3. The Prodigy - Claustrophobic Sting
The Prodigy - Claustrophobic Sting HD 720p - YouTube

Alweer het derde nummer van Liam Howlett en co, en ook deze komt van Music for the Jilted Generation.
Mijn meest intense ervaring op de dansvoer was met Claustrophobic Sting, maar dat kwam ook mede door een hulpmiddel, toch heeft dat er wel voor gezorgd dat ik dit altijd een geweldig hypnotiserend en bezeten nummer ben blijven vinden, die acid lijn met die snoeiharde beats, en dan de sample "my mind is glowing" (uit de film 2001 Space Odessey), waar ik toen ook last van had , maken dit tot een kraker waar weinig tegenop kan.


http://quietus_production.s3.amazonaws.com/images/articles/344/prodigy_1219757304_crop_550x400.jpg

2. Lightning Dust – Take It Home
Lightning Dust - Take It Home - YouTube

Lightning Dust is een duo uit Canada, ze spelen ook in Black Mountain, dit is gelukkig heel andere muziek dan die band. Ik kan dit nummer niet te vaak horen omdat het me teveel raakt, tot tranen toe soms, maar zo nu en dan is dit echt prachtig. De zangeres is Amber Webber, ze zingt met een trilling in haar stem en daar moet je wel tegen kunnen, maar wat het echt mooi maakt zijn de strijkers, waarschijnlijk is dit niet voor iedereen weggelegd, want het val wel onder melodrama, maar als je liefdesverdriet of ander soort verdriet hebt dan houd je het niet droog denk ik. Het nummer komt van het album Infinite Light uit 2009.

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51MEAJOckEL.jpg

Hohoho, Open Eye Signal & Claustrophobic Sting

1. Underground Resistance - The Final Frontier
Underground Resistance - The Final Frontier [HD] - YouTube

En dan de nummerrrrr1, van het roemruchte label en muzikantencollectief Underground Resistance uit Detroit. The Final Frontier heb ik ontdekt door een interview met Lady Aida in een tijdschrift, volgens mij Basic Groove, maar kan ook de Oor zijn, waarin zij haar favoriete plaat aller tijden noemde en dat was dus deze. In het begin vond ik het maar vreemd, er gebeurde maar weinig in dit nummer en ik was nog niet zo bekend met electro, maar later begon ik steeds meer emotie te voelen bij de wat kille electro beats met die zwevende synth erover, werkelijk prachtig en ook nooit meer overtroffen.
http://www.journeyus.net/upload/save_image/140702_2.jpg

Dan wil ik nog iedereen bedanken voor de leuke reacties en likes , ik heb dat erg gewaardeerd, het was best veel werk maar wel erg leuk om te doen!

Het was dan ook een bijzonder aangename lijst om te volgen, waarvoor dank. En een prachtige nummer 1, ik kan niet anders zeggen.

Een heerlijk bedrukkende danceplaat, inderdaad.
Toffe #1.

Zo hey, ik was totaal niet bekend met die nummer 1 maar dat is een heerlijke track inderdaad! Snap wel dat het een klassieker is in het genre want hij zou nog steeds niet misstaan in een set tussen allemaal moderne nummers, en dat is echt knap voor een electronic nummer van 26 jaar oud.

Goede keuze voor de nummer 1, veruit het beste UR-nummer ?

Bedankt voor de mooie top 100 trebremmit, staan echt leuke en zelfs geweldige, geniale plaatjes tussen. Dan is het nu -écht wel- de beurt aan the one and only Grafmat!

Wat een slot met The Age of Love, Jaguar, New Noise, Open Eye Signal, Claustrophobic Sting en The Final Frontier! Alleen je #2 ken ik nog niet, maar daar komt zo verandering in.

EDIT: Zo hé, dat is ook een heerlijk nummer!

Hopelijk gunnen jullie me de Kerstdagen, zoals ik jullie bij deze ook allemaal héle fijne Kerstdagen gun , maar daarna zal ik z.s.m. (woensdag dus) aftrappen!

Mooie lijst! Fijne dagen!

Fijne feesten!

Is dit de lijst? Ik heb in 2020 nog wel tijd hoop ik.

- deric raven
- Grafmat
- jassn
- stoepkrijt
- trebremmit
- uffing
- thelion
- jspr_g
- dumb_helicopter
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Gretz
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- panjoe
- Motel Matches
- DjFrankie
- AstroStart
- ArthurDZ
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Chevy
- jordidj1

Je mag al hoor! ?

Jaja, Kerstvakantie, niet-gepland kindergedoe in de middag en een bowlingavondje (154)... Maar goed: here we go. De eerste 10 zijn onderweg!

Allereerst even iets over mijn top100: Voor De Verrukkelijke 500 maak ik al jaren een lijst (eerst top1000, tegenwoordig, top500), maar die moest toch écht verschrikkelijk op de schop, vond ik zelf. En dat was nog best een heidens karwei. Sowieso is het in volgorde zetten van platen zo goed als onmogelijk, en lig je dagelijks met jezelf overhoop over de keuzes die je de dag ervoor hebt gemaakt...
Verder ben ik echt een bandliefhebber, waardoor in mijn V500-lijst het aantal noteringen van sommige bands echt de spuigaten uitloopt... Dus daar heb ik mezelf vooral wat opdrachten verschaft om de eenzijdigheid tegen te gaan.

Andere disclaimer: Ten opzichte van veel andere lijsten die ik hier zie is mijn top100 ook behoorlijk mainstream, denk ik zo.

100 - Keith Jarrett - The Köln Concert, Pt. I

spotify:track:0f18qaZPd4UdIsryK37vjx (helaas niet op Youtube te vinden)

Een mainstream top100 aankondigen en beginnen met Keith Jarrett... Welnu: vanaf nu is alles vergeleken bij dit nummer mainstream...
Ik moést dit nummer een plaats geven in mijn top100, al is het van alle 100 platen waarschijnlijk ook direct degene die ik het minst vaak luister. Ik heb 'm uiteindelijk maar op nummer 100 gezet, omdat het wellicht wel e.e.a. vertelt over mijn voorliefdes die de keuze van de overige 99 nummers mede bepalen.
Ik ben toetsenist - alleen maar dromend van het niveau van een Keith Jarrett natuurlijk. Als je me ergens wilt inschalen: Mark Kelly van Marillion is altijd een 'haalbaar' voorbeeld voor mij geweest en zijn benadering van toetsen spelen in een band heeft veel invloed op mij gehad (daarover later meer...).
Maar mijn bewondering voor dit nummer (het hele album trouwens) is altijd grenzeloos geweest, dusdanig intimiderend zelfs dat ik het slechts af en toe kan opzetten. Meestal wil ik na het beluisteren van Jarrett het liefst al mijn keyboards maar meteen bij het grofvuil zetten...
Jarrett's zeer ritmische manier van spelen (ook binnen de razendsnelle licks weet hij briljante ritmische nuances aan te brengen) heeft me altijd heel erg bekoord. Op Youtube staan diverse door andere pianisten gespeelde versie van The Köln Concert, maar geen van alle weet de manier van spelen van Jarrett te benaderen.
Uniek dus, en al helemaal in de manier waarop hij tijdens het spelen als een medium fungeert tussen zijn instrument en de grenzeloze mogelijkheden die het biedt. Het geluid dat hij maakt tijdens zijn optredens zijn volgens hemzelf ook een manier om een uitlaatklep te bieden aan de gigantische 'creatieve input' die hij krijgt tijdens het spelen, en waar hij ook niet moet proberen tussen te komen: "If iI tell my hands what to play, I'm stopping it. And not only am I stopping it... It prevents me from playing somehting better than I can think of. And then The Passion just takes over". ( kijk ook even dit interview om het hem beter te laten uitleggen dan ik hier kan in een paar zinnen: Jarrett - Interview
Maar de combinatie van overmatige, bandeloze creativiteit en grenzeloze passie is iets dat iedere muzikant volgens mij zou moeten nastreven - welke muzieksoort je ook speelt. En beter dan met Keith Jarrett kan ik dit niet illustreren, dus vandaar de keuze om met hem te beginnen. Maar misschien had ik 'm gewoon op nummer 1 moeten zetten...

Ah, net buiten de top 100 dus.

99 Stereophonics - Handbags And Gladrags

Van de handen naar de stem. Kelly Jones, gezegend met wellicht de fijnste schuurpapieren stem in de rockmuziek. En die komt wat mij betreft het best naar voren in deze cover van een compositie van Mike d'Abo (Manfred Mann) die als eerste werd uitgebracht in 1967 door ene Chris Farlowe... ook ff checken...? en daarna door Rod Stewart in 1969.
Deze versie is uiteraard geënt op, en direct een eerbetoon aan, de versie van Stewart. Fijne hobosolo en heerlijk bescheiden Hammondwerk!

Dit ga ik volgen

Ik ken Handbags And Gladrags vooral hierdoor:




Wel opvallend dat het zo vaak door rauwe mannenstemmen wordt gezongen...

98 Biffy Clyro - Living Is a Problem Because Everything Dies

Onnavolgbaar intro! Biffy Clyro is zo'n band die ik vooral heerlijk vind klinken. In Nederland wil het maar niet écht vlotten met deze Schotten, maar ik kan zo een doos nummers opnoemen die vaak en graag opzet. Altijd een lekkere 'hook', stuk voor stuk refreinen die je lekker kan meebrallen en geluid waar je hard van gaat autorijden... I Love it!
Deze steekt er door het intro en het fijne arrangement met zang en strijkers net ff bovenuit, wat mij betreft. En tekstueel simpelweg handelend over de belangrijkste vraag én opdracht die ons kwelt tijdens ons kortstondige verblijf hier...:
Don't wanna waste no more time
Time's what we don't have
Everywhere I look someone dies
Wonder when it's my turn

97 Nadine Shah - Never Tell Me Mam

Deze plaat mocht ik enkele jaren draaien in de uitzending met tips van luisteraars voor de Verrukkelijke 500. Onmiddellijk verkocht. Het simpele arrangement, die stem, het onderwerp, de pijn die erin doorklinkt... Nadine is sindsdien een beetje als een enigma voor me. Sowieso niet bekend bij het grote publiek, maar ik ben om 1 of andere vreemde reden ook terughoudend om zomaar alles over haar te gaan zitten googlen. Kennelijk houd ik haar het liefst zoals ik haar heb leren kennen: als een compleet mysterie met een héle grote aantrekkingskracht.

Dit leest al lekker weg!
Ik ben wel benieuwd naar de lijst, de mijne was ook best toegankelijk te noemen, zullen er raakvlakken zijn?

(ik moet het vandaag vanwege tijdgebrek, 'time's what we don't have' goh.., bij 5 platen houden)

96 Van Halen - Dreams

Dit is nou zo'n plaat waar ik bijna niemand warm voor kan maken, maar waar ik een ongegeneerde liefde voor heb. Sinds ik Running with the Devil in mijn allereerste top100 aller tijden voorbij hoorde komen (1982...?) ben ik Van Halenfan. Als (toen nog piepjonge) toetsenist was ik echter maar wat blij (in tegenstelling tot vele oudere Van Halenadepten...) dat hij ook ineens toetsen bleek te kunnen spelen!
Eddie's ritmische manier van toetsen spelen komt hier goed in tot uiting , en zit een stukje ingenieuzer of onconventioneler in mekaar dan je wellicht op het eerste gezicht denkt (check anders ook een het nummer Right Now, dat wellicht een nog beter voorbeeld is van zijn percussieve stijl).
Die heerlijk stuwende bas van de piano én Michael Anthony onder de stem van Sammy Hagar die velen wel weer de gordijnen in zal doen vliegen... Ik vind Hagar echter een geweldige zanger die echt belachelijke hoogtes weet te raken. Een solo van Eddie mocht in de top100 sowieso niet ontbreken en dit is wellicht niet zijn beste, maar wel een hele lekkere.
Het geheel is gewoon een feest voor mijn oren en doet eigenlijk precies wat de hopeloos positivistische (amerikaans) getinte tekst vraagt: Vergeet gewoon ff alles om je heen en geloof in dromen!

Mij wel, wat een prachtige nummer is het toch. De beste Van Halen-song uit het Hagar-tijdperk (Van Hagar), zonder twijfel!

Benieuwd naar je verdere lijst

Ik volg deze mevrouw ook al een tijdje. Runaway is ook al zo'n mooi nummer

Inderdaad een erg sterk nummer van Biffy Clyro, dat. Puzzle vind ik ook hun fijnste album; genoeg randje/experiment om interessant te zijn, waar de eerdere albums nog niet helemaal werken en de latere albums het randje niet meer hebben.

Voor mij een van de vervelendste stemmen die ik ken. Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen ?

Maar Nadine Shah is wel leuk!