69 Leftfield – Release the Pressure
Album: Leftism (1995)

Leftfield maakte in de jaren 90 samen met The Prodigy en Chemical Brothers voor mij deel uit van de grote drie. Op dancegebied welteverstaan. Ik weet nog goed dat de videoclip van Release the Pressure op MTV regelmatig voorbij kwam in de late uurtjes . Ik vond het toen een zeer lekker nummer. Omdat het nummer in Nederland was geflopt, deed me dan ook deugd deze later op station Nijmegen bij de Free Record Shop in de aanbiedingenbak aan te treffen. Een jaar later schafte ik Leftism aan en kwam er toen achter dat de single versie verschilde van de albumversie. Op de single lag de nadruk veel meer op de vocals, terwijl op het album een extended versie stond waar de nadruk meer op de muziek lag.
Hoe dan ook, ik vond en vind nog steeds dat beide versies anno 2018 nog steeds fier overeind blijven.

68 Oasis – Champagne Supernova
Album: (What's the Story) Morning Glory? (1995)

Als er één band is met een hoog meezinggehalte, dan zijn het wel deze broeders uit Manchester.
Wat Oasis voor mij zo goed maakt zijn telkens weer die catchy refreinen en pakkende songstructuren. Het is telkens weer lastig weerstand bieden om niet mee te zingen wanneer ze weer eens voorbij komen op de radio. Aan de hele Oasis - Blur vete heb ik nooit meegedaan, ik heb het eerlijk gezegd ook nooit zo goed begrepen. Beide bands hebben prachtige songs gemaakt, maar ieder op hun eigen manier. Toch sprak over de gehele linie de muziek van Oasis mij net wat meer aan, met Champagne Supernova als favoriet. Prachtig hoe dit nummer muzikaal opbouwt. Dit magistrale album had geen betere afsluiter kunnen hebben.

67 Julien Clerc - Elle voulait qu'on l'appelle Venise
Album: No. 7 (1975)

Van mijn eerste tot mijn zeventiende levensjaar gingen we jaarlijks op vakantie naar Spanje. Mijn oma had daar namelijk een appartement in een klein vissersdorpje aan de kust van de Costa Dorada. Ieder jaar weer maakte wij in één ruk de tocht per auto van Nederland naar Spanje. Een hele opgave, aangezien mijn zus en ik al wagenziek werden voordat we überhaupt Nederland hadden verlaten. In die tijd had je van die onhandige klapraampjes, dus wanneer de nood aan de man was kon zo'n klapraampje nogal een belemmering zijn wanneer je je maaginhoud ergens snel kwijt moest. Bovendien werd vaders er ook niet blij van. Het is als plassen in een te klein urinoir zeg maar. Maar ik zal jullie dit soort verhalen verder besparen.

Achter in de auto werden we ieder jaar weer geïnstalleerd met een koelbox tussen ons in, een grote stapel Donald Ducks, een zak Fruitella en zo'n grote verzamelbox cassettebandjes (mensen van vóór 1990 weten ) Tien jaar lang hebben we de inhoud van deze box voorbij horen komen, van voor naar achter en weer terug. Op een gegeven moment wisten we gewoon de volgorde van ieder cassettebandje uit ons hoofd.

Naarmate we ouder werden - en ieder een walkman voor onze verjaardag cadeau hadden gekregen - begon de muziek ons steeds meer tegen te staan. Er zat soms ook echt veel troep tussen. Uit die tijd zijn me twee nummers goed bijgebleven die ik nog steeds met veel plezier draai. Bij een van die twee nummers is de artiest in kwestie ondertussen uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete bands. Maar die komt later in deze top 100 aan de orde. Het andere nummer is er een van Franse komaf. Iedere keer wanneer we door Frankrijk reden, kwam dit nummer zeker vijf keer voorbij. En hoewel het nummer over Venetië gaat, moet ik iedere keer weer denken aan die heerlijke soms helse autoritten door Frankrijk op weg naar Spanje.

66 World's End Girlfriend - 100 Years of Choke
Album: Hurtbreak Wonderland (2007)

Ik heb een soort van haat-liefdeverhouding met sommige kunstvormen uit het land van de rijzende zon.
Hoewel ik het vaak een bron van inspiratie vind, schieten ze mijn inziens soms ook te vaak door (noem het over the top gaan). Er gaat dan een bepaalde hysterie/gekte vanuit die mij niet altijd ligt. Een goed voorbeeld daarvan zijn sommige Anime films. Onlangs ben ik nog naar de film Kimi no Na Wa geweest in de bioscoop. Hoewel ik het in al zijn hoedanigheid een prachtige film vind, is het het van alles net wat te veel. Oogverblindend gedetailleerde animaties, aangedikte sound-effects en net iets té temperamentvolle karakters; iedere emotie wordt erg uitvergroot. Hierdoor verloor ik wel eens de aandacht en de essentie van het verhaal uit het oog.

Zo is het ook soms bij sommige muziek van World's End Girlfriend AKA Katsuhiko Maeda.
Deze productieve alleskunner kent klaarblijkelijk geen rem. En hoewel hij ook minimale serene soundtracks heeft geproduceerd, heeft hij ook vaak de neiging al zijn muzikale ideeën en invloeden in één nummer te stoppen. Dit pakt de ene keer geweldig goed uit en de andere keer is het net een beetje te veel van alles.

Toch zijn albums als Hurtbreak Wunderland en The Lie Lay Land, wanneer ik er voor in de stemming ben, iedere keer weer genieten. En ondanks het geen milde kost is, valt er voor de aandachtige luisteraar iedere keer weer zo veel moois in te ontdekken.

100 Years of Choke is zo'n nummer waar hij werkelijk al zijn ideeën in kwijt kon. In deze meer dan 13 minuten durende postrock-compositie komt een cocktail voorbij aan klassiek, breakcore, free-jazz, fieldrecordings en voice-samples. Hij bouwt alles wonderschoon, lieflijk en melancholisch op en eindigt in zijn typerende gekte waar uiteindelijk alle registers worden opengetrokken.

Prachtig om te lezen ??
Mooie beeldende beschrijvingen.

65 Levellers - One Way
Album: Levelling the Land (1991)

Zoals ik ergens eerder al aangaf, heb ik rond 2000-2001 flink wat rondgereisd. Een land waar je toen niet aan kon ontkomen was Australië. Toentertijd nog vrij bijzonder om als rugzaktoerist doorheen te trekken, tegenwoordig kijkt de gemiddelde millennial je aan alsof ze water zien branden wanneer ze horen dat je voor je twintigste levensjaar nog niet Down Under bent geweest.

Het was in de tijd dat je nog mailtjes naar huis verstuurde via een inbelmodem en mobiele telefonie was in opkomst. Althans, ik had er toen nog geen in bezit. Dus voordat ik vertrok had ik een stapeltje gebrande cd's in mijn backpack gestopt waaronder Levelling the Land, gekregen van een vriendin.

Al snel groeide deze aanstekelijk folkrock uit tot de soundtrack van mijn tijd in Australië. Ieder keer wanneer ik One Way hoor zie ik mezelf met mijn toenmalige reisgenoten weer zitten in ons camperbusje onderweg naar een of andere farm om fruit te plukken. Het onbezorgde leven, leven dan dag tot dag, overdag werken om 's-avonds wat te kunnen eten. Het klinkt cliché, maar die jaren ervaar ik toch als een van de mooiste van mijn leven. "There's only one way of life and that's your own..."

64 Nick Cave - Oh, my Lord
Album: No More Shall We Part (2001)

Nick Cave is een typisch voorbeeld van een artiest die ik dankzij MuMe beter ben gaan waarderen. Daarvoor zag ik het als muziek voor mensen die grotendeels leven met de gordijnen dicht of een stimulans om mensen met een depressie net dat extra zetje te geven. Uiteraard overdrijf ik het nu heel erg Maar op de een of andere manier wilde ik er gewoon niet aan. Ik ben absoluut niet vies van zwaarmoedige muziek, dus waarom zou ik me ook niet eens wagen aan deze alom bejubelde Caveman? Het eerste album werd uiteindelijk The Boatman's Call. En verrassend genoeg smaakte ie me heel erg goed.

Vanuit daar ben ik alle albums afgegaan en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik No More Shall We Part tot mijn meest favoriete album reken. Hier komt voor mij het live geluid - en met name de bijdrage van violist Warren Ellis - het beste naar voren. Met als favoriet het prachtige nummer Oh, my Lord. Iedere keer weer genieten bij het zien hoe hij live zijn moment pakt en helemaal los gaat op zijn viool.

Later in deze top 100 komt deze meneer trouwens in een andere setting nog een keer voorbij

63 Ólafur Arnalds - Hægt, Kemur Ljósið
Album: ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010)

Ik volg deze jonge IJslandse componist al sinds het verschijnen van zijn epische debut Eulogy for Evolution . De manier waarop hij op dat album neo-klassiek met electronica wist samen te smelten trok toen direct mijn aandacht. Ik hoopte dan ook vurig deze pianist eens live aan het werk te mogen zien.

Een aantal jaren geleden maakte ik dan ook een vreugdesprongetje bij het zien van de programmering van De Zomerfeesten 2011 in Nijmegen. Alwaar meneer Arnalds een intiem concert zou gaan geven in Het Besiendershuis. Een huis gebouwd in 1525 en daarmee het oudste huis van Nijmegen genoemd.
Ik geloof dat er toen in de woonkamer krap 20 à 30 man paste. Toen iedereen zich gesetteld had, liet Ólafur opvallend lang op zich wachten. Toen het optreden na een half uur nog steeds niet was begonnen kwam de roadie ons informeren dat vanwege de herrie op de Waalkade het optreden werd uitgesteld totdat de hele kermis buiten klaar zou zijn. Dat werd een dik uur wachten tot grote ergernis van de mensen die een laatste trein moesten pakken. Uiteindelijk zijn er nog eens 10 mensen vertrokken voordat het optreden überhaupt had plaatsgevonden. Al met al werd het een memorabel optreden voor ongeveer 15 man alwaar hij de eerste noten liet horen van zijn opkomende album Living Room Songs.

Bij dit optreden lag de nadruk vooral op de piano en het minimale gebruik van electronica. Toch hoor ik hem het liefst - en daar komt ie weer - in combinatie met strijkers. Het nummer moet voor mij dan wel ergens naartoe gaan. Dit is vooral het geval bij mijn favoriete nummer Hægt, Kemur Ljósið, die heerlijk (met nadruk op het aangedikte sentiment) opbouwt om vervolgens open te breken in een prachtige bevrijdende melodielijn die je doet geloven dat er toch nog hoop is voor ons.

Levellers en Nick Cave

Oe, jaloers.

Met zo'n titel lijkt me 15 man toch wel het maximum.

Ik heb het nog eens even opgezocht op youtube. In mijn beleving waren het ongeveer 15 man. Aan het filmpje te zien waren het er toch wat meer. Maar zoals je ziet, toch nog wel een knus optreden waarbij de helft niet in de keuken hoefde te staan. Olafur Annalds in Besiendershuis Nijmegen - YouTube

Als Gretz mj een bericht kan sturen op Facebook het bijna mijn beurt is kan ik laten weten of ik tijd heb en belangrijker WiFi ga hebben on mij top 100 te doen. Al ga ik proberen er zelf aan te denken.

Zal ik doen

62 Pearl Jam - Release
Album: Ten (1991)

Pearl Jam is een band die absoluut niet mag ontbreken in mijn top 100. Al was het alleen maar omdat hun muziek als een rode draad door mijn leven is gegaan. Ik ben nooit een die-hard fan geweest, maar wat een prachtige nummers hebben deze heren de afgelopen jaren uit de hoge hoed getoverd. Ik vergeet ook nooit meer dat moment toen ik als 12-jarig jochie samen met mijn oma naar de uitzending van Pinkpop zat te kijken en Eddie vanaf de camera-arm het publiek in zag duiken. "Die luuj zitten gans vol hasj!" zei mijn oma toen vanuit haar stoel minachtend in haar platste Limburgs. Haha, Ik hoor het haar nog zeggen. Vanaf toen wist ik dat ik naar Pinkpop wilde wanneer ik oud genoeg zou zijn.

Het is lastig om één nummer te plaatsen in mijn lijst. Maar uiteindelijk heb ik toch voor Release gekozen. Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, maar iedere keer wanneer die uithaal "Release meeeeeee" voorbij komt is het garantie voor kippenvel!

61 System of a Down - Toxicity
Album: Toxicity (2001)

Zoals ik al aangaf zijn er uit mijn Nu-Metal periode een drietal bands overgebleven die ik nu nog steeds graag met enige regelmaat opzet. Het zijn dan ook de bands die in die tijd al de middenmoot ontstegen. Na het zien van een optreden van System of a Down op Dynamo Open Air 1999, wist ik niet hoe snel ik naar de dichtstbijzijnde cd-kraam moest uitwijken om hun debuut aan te schaffen. Want wat een energiek, schizofreen en zwaar vet optreden had ik zojuist zitten aanschouwen? Het geluid dat Serj Tankian - toen nog met enorme afro en baard - uit zijn strot wist te persen was op z'n zachts gezegd indrukwekkend te noemen. En dan heb ik het nog niet eens over de ongebruikelijke overgangen die de band liet horen. Met speels gemak switchte en mixte de band een zware metalriff met een vrolijke polka of een dansbare balkan melodie. Het klinkt bij SOAD allemaal als van zo vanzelfsprekend.

Toxicity blijft voor mijn hun allerbeste nummer vanwege de vele onverwachte breaks en aparte ritmestructuren in combinatie met de zanglijnen van Tankian die er dwars tegenin gaan.

Goh, daar stond ik tussen. Je werd van links naar rechts en van voor naar achteren geslingerd. Moet er nu niet meer aan denken nu ik tweemaal zo oud ben.

Ik ben nu 38 en moet er al niet meer aan denken, kun je nagaan!

60 Mew - Comforting Sounds
Album: Frengers (2003)

Laat ik er voor uitkomen dat ik niet vies ben van een goede portie kitsche bombast op zijn tijd.
Comforting Sounds is een nummer dat ik bewust niet al te vaak opzet, maar wanneer de tijd daar is kan ik er enorm van genieten. De kunst van de herhaling noemen ze het ook wel toch? Heerlijk om dit nummer negen minuten lang laagje voor laagje te horen opbouwen met toeters & bellen om uiteindelijk te ontaarden in die gigantische wall of sound aan het einde. Als ik een staart had gehad zou ik negen minuten lang kwispelen!

Mew ben ik ook wel fan van, wist niet dat het kitsch was.

Alleen dit nummer. Kitsch is natuurlijk ook iets relatiefs. Maar ik vind wel dat de band bij dit nummer een gezonde portie effectbejag niet schuwt. Het zal me een worst wezen, ik trap er graag in

Prima album ook.
Mew leren kennen via MTV, waar ze destijds vaak een ruim ingekorte single edit van dit nummer vertoonden.
Deze dus: MEW - Comforting Sounds - YouTube

Ik ben ook wel een liefhebber van Mew. Kitsch zou ik deze niet noemen, voor mij is dit hun Coldplay-nummer Die breed uitbrekende melodie, dat deed Coldplay vroeger ook wel vaak, tot ze zich meer hingen richten op hippe ooo-ooo-ooohs...

Ik doelde voornamelijk op de eerste zin. Dat het smakeloos, lelijk of slecht is bedoel ik natuurlijk niet.
Dat dit ook bij de definitie hoorde is nieuw voor mij

Mag hier graag gluren - mede vanwege het inzicht in iemands muzikale wordingsgeschiedenis, waardoor het gedachteperspectief regelmatig bijgesteld moet worden (al dan niet positief).

Vandaag een notoire Kentist (Kent: een Zweedse band, die naam heeft gegeven aan The Garden of England) die de thans actieve poszteur user kapittelt omtrent kitsch - Kent, de gotpse. Daarom even dit

Kitsch betekent voor mij 'gemaakt sentimenteel, goedkoop inspelend op gevoelens', en heeft dus inderdaad sneller een negatieve bijsmaak als ik het lees

Zweverig emotioneel heeft dan weer een positieve accent bij mij, en dat past wel vaak bij Mew (OK als we dat dus het zwemo-genre noemen?), tenzij ze hun bombastische kant laten losbarsten (snow brigade en co.). Bombastisch is trouwens ook vaak positief bij mij, 'het grote gebaar' kan me wel smaken, alhoewel dat snel naar goedkoop gemaakt kan overhellen. En daarmee is de cirkel terug rond.

Dat alles en veel meer is natuurlijk terug te vinden in het hart, de ziel, de hersenen, de start, het einde, het leven, het heelal, en de rest van de muziek van 1 band: Kent. En het antwoord is 42.

Vandaag heb ik geleerd dat Level 42 het antoord op alles is.

59 The Mamas & The Papas - California Dreamin'
Album: If You Can Believe Your Eyes and Ears (1966)

Een van mijn meest favoriete klassiekers. Ik kan me niet meer herinneren waar en wanneer ik het nummer voor het eerst hoorde. Wat ik wel weet is dat ik het altijd een erg mooi nummer heb gevonden.
Het zorgeloze sixties gevoel, de aantrekkelijke samenzang en de zin in zomer die ik telkens weer krijg bij het horen van dit nummer maken dit tot een tijdloze klassieker.

Eén van de eerste nummers die wij 'zongen' met muziek op de middelbare school. Achteraf besef ik pas hoeveel onverwoestbare klassiekers daar de revue passeerden.

Zelfs Child in Time stond op de cd die we voor het vak kregen.

58 Pink Floyd - High Hopes
Album: The Division Bell (1994)

Ik ben nogal een laatbloeier wat Pink Floyd betreft. Ik weet nog goed dat in de jaren 90 het nummer 'Run Like Hell' ieder week in het plaatselijke café werd gedraaid als afsluiter. De live versie van 'Pulses' welteverstaan, om maar effe met een knaller de avond af te sluiten. Hoewel ik het toen altijd al een lekker nummer heb gevonden, had ik - buiten de bekende hits - om een de of andere reden nooit de behoefte gehad mezelf dieper in het Pink Floyd-wereldje te storten.

Hier kwam verandering in toen ik 11 jaar geleden samen ging wonen met mijn huidige vriendin. Zij had zowat de complete collectie van Pink Floyd op vinyl. Dus mijn verkenningstocht kon eindelijk beginnen. Uiteindelijk is Animals uitgegroeid tot mijn meest favoriete album en High Hopes mijn meest favoriete nummer van de heren. Ik geniet elke keer weer wanneer David Gilmour "The grass is greener..." inzet. En die gitaarsolo aan het einde is echt hemels!