menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
Misterfool
Voordat ik de toorn van Chefke over me heen krijg .
Waarschijnlijk zal ik de conclusie donderdag of vrijdag posten.

deric raven, Grafmat.
Één van jullie twee is dus binnenkort aan de beurt.

Misterfool
https://s3-eu-west-1.amazonaws.com/cdn.beggars.com/fourad/site/images/sleevenotes/desktop/58cbd0cea4886.jpg

De biertap is dichtgedraaid. De meeste mensen zijn al naar huis en ook de barvrouw maakt aanstalten om te vertrekken. De laatste ronde is dus aangebroken. Volgens mij is dit het grootste project dat ik ooit voor MuMe heb ondernomen. Ik moet zeggen dat ik geweldig heb genoten van het beschrijven van mijn favoriete nummers. Het voelt ergens zelfingenomen om steeds maar weer mijn eigen subjectieve interpretatie neer te plempen. Het is dan ook maar goed dat na vandaag een ander zijn observaties mag delen. In ieder geval wil ik eenieder die meeleest bedanken. Ik waardeer dat zeer!

9. Dead Can Dance- Persephone (The Gathering Of Flowers)

Met Persephone durf ik dit einde wel tegemoet te gaan. Een heftige meeslepende compositie met een mythologisch randje. Dead Can Dance is altijd heel sterk in het creëren van oud klinkende, esoterische melodieën. Dat is echter niet eens de sterkte troef van dit duo. Lisa Gerrard heeft namelijk de meest intimiderende stem binnen popmuziek. Gerrard zingt hier niet als een wenende nabestaande. Nee, integendeel! Lisa is hier een Griekse wraakgodin die hoogst persoonlijk de levensdraden van een duizendtal soldaten doorknipt. De laatste spookachtige tonen zinderen na als as op oorlogsgrond.

8. Bob Dylan- It's Alright Ma(I'm only Bleeding).

Bob Dylan is een klasbak. Een misantropische cynicus die met zijn bijtende teksten indruk maakt. Sarcasme is eveneens een essentieel onderdeel van het beslag van deze muzikale lekkernij. het nummer is overgegoten met maatschappijkritiek en als kers op de taart hebben we het gepassioneerde gitaarspel. Eigenlijk wel opmerkelijk, dat een folkcompositie zo’n rock & roll gevoel weet op te wekken. Een grotere middelvinger naar de hypocrisie van de moderne samenleving kun je haast niet maken.

"While money doesn’t talk, it swears
Obscenity, who really cares
Propaganda, all is phony"


7. Beatles- For No One

Het schrijven van het perfecte popnummer is een vaardigheid die McCartney goed beheerst. Dit nummer is slechts twee minuten lang, maar elke strofe is dan ook werkelijk raak. Het welhaast pesterige ritme zorgt voor een uitstekende klaagzang. Inhoudelijk bieden de Beatles hier echt een 'Slice of Life'. Hoewel realisme soms tergend saai kan zijn, is deze pijnlijk geloofwaardige weergave van het einde van een relatie toch wel erg indrukwekkend. In al zijn tragiek een verslavend nummer. Ten slotte moet worden opgemerkt dat de bridge bewijst dat George Martin met recht de vijfde beatle genoemd mag worden.

6. Japan- Ghosts

Tin Drum ademt een bepaald soort totalitaire schroomvalligheid. Het onpersoonlijke van het systeem tegenover de emotionele wroeging van het individu. Ghosts is het buitenaards sterke hoogtepunt van dit album. De chaotische, gefragmenteerde elektronica onderstreept namelijk het verwarde gevoel dat Sylvian wenst te vertolken. Vooral de tegenstelling tussen de warme stem van Sylvian en de koude, mechanische achtergrond intrigeert me. David lijkt door het toetsenspel van Barbieri te worden verdrukt. Wat overblijft is een horrorverhaal vol met menselijke vertwijfeling.

"Once I was so sure, now the doubts inside my mind
comes as ghosts and lead nowhere. "

5. Van Der Graaf Generator - A Plague Of Lighthouse Keepers

Deze epic van VDGG, over een man die gestrand raakt in een solitaire vuurtoren, is ronduit heftig. Het kostte mij in ieder geval een aantal luisterbeurten voordat ik het kon waarderen. Hammill is hier een onheilsprofeet die een uitweg probeert te vinden uit dit de facto graf; hij is opgesloten en omringd door stinkend, zout zeewater. De luisteraar wordt in deze angstige situatie geplaatst door middel van allerhande ingewikkelde passages die niet zelden een jazzdeuntje introduceren. An passant wordt nog even de vierde muur gebroken. Het hoofdkarakter smeekt de luisteraar om hem genade te verlenen, maar aangezien we evenzeer hulpeloos zijn, kunnen we enkel toekijken hoe ons lijdend voorwerp knakt. Hammill schreeuwt maniakaal en de toetsen lijken welhaast geesten die zijn hoofd op hol doen slaan. In deze muzikale gekte is een verdrinkingsdood nog een laatste, wrange verlossing. Enkel The Ancient Mariner kent eenzelfde gruwelijke eenzaamheid die VDGG hier bezingt.

"I prophesy disaster and then I count the cost....
I shine but, shining, dying
I know that I am almost lost"

4. Mike Oldfield ‎– Ommadawn

Sommige muziek is zo mooi dat het tegelijkertijd een tikkeltje pijnlijk is. Dit nummer herbergt een soort kinderlijke avontuurzucht. Hierdoor benadrukt dit nummer- keer op keer- dat ik een stukje ouder wordt,. De compositie is bovendien bijzonder sterk en bouwt mooi op naar een climax. Hoewel ik de remasters in de Oldfield-catalogus doorgaans erg geslaagd vind, heb ik toch een voorkeur voor de originele stereo-mix. Juist door dat beetje sleet, krijgt de muziek iets buitenaards. Alsof je iets hoort dat buiten de normale menselijke perceptie ligt. Ten slotte vermengt Oldfield hier op meesterlijke wijze: folk, wereld en (symfonische) rock op een manier die hier en daar is nagedaan, maar nog nooit is geëvenaard.

3. Bruce Springsteen - The River

Toch nog een echt liedje, na de vorige twee epics. Een prachtig, ingetogen arrangement dat een heel aangrijpend verhaal ondersteunt. Bovenal bevat deze compositie een van de beste songteksten die ik ben tegengekomen. Bruce Springsteen heeft sowieso wel vaker het vermogen om het gewone leven treffend en pijnlijk te beschrijven. De metafoor van een opgedroogde rivier zorgt voor kippenvel. Muzikaal gezien is de mondharmonica verantwoordelijk voor een mooie en verdrietige sfeer. Een mooie opmaat naar de mistroostigheid die we tegen zouden komen op Nebraska, maar bovenal het beste verhaal dat deze baas ooit vertelde.

"Now those memories come back to haunt me
they haunt me like a curse
Is a dream a lie if it don't come true
Or is it something worse"


2. Godspeed You! Black Emperor- Moya

Moya is een monster van een nummer. Een bedrukkend begin dient als startschot voor een ziedende opbouw. Massieve en loodzware cellowolken slokken het geluidsveld op en je oren zoeken naar een lichtpunt. Na drie minuten klaart de lucht eindelijk. De massieve massa geeft ruimte aan een verstilde, vertwijfelde gitaarlijn. Met elke seconde neemt de melodie echter aan kracht toe, totdat drums als kogels op de luisteraar worden afgevuurd en de gitaren een ijzige oorlogskreet slaken. Moya is een zucht die uitmondt in een orkaan. Ik wordt altijd omvergeblazen.

https://vignette.wikia.nocookie.net/peel/images/3/3e/KingCrimson.jpg/revision/latest?cb=20130703105100

1. King Crimson - Starless

Is dit voor iemand nog een verrassing? Al sinds de middelbare school beluister ik deze compositie. Het is in die zin haast als een van de horcruxen van Harry Potter. Er zit ook een klein beetje van mijn ziel in deze epic. De structuur van deze compositie is nagenoeg perfect! Het neerslachtige begin is prachtig. De melancholische gitaartonen van Fripp zetten een aangename grijze, depressieve neer. Een metaforische blindheid waarin alle kleur lijkt te zijn verdwenen. Wees niet gevreesd, de band werkt naar een wederopstanding van het licht toe. Je moet dan echter wel nog even langs het repetitieve middenstuk. Krijsende gitaartonen in een monotoon ritme, waartegen de drums van Bruford zich steeds nadrukkelijker lijken te verzetten. De nagelschroeven worden consequent verder aangedraaid totdat een barrage van blazers verlossing biedt. De melodie van het intro keert weder. Nu niet meer als depressieve grijsheid, maar juiste als een warm soort berusting. Het beschrijven van de schoonheid van Starless kan eigenlijk welhaast alleen oppervlakkig. Ik moet nog een ander nummer tegenkomen dat zo gedetailleerd en geloofwaardig emoties archetypisch weet te verwoorden. Waarlijk kippenvel!

"Old friend charity
Cruel twisted smile
And the smile signals emptiness
For me"

-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat was het dan. Op naar de muzikale reis van een andere user
Naar ik, hopelijk goed, vernomen heb, is dat Grafmat

avatar van chevy93
Misterfool schreef:
Het voelt ergens zelfingenomen om steeds maar weer mijn eigen subjectieve interpretatie neer te plempen.
Ach, zoals Nietzsche zei: "egoism belongs to the essence of a noble soul".

Waarmee deze cirkel ook weer rond is:
chevy93 schreef:
(quote)
Aldus sprak Zarafoolstra?

avatar van chevy93
On: bijzonder fraaie top 9-van-de-10 (deze van Ome Bob is niet mijn favoriet..). Bijzonder fraaie top 100, wat dat aangaat.

Vooral bijzonder aangenaam verrast door For No One, een zeer onderschatte parel binnen hun rijke oeuvre.

P.S. Perfecte (kippenvel)quote bij The River!

Misterfool
chevy93 schreef:
Waarmee deze cirkel ook weer rond is:

Kijk, dat doet me deugt. .
Bovendien een goede aansporing om eens een van de werken van de snorrenmans op te pakken.

De top 9 was overigens, omdat ik bij de update van 3 november per ongeluk elf nummers heb besproken.

avatar van chevy93
Misterfool schreef:
De top 9 was overigens, omdat ik bij de update van 3 november per ongeluk elf nummers heb besproken.
Bedoelde meer dat ik 9 van de 10 top vind.

P.S. Als je van onbegrijpelijke poëtische schoonheid houdt, kan ik Zarathoestra je wel aanraden. Als je iets ook maar enigszins begrijpelijks wil, zou ik eerder ieder ander willekeurig boek van hem aanraden.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
Lang niet altijd gereageerd, wel alles gelezen van deze zeer gevarieerde en uitstekend geschreven top 100.

Gezien je Top 10 had ik nog wel iets van Nebraska verwacht maar met The River op drie kan ik meer dan prima leven. Erg fraai geschreven en inderdaad een perfecte quote; 1 van zijn sterkste stukjes tekst.

avatar van Gretz
Ooit wil ik nog wel een top 100 presenteren, maar de komende maanden komt het niet gelegen om dit goed voor te bereiden. Wanneer ik eraan begin terwijl ik de stukjes nog niet af gaat het veel te lang duren (mezelf kennende), dus ik plaats me wat verder naar achteren. Als ik zo over een jaar aan de beurt zou zijn is dat prima.

- deric raven
- Grafmat
- jassn
- stoepkrijt
- trebremmit
- uffing
- thelion
- jspr_g
- dumb_helicopter
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Gretz
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- panjoe
- Motel Matches
- DjFrankie
- AstroStart
- ArthurDZ
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Chevy

Misterfool
cosmic kid schreef:

Gezien je Top 10 had ik nog wel iets van Nebraska verwacht maar met The River op drie kan ik meer dan prima leven.
Ik heb nog een tijdje getwijfeld om Highway Patrolman of My Father's House ergens in de lijst te stoppen. Maar ja, dat is het nadeel van een top 100 lijst, hé. Zelfs bij een top 500 had ik nog het gevoel dat ik bepaalde nummers onterecht links liet liggen. .

avatar van Gretz
Mooie verhalen Misterfool! ?

avatar van Johnny Marr
Knap geschreven Misterfool!

avatar van luigifort
Bedankt Misterfool voor de mooie trip en verhalen! Ik zie uit naar je eerste boek

Misterfool
Jammer dat je niet de tijd hebt om begeleidende stukjes tekst te schrijven, deric raven.
Desalniettemin een toffe top 100.

avatar van deric raven
Dan rem ik anderen af, die wel tijd hebben, en dat vind ik vervelend.

avatar van Arrie
Je had ook best met iemand van plaats kunnen wisselen, als je over een half jaar bijv. meer tijd zou hebben.

avatar van deric raven
Ik heb mezelf al eens naar achteren geplaatst.

avatar van chevy93
Ik kan nu ook al op een presenteerblaadje geven dat Grafmat op dit moment zeker geen tijd heeft om zijn top 100 te preseteren. De volgende op de lijst is jassn, maar die is al drie weken niet op MuMe geweest, dus wellicht stoepkrijt of trebremmit??

avatar van chevy93
Daarbij aangevuld dat het toch wel fijn zou zijn als mensen niet tot het laatste moment wachten met hun voorbereidingen en er vervolgens achter komen dat het toch meer tijd kost dat ze er in kunnen/willen steken.

Het hoeft heus niet in twee dagen erdoorheen geramd te worden, maar als iedereen wekenlang (maandenlang) de tijd neemt, wordt de wachttijd nog langer dan die voor een sociale huurwoning in Amsterdam.

En volgens mij komt het je eigen momentum alleen maar ten goede als er wat tempo in zit.

Dus wellicht dat uffing, thelion en JSPR_G ook alvast kunnen beginnen met schrijven.

avatar van panjoe
Jammer deric, op enkele nummers na spreekt je top 100 me amper aan maar ik was hier júist gaan meelezen voor de stukjes...

Die van Misterfool waren ook erg tof!

avatar van trebremmit
Ik wil wel als stoepkrijt niet wil.

Ik heb er zelf trouwens niet zo'n probleem mee als het hier allemaal wat langer duurt.

avatar van deric raven
Als men geen moeite heeft dat het langer duurt, dan wil ik de nummers wel aanvullen.
Had het bijna klaar, maar een maand terug de boel per ongeluk verwijderd.

avatar van stoepkrijt
Ik ben een paar maanden al enthousiast begonnen met schrijven (en ben al een heel eind), maar heb mezelf een tijdje terug toch lager op de lijst gezet, omdat ik de komende tijd (weken, maanden?) andere prioriteiten heb. Af en toe een berichtje lezen/plaatsen op MuMe kan er wel vanaf, maar mijn top 100 presenteren vergt echt teveel toewijding.

Ik vind het zelf ook erg vervelend, maar de komende maanden hoeven jullie van mij geen top 100 te verwachten.

avatar van stoepkrijt
trebremmit schreef:
Ik wil wel als stoepkrijt niet wil.
Ga je gang!

avatar van trebremmit
deric raven schreef:
Als men geen moeite heeft dat het langer duurt, dan wil ik de nummers wel aanvullen.
Had het bijna klaar, maar een maand terug de boel per ongeluk verwijderd.

Dat vind ik prima, dan kan ik of eventueel jassn na jou.

avatar van deric raven
100. The Birthday Party – Junkyard

Mijn eerste kennismaking met The Birthday Party was trouwens de Munity! EP
Ergens op een studentenkamer werd hier filosofisch moeilijk over gepraat onder een genot van de nodige softdrugs.
Nou heb ik daarmee toch al niet echt zo’n geweldige ervaringen, en met een beginnende hoofdpijn, kwam deze niet geweldig binnen.
Ik zal een jaar of zestien zijn geweest, en had Nick Cave wel al ontdekt, maar kwam vrij snel tot de conclusie dat ik mij niet aan het werk van The Birthday Party moest wagen; niet mijn ding, totale anti muziek.
Eigenlijk pas toen ik een aantal jaren later op zoek ging naar de documentaire Stranger in a Strange Land Nick Cave: Stranger in a strange land VPRO documentary 1987 - YouTube het nummer Junkyard herontdekt.
Het paranoïde, verslaafde, destructieve karakter sprak mij nu wel aan; een band die zich totaal de vernieling in bracht; als onderdeel van de kunst, of juist als wanhopige junkies.
Niet echt iets wat ik snel zal draaien op 2e kerstdag tijdens de jaarlijkse familiegourmet, maar wel heerlijk lekker laat in de avond.
Birthday Party on Gotterdamerung - Junkyard - YouTube

avatar van deric raven
99. Stereo MC’s – Connected

Ooit een saai schoolfeest mee gemaakt, waarbij de diskjockey het totaal niet lukte om er wat stemming in te krijgen.
Ik weet niet of ik al in bezit was van een discman, maar meestal had ik gewoon zo’n ouderwetse walkman bij me, want op TDK cassette kon ik mijn eigen verzameltape samen stellen, voor als ik onderweg was naar school, rijlessen of iets dergelijks.
Op het punt dat het merendeel van plan was om op te stappen, en in de stad Nijmegen op zoek te gaan naar een leuke kroeg, gaf ik de wanhopige platendraaier dit bandje, welke opende met Connected.
Dit relatief onbekende nummer sloeg gelijk goed aan, en de stemming in de zaal sloeg positief uit.
Na een drietal nummers van mijn tape gedraaid te hebben, begon de enthousiast geraakte diskjockey al weer zijn eigen muziek te draaien.
Een uur later de avond op een goede manier voort gezet in De Swing, waar toevallig ook nog die avond Connected werd gedraaid.
Voor mij nog steeds een dansklassieker.
Stereo MC s - Connected (Video Clip) - YouTube

avatar van deric raven
98. Vitalis – Lady Of The Night

Zoals velen hier op MusicMeter heb ik ook wat ervaring met het draaien van plaatjes.
Het aan elkaar mixen van songs lag mij niet zo, en een dj set was toch wel prijzig, en voor dat geld kon ik ook behoorlijk veel singletjes aanschaffen, dus deze nooit gekocht.
Mijn vader draaide vroeger op schoolfeestjes, en bij het inladen van het apparatuur werd toen ondertussen zijn elpeeverzameling gejat (Rolling Stones, Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin e.d.), tevens een reden om hier maar niet in te investeren.
Via via kwam ik terecht bij een Brabantse lokale radio omroep, waar ik mij ontwikkelde tot een soort van sidekick.
Mijn kwaliteiten lagen vooral op het vlak van het uitzoeken van bij elkaar passende plaatjes, en met de nodige humor commentaar te leveren.
Als ik dan vanwege omstandigheden alleen moest draaien, ging ik totaal de mist in; verkeerde jingles, schuifjes die open bleven staan, of een paar minuten stilte, en dan had ik dus niet 4'33" van John Cage op staan.
Ongemakkelijk als je dan luisteraars aan de lijn krijgt.
Maar weer terug naar Vitalis.
In de studio lagen van die promo cd’s met Nederlandse producten.
Vaak kon je de helft skippen, maar deze band uit Hoorn maakte met het Tom Waits achtige Lady Of The Night wel de nodige indruk.
Met veel moeite vervolgens de twee studio albums, twee cd singles en hun vervolgproject The Q Club gevonden (het pre Marktplaats en pre Discogs tijdperk).
Nu vind ik het een stuk minder goed als toen, maar het heeft een sentimentele waarde, zoals veel meer nummers uit de lijst.
Muziek is vooral een gevoelskwestie, en ik laat mij dan zo min mogelijk door externe factoren beïnvloeden.
Vitalis Lady Of The Night - YouTube

avatar van deric raven
97. Soulsavers – Spiritual

Zoals bijna iedereen hier ben ik dol op het maken van lijstjes.
Ook zelf mijn bruiloftsmuziek samen gesteld, en mij dus ook gaan verdiepen in wat ik bij mijn uitvaart wil horen.
Het wrange hierbij is dat je dan zelf niet meer in staat bent om muziek tot je op te nemen, dus waarom wachten tot het eeuwige, terwijl je hier op aarde genoeg tijd hebt.
Mark Lanegan is een held van mij, helaas heb ik hem maar een keer live gezien, en dat was maar heel kort.
Bij Twilight Singers stond hij opeens midden in de rook op het podium, en terwijl het publiek twijfelde op het een tape opname was, of dat hij er daadwerkelijk was, verdween hij alweer in de mist.
Mysterieus persoon, maar oh zo mooie stem.
Veel solowerk van hem in bezit, maar hij schittert vooral tijdens een samenwerkingsverband met een andere artiest.
Soulsavers vind ik hier op hun best, ondanks dat ik een groot Depeche Mode liefhebber ben, vind ik de albums met David Gahan als (gast)zanger een stuk minder.
SOULSAVERS-Spiritual - YouTube

avatar van deric raven
96. Afghan Whigs – If I Were Going

Zoals bij vorig bericht te lezen valt, heb ik Twilight Singers live gezien en gehoord; ook voorloper Afghan Whigs heb ik live gezien en gehoord, maar kan mij hier nog weinig van herinneren.
Bij een dramatisch Werchter (veel verkeerde keuzes; wel naar RHCP, Skunk Anansie en Prodigy, die tegen vielen, niet naar Radiohead, Mazzy Star en David Bowie), veel regen en smerig bier.
Tijdens die buien verscholen we ons onder een half open rolstoelpodium waarbij er wel nog zicht was op het podium.
Al snel ging mijn aandacht naar twee Belgische meisjes, die daar ook zaten, en terwijl Greg Dulli al smekend, bijna huilend zijn ziel bloot legde, had ik daar geen oog en oor voor.
De meisjes vervolgens niet meer gezien, en ondanks dat ik Gentlemen al in de kast had staan, duurde het jaren voordat ik hier aandachtig naar ging luisteren.
Eigenlijk kan ik elk nummer van dit album in de Top 100 plaatsen, want er zitten geen zwakke broeders tussen, maar mijn keuze viel voor If I Were Going.
Dit schreef ik hier op de site:

deric raven schreef:
Het kwartje is gevallen.


Ik kan me nog herinneren dat ik dit album kocht. Het was in de aanbieding en dit was mijn eerste kennismaking met The afghan Whigs. Het was tevens mijn eerste kennismaking met Levellers en Lemonheads (die waren ook in de aanbieding), en die maakten toen meer indruk; waardoor ik dit album links liet liggen.
Prima songs, maar het kon mij niet overtuigen.

Vervolgens ruim 10 jaar later vanwege de hoge waardering op deze site, het album anderhalf jaar geleden nog eens op gepakt. Was toen ook al benieuwd naar Twilight Singers; maar dan meer vanwege de bijdrage van Mark Lanegan. Van die band toen een concert gezien (wat was Lanegan briljant!!), en toch nog maar eens goed naar Gentlemen geluisterd; zit eigenlijk wel goed in elkaar; vooruit 4,5 **. Toch maar eens die verzamelaar van hun toevoegen.

En dan nu in Het Beste Per Album topic, tot de conclusie komen dat elk nummer eigenlijk wel heel goed is. Het punt was alleen, dat als ik een Top 100 van beste nummers ooit zou maken, dan zou er niks van dit album in komen; maar het kromme is gewoon dat hier geen slechte songs op staan. En het totaalplaatje staat als een huis! Hij verdient dus zeker de 5**


corn1holio1 schreef:

Nu nog die top 10 in !


Daar hoort hij inderdaad; en door de tegenvallende derde van Portishead zakte hun eerste voor mij toch ook in waarde, dus die plek kwam vrij.

Greg Dulli, welkom in mijn Top 10. Koester die plek.

Waar hij nog steeds in staat.
Afghan Whigs - If I Were Going - YouTube er

avatar van deric raven
95. Screaming Trees – Nearly Lost You

En daar heb je hem weer Mark Lanegan.
Van Screaming Trees kende ik als eerste Troubled Times via een Big Buzz cd, voor weinig geld had je dan een prima verzamelalbum.
De grunge wel vanaf het begin gevolgd, Nirvana had ik op school al gehoord (Bleach), maar die maakte weinig indruk.
Zoals velen gingen bij mij de ogen open bij Smells Like Teen Spirit.
Pearl Jam werd al door een oer hipster getipt, maar daar besteedde ik in eerste instantie weinig aandacht aan; kwam vooral door de vervelende maniertjes van hipster tipster.
De schade op Pinkpop wel ingehaald!!
Mark Lanegan was toen al een onopvallende verschijning, een soort van spits die in het grunge elftal op het laatste moment werd ingezet om te scoren, maar dan was ik vanwege tegenvallende resultaten al lang vertrokken.
Lanegan pas ontdekt nadat ik nieuwsgierig was geworden door de positieve recensie in de OOR van het album Bubblegum.
Screaming Trees heeft meer raakvlakken met The Doors, maar ik vind grunge hoe dan ook een breed begrip. Nirvana is meer punk, Soundgarden richting Black Sabbath en Pearl Jam heeft Free invloeden.
Wel wat kort door de bocht misschien, maar zo zie ik het nu eenmaal.
Screaming Trees - Nearly Lost You - YouTube

Gast
geplaatst: vandaag om 06:24 uur

geplaatst: vandaag om 06:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.