Ik heb zeer recent van de DVD tijdens een YT-sessie het nummer Brave gezien. Indrukwekkend.. En zeer aangenaam geprijsd in hun webshop. Denk dat ik 'm ga bestellen!

Klopt! Hetzelfde gold trouwens voor die andere grote hit van van Jefferson Airplane: Somebody to Love.

De Jefferson Airplane-versies zijn duidelijke verbeteringen, denk ik zo...

Ik heb bij het maken van de lijst echt totaal niet gekeken naar de verdeling van de nummers over de decennia... Even een overzichtje van de eerste 50:

60's: 5 noteringen
70's: 7 noteringen
80's: 5 noteringen (!)
90's: 8 noteringen
00's: 14 noteringen (!)
10's: 11 noteringen

46 Tool - Ænema
Album: Ænema (1996)

In de jaren '90 was ik nogal gedesillusioneerd over de richting die de muziek in zijn algemeenheid in mijn ogen nam, en was destijds meer bezig met het uitdiepen van mijn liefde voor prog/symfo en het luisteren naar '70's muziek dan met de contemporaine muziek. Ik heb dus later nog wel e.e.a. moeten inhalen, dat geef ik direct toe.
Ænema - dat ik dus ook pas veel later leerde kennen - weerspiegelt volgens mij heel goed wat er in die tijd mis was, met de stad Los Angeles als uitgangspunt. Maar ik denk dat de aanklacht van Tool breed was, en dus ook op de muziekwereld sloeg. Hedonisme, oppervlakkigheid, individualisme en totale afstomping. Persoonlijk sluit dit perfect aan op mijn beleving van de muziekwereld in die tijd waar de nadruk in mijn ogen kwam te liggen op de totale afstomping van de geest. Gabberhouse is wat mij betreft nog steeds de ultieme en meest walgelijke muzikale uiting van dat gevoel. Het gevoel wordt fantastisch weergegeven in dit stukje tekst:

Fret for your figure and
Fret for your latte and
Fret for your lawsuit and
Fret for your hairpiece and
Fret for your Prozac and
Fret for your pilot and
Fret for your contract and
Fret for your car.

It's a bullshit three ring circus sideshow of freaks

Dat Tool hiermee een tijdloos beeld heeft neergezet moge wel duidelijk zijn als je de tekst vandaag weer leest, en er andere gedachtes aan toevoegt. Dan denk ik dat de nadruk al heel gauw komt te liggen op het beeld van een verdrinkende stad:

One great big festering neon distraction,
I've a suggestion to keep you all occupied.

Learn to swim.

Voor Maynard Keenan kan het niet snel genoeg komen, en weigert daarmee weggezet te worden als een pessimist, aangezien alles beter is dan hoe het nu is. Nou... Kijk naar Amerika vandaag de dag, de hele klimaatdiscussie en de rol daarin van de huidige Amerikaanse overheid, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat dat gevoel niet opnieuw leeft...

Muzikaal gezien viel ik onmiddellijk voor het rollende ritme (de aangekondigde tidal waves...!?). De baspartij is natuurlijk ook fantastisch. De gitaren zijn hier meer ondersteunend aan de ritmesectie dan op de voorgrond tredend.

Wat ik helemaal niet wist tot ik de voorbereiding voor deze lijst ging doen, is dat het nummer geïnspireerd is door de conferences van de veel te vroeg overleden Bill Hicks, een Amerikaans komiek met een geweldige kritische blik op de Amerikaanse samenleving. Amerikaanse stand-up comedy vind ik vaak ontzettend flauw (om niet te zeggen: 'gewoon slecht en niet-grappig') en oppervlakkig, maar Bill Hicks is van een totaal andere categorie. Hij creëerde het beeld dat door Maynard de inspiratie was voor Ænema. Helaas heeft Hicks dat zelf nooit kunnen meemaken.
Grappig genoeg heb ik Tool en Bill Hicks in dezelfde periode leren kennen, maar nooit écht de link gelegd. Maar ik kan deze gelegenheid niet voorbij laten gaan zonder ff te linken naar Hicks on YT: Enjoy!

Een van de beste bijdrages die ik ooit op musicmeter heb gelezen

En dan nog voor één van de beste nummers ooit gemaakt. Mooi zo, Grafmat, goed werk man

45 Peter Gabriel - In Your Eyes
Album: So (1986)

Kijk, zo kon het dus ook. Aan veel van de jaren '80-producties is flink geknaagd door de tand des tijds, maar niet aan deze. Complimenten dus voor de geweldige producer Daniel Lanois. Kristalheldere sounds, mooie dubbelingen van elektrische, akoustische gitaren en toetsen. En daaronder de geweldige diepe bas van Tony Levin en de drums van Manu Katché, en er overheen die prachtige persoonlijke tekst en 1 van de beste vocale prestaties van Peter. Een nummer over hoe je de liefdevolle blik van een ander nodig hebt om je beter en compleet te kunnen voelen.
Extra punten worden echter verdiend door de vele fantastische liveversies die er van dit nummer zijn, die altijd uitliepen op een compleet feest. De mooiste versie voor mij is de versie tijdens de Secret World Live Tour. De versie inclusief Youssou N'Dour tijden de SO-Tour is ook geweldig, maar ik verkies de versie van Secret World vanwege de stem van Paula Cole en vooral vanwege de lossere drumpartijen die Katché daar neerlegt. Wát een swing heeft die man... Maar ach, kies zelf maar wat jou het beste past...

Wow. Thanks man.

44 Alter Bridge - Blackbird
Album: Blackbird (2007)

Dit kon wel eens een van de meer omstreden noteringen in deze lijst worden, maar misschien zit ik er naast hoor... Ben benieuwd naar de reacties op dit nummer...

De rockballad opnieuw uitgevonden. Rockballad 2.0 zo u wilt... Zo noem ik dit nummer van Alter Bridge altijd.
Eind jaren '70, jaren '80 had elke zichzelf respecterende rockband de onvermijdelijke rockballad, vaak een (of meer) van de grootste hits van de band. We kennen ze allemaal (ok, is een aanname): How You Gonna See me Now van Alice Cooper, Dream on van Aerosmith, Faithfully van Journey, Still Loving You en Winds of Change van The Scorpions, Wanted Dead or Alive van Bon Jovi (en nog een doos met draken daar achteraan), I want to know what Love is van Foreigner, Babe van Styx, Amanda van Boston, Heaven en Everything I do van Bryan Adams en het genre wat oprekkend: November Rain of nog veel erger: Patience van Guns 'n Roses, Silent Lucidity van Queensrÿche (de beste uit de genoemde nummers, als je het mij vraagt), en zelfs Metallica moest eraan geloven met Nothing Else Matters.... De lijst is eindeloos...
Clips waren vaak in het begin vaak gestoeld op het zware tourleven van de band. Veel slowmo beelden van liveoptredens van de band, zweet, uitgeputte artiesten backstage of in de tourbus of het vliegtuig. Een mooie traditie die een beetje uit de klauw liep en steeds grotere draken opleverde van bands die geproefd hadden van het hitsucces en trachtten op een volgende plaat dat succes te kopiëren, al of niet onder grote druk van de platenmaatschappij. Altijd een slecht idee, als je het mij vraagt.
Maar soms komt er een nummer langs die die traditie weer op de juiste manier in ere hersteld. Blackbird is wat mij betreft verreweg de beste échte rockballad van het nieuwe millennium, en vertaald naar hoe het 'nu' behoort te zijn - dus niet een versofting van de uptempo rock op de plaat, maar een langzaam tempo met maximale kracht.
Goeie tekst voor een overleden vriend, mooie opbouw, geweldige solosectie met eerst een solo van de zanger Myles Kennedy en vervolgens van Tremonti, en een van de beste 'ouderwetse' rockstemmen die er nog over is. Myles Kennedy zing en brult in de traditie van de beste (rock)zangers uit de jaren '70, toen zingen nog gewoon betekende het onderste uit de kan (of liever: de tenen) halen...

43 Nine Inch Nails - Closer
Album: The Downward Spiral (1994)

De 90's zijn met een inhaalrace bezig. Al de 3e 90's plaat vanaf nummer 50.

De mannelijke tegenhanger van Desire van Meg Myers in mijn lijst, als het gaat om de sexuele power. Maar waar bij Meg het verlangen centraal staat en hoe ver je daar in wil gaan, is in Closer sex een middel tot iets anders: "Help me get away from myself". Sex als vluchtweg voor een gemankeerd bestaan. De geweldige bassloop draagt dit nummer natuurlijk, maar alle synths zijn geweldig gekozen. Alle geluiden zijn nét niet clean, worden steeds meer keer op elkaar gestapeld, totdat er een enorm orgastisch geluid ontstaat, kortom: Net als de tekst broeit en schuurt het nummer muzikaal als een dolle!

Zoals al gemeld: met betrekking tot de jaren '90 had ik muzikaal een inhaalrace af te leggen, en dat geldt ook zeker voor Nine Inch Nails. Waar ik in beginsel maar niet over de irritante 'stofzuigergeluiden' van hun bekendste nummer 'Hurt' kon komen, terwijl ik dat nummer wel waardeerde in de versie van Johnny Cash, en daardoor de band links liet liggen, viel het kwartje eigenlijk vanwege dit concert op Lowlands uit 2013 (ja, zó laat dus pas!), dat ik live meemaakte via de 3voor12 stream. Driewerf wow in álle opzichten: muzikaal, tekstueel, visueel en qua energieniveau - absolute top!
Van het moment dat Trent Reznor het concert aankondigt met de woorden: "Are you having a good time? Ready to have a party!? Yeah!? Well, that was the last bit. Wrong fucking band. We're here to have a bad time!" was ik geboeid, en bleef dat tot het einde, waar zélfs Hurt me helemaal te pakken had.
Niet dat het direct iets met Closer te maken heeft, maar ik wil toch kwijt dat het concert beginnen met het nummer Copy of A (Copy) en dan het concert gewoon beginnen á la de misschien wel beste concertregistratie ever, nl. Stop Making Sense van de Talking Heads, inclusief de grote silhouetten op een wit achterdoek... Geniaal! Sindsdien ben ik er wel achter gekomen dat Trent Reznor 1 van de grote muzikale en kunstzinnige breinen is in de muziekwereld.

42 David Bowie - Bring Me The Disco King
Album: Underworld (2003) / Reality (2003)

Mijn meest recente (her)ontdekking. Eerder, bij Space Oddity sprak ik al over het volledig op de schop gaan van mijn favoriete Bowienummers, en ik herhaal maar even wat ik daar zei: Waarschijnlijk is over een jaar pas duidelijk hoe mijn vernieuwde lijst met Bowiefavorieten er écht uitziet. Maar deze kwam, na een vrij vluchtige kennismaking in de zeroes, ontzettend binnen, vooral in de hier getoonde versie, en dit is niet de albumversie van Bowie's Reality uit 2003, maar een totaal andere remixversie voor de film Underworld, redelijk toevallig gemixt door... Ex-Nine Inch Nails bassist Danny Lohner, met gastrollen voor o.a. John Frusciante (Chili Peppers, gitaar) en Maynard Keenan (Tool, zang).
Echter: Vooral live is de Reality-versie met een hoofdrol voor pianist Mike Garson ook super: Check it out.; wat een perfecte zangpartij!
Bring me the Disco King is een uitermate mysterieus en sfeervol nummer, Frusciante's bescheiden gitaarpartijen zijn zeer smaakvol, maar de hoofdrol is natuurlijk weggelegd voor de geweldige orkestratie, dat het nummer groots maakt. Bowie's stem is fenomenaal, en bij wat 'ie zingt kun je echt van alles bedenken, en ik hoor het er allemaal in: Een afrekening met de 70's waarin hij een leven vol drugs, vrouwen en paranoia leidde; waardeloos? "Life wasn't worth the balance, or the crumpled paper it was written on"... Maar bovenal het gevoel dat de dood (The Disco King?) aanwezig is.
Ik denk dat Bowie er in 2003 al rekening mee hield dat elk album wel eens zijn laatste kon zijn. Bring me The Disco King was een waardig einde geweest, maar het zou anders lopen, zoals we allemaal weten...

41 Metallica - Master Of Puppets
Album: MasterOf Puppets (1986)

Band onderweg naar het grote sterrendom. Vaak het moment dat ze hun beste muziek maken, niet het moment dat ze dat sterrendom bereiken of bereikt hebben (wat 2 platen later het geval was). Zo ook Metallica. Het album Master of Puppets is voor mij het hoogtepunt van de band, en het moment dat ze in de metalscene de troon beklommen en naast Iron Maiden gingen zitten. En ik maakte het allemaal mee als junior metalhead. Elke week Vara's Vuurwerk op de radio, de cassetterecorder voor opname in de aanslag en Master of Puppets on 'high rotation'. Daarna werd het toch minder... Vanwege de abominabele productie kan ik gewoonweg niet meer naar ...And Justice For All en dus ook niet naar One luisteren (wat trouwens echt een kort maar ongelooflijk kakrefrein heeft!), en op de kaskraker The Black Album is de echte magie al weg. Alle albums daarna zijn de moeite wat mij betreft niet eens meer waard.
Battery, Welcome Home (Sanitarium), Orion en Damage Inc., stuk voor toptracks. Eigenlijk valt alleen The Thing That Should Not Be uit de toon.
Master of Puppets steekt er nog wat bovenuit, vanwege de afgeronde compositie met een wonderschoon middenstuk, de kenmerkende maatverschuiving in de coupletten, én vanwege het centraal stellen van het thema van het album: Verslaving aan de ene kant, en machtswellust aan de andere. Ironisch genoeg de 2 zaken waar de band uiteindelijk bijna aan ten onder ging...

Ik vraag me af of Grafmat de horrorstorm des doods heeft overleefd.

Excuus! Had ff een berichtje moeten posten. Maar ben de hele week niet thuis geweest vanwege een cursus aan de andere kant van het land. Morgen gaan we verder!

Nou, ik moet maar ophouden met beloftes maken...

40 Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas
Album: Jacques Brel 4 (1959)

Met afstand de oudste plaat in mijn lijst. De kracht van élke uitvoering en de intensiteit die Brel in elke seconde van zijn optredens wist te leggen is ongeëvenaard, als je het mij vraagt, en heeft me al vanaf jonge leeftijd gegrepen. Destijds wist ik vanwege de titel wel het onderwerp van de tekst, maar verstond er verder geen bal van. Maar nog steeds kan ik uitstekend naar dit nummer luisteren zonder de woorden te volgen, en tóch voelen wat er aan de hand is... Of, zoals ik onder een YT-filmpje zag staan: "I have a faint grasp of what he's saying but even if he was singing the phone book the hairs on the back of my neck would still stand up".
Nog een element waardoor ik dit nummer zo geweldig vind: Het geweldige samenspel tussen de pianist (Gérard Jouannest) en Brel. Het lijkt soms bijna of de piano een eígen verhaal vertelt naast dat van Brel, om op cruciale momenten weer terug te keren en aan te sluiten bij de zang. En dat is zó ontzettend knap gedaan, en vereist een ongelooflijk gevoel voor timing, juist niet alleen die van jezelf, maar óók die van de ander - van allebei trouwens, maar ik verwacht dat Brel wel de touwtjes in handen heeft... Kortom: petje diep af voor dit pareltje.

39 Arcade Fire - No Cars Go
Album: Neon Bible (2007)

Het heeft best enige tijd geduurd voor de liefde tussen mij en Arcade Fire een beetje vorm kreeg. In beginsel had ik vooral veel moeite met de leadzang van het echtpaar Win Butler en Régine Chassagne, en de nogal hyperige manier waarop deze band ontvangen werd door de zogenaamde "kenners" die ik altijd maar omschrijf als "de muziekpolitie". Sidestepje: Vanwege een of ander duister element in mijn karakter maken die mensen (ja, ik generaliseer, I know) mijn liefde voor bands als Pink Floyd en Radiohead af en toe vrijwel onmogelijk. De kritiekloze wijze waarop alles van dat soort bands verafgood wordt is dermate stuitend voor mij dat ik dan gelijk aan de andere kant van het spectrum ga zitten. En ik vind ook echt dat Thom Yorke, Roger Waters, David Gilmour af en toe ongelooflijke drollen hebben gedraaid waar de fans en critici verrukt hun neus in geduwd hebben, bewerende dat ze zojuist de allerbeste choclademousse ever zaten te eten...
Terugkerende naar Arcade Fire: de manier waarop Everything Now werd ontvangen het afgelopen jaar en de geschoktheid erbij van heel veel fans en critici vond ik dan ook verfrissend én ontzettend vermakelijk om mee te maken.
Maar... zelfkritiek: het kostte mij dus meer moeite om over mijn eígen vooringenomenheid heen te stappen en eens 'gewoon' te gaan luisteren. En toen ik dat eenmaal kon doen ging ik wennen aan de zang en veel meer waardering krijgen voor de wijze waarop Arcade Fire hun nummers invulling geeft en uitvoert.
En terwijl je in de tekst van No Cars Go van alles kunt lezen ('between the flick of the light and the start of the dream' zou je letterlijk kunnen nemen, maar ook vertalen naar het moment van sterven), is het vooral het positieve gevoel dat me hier over de streep trekt. Het eindstuk kun je gerust euforisch noemen, en dat terwijl de instrumentkeuze (met name het stuk met accordeon en viool) het nét die juiste melancholische ondertoon geeft die voeding geeft aan het gevoel dat 'hier meer aan de hand is' dan de tekst letterlijk aangeeft.
En hoe ervaringen je waardering voor een nummer kunnen kleuren: Een van de meest fantastische momenten die voor mij altijd met dit nummer verbonden zal blijven: Pinkpop 2014 en dit nummer. Perfecte harmonie en samenspel tussen de band, het publiek en de elementen... Tijdens No Cars Go ontbrandt de storm die van áchter het podium snel nadert. Het wordt in no time donker ('the flick of the light'...?) en het begint gigantisch te regenen. Als Win Butler aan het eind "Let's go" brult interesseert de op dat moment losbrekende hoosbui het publiek geen ene mallemoer en gaat volledig op in het moment -> the start of the dream! Magie die je niet kunt verzinnen...

Van Alter Bridge weet ik vooral dat Kim Clijsters er fan van is. En dat ze in de Verrukkelijke 500 staan, dus ik ben niet verrast de band in een lijst van een Orinoco-dj tegen te komen.

En No Cars Go is natuurlijk een heerlijk nummer!

38 Genesis - Los Endos
Album: The Trick of the Tail (1976)

Eerste nummer dat van een album afkomstig is waar al een nummer van in de lijst staat!
Muziek is in de eerste plaats: plezier! En als pure kwaliteit en speelplezier bij mekaar komen krijg je zoiets als Los Endos van Genesis. Allerlei thema's uit de nummers van het album A Trick of the Tail in elkaar gevlochten in een instrumentale epiloog. Ik denk dat dit nummer vooral één van de betere drumpartijen van Phil Collins bevat, waar de andere muzikanten echt wel andere momenten van grotere glorie hebben gekend. Maar het is toch vooral in de combinatie van alle elementen waar de kracht schuilt.
Live ook altijd ijzersterk geweest, en zo heb ik het nummer ook leren kennen. Live at Wembley, 1987 De tijdslijnen zijn een beetje schimmig, maar het was in ieder geval vóór We Can't Dance dat ik een VHS-band had gekocht van het concert omdat ik Land of Confusion en Mama zulke geweldige nummers vond. Het was een tijd dat ik via Marillion meer en meer symfo aan het ontdekken was. Voor mij toch een kleine openbaring dat ik via de video dus ontdekte dat Genesis uit hetzelfde genre kwam en vervolgens ben ik diep in de oude Genesiscatalogus gedoken. Geweldige tijd. Enige puntje van spijt: Ik had ze tijdens de We Can't Dance-tour toch gewoon live moeten gaan zien, waarmee ik de laatste kans om ze in volle glorie te zien heb vergooid...

37 Karnivool - Deadman
Album: Sound Awake (2009)

We blijven in progsferen, maar dan moderner, heavier en vooral ook onbekender... Dat laatste is echt zonde. Zal niet gauw vergeten hoe ik 6 juni 2014 totaal onvoorbereid met een paar vrienden naar deze band in de Oosterpoort in Groningen ben geweest. De band stond niet in de eerst aangekondigde grote (concert)zaal, ook niet in de kleine (theater)zaal, maar in een rottig zijzaaltje voor ca. 250 man. Maar sindsdien ben ik wél fan van deze band. Een jaar later zag ik ze weer in een stampvolle Melkweg - beduidend betere locatie voor een band als deze. Sindsdien is het redelijk stil rond de band, maar geruchten gaan dat er wellicht dit jaar (eindelijk) een nieuw album gaat verschijnen.

Zonder nou identiteitsloos te zijn, zijn er zéker duidelijke invloeden van Tool te horen. Het is geen lichte kost, geen traditionele songstructuur, veel changes, stukken die in verschillende vormen terugkeren, afwisseling tussen swingende stukken met veel sferischer delen. Nou is dat voor progressieve muziek allemaal niet heel ongewoon natuurlijk, maar wat dit er bovenuit tilt is de kracht van het refrein en de geweldige, en behoorlijk geavanceerde (complexe) ritmische variaties - van swingend tot totaal tegendraads en door de maatsoort heenlopend.Tekstueel heb ik nooit echt een voor mezelf sluitende verklaring kunnen geven, maar het nummer maakt in ieder geval onderdeel uit van het bredere thema van het album: verandering, noodzakelijk voor persoonlijke groei, ene moment vanuit persoonlijke keuzes, dan weer gedwongen door omstandigheden (is de Deadman de ik-figuur? Of een overleden/vertrokken vriend/geliefde...? Geen idee). Soms positief benaderd, danweer als negatief ervaren tot in het depressieve. Aan de lezer/luisteraar de taak om er maar soep van te koken.

Twitter. Dus laten we hopen, maar ze nemen in ieder geval de tijd voor elk album. Deadman (en heel Sound Awake) is geweldig! Toevallig wel helaas kansloos ten onder aan het gaan in de Prog Ladder vandaag

Hopelijk is dan meer richting het niveau van Sound Awake, want Asymmetry vond ik weinig bijzonder.

36 Queen - Love Of My Life
Album: A Night At The Opera (1975)

Wellicht heb ik Queen tekort gedaan in deze top100. Beetje een spoiler alert nu, maar ik zou niet weten wanneer ik er anders over zou kunnen beginnen. Queen is absoluut 1 van mijn favoriete bands ever, en Freddie Mercury is de beste perfomer/rockzanger die er ooit is geweest - period. En Queen op Wembley tijdens Live Aid is het beste korte concert ooit gegeven; ook period. De impact die die 20 minuten gehad hebben... Ik zie het niet meer geëvenaard worden, maar goed: ik laat met liefde mijn ongelijk bewijzen zien natuurlijk!
Innuendo, Bohemian Rhapsody hoe dood gedraaid ook (wat een weer-ga-loos akkoordenschema!), March of the Black Queen, Somebody to Love, en ga zo maar door. Stuk voor stuk tracks die zeker niet ver buiten mijn top100 terecht zouden komen, en dan heb ik er nog heel veel niet genoemd. Misschien had er toch een 2e nummer van Queen in die top100 gemoeten (en dat was dan Innuendo óf Bohemian Rhapsody geworden).

Love of my Life staat hier vanwege de stem van Mercury, de prachtige klassieke piano, en het feit dat dit nummer als klein liedje fier overeind blijft staan, en daarom ook het grote meezingnummer was tijdens zo ongeveer elk concert dat de band gaf na het uitkomen van A Night At The Opera. De albumversie is beduidend uitgewerkter dan de liveversies - waar Freddie uitsluitend door een akoustische gitaar van Brian werd begeleid, en uiteraard door een massaal meezingend publiek... Een link naar een concert zou verdiend zijn, maar ik heb gekozen voor iets anders. Van veel nummers van Queen kun je online de zgn.isolated vocaltrack beluisteren, en daar hoor je eigenlijk pas goed hoe fantastisch Mercury zong. Bohemian Rhapsody en Somebody to Love zijn daarin trouwens ook grote aanraders!

35 Anathema - Dreaming Light
Album: We're Here Because We're Here (2010)

Wat een beauty! Ik ben normaal gesproken toch wel fan van composities met complexe structuren, maar dit nummer kent maar 1 schema dat continu herhaald wordt in een continu herhalende cadans, en meestal ben ik daar vrij snel klaar mee. Niet bij dit nummer. Opbouw, melodie, productie (gemixt door Steven Wilson), en de prachtige sfeer die er in dit nummer hangt... Simpele, maar niet minder veelzeggende tekst. Tja, ik zei het al eens eerder: soms heb ik niet zoveel nodig om overtuigd te raken, als je wát je doet maar heel goed doet. En dat gebeurt hier. Schitterende liveversie van bijzonder concert met orkest in Bulgarije hier.

34 Foo Fighters - All My Life
Album: One By One (2002)

Ik weet op dit moment even niet of ik dat in mijn allereerste post gemeld heb, maar ach, als ik het zelf al vergeten ben... Ik heb heel veel met een serie bands waar ik vooral fan van ben vanwege het geluid dat ze voortbrengen - vaak gaat het dan om (harde) rockbands, trouwens. Dan hoeft de compositie dus nog niet eens zo geweldig te zijn, maar als ik dat vertrouwde geluid hoor, ben ik al voor meer dan de helft verkocht. Foo Fighters is zéker zo'n band. Dat rockt, dat swingt (Taylor Hawkins!), dat beukt, dat beweegt.
En als bij die elementen dan ook nog eens een superstrak nummer wordt gevoegd...
Súper...tight. Dat is dit nummer. 'Strak' is niet de juiste term hier. 'Hecht' is ook niet een juist woord, dus gebruik ik maar de Engelse term die voor mij volledig de lading dekt: 'tight'. Puntig, superstrak, keihard rockend en toch ontzettend gedisciplineerd; met z'n allen; het zit allemaal in die term 'tight'. Al die korte breakjes in dit nummer, het ultrakort 'doodleggen' aan het eind van een maat om metéén weer vol door te blazen; dat vind ik dus helemaal geweldig. Taylor Hawkins' ridebekken in het refrein: Fantastisch!
Je hebt er niks aan als het nummer helemaal ruk is natuurlijk, maar die details maken van een goed nummer een topper. En daar zijn de heren van Foo Fighters wel meesters in.

Tot slot; dit stukje tekst is voor mij zéker nogal herkenbaar:
All my life I've been searching for something
Something never comes never leads to nothing
Nothing satisfies but I'm getting close
Closer to the prize at the end of the rope
All night long I dream of the day
When it comes around then it's taken away

Leugens! Van mijn favoriete album zijn ook al twee nummers gepasseerd.

Love Of My Life, prachtig nummer idd!

Darn... Ben ik nou echt gewoon vergeten dat Space Dementia en Citizen Erased op hetzelfde album staan!?!?

Misschien heb je zelf wel last van Space Dementia.

OoS is het favoriete album aller tijden van deze dude boven mij, alleen weet hij het zelf nog niet. Hij moet nog uit de Musekast komen.

Mooie lijst tot dusver! Al een aantal persoonlijke favorieten langs zien komen. Dreaming Light is wat mij betreft één van de mooiste nummers ooit gemaakt.