Inderdaad. Nu je het zegt, wij moesten altijd Ob la di, ob-la-da zingen tijdens muziekles

57 Sublime - What I Got
Album: Sublime (1996)

Een ander nummer waar ik goede herinneringen aan heb is er een van deze ska/reggae formatie uit Californië. Ik maakte kennis met deze band nadat een bevriende Canadees mij een cd-tje overhandigde om in de auto te draaien toen we onderweg waren naar het strand om te gaan surfen. De muziek paste helemaal in de sfeer van die periode; Byron Bay, een badplaats vol blowende hippies en surfers waar ik toen een maand vertoefde.

"Zo dit klinkt lekker zeg, die wil ik wel eens live zien" zei ik nog in de auto. Waarop mij werd medegedeeld dat zanger Brad Nowell in 1996 kort voor het verschijnen van deze single tragisch aan zijn einde was gekomen na een overdosis heroïne.

Inmiddels is het al heel wat jaren geleden sinds ik voor het laatst op een surfplank heb gestaan en de groene pretsigaretjes rook ik al helemaal niet meer, maar de liefde voor Sublime is altijd wel gebleven

Ik heb de bootleg van een van de shows in De Kuip van die tour: "They're gonna send you back to Holland in a cardboard box!!!" ?

Even korte pauze. Ik ben momenteel nogal druk met wat werkgerelateerde dingen. Hopelijk kan ik morgen weer het een en ander posten. #staytuned

Zondag bezig zijn met werk en maandag weer tijd hebben voor MuMe, dat werkt bij mij toch net wat anders gelukkig.

Waarschijnlijk net het verschil tussen 'loonslaaf' en 'zelfstandige'

En in het ergste geval allebei, zoals bij mij op het moment

56 Lost in the Trees -Neither Here nor There
Album: A Church That Fits Our Needs (2012)

Een aantal jaren geleden had Spotify een handige sociale functie geïmplementeerd genaamd Soundrop.
Middels deze applicatie was het mogelijk om met meerdere gebruikers in een soort van chatroom te zitten en nummers toe te voegen waar iedereen op kon stemmen. De volgorde van de afspeellijst werd dan bepaald door de hoeveelheid stemmen. Eigenlijk een radiostation waar iedereen DJ was en de playlist werd bepaald door de luisteraar. Jammer genoeg heeft Spotify deze functie inmiddels alweer een tijdje verwijderd. Toch heb ik mede dankzij deze zogeheten 'Soundropavonden' - waar ondergetekende met een aantal mede-MuMe gebruikers regelmatig te vinden waren - diverse leuke ontdekkingen mogen doen.

Dit nummer van Los in the Trees is daar een van. In het begin vond ik het 'wel aardig' klinken en had ik 'm toegevoegd aan mijn longlist van nummers/artiesten die ik nog eens beter moet checken. Dit bleek achteraf een groeier. Naarmate ik het nummer steeds vaker voorbij hoorde komen begon ik het steeds beter te vinden. Er zit een bepaalde emotionele lading in dat nummer die me iedere keer opnieuw weer raakt wanneer ik het hoor. Vooral de compositie vind ik erg sterk.

Jemig, ik was Soundrop al weer helemaal vergeten!

A Church That Fits Our Needs heb ik recentelijk pas echt ontdekt. Fantastisch album.

55 Type O Negative - My Girlfriend's Girlfriend
Album: October Rust (1996)

Iedere keer wanneer ik een nummer van Type O Negative hoor - en met name van de albums Bloody Kisses en October Rust - dan voel ik weer die verkleumde handjes al fietsend naar school. Deze albums maakte namelijk overuren in mijn discman gedurende de herfstperiode van '98. Een betere soundtrack voor een dergelijk seizoen bestond er voor mij in die tijd niet. En ook al ben ik niet van de mannenliefde, durf ik wel uit de kast te komen met de bekentenis dat ik de stem van wijlen Peter Steele damn sexy vind!

Type O Negative is ook weer zo'n band die zo veel mooie nummers heeft gemaakt dat het weer een kwestie van ezeltje-prik gaat worden. Ik ga daarom voor het bescheiden hitje en tevens buitenbeentje 'My Girlfriend's Girlfriend.

54 Apparat - Goodbye
Album: The Devil's Walk (2011)

Je kent het wel; zit je een van je favoriete series te kijken en dan komt er opeens bij een bepaalde scene een nummer voorbij die je meteen bij je lurven grijpt en niet meer los laat. Het overkwam mij een aantal jaren geleden tijdens het kijken van Breaking Bad. De scene waarin Gustavo Fring aan zijn einde komt wordt ingeleid met de intro van dit nummer. Je voelt al aan de spanning dat er iets staat te gebeuren..

Los van deze scene - die overigens momenteel ook gebruikt wordt voor de serie Dark - verraad de titel al dat het nummer over afscheid nemen gaat. Het hele nummer ademt de donkere kant van afscheid nemen en alle emoties die daarbij komen kijken. Er bestaat momenteel voor mij geen betere muzikale vertaling dan dit pareltje van Apparat.

53 Cypress Hill - I Ain't Goin' Out Like That
Album: Black Sunday (1993)

The Hill en ik gaan way back. Terug naar de beginjaren van de MTS in Nijmegen waar we met enige regelmaat besloten om de laatste paar lesuren te skippen om vervolgens een potje te gaan schaken in een of andere coffeeshop. Die tijd was uiteraard onlosmakelijk verbonden met de muziek van o.a. Bob Marley en Cypress Hill. Die laatste ben ik na die periode altijd blijven waarderen. Het waren vooral de eigenzinnige beats van DJ Muggs en het contrast tussen de rappers; het stoere mannengeluid van Sen Dog tegenover het nasale van B-real. Over de teksten zullen we het maar niet hebben, die gaan al 25 jaar over hetzelfde onderwerp.

Tegenwoordig run ik samen met vijf vrienden een microbrouwerij. En tijdens onze brouwsessies mogen we nog steeds graag naar de muziek van Cypress Hill luisteren. Hetzij dit keer onder het genot van een lekker speciaalbiertje! I Ain't going out like that vind ik nog steeds een van hun meest catchy nummers. Iedere keer wanneer ie voorbij komt gaat het volume weer voluit.

Dat is niet alleen Apparat - essentieel is de bijdrage van Anja Plaschg - a.k.a. Soap & Skin, die voorzover ik weet de laatste 5-6 jaar geen eigen releases meer heeft uitgebracht; haar stem heeft wat Nederlanders in fake-German omschrijven als een "unheimisch" karakter.

Absoluut! Had ik er inderdaad nog even bij moeten vermelden.

Dakota in Nijmegen?

Kronkel

52 Archive - Bullets
Album: Controlling Crowds (2009)

Een aantal jaren geleden zag ik Archive voor het eerst live in Doornroosje. Ik was uiteraard al bekend met hun albums, maar live kwamen ze pas écht goed bij me binnen. Deze band maakt een zalige progressieve mix van allerlei acts die goed vind. Ik noem een Radiohead, Massive Attack, Tricky en zelfs een vleugje Pink Floyd hier en daar. Ook op mijn favoriete album 'Controlling Crowds' weten ze elementen uit de rock, trip hop en electronic hoek als vanzelfsprekend samen te smeden tot één imposant geheel. Vooral bij de langere progressievere nummers komt deze band live het beste tot zijn recht. Mijn favoriet blijft echter nog steeds Bullets, het nummer waarmee ik ooit voor het eerst kennis maakte met deze band.

51 Incubus - Vitamin
Album: S.C.I.E.N.C.E. (1997)

Iedereen heeft wel een of meer van zulke albums in de kast staan, van die albums die de tand des tijds niet hebben doorstaan. Fysiek welteverstaan! Bekrast doosje, tandjes afgebroken en een zwaar gehavend artwork boekje. Allemaal kenmerken waar dit album van Incubus bij mij aan voldoet.

Incubus ontdekte ik, net als bij Filter, dankzij de Spawn Soundtrack. Hoewel hun nummer samen met DJ Greyboy mij niet echt kon bekoren, besloot ik S.C.I.E.N.C.E toch maar een kans te geven toen ik hem bij Kroese in het cd-rekje zag staan. Ik was op dat moment mijn nu-metal fase min of meer aan het afsluiten, maar vanaf het horen van de didgeridoo-intro kwam daar resoluut verandering in.
Dit geluid had ik toen nog niet eerder gehoord. Ok, je kunt het album scharen onder nu-metal, maar het was veel meer dan dat. Incubus gooit invloeden als Red Hot Chili Peppers, Rage Against the Machine, Faith No More, Korn en en een snufje Mr. Bungle in de blender en het mixt het vervolgens tot een opwindende, funky, groovy en energieke sound.

Dat was toen en inmiddels ben ik het album ook wel grotendeels ontgroeid (en zie ik er waarschijnlijk nu net zo uit als de hoes waar ik het eerder over had). Toch wil ik zo nu en dan het album nog wel eens opzetten in de auto. Vooral nummers als Redefine, New Skin, Vitamin en Certain Shade of Green blijven stiekem nog wel vermakelijk.

Vitamin gaat daarom bij mij in de lijst. Niet alleen vanwege nostalgie maar ook dankzij de moddervette riff en bridge in het midden waar de djembé en turntables acte de présence geven.

50 US3 - Tukka Yoot's Riddim
Album: Hand on the Torch (1993)

In 1993 kregen we bij ons in het dorp voor het eerst MTV door op de kabelfrequentie. Het was het begin van een heel nieuw tijdperk. Ik zat net in de brugklas en onze eerste kennismaking met een televisiezender die geheel in het teken stond van videoclips. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik thuis kwam van school en voor de eerste keer afstemde op het kanaal en deze clip van US3 als allereerste clip te zien kreeg. De combinatie van jazz, hiphop en percussie vond ik erg geslaagd en uiterst ritmisch. Natuurlijk mede dankzij de gebruikte sample van Grant Green's 'Sookie Sookie'. In die tijd had je trouwens ook nog stijlgenoot Guru's Jazzmatazz. Maar US3's speelde zich net wat meer in de kijker dankzij hun hitje Cantaloop die in een reclame van C&A werd gebruikt.

Het album heb ik twee jaar geleden noodgedwongen weg moeten gooien omdat mijn zoontje het klaarblijkelijk nodig vond de cd als sjoelschijf te gebruiken. Ik zou hem daarom nu graag voor een betaalbare prijs op vinyl willen hebben. Iemand een adresje toevallig?

2x 51?

Aangepast!

Ik wist niet dat er zulke achtergebleven gebieden in Nederland waren!

Tja, Limburg hè

49 Boards of Canada - Everything You Do Is a Balloon
Album: Boc Maxima (1996)

Ik heb altijd al gevonden dat de wonderschone klanken van dit nummer een vorm van verwarring bij me oproepen. Ik weet niet of ik er nu een droevig of gelukzalig gevoel van moet krijgen. Het klinkt warm en gemütlich maar tegelijkertijd hangt er ook een onheilspellend sfeertje over het geheel. Meeslepend is het in ieder geval wel.

48 Dirty Three - Sea Above, Sky Below
Album: Ocean Songs (1998)

Wederom een postrocknummer om je vingers bij af te likken vind ik. Dirty Three is een project van violist Warren Ellis. Sea Above, Sky Below heeft een prachtige meeslepende, zwierige opbouw die in deze videoclip eindigt in een apotheose van bezieling die Ellis in zijn vioolspel weet te leggen.
Meneer Cave (geen onderdeel van de band) slaat voor deze gelegenheid ook even wat toetsjes aan.

47 Gridlock - Return
Album: Formless (2003)

Ik vind het erg lastig om een nummer te nomineren van een van mijn favoriet meest favoriete electronic albums van dit moment. Want op basis waarvan selecteer je een nummer van een album die je in zijn geheel dient te beluisteren voor de ultieme totaalervaring? Het voelt alsof je in een restaurant een zit en alleen de bodem van de pizza besteld. Of dat je na jaren gaat samenwonen met een leuke vrouw, maar dan alleen met haar linkerbeen. Vergelijkingen van niks natuurlijk, but you get my point.

Ik heb bij deze mijn keuze gebaseerd op het nummer waar Formless voor mij een van haar hoogtepunten bereikt, en dat moment komt bij het nummer Return wanneer zangers Lynda Mandolyn haar engelengeluid inzet. Hemels gewoon! Die koude en kille industrial (break)beats die worden gedragen op die spacey ambient waves. Iedere keer wanneer ik Formless beluister op de koptelefoon (en het liefst tijdens een avondwandeling) dan waan ik mij in een compleet andere dimensie.

Voor jou een aanrader, voor mij hetgeen waardoor deze plaat mij (vooralsnog) koud laat.

Moet overigens zeggen dat deze top 100 veel diverser is dan verwacht. Grappig hoe ik ooit een bepaald beeld van jou gecreëerd heb door de Soundrop-avonden.

Grappig, ik heb die CD erg veel gedraaid, maar nooit geweten dat Cave daar al meedeed. Later zouden de twee natuurlijk veel intensiever gaan samenwerken.

Haha, benieuwd wat voor een beeld dat was dan... Zoals ik in het begin al aangaf, heb ik deze top 100 bewust zo divers mogelijk samengesteld met de achterliggende gedachte welke nummers ik zou meenemen mocht ik de rest van m'n leven op een onbewoond eiland belanden.

Volgens mij doet Cave hier alleen voor de gelegenheid mee. Verder is hij geen vast bandlid.