan waarderen. The Tipping Point ligt chronologisch een beetje in het midden en zo klinkt het ook. Nog vol met de rauwe oudere sound, maar tegelijk al vol muzikaliteit en volwassenheid. Web is een track met de welverdiende hoofdrol voor Black Thought die op deze track zo freestyle klinkt dat het niet veel meer hiphop kan worden dan dit.

74 Lemon Jelly - Space Walk
Album: Lost Horizons (2002)
Genre: Downtempo
User: shimahero

Lemon Jelly is een duo dat downtempo muziek maakt met een knipoog. Normaal ben ik niet van het grappige gedoe in muziek, maar Lemon Jelly is de welkome uitzondering. Zeer vrolijke en positieve muziek, met zorgvuldig gekozen samples en melodietjes die makkelijk klinken, maar toch ontzettend geraffineerd zijn. Als Space Walk bevalt moet je ook zeker het hele album een kans geven, toegankelijk en vol herkenbaarheid.

73 Saybia - A Walk In The Park
Album: Eyes on the Highway (2007)
Genre: Soft Rock
User: Arrie

Ondanks dat de vrouwvriendelijkheid van Saybia erg hoog ligt heb ik er weinig moeite mee om te zeggen dat ik alle albums in huis heb en ik Saybia gewoon een hele goede band vind. Live voelde ik me ook niet helemaal de doelgroep, ik hekel meezingers, maar de steengoede songs maken alle negatieve connotaties ondergeschikt. Ondanks dat de eerdere albums veel beter zijn als geheel komt mijn favoriete Saybia track (en het gaat om de tracks) van hun laatste album. A Walk In The Park stelt tekstueel eigenlijk bar weinig voor, maar de stem van Søren Huss maakt werkelijk elke regel boeiend, diep en dubbelzinnig.

72 Rjd2 - Ghostwriter
Album: Deadringer (2002)
Genre: Downtempo, hiphop
User: BZN

Ook op MuMe zie ik de downtempo hiphop steeds populairder worden, al is dat helaas nog vaak een beetje cheesy (japanse piano hiphop). Zelf noem ik alles in dit genre wat me bevalt dan maar liever triphop, een term die bij mij staat voor goede instrumentale downtempo/hiphop. Rjd2 is dat volgens mijn zelfbedachte regels dan niet, want daar is het net niet diep en duister genoeg voor. Hoe dan ook, wat een gelul, Ghostwriter heeft inmiddels bij iedereen wel een klassiekerstatus en dat is meer dan terecht. Wel jammer dat het na dit album nooit meer iets is geworden met Rjd2.

71 Glenn Branca - The Ascension
Album: The Ascension (1981)
Genre: Rock, noise, experimenteel
User: Paap_Floyd

Sonic Youth, Swans. Glenn Branca hoort hier zeker bij als onderdeel van de no-wave scene. De vermengeling van kunst en muziek is zeker bij Branca een way of life geworden, inclusief bijhorende zelfgemaakte instrumenten/gitaren. The Ascension is een album met een hoog aanzien (oa score 10 op Pitchfork), maar desondanks behoorlijk in de vergetelheid geraakt. Zeer onterecht, want achter die schelle drones valt ontzettend veel te beleven.

Spotify

Wat een toeval, ik ben de laatste paar dagen echt helemaal verslaafd aan Ghostwriter, inderdaad heerlijk! Ik krijg er direct ladingen energie van

ben benieuwd hoe vaak je mijn naam nog gaat noemen

(veel mooie dingen al in die lijst).

Pfoe! Bijgeluisterd! Ongelooflijk hoe ver je achter loopt als je even niet kijkt
Tuktak is weer zo eentje met van die wazige muziek Ik luister alles ook weer, en af en toe levert dat mooie ontdekkingen op. Venetian Snares klonk mij echt goed in de oren! En het meeste kan ik goed aanhoren, maar ik denk niet dat mijn top overlap gaat hebben met deze.

Helaas, 1 track per user

70 Wu-Tang Clan featuring CappaDonna - Triumph
Album: Wu-Tang Forever (1997)
Genre: Hiphop
User: Glaciers of Ice

Natuurlijk is 36 Chambers het beste hiphop album ooit gemaakt en natuurlijk staat dat album vol met dikke hits. Toch kies ik Triumph, een track met een continue beat, een dikke lading rappers op hun top en gewoon harde raps zonder refreintjes en zang. Tekstueel interesseert het me allemaal overigens totaal niet, maar binnen hiphop draait het voor mij enkel om de beats en de delivery. Minder rauw dan 36 Chambers, maar door het repetitieve een van de hardste hiphoptracks die ik ken.

69 Sven Van Hees - Tsunami Inside My Soul
Album: Gemini (1999)
Genre: Downtempo, lounge
User: shaadiq haynes

Tegenwoordig is lounge bijna een vloekwoord, ongeveer op hetzelfde niveau als liftmuziek. Sven van Hees zijn Gemini is ook lounge, inclusief zeegeluid en allerlei andere stereotype loungegeluiden, maar dit alles zo verfijnd en delicaat, dat het eigenlijk niks te maken heeft met Buddha Bar 45 of Lounge Hits 63. Met stip de beste loungeplaat ooit. Voor de sceptici heeft Sven van Hees de B-kant van deze single betiteld als 'Too Many Captain Beefhearts', moeilijkdoenerij is er idd al genoeg in de wereld.

68 Jasper TX - Better Days To Come
Album: A Darkness (2007)
Genre: Ambient Postrock
User: Dreten Bukgat

Wellicht een van de minste bekende artiesten in deze lijst is Jasper TX, het zou mooi zijn als hier doormiddel van dit schrijven verandering in zou komen. Jasper TX bevind zich in het segment Machinefabriek, Peter Broderick en Better Days To Come klinkt dus ook zo. Knisperende Gitaar/drone/electronica met een hoge dosis ingetogen mystiek. Ik kan me haast niet voorstellen dat mensen hier niet meer van zouden willen horen. Niet alle albums zijn net zo toegankelijk als A Darkness, maar desalniettemin is het gehele oeuvre van Jasper TX het beluisteren waard.

67 Portishead - Sour Times
Album: Dummy (1994)
Genre: Triphop
User: Joerii

Er valt weinig nieuws meer te zeggen over een band zo groot als Portishead. De keuze voor de beste Portisheadtrack was niet een makkelijke want alle drie albums van Portishead staan vol met knallers. Sour Times heb ik dan toch gekozen, omdat het voor mij dé sound is van het hele genre triphop. Donker, rauw, beatgericht en ontzettend spannend. Beth Gibbons is waarschijnlijk ook wel mijn nummer 1 favoriete frontvrouw.

66 Air - La Femme D'Argent
Album: Moon Safari (1998)
Genre: Downtempo, pop
User: dazzler

Voor de verveelden die zoveel downtempo niet aankunnen heb ik alvast even vooruit gekeken, het tweede deel van de lijst zal ietsje minder gevuld zijn met zulke lome, sfeervolle luistermuziek met een positieve vibe. Airs Moon Safari is typisch zo’n plaat waarbij mensen sfeerbeelden krijgen en denken te weten wanneer het beste moment is om deze muziek te luisteren (zomer, zondag, etc). Het tekent vooral hoeveel persoonlijkheid de muziek van Air bevat en hoeveel onderliggende emotie er in zit verwerkt. Zelf heb ik zulke gedachten bij deze plaat veel minder en hoor ik gewoon steengoede electronica met een popsausje.