Prima lijst, Karnivool ken ik nog niet en Tool moet toch maar eens een herkansing krijgen bij mij.

Even een berichtje van mij: komende vr-za- zo ga ik van nr. 33 naar 1. Vanavond eerst nog concert van Kayak in Leeuwarden.

Hoe was het??

Ja, was zeker goed. Goede muzikanten stuk voor stuk, en Bart Schwertman zong echt steengoed, al kon je wel merken welke nummers hem beter lagen dan andere, maar dat is bijna onoverkomelijk als je werk van anderen moet gaan zingen.

33 Queens Of The Stone Age - No One Knows
Album: Songs For The Deaf (2002)

Van Grohl naar Grohl... Nu in een dienende/bijrol op drums in de fantastische band van Josh Homme. Dit nummer gaat vooral om sound en riffs...
Ik weet in ieder geval nog dat ik echt destijds bij het uitkomen écht vernieuwende rock vond. Is nu wellicht minder goed voor te stellen, maar stonerrock was toen - bij mij in ieder geval - nog niet erg bekend. De loodzware, bijna zoemende gitaarsound met die meesterlijke riff... Wow. In de combinatie met de eigenlijk weinig akoustisch maar juist wat elektronisch klinkende drums klinkt het als een klok. Supercompact in de coupletten, uitbundig in andere delen, met die geweldige fills van Grohl erin. Tekstueel gezien volgens mij over het verloop van verslaving handelende, maar weer dermate slim en open omschreven dat iedereen zin eigen gedachtes erover kan laten gaan.

32 Kate Bush - The Man with the Child in His Eyes
Album: The Kick Inside (1978)

Waar Wuthering heights altijd het hoogst genoteerde nummer is van Kate, is in welke aller tijden lijst dan ook, is dit altijd mijn favoriete nummer geweest van haar. Tja, wat moet ik ervan zeggen: Een vrouw, en wát voor één, op piano, met een mooie orchestratie erbij. Ik denk dat zo langzamerhand wel duidelijk is, dat ik dat genre sowieso wel erg mooi vind... Melodie, tekst, arrangement, de stem en die enorme zeggingskracht... near perfection.
Mooie dubbel interpreteerbare titel. Aangezien ze dit al op 13 (!!!)-jarige leeftijd schreef kan het kind in de ogen van de man net zo goed het spiegelbeeld van Kate zijn, als de goed bewaarde jeugdige ziel in de man op wie ze verliefd was zelf (hetgeen ook nog eens waar gebeurd is).

31 Deep Purple - Child in Time
Album: In Rock (1970)

Runnin' with The Devil, Paranoid en Child in Time... MIj eerste schreden op het hardrockpad, en alle drie leren kennen tijdens mijn eerste Veronica's Top100 aller tijden - het jaartal moet ik echt even schuldig blijven, maar het was ergens begin jaren 80.
Inmiddels is het bijna onmogelijk dit nummer nog te beoordelen zonder alle verhalen, alle kritiek in de loop der jaren (Ik zal nooit vergeten hoe Jan-Douwe Kroeske bands als Zeppelin en Purple wegzette als 'de dinosaurussen' van de popmuziek), en al die honderden luisterbeurten door de loop der jaren. en tóch is dit wellicht de meest houdbare van al die onvermijdelijke top2000-classics. Waar die andere dino-klassieker Stairway to Heaven voor mij minimaal 1 couplet te lang is, en daardoor na vele luisterbeurten langdradig is geworden, blijft deze dubbeling van 2 keer dezelfde onderdelen overeind. Ik denk dat het komt omdat het uiteindelijk de meest pure vorm van rock is die hier ten gehore gebracht wordt in de lange, grotendeels geïmproviseerde solo's, en de uitbundige wijze waarop alles wordt gespeeld.
Het gillen van Gillan, het gitaarwerk van Blackmore, de fantastische twinsolo van Ritchie Blackmore en John Lord. en de geweldige akkoordensequentie van Lord's orgel richting het einde... Allemaal even geweldig, goed en spannend. Dinosaurussen blijven gewoonweg enorm indrukwekkende wezens, dat had Jan-Douwe Kroeske (die het toch vooral had over het feit dat ze - zo goed als - uitgestorven waren) zich destijds wat beter moeten realiseren...

Ik vond The man with the child in his eyes vooral religieus, maar het is blijkbaar meer Lolita?

Ik ben benieuwd naar de overige 30 nummersdie vandaag nog voorbij zullen komen.

Haha, ja, het moet hard gaan vandaag...!
Was vrijdag werk de stoorzender, gisteren waren er weer 5 privédingen waarvan ik er met maar 2 rekening gehouden had, waardoor ik gisteravond na Wie is de Mol totaal uitgeput en zonder inspiratie voor stukjes schrijven onderuit gezakt op de bank hing...
Ik weet niet of 30 nummers in 1 dag er doorheen jassen nou de juiste manier is om deze martelgang, want zo mag je het zo langzamerhand wel noemen, af te sluiten. We gaan zien hoe ver ik kom. Wellicht vandaag tot 11 en morgen de top10 of zo...? Anyway: hier gaan we en hopelijk in gestrekte draf nu.

Ik geloof ondertussen helemaal niks meer van wat je hier meldt over het schema ?

30 The National - Bloodbuzz Ohio
Album: High Violet (2010)

We gaan de Top30 in met de bezwerende stem van Matt Berninger en de heerlijke drive van Blooodbuzz Ohio. Het mooie van The National vind ik dat ze eigenlijk nooit voluit gaan. Er zit altijd iets van terughoudendheid in wat ze doen, waardoor er altijd spanning in hun muziek blijft hangen. Het weerspiegelt op een hele mooie manier de worstelingen die Berninger door zijn twijfels, en vooral zijn onvermogen om zich volledig te geven, elke keer bezingt.
In Bloodbuzz Ohio is het niet helemaal duidelijk waar het nou eigenlijk over gaat, maar ook hier is de zinsnede 'I never yhought about love when I thought about home' wel weer exemplarisch... 'the buzz' - of die nou toch weer over drugs gaat (o-high - o...?) of toch 'gewoon' over de adrenaline die komt kijken bij een al dan niet gedwongen terugkeer naar familie (bloedbanden) en de spanningen vanwege (pijnlijke) zaken uit het verleden, wordt in ieder geval prachtig opgebouwd door de band en het fijne gebruik van de blazers (sterk punt bij The National!).
De liefde voor de The National is langzaam gekomen bij mij, maar vooral omdat kaj_666 The National zo goed vond, heb ik doorgezet. Nooit spijt van gehad. Nieuwe album is ook weer geweldig en de track 'The System Only Dreams in Total Darkness' staat voorlopig hoog op de nominatie om ooit die top100 van mij alsnog te bestormen (maar ik vond het nu nog wat te vroeg voor tracks uit 2017)

Martelgang? Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Weet eerlijk gezegd totaal niet wat de regels en afspraken zijn in dit topic qua snelheid van het afronden van je top 100, maar anders neem je toch gewoon de tijd? Maar hoop dat je nog wel wat plezier er aan beleeft, want dat bied je mij in ieder geval wel.
Maar mocht het wel echt een martelgang zijn, is het wel de eerste keer dat ik de lol van ramptoerisme begrijp.

Edit: en dan kom je net op dat moment met een nummer van the National Tot zo ver de lol van ramptoerisme

29 Dream Theater - Solitary Shell
Album: Six Degrees of Inner Turbulence (2002)

We zitten al in de top30 en daar is dan (eindelijk) de eerste Dream Theater track. We kunnen over Dream Theater helaas niet anders dan concluderen dat de band sinds het door de andere bandleden afgedwongen vertrek van drummer Mike Portnoy de weg behoorlijk kwijt is geraakt, en ik houd mijn hart vast voor het aangekondigde nieuwe album dat dit jaar moet gaan uitkomen. The Astonishing vond ik in ieder geval een ongelooflijke draak, en ik heb het nooit uit kunnen zitten.
Maar gelukkig kan ik gevoelsmatig nog uitstekend terugkeren naar het moment dat ik Images & Words op de cd-speler liet leggen bij Elpee in Groningen... en vanaf dat moment was ik een keiharde fan van de band. En in de periode 1992 - 2011 heeft de band echt heel veel fantastische platen en nummers gemaakt!
Solitary Shell is afkomstig van het dubbelalbum met 2 gezichten: Six Degrees Of Inner Turbulence, het album dat de zware taak had één van de allerbeste conceptalbums uit de geschiedenis van de progrock op te moeten volgen. De basis voor het conceptgedeelte van Six Degrees (CD2) schijnt in 2 weken (!!!) tijd in mekaar te zijn gedraaid door Jordan Rudess - de toetsenist. Wat aan het album, én ook aan Solitary Shell zo opvalt is het enorme plezier dat er van de muziek uitgaat, ondanks het feit dat het onderwerp toch een enorme persoonlijke worsteling is en gaat over psychische aandoeningen; waarvan de 'Solitary Shell' er dus 1 is.
Solitary Shell is - buiten de ballads - volgens mij één van de meest toegankelijke nummers die de band gemaakt heeft, in ieder geval tot en met het 2e refrein. Daar ontploft het nummer ineens en volgt een van de fijnste stukjes instrumentale muziek dat ik ken. De pulserende toetsen, de geweldige breaks die daaronder gelegd worden, complex maar volledig vanzelfsprekend klinkend, gevolgd door een heerlijke akoustische gitaar- en pianosolo, om uiteindelijk weer terug te keren naar het toetsenthema. Een pareltje!

Haha, Nee joh: ik beleef er juist heel veel plezier aan! De martelgang slaat niet zozeer op het in mekaar zetten van de lijst, hoewel dat inderdaad minder makkelijk was dan ik vooraf dacht, maar meer op het onvermogen om dit binnen afzienbare tijd te kunnen doen. Elk voornemen wordt doorkruist door 'iets : Ziekte, feestdagen, werk, verjaardagen, repetities met mijn band(s), nog meer werk en dan weer extra-niet-ingecalculeerde sportevenementen van de kids... etc.

Zo herkenbaar, neem je tijd. Ik lees je stukjes met veel plezier. Het is geen aangenomen werk, het moet wel leuk blijven om te doen.

28 Propaganda - P:Machinery
Album: A Secret Wish (1985)

"En dit is dan die lekkere dansplaat..."
Even aansluitend op het vorige nummer: Als ik ooit in een solitary shell heb gezeten, dan toch wel tijdens diep-nachtelijke danssessies in het Winschotense en Groningse uitgaansleven... Nou ben ik niet iemand die zich gemakkelijk beweegt op een dansvloer, vooral geremd door het gevoel bekeken te worden, en een chronisch gebrek aan 'lichamelijke losheid'...
De juiste hoeveelheid drank en de juiste muziek namen die obstakels weg. En als 1 plaat daarote in staat was, was het P:Machinery. 80's to the max, maar dan op de goede manier, en zeker een van de voorlopers van wat later de 'echte dancemuziek' werd. Zoals gebruikelijk in die tijd moe(s)t je niet naar de singleversie luisteren, maar naar de geweldige extended 12" versie!
Dit nummer draagt onmiskenbaar het stempel van producer/muzikant/genie Trevor Horn. Die man kon een sound neerzetten... Zó herkenbaar, zó kristalhelder, en in die tijd absoluut ook vooruitstrevend... Zo herinner ik me nog altijd de fenomenale productie van 90125 van Yes (dat, zoals ik dus pas later gewaar werd, voor veel oldskool Yesfans het breekpunt in de bands loopbaan bleek). Als ik die plaat opzet denk ik altijd: Tja, hoeveel beter dan dit kan muziek eigenlijk nog klinken...? Grappig detail: Steve Howe (Ja, die van Yes) komt in dit nummer ook nog even langsvliegen voor een sferische gitaarsolo.
Het thema in dit nummer is een van de meest iconische synthesizerthema's aller tijden, en de 12"drijft op de heerlijke anticipatie daarvan. Het vliegt langs in het intro: je denkt: WAT WAS DAT!? Dat wil ik weer horen! En vervolgens bouwt de track langzaam naar die geweldige climax toe. Niks ten nadele van zangeres Claudia Brücken, wiens zwaar Duitse accent absoluut veel bijdraagt aan de charme van deze plaat, maar dit nummer gaat toch vooral om de synths en de beat...
Let's dance!

27 Marillion - The King Of Sunset Town
Album: Seasons End (1989)

Hahaha, ik kom er zojuist achter dat de 2 tracks die ik als favoriet heb aangemerkt van het album Seasons End Easter (nog steeds schitterend natuurlijk!) en The Space waren. Dat heb ik dan al enige tijd geleden ingevuld... Want bij herevaluatie van dit album en het werk van Marillion kom ik tóch uit bij de openingstrack van het eerste album zónder Fish.
Maar voordat we het over dit nummer gaan hebben, nog even iets over de Fish-era: Clutching at Straws is mijn favo-album van alle Marillion-albums, door de productie en de kracht van de nummers in de breedte, maar buiten het reeds eerder genoemde 3-luik: Hotel Hobbies - Warm Wet Circles - That Time of the Night, is daar geen losse track die mijn top100 kan halen. In potentie blijft Script for A Jester's Tear dan het meest krachtige Marillion-nummer. Er is alleen één probleempje mee, en dat probleempje heet Mick Pointer. Hij zal ongetwijfeld zijn rol hebben gespeeld in het ontstaan van de band, maar drummen kon de man niet, en dat verpest echt grotendeels het luistergenot op het hele Script-album. Geen swing, geen souplesse, maar het houterige geknoei van iemand die gewoonweg het gevoel voor zijn instrument mist... Een perfecte liveversie met Ian Mosley én Fish is er ook nooit gekomen, al komt The Thieving Magpie wel in de buurt, en dus ontbreekt Script For A Jester's Tear in deze top100.

Dan nu over The King of Sunset Town: Het intro, de inval van de band, de knallende toms van Mosley... Total eargasm. En dan maken we kennis met de even breekbare als krachtige stem van de nieuwe zanger Steve Hogarth. Bijna bescheiden zet hij in, bijna hoorbaar bekend met de gevoeligheden die zijn entree in de band teweeg gaat brengen. Naarmate het couplet vordert hoor je het zelfvertrouwen groeien, tot hij alles los kan laten en in het refrein zijn stem in alle glorie durft te laten horen. Bij mij was in één klap de twijfel weg of Marillion de juiste opvolger had aangesteld (hoezeer ik op dat moment nog steeds had gewild dat er geen conflict tussen Fish en de rest was ontstaan, maar soms gaan dingen zoals ze gaan, en moet je het loslaten...).
Nog even iets over het toetsenwerk van Mark Kelly, met wie ik me wonderlijk telepathisch verbonden leek te voelen: De manier waarop hij invulling gaf aan de Marillion-nummers, zéker in deze periode, had grote invloed op mij (ik was toen 17, by the way). Als ik de toetsen in Marillion hoorde, leek het alsof ik mijn eigen muzikale keuzes, mocht ik ze in die nummers hebben moeten maken, terughoorde. Elke toetsenpartij had iets van: "Ja! Zo zou ik het ook gedaan hebben!" Daarna stelde ik me bij mijn eigen muziek (of die van de band waar ik toen in speelde) op momenten dat ideeën even niet vanzelf kwamen, de vraag: "Hoe zou Mark Kelly het gedaan hebben?" en 9 van de 10 keer kwam het dan alsnog... als werd het ingefluisterd.
Naarmate de jaren vorderen ga je natuurlijk meer en meer je eigen keuzes maken en je eigen identiteit creëren, maar niettemin: Mark: bedankt voor je inspiratie...!

Haha, ik wist gewoon dat je weer over die drummer ging beginnen Weet je, hoe langer ik er naar luister, hoe meer ik dat droge, houterige drumgeluid op het Script-album juist de grootste charme van het album vind. Het kan toch bijna geen toeval zijn dat 3 van mijn favoriete Marillion-nummers (Script, Chelsea Monday en Grendel) met Pointer op drums zijn? Dus waar ik het Pointer-drumwerk in onze eerdere discussies hierover steeds benoemde als "ik stoor me er niet aan," begin ik steeds meer te denken dat ik moet zeggen dat ik zijn drumwerk gewoon erg waardeer. Of ie objectief/technisch gezien nou goed is of niet

Met het bescheiden en sober invulling geven aan je drumpartijen is niks mis, en dat kan zeker charmant zijn, maar Micky Pointer op drums is voor mij net als een westerling die konsekwent zegt: "Ik hebt daar geen probleem mee" of "Ik krijgt daar pukkels van" (Gregory Sedoc, geweldige analist bij het atletiek trouwens!, had er afgelopen zomer ook een handje van...).
Hoeveel mensen het ook overnemen, hoezeer het dus ook went, en ook al is het over x-jaar de regel omdat niemand meer weet hoe het echt moet: het blijft FOUT EN GODSGRUWELIJK LELIJK!

Haha nou dan vind ik lelijk in dit geval blijkbaar mooi

Ik kwam er bij het opstellen van mijn jaarlijkse top 250 achter dat Marbles veruit de hofleverancier is van die lijst (5x Marillion, 4x Marbles). En toch heb ik de albums van Fish gevoelsmatig hoger zitten. Ongetwijfeld omdat er in het Hogarth-tijdperk ook genoeg rommel gemaakt is.

The King Of Sunset Town is ook zeker een mooi nummer.

26 Sufjan Stevens - Chicago
Album: Sufjan Stevens Invites You To: Come on Feel the Illinoise (2005)

Ik zou echt veel vaker naar Sufjan Stevens moeten luisteren... De nummers die ik inmiddels wat beter ken, vind ik eigenlijk allemaal erg goed, en om onduidelijke redenen duik ik maar niet in zijn albums.. Wellicht een mooi moment om daar eens verandering in te brengen.
Ik merkte bij het schrijven van een stukje voor dit nummer dat ik moeite had om goed te omschrijven waarom ik dit nummer nou juist zo mooi vind. De leadzang is niet bijzonder, het koorwerk bestaat uit vrij vlak unisono gezongen zinnen, er zit geen brug in het nummer, waardoor het een vrij eenvoudige herhaling is van couplet en refrein... Maar het klopt allemaal wel op een bijzondere manier. Het arrangement is daar in grote mate debet aan, denk ik. De schuchtere bijna verontschuldigende leadzang ('I made a lot of mistakes', klinkt het dan ook keer op keer...), de Wurlitzer piano, het kamerorkest en de heerlijke touch van de vibraphone in de coupletten. En dan het soms overvolle refrein vol herhalende patronen van met name de strijkers, met daar bovenop de blazers en het koorwerk (aan het slot ook echt prachtig). Ik kan er geen genoeg van krijgen...

25 Rush - La Villa Strangiato
Album: Hemispheres (1978)

"An excercise in self-indulgence" is de perfecte ondertitel van deze geweldige instrumentale uitbarsting vol vrolijke, energieke, creatieve en muzikaal uitermate uitdagende thema's, licks, solo's en hooks. Het spelplezier spát werkelijk van deze plaat af, en het is terecht al decennia lang de benchmark voor muzikanten, in het bijzonder natuurlijk drummers, bassisten en gitaristen die complexe progrock onder de knie claimen te hebben. Speel dit, en je kunt alles... En ondanks al die ingewikkelde breaks, de razendsnelle baslijnen, de drumfills, de vette gitaarthema's... : De langzaam opgebouwde gitaarsolo is het stralende hoogtepunt van dit nummer. Alex Lifeson in topvorm, en misschien wel nooit beter dan hier.

24 U2 - The Unforgettable Fire
Album: The Unforgettable Fire (1984)

Mijn favoriete U2-nummer ontbeert eigenlijk een van de grote trademarks van de band, en wellicht dat The Unforgettable Fire het daarom t.o.v. andere U2-nummers zo goed volhoudt in mijn waardering door de loop der jaren...? The Edge's gitaar is hier op een totaal andere manier aanwezig dan we van hem gewoon zijn geraakt. Geen (enorme layers van) ritmische pulserende, ruimtelijke gitaren, zoals bv. in New year's Day, Pride, Where the streets have no name, Still haven't found, maar in plaats daarvan horen we hem vooral met galmende flagioletten. Voor het overige 'verdwijnen' veel van zijn bijdrages in het totale geluidsbeeld. Begrijp me niet verkeerd: hij is er echt wel, maar niet zo overduidelijk continu op de voorgrond aanwezig als in heel veel andere U2 klassiekers.
The Unforgettable Fire is vooral een een fantastische lappendeken van soundscapes: een volledige string-orchestratie, voices en piano's, orchestral hits en wie weet wat er nog meer uit de kast is getrokken. Verantwoordelijk hiervoor zijn vooral producers Daniel Lanois en Brian Eno - de ene (Eno) op dat moment een van de meest gewilde producers van de wereld, de ander (Lanois) op dat moment eigenlijk nog onbekend.
Met die fantastische elementen, een Bono op volle kracht en maximale hoogte, én een zeer tot de verbeelding sprekende tekst hebben we volgens mij één van de beste echte top40-hits aller tijden te pakken (ik geloof dat er nog eentje komt in het vervolg van mijn lijst), en zo niet dan toch in ieder geval mijn favoriete U2-nummer aller tijden...

23 Steven Wilson - The Raven that Refused to Sing
Album: The Raven that Refused To Sing (And Other Stories) (2013)

Verdrietig en gracieus. Elke melodie in dit nummer is eenvoudig, melancholisch tot intens verdrietig klinkend (prachtig instrumentengebruik om dat ook in klank tot uiting te brengen) en van een ontroerende schoonheid. het is duidelijk dat Steven Wilson hier meer dan ooit heeft geprobeerd emotie te uiten en op te roepen met minimale middelen...

De raaf is een veel gebruikt symbool in de literatuur met vele betekenissen. De raaf is een boodschapper, symbool voor eenzaamheid, ongeluk en zelfs aankondiger van de dood. Maar de raaf is in de literatuur ook een spreekbuis, van goden, profeten... Het is hier allemaal van toepassing, of dat kan het in ieder geval zijn. het gaat over een man die iemand mist (Lily); een geliefde, een naaste... Hij is eenzaam, zwak (waarschijnlijk oud), bang, verdrietig, en op zoek naar gezelschap en troost en vraagt daarom een hem bezoekende raaf te zingen... De tragiek is natuurlijk dat een raaf niet bekend staat om zijn mooie zanggeluid, maar juist vaak een onheilsboodschapper is. De man wil natuurlijk geen boodschap meer horen, hij wil zijn geliefde nog een keer horen zingen. De herhaling van de vraag "Sing to me Raven... Sing to me Lily..." aan het eind doet vermoeden dat het een vruchteloos vragen is... Je zou het ook kunnen zien als een herhaald verzoek van de man om te mogen sterven -> en op die manier herenigd te kunnen worden met Lily.
Nogmaals: Intens verdrietig, maar tegelijk ook ontzettend mooi. Dit nummer maakt nog keer op keer diepe indruk op me. Of in de woorden van Wilson zelf:

““One of the things about my lyrics is, I try to be simple. I do it with the music, too. I don’t like things to be complex, intellectual or obtuse just for the sake of it. I love the simplicity of certain phrases.
....
The biggest thing is to make people feel. It’s easy to appeal to the intellect. I could go and write some silly, complicated shit, but the hardest thing is to hit somebody’s heart and soul. I want spirituality rather than technicality.”

Twee prachtnummers (U2, Steven Wilson) achter elkaar, beiden van een schoonheid zo intens. Goed voor een dubbel oorgasme zo achter elkaar.

Ironische uitspraak voor iemand die de hoogtijdagen van de prog hoog heeft zitten en zelf regelmatig een poging doet in dezelfde geest muziek te maken.

Ken je nagaan wat er gebeurt als hij ingewikkeld gaat doen...

22 Jeff Buckley - Grace
Album: Grace (1994)

Van de gratie van The Raven naar de gratie van Jeff Buckley, die ook over de dood gaat, maar dan zonder angst...
Buckley's dood, volgens mij meer tragisch ongelukkig dan het mysterie dat veel mensen er weer van proberen te maken, heeft er natuurlijk voor gezorgd dat er een soort cult rondom zijn persoon is ontstaan, maar zoals ik al eens eerder heb gemeld: in de jaren '90 was ik redelijk slordig in het volgen van de belangwekkende en interessante muziek van dat moment en meer bezig met muziek uit het verleden. Ik weet eigenlijk niet eens wanneer ik precies met Buckley's muziek in aanraking kwam , maar toen het 'ergens in de zeroes' gebeurde wist ik weinig van hem; alleen dat hij al overleden was. Zijn muziek raakte meteen enorm. Er gaat van zijn stem toch een soort ongewone hypnotiserende kracht uit. Zijn behoorlijk originele gitaarspel geeft hem dan dus direct een heel eigen stijl. Grace schakelt op een geweldige manier tussen majeur en mineur schema's (het introthema is bv majeur en veel lichter dan de donkere coupletten die in mineur en verminderde akkoorden worden gespeeld) en speelt zich daarom qua sfeer af voor mij ergens tussen hoop en vrees. Tussen overtuiging en onzekerheid, tussen kracht en fragiliteit. Buckley bespeelt al deze registers met zijn stem op een geweldige manier.
Open deur: Wat is het toch jammer dat we niet meer hebben mogen leren kennen dan dat ene album en wat demo's van deze artiest met een ongekende potentie en charisma ...