P.S. Ik heb mij eindlijst toch maar verwijderd, nu is het leuker om te zien wat er volgt.
Ik zal de komende weken tijd vrij maken, zodat mijn Top 100 in ongeveer 3 weken hier volledig te vinden zal zijn.

94. Dead Can Dance - In Power We Entrust the Love Advocated

Volgens mij zat dit nummer in een heftige documentaire over zelfdoding bij jongeren die ik vanuit mijn verzorgende opleiding verplicht moest kijken op school.
Zeer indrukwekkend allemaal, de hele klas was er kapot van.
In ieder geval zat er een nummer van Dead Can Dance in, en ik ga er maar van uit dat het deze moet zijn geweest.
The Host of Seraphim kwam pas goed binnen toen ik deze hoorde bij The Mist, al vind ik over het geheel gezien het Stephen King verhaal beter, dit gedeelte maakte wel indruk.
The Mist - The Host of Seraphim by Dead Can Dance - YouTube
Deze keuze zou teveel voor de hand liggen, en via The Gathering herontdekte ik In Power We Entrust the Love Advocated The Gathering - In Power We Entrust The Love Advocated - YouTube
Over het algemeen ben ik meer een liefhebber van Brendan Perry als zanger dan van Lisa Gerrard, al heeft ze wel een geluid wat onaards klinkt, en met niemand is te vergelijken.
In Power We Entrust The Love Advocated - Dead Can Dance - YouTube

93. Pearl Jam – State Of Love & Trust

Vanwege dit nummer heb ik het 2e album Vs. van Pearl Jam gekocht.
Op MTV Unplugged hoorde ik hem voor het eerste, en hij stond niet op Ten, dus moest hij wel op dit album staan.
State Of Love and Trust (Live) - MTV Unplugged - Pearl Jam - YouTube
Ik was dan ook behoorlijk teleurgesteld dat deze dus ontbrak; zwaar balen!
Blijkt hij dus op de soundtrack van Singles te staan; slechte film, waanzinnige soundtrack en mooie filmposter, welke nog jaren op mijn slaapkamer heeft gehangen.
Ik begrijp nog steeds niet waarom deze niet het studio album heeft gehaald.
Met Black, Jeremy behoord deze tot mijn Pearl Jam Top 3.

Thx deric dat jij m alvast hebt opgestart. Ik zit nog vol in de voorbereiding voor de Verrukkelijke 500, dus heb nu écht geen tijd. Ik weet niet hoe lang je ervoor gaat nemen, maar als het een week of 2 duurt, kan ik daarna wel, denk ik

Komt in orde.

92. Nada Surf – Popular

Je had in de jaren 90 verschillende van die nerd rock hits (Weezer –Buddy Holly, Liquido – Narcotic, Wheatus – Teenage Dirtbag e.d.), eigenlijk plaatjes die vooral op dat moment leuk waren.
Bij Nada Surf was het anders, die leraar die als het ware steeds bozer klonk in combinatie met het hard zachte, was voor mij een blijvertje.
Ik hou wel van die nummers die je als het ware opladen met een overdosis aan energie.
Popular is zo’n geval; ook de clip met dat mooie meisje maakte de nodige indruk.
Nada Surf Popular - YouTube

91. Yazoo – Nobody’s Diary

Don’t Go was de grote hit in Nederland; Only You draaiden we tijdens de huwelijksceremonie, maar het beste nummer van Yazoo leerde ik pas kennen nadat ik een verzamelalbum van ze gekocht had.
Yazoo blijft voor mij eeuwig verbonden met Depeche Mode, en met opvolger Erasure had ik stukken minder.
Volgens mij was de band al als het ware gestopt toen het prachtige Nobody’s Diary op single verscheen.
Voor wie het nog niet weet; Rene Kleijn brak ook door met een Vince Clarke compositie; Mr. Blue.
Zangeres Alison Moyet startte vervolgens ook nog een succesvolle solo carriere.
Yazoo - Nobody's Diary (HD 16:9) - YouTube

90. Creedence Clearwater Revival – Have You Ever seen the Rain?

Ook ik heb een periode gehad dat ik veel muziek van internet downloadde.
Al snel boeide dit mij minder, en stapte ik weer over op het kopen van muziek.
Nog steeds ga ik op zoek naar echte albums, maar nog minimaal ruimte in de cd kasten.
Terug naar CCR.
Mijn vader had een lijstje met albums waar hij naar op zoek was, en die zette ik dan voor hem op cd.
Daar stond tevens de verzamelaar Creedence Gold bij.
Niet echt een uitgebreide verzamelaar, maar wel een leuke.
Zelf wel nieuwsgierig hiernaar, dus ook eventjes geluisterd.
Voor mij sprong er duidelijk een nummer uit; het korte Have You Ever seen the Rain?
Creedence Clearwater Revival: Have You Ever Seen The Rain? - YouTube

89. Mother Love Bone – Chloe Dancer / Crown Of Thorns

Zoals ik al eerder vermeldde kocht ik de Singles soundtrack vanwege State Of Love & Trust van Pearl Jam.
Van dit album staan nog twee andere nummers in mijn Top 100; waaronder deze.
Ik kende het project Temple Of The Dog al, en wist dat dit een eerbetoon aan Andrew Wood van Mother Love Bone was; als het ware de eerste rockster uit Seattle die ten onder ging aan drugs (Jimi Hendrix niet meegeteld).
Als Andrew Wood niet zou zijn overleden, zou Pearl Jam er waarschijnlijk nooit zijn geweest, want die band kwam voort uit Mother Love Bone.
Hunger Strike haalde de lijst niet, maar is het wel waard om te vermelden; Temple Of The Dog - Hunger Strike - YouTube
Bij Chloe Dancer / Crown Of Thorns hoor je duidelijk de latere Pearl Jam invloeden terug, al klinkt de zang van Wood wat Axl Rose achtig.
Mother Love Bone - Chloe Dancer / Crown of Thorns - YouTube

88. New Order – True Faith

Ik ben meer een liefhebber van Joy Division.
Bernard Sumner vind ik een veel mindere zanger dan Ian Curtis, ook in het overbrengen van emoties is hij duidelijk de mindere.
Knap dat een band zo’n doorstart weet te maken na het overlijden van hun frontman.
Een andere naam, en tevens toch wel een ander geluid.
Blue Monday staat voor mij bijna op gelijke hoogte als True Faith, maar die laatste vind ik persoonlijk net wat sterker.
Maar bij een Jaren 80 dansavond ga ik uiteraard voor het zeer dansbare Blue Monday.
De clip is volgens mij van dezelfde persoon die ook deze heeft gemaakt. Fine Young Cannibals - She Drives Me Crazy (1989) - YouTube
New Order - True Faith (1987) [OFFICIAL MUSIC VIDEO] - YouTube

87. White Lies – Death

Volgens mij heeft deze band meer haters dan liefhebbers; ik hoor duidelijk bij de laatste groep.
Als er een hedendaagse band is die met een debuut het jaren 80 gevoel doet herleven, dan is het voor mij wel White Lies met To Lose My Life...
Tears For Fears, Ultravox, en Echo & The Bunnymen, ik hoor ze allemaal terug; meer de commerciële variant van de post-punk.
Het album heeft terecht een periode in mijn Top 10 gestaan, en is er waarschijnlijk uit verdwenen omdat de volgende 3 albums mij steeds minder deden; ook live klinken ze net teveel op het randje.
De uitstraling van de drummer doet mij denken aan Stephen Morris van Joy Division/New Order.
White Lies - Death (Official Video) - YouTube

86. NOFX – She’s Gone

Ik heb ook mijn punkperiode in de jaren 90 gehad, en een aantal jaren geleden stonden deze nummers uit in mijn Top 100: Green Day - When I Come Around [Official Music Video] - YouTube , Something To Believe In - The Ramones - YouTube Heideroosjes- Opa - YouTube , en Bad religion - Do what you want - YouTube .
NOFX nooit live gezien, in dezelfde periode kwam ook Green Day in Doornroosje, en ik had maar geld voor een concert.
Green Day brak in dezelfde periode door met Dookie, en werden groot; NOFX zou altijd kleiner blijven.
De VPRO zou een concert van Green Day uitzenden; volgens mij vanuit Paradiso; maar door een misstap van frontman Billy Joe kwam abrupt een einde aan dat concert (het fragment niet terug kunnen vinden).
NOFX staat bekend vanwege hun humor in de muziek, en later richten ze hun pijlen meer op de politiek.
Dit gaat over een uitzichtloos bestaan; niet zo bekend, maar wel erg sterk.
NOFX - She's Gone (Lyrics) - YouTube

Grappig, aangezien wij een volle generatie verschillen, Ik heb ook ouders die CCR goed kunnen waarderen. Gave muziek, al vallen twee andere nummers mij meer op: Fortunate Son en Born on the Bayou.

Ik heb vrij jonge ouders.

85. Alice In Chains – Would?

Het derde nummer van de Singles soundtrack, al had ik deze al eerder in bezit.
Vroeger ging ik naar de plaatselijke platenzaak, en keek dan in de bak met cd singles die niet meer in de Top 40 stonden.
Een stuk goedkoper, en vaak nog mooie exemplaren.
Wel liep je het risico dat je mis greep, maar dat hoorde er een beetje bij.
Voorheen viste ik al gewoon singletjes uit de bak (3 voor 10 gulden, later werden dat dus cd singles).
Ik weet niet meer precies wanneer de waardering van Would? Kwam, maar volgens mij is het een gevalletje van groeidiamant; al kan het ook goed zijn geweest dat deze regelmatig bij Beavis and Butt-head Beavis and Butt-Head - Rooster (Alice In Chains) - YouTube voorbij kwam, maar misschien wel gewoon door de genoemde soundtrack.
Veel grunge in mijn lijst tot nu toe, maar volgens mij volgt er nu nog maar een; wel een klassieker.
Alice In Chains - Would? - YouTube

84. Kate Bush – Running Up That Hill

Volgens mij kwam deze in dezelfde periode uit als Into The Groove van Madonna, en moest ik een keuze maken tussen deze twee singles; dat werd dus Kate Bush.
Deze twee dames zijn in dezelfde zomer geboren (Kate Bush 30 juli 1958, Madonna 16 augustus 1958), net als deze twee helaas al overleden heren (Michael Jackson 29 augustus 1958 en Prince 7 juni 1958), blijkt weer eens dat de vrouwen tot het sterke geslacht horen.
Leuk feitje, al heb je er verder niks aan.
Met Running Up That Hill wist Kate Bush weer eens te scoren; het album The Dreaming was een stuk minder succesvol dan haar vorige werk, en Running Up That Hill werd gevolgd met het volgens mij haar beste album Hounds Of Love.
Geweldige clip met mooie dans, nog altijd ben ik ervan overtuigd dat Kate Bush van grote invloed is geweest bij de latere Moderne Dans; waarbij de emotie centraal staat.
Kate op haar best; alles klopt bij dit nummer.
Kate Bush - Running Up That Hill - Official Music Video - YouTube

83. Cult – Revolution

Niet She Sells Sanctuary, Love Removal Machine of Edie, maar Revolution.
Love heeft verschillende keren in mijn Top 10 albums gestaan, en hoorde daar terecht in.
Ik heb een aantal jaren een krantenwijk gehad, en bracht tussen 17:00 uur en 19:00 uur het NRC Handelsblad rond.
Het album dat ik het meeste draaide op mijn discman was Love van The Cult.
Ik deed over de route ongeveer net zo lang als de speelduur van deze plaat, en het was ook een lekkere plaat om in het donker te luisteren; het liefst zelfs met wat miezelregen; al kreeg ik daar later steeds meer een hekel aan.
Alles is goed aan deze plaat, live is het trouwens een arrogante band; vooral zanger Ian Astbury.
Volgens mij 3x live gezien (voorprogramma Guns ‘n’ Roses, Aerosmith en op Pinkpop; het dieptepunt was wel dat optreden).
Jan Smeets about The Cult on Pinkpop 1992 - YouTube
The Cult - "Revolution" (HQ Sound) - YouTube

Mooie lijst tot nu toe.

Lekker al die grunge nummers.

Bedankt voor de leuke reacties en likes
We gaan weer verder.

82. Tori Amos – Precious Things

De singles Crucify, Cornflake Girl en Professional Widow konden mij in eerste instantie minder boeien.
Tori Amos was een zangeres die het nodig vond om Kate Bush na te doen.
Ik denk er nu anders over, maar dat was wel mijn eerste oordeel.
Wat mij vooral aantrok was toch wel haar uiterlijke verschijning, mooie bos haren, en gewoon wel een zeer aantrekkelijke dame om te zien.
Waarom ik Little Earthquakes kocht, weet ik niet precies, maar ik denk dat de uitnodigende blik van Tori hierbij een grote rol speelde.
Toch was ik gelijk verkocht toen ik Precious Things voor de eerste keer hoorde; Tori was een echte rockchick, misschien nog wel meer dan Kim Deal, Kim Gordon en Melissa Auf der Maur.
Ik heb een zwak voor vrouwelijke basgitaristen; voor mij misschien wel de ultieme definitie voor een rockchick; breekbare vingers die dat lompe instrument bespelen.
Tori Amos is hierop een uitzondering; die weet een piano te laten rocken; en hoort hierdoor wel degelijk in het genoemde rijtje thuis.
Precious Things is breekbaar en lief; haastig en gemeen, hard en zacht.
Precious Things is jaren 90 girlpower.
Tori Amos - Precious Things - YouTube

81. Tears For Fears – Mad World

Tears For Fears kende ik vaag vanwege Change, maar ik werd totaal weg geblazen door Shout.
Wat vond ik dat een geweldig nummer!
Ik had een kleine zwart wit televisie, en volgens mij was het Sky Channel die in de avond zo af en toe concerten uitzond.
Daar zag ik Depeche Mode – Live in Berlin, maar ook Tears for Fears live.
Teleurgesteld dat het een ouder concert betrof; geen nummers van Songs From The Big Chair, maar alleen van The Hurting.
Voor Sinterklaas vroeg ik de cd van Songs From The Big Chair (om de lp te vervangen), maar kreeg het afgeprijsde The Hurting; dat vond ik toen wel een domper.
Maar al snel begon ik nummers als Change, Pale Shelter en Mad World te waarderen, en The Hurting werd geliefder dan Songs From The Big Chair.
Gary Jules maakte jaren later een mindere cover van Mad World (al kan ik die nu wel prima aanhoren), en ik ging al snel via YouTube op zoek naar de oerversie van Tears For Fears.
De stuntelende dansmoves van Roland Orzabal waren heerlijk en bevrijdend om te imiteren, en Mad World heeft ook gewoon een lekkere vibe.
Nog steeds een nummer die ik regelmatig draai, misschien wel het meeste van mijn hele Top 100.
Mad World by Tears For Fears Original HQ 1983 - YouTube

Grappig, het is wel heel duidelijk te zien wanneer je muzikale vorming heeft plaatsgevonden (begin jaren '80 t/m medio jaren '90)

Verder leuke stukjes om te lezen

Ja, dat is muzikaal gezien wel mijn meest dierbare periode.

80. Talk Talk – Such A Shame

Rare jongens die lui van Talk Talk.
Die zanger met dat stomme petje, en die vreemde zwakzinnige bewegingen in die clip.
Ja, ik heb achteraf gezien een zwak voor vreemde dansjes.
Life's What You Make It viste ik ooit uit zo’n aanbiedingenbak, en The Colour Of Spring is een heerlijke lenteplaat; gecamoufleerd in een hoes met herfstkleuren.
Voor een collega ooit een verzamelaar van Talk Talk op cd gebrand, en toen pas viel mij de schoonheid op van Such A Shame.
Het ademt het tijdperk van de Koude Oorlog, zelfs midden zomer krijg ik het er nog koud van (al had ik het afgelopen zomer dagelijks koud, maar dat lag aan de weersomstandigheden).
Jeugdsentiment; uit de tijd van Frits Spits tijdens het avondeten, toen 3FM nog gewoon Hilversum 3 heette, en dat luisteraars nog de hele dag de radio aan hadden staan, en een diskjockey nog verstand van muziek had, de nummer 1 gehavend klonk door het vele draaien en Tom Blomberg bij De Avondspits 40 minuten lang achter elkaar Living In Another World van Talk Talk draaide.
Talk Talk - Such A Shame - YouTube

De heren van Talk Talk waren betere muzikanten dan entertainers . Dat merk je wel aan het latere werk. Verstilde tonen. Een soort drang om hun eigen innerlijk beter te begrijpen; geen mensen die zich bij de verwachtingen van een publiek konden neerleggen.

Wat stond er voorts ook alweer geschreven in Delphi:
"ken uzelf"

Ja, absoluut, ik vergelijk hun ontwikkeling regelmatig met die van Japan.
Ook een band met goede muzikanten, waar de frontman de groep als het ware ontgroeid.

79. R.E.M. – Orange Crush

Bij R.E.M. moet ik altijd aan Jan Douwe Kroeske denken.
Voor mijn gevoel was hij de eerste die op de radio muziek van deze band draaide.
Volgens mij hoorde ik Fall On Me en The One I Love voor het eerste op de radio.
Hij had in de middagprogrammering een paar uur, ik weet niet meer op welke dag, maar volgens mij was het de dinsdag; doet er verder niet toe.
Losing My Religion was de verwachte doorbraak; Out Of Time het album; Low was het onbekende prijsnummer R.E.M. - Low (Official Music Video) - YouTube , en de cdsingle Radiosong bevatte het beste bonuslied; namelijk de live versie van Orange Crush.
Dit kende ik nog niet, maar vond ik gelijk al geweldig, Green zou uitgroeien tot mijn favoriete REM plaat.
Michael Stipe ziet er tegenwoordig trouwens uit als het alternatieve neefje van Kabouter Plop.
R.E.M. - Orange Crush (Official Music Video) - YouTube

78. This Mortal Coil - Song to the Siren

Heb ik in mijn leven ooit iets gestolen?
Volgens mij niet.
Maar ik heb ooit wel eens een cassettebandje van iemand geleend en nooit meer terug gegeven.
Het grappige is, dat die persoon die tape weer van iemand anders leende, en dat bandje zelf ook had gehouden.
Laat ik maar wat vertellen over de samensteller van die tape.
Een jongen uit de buurt had een oudere neef, die er uit zag als een echte waver; getoupeerd haar, zwarte kleding, puntschoenen, lange jas, en actief bij Kinder Vakantie Werk in ons buurdorp.
Waanzinnig veel verstand van muziek, hij liep al weg met U2 voordat er iemand van deze band had gehoord.
Vaak klopten zijn muzikale voorspellingen, al zei hij dat The Alarm net zo groot zou worden als U2, en daar had hij geen gelijk in.
Hij was de plaatselijke tieneridool; de Bono of Jim Kerr van de gemeente, al was hij verder totaal niet muzikaal, maar hij had de juiste kijk op mode en muziek.
Mijn eerste idool; geliefd en gehaat bij jongens en meisjes.
Altijd met muziek bezig; een lopende OOR Popencyclopedie.
Jaren niet meer gezien, en opeens kwam een goede vriend van mij aanzetten met dit bandje; samengesteld door deze persoon.
Fatal Flowers, DAF, Nick Cave, Sisters Of Mercy, ze stonden er allemaal op.
Zo ook deze van This Mortal Coil.
This Mortal Coil kende ik van You and Your Sister, maar deze was nog een stuk beter.
Elizabeth Fraser op haar best, en ondanks dat ik Cocteau Twins erg kan waarderen, overtreft ze zichzelf hier.
Later zou ze het nogmaals flikken bij Massive Attack (Teardrop).
Het origineel van Tim Buckley vind ik minder; grappig dat juist zijn zoon ook weet te scoren met een coverversie (Leonard Cohen – Hallelujah), de versie van John Frusciante (RHCP) kan ik wel weer waarderen, en die ligt dichter bij die van Tim Buckley John Frusciante - Song To The Siren (The Empyrean) [track #2] with lyrics - YouTube.
Maar dit is toch wel de mooiste.
This Mortal Coil - Song To The Siren (Official Video) - YouTube

77. Radiohead – Creep

Ik vind dit absoluut het hoogtepunt van Radiohead, voor mijn gevoel hebben ze dit nooit meer kunnen evenaren.
Ondanks dat ik OK Computer kan waarderen, blijf ik het jammer vinden dat ze deze lijn niet hebben door gezet.
Een beetje het Britse antwoord op de grunge.
Thom Yorke in de rol van melancholische nar, kwetsbaar en mijlenver verwijderd van zijn latere sterrenstatus.
Het gepeste jongetje op school, de outsider.
Degene die tijdens de gymles als laatste wordt gekozen.
Alle woede en frustraties gebald in Creep; als een lelijke puist die open barst, en waarvan de inhoud terecht komt in het gezicht van de arrogante sportheld van de klas.
Wraak die niet zoet is, maar stinkend als stuk ongebakken vlees, dat al liggend achter de koelkast een koninkrijk vormt voor een zichzelf voortplantende groep maaien; wachtend om uit te vliegen.
Dat is Creep; de geur van verrotting.
Radiohead - Creep - YouTube