Klopt, volgens mij waren het wel muzikale vrienden, dacht dat D3 ook wel eens in het voorprogramma van Nick Cave had gestaan. En Ellis zat ook al bij The Bad Seeds toen.

46 De Kift - Rolfie
Album: Vlaskoorts (1999)

Een van mijn meest favoriete Nederlandstalige acts is er eentje afkomstig uit de Zaanstreek.
Live is De Kift altijd een feestje om te aanschouwen. Een aantal weken geleden ben ik nog samen met deric raven naar het concert geweest in Doornroosje. Alwaar zij grotendeels nummers ten gehoren brachten van hun laatste album 'Bal'. Ik heb De Kift inmiddels drie keer gezien maar dit optreden beschouw toch wel als de beste van de drie. Het hoge fanfaregehalte is wat meer naar de achtergrond gegaan en heeft plaatsgemaakt voor een violist en een celliste. Ook heeft er wat meer verjonging plaatsgevonden binnen de band. Al met al klink het allemaal wat meer muzikaler en had het wat minder van hun poëtische intermezzo's.

Het is maar waar je persoonlijke voorkeur naar uitgaat. Toch heb ik 'Bal' inmiddels bijna net zo hoog zitten als mijn favoriete album 'Vlaskoorts'. Het donkere randje rondom thema's als de dood, vergeten tijden en (verloren) familieleden vind ik zeer geslaagd. Met dit album wordt op een suggestieve manier tussen de regels door een heel verhaal verteld. Dit wordt des te duidelijker bij het haast absurdistische 'Rolfie'. De hoofdpersoon bezoekt na jaren zijn ouderlijk huis weer nadat hij te horen had gekregen dat zijn moeder was overleden. Daar treft hij alleen Rolfie aan, een achtergebleven hond die waarschijnlijk de enige getuige is geweest van wat zich daar heeft afgespeeld.

45 Deafheaven - Dream House
Album: Sunbather (2013)


Ik ben sinds de eeuwwisseling geen metalband meer tegengekomen waar ik zó door omvergeblazen werd als Deafheaven. Net toen ik dacht dat er op metalgebied voor mij niks meer te ontdekken viel was daar opeens dat album met de roze hoes. Een band die zo tegen de regels van metal ingaat, daar wilde ik meer van weten. Al was het alleen maar vanwege de ongebruikelijke typografie waar ik als grafisch ontwerper alleen maar jaloers op kan worden.

Deze band uit San Francisco brengt een opwindende mix van black metal, shoegaze, postrock en screamo. Hard, melodieus, bruut en vol emotie. De ijzingwekkende screams van zanger George Clarke dienen haast als een soort van extra instrument en bezorgen regelmatig de rillingen over mijn rug.

Een voormalig MuMe user omschreef de muziek van Deafheaven heel treffend:



Een aantal jaren geleden heb ik ze live mogen aanschouwen in de kleinste zaal van 013. Het was ook de eerste keer dat ik tussentijds de zaal heb verlaten om een paar oordoppen bij de balie aan te schaffen. Maar wat heb ik toen genoten, en met name van drummer Dan Tracy. Wat een geweldenaar is dat! Vooral bij de opbouw van Dream House is het iedere keer weer genieten geblazen.

Note: Let vooral ook even op die twee fanboys op de voorgrond

Wat een rijtje!

BoC, Dirty Three, Gridlock, De Kift en Deafheaven! Waarbij die van BoC en De Kift ook mijn persoonlijke favorieten zijn. En de andere drie keuzes zijn ook uitstekend

Rolfie én Dream House!?

Ja, die show in Stage01 (capaciteit: 150!) in 013 was fantastisch. Ook echt zo'n geval ''gezien voordat ze groot werden'', aangezien het optreden ook behoorlijk snel was uitverkocht. Ik heb ze vorig jaar ook nog in de grote zaal van 013 gezien tijdens Roadburn, maar dat kwam qua impact niet eens in de buurt van de Stage01-show.

44 Antony and the Johnsons - Epilepsy Is Dancing
Album: The Crying Light (2009)

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met de stem van Antony; enerzijds mag ik me er graag door laten meevoeren, anderzijds kunnen de kleine slisjes in zijn/haar stem me ook wel eens irriteren. Maar gelukkig heb ik dat niet heel vaak. Epilepsy is Dancing beschouw ik als mijn favoriete nummer mede dankzij het prachtige refrein: "Cut me in quadrants, leave me in the corner" Ik had ze graag nog eens live aan het werk willen zien.

43 Yann Tiersen - Comptine D'un Autre Été (L'Après-Midi
Album: Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

Ik maakte - net als zovelen - voor het eerst kennis met het werk van Tiersen na het zien van de film Amelie. Die ondertussen is uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete films. De feel-good muziek die deze componist voor de film schreef sluit naadloos aan bij het lieflijke karakter van de hoofdpersoon. Ik krijg altijd weer een gelukzalig gevoel wanneer ik dit nummer hoor. Niet alleen omdat het me doet denken aan de film, de lente of Franse terrasjes, maar ook aan de geboorte van mijn dochtertje. Tijdens het monteren van de film van haar eerste maanden, heb ik dit nummer op de achtergrond gebruikt toen we haar voor het eerst in de armen sloten.

Amelie . Prachtige film, lang niet meer gezien, word weer eens tijd! Gisteren Intouchables gezien, ook een parel van een Franse film!

42 White Town - Your Woman
Album: Women in Technology (1997)

Een van mijn meest favoriete popnummers is afkomstig van one-hit-wonder White Town.
Vaak heb ik met top 40 muziek het probleem dat het niet wil beklijven. Your Woman ben ik echter altijd een lekker nummer blijven vinden en vond tijdens mijn DJ periode regelmatig de weg naar de cd-speler. Je kon het altijd - ongeacht wat voor een avond het was - te pas en te onpas draaien zonder dat je het kon afdoen als muzikaal behang. Daarvoor klink het te catchy, te fris en te authentiek, ondanks het retro sausje. Jammer genoeg viel de rest van het album erg tegen.

Ik heb de film Amélie een paar jaar geleden pas voor het eerst gezien, maar Comptine d'Un Autre Été kende ik al veel langer. Toen ik het nummer in de film voorbij hoorde komen was dat echt een gelukzalig momentje, ook al wist ik dat het een keer zou komen. Feelgood-muziek, dat is het inderdaad!

Comptine D'un Autre Été (L'Après-Midi), nog altijd het instrumentale nummer dat ik veruit het meest gedraaid heb. Ogenschijnlijk simpel, maar de melodie zit zo goed in elkaar dat ik er nooit genoeg van zal krijgen.

Your Woman ook erg fijn, hoor je veel te weinig meer op de radio.

41 Asaf Avidan - Different Pulses
Album: Different Pulses (2012)

Een van mijn meest favoriete artiesten van de afgelopen vijf jaar is er een uit Israel. Ik kwam toen per toeval bij Asaf Avidan uit toen ik via bol.com een album van landgenoten Eatliz had aangeschaft. Er wordt dan marketingtechnisch heel vernuftig in een kolom aangegeven wat andere klanten ook kochten. Mijn aandacht werd toen direct getrokken naar een hoes met een afbeelding van iets wat op een combinatie van een schelp met een eendenkop moest lijken. Het bleek ' The Reckoning' te zijn van Asaf Avidan met zijn toenmalige band The Mojo's. Nieuwsgierig als ik was heb ik de artiest opgezocht en was vrijwel direct verkocht door het kenmerkende stemgeluid van Asaf. "Dit moest wel een liefdeskind zijn van Janis Joplin en Robert Plant" dacht ik nog bij mezelf.

The Reckoning had een ietwat bluesy inslag en beschouw ik nog steeds als zijn beste album. Toch staat mijn meest favoriete nummer op zijn opvolger 'Different Pulses' wat meer naar de popmuziek neigt. Toen ik voor het eerst het titelnummer hoorde moest ik bij het begin even denken aan 'Streets of Philidelphia' van Bruce Springsteen. Gelukkig ging het nummer al snel zijn eigen weg en is het ondertussen uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete Asaf nummers. Ook live is deze artiest een ware aanrader. Al begrijp ik heel goed dat zijn stem je moet liggen.

40 Opgezwolle - Regendans
Album: Eigen Wereld (2006)

Deze mannen uit het verre oosten hebben wat mij betreft het beste voortgebracht wat Nederland te bieden heeft op hiphop gebied. De spitsvondige teksten van deze twee rap-siamezen en de haast buitenaardse beats van Delic maken van Opgezwolle een formatie die je bijna onnederlands goed mag noemen. Ik zeg wel beats van Delic, maar deze virtuoos is wat mij betreft veel meer dan een beatcreator alleen (wellicht heeft dit ook te maken met mijn beperkte referentiekader ).

Ik luister eigenlijk nog maar weinig Nederlandstalige rapmuziek tegenwoordig, maar sinds het ontdekken van Vloeistof ben ik Opgezwolle wel altijd blijven volgen en luister ik er nog steeds met veel plezier naar. Onlangs heb ik nog een concert van Rico & Sticks bezocht. Erg leuk om die oude hits weer eens voorbij te horen komen. Toch mis ik bij de nieuwe nummers wel de hand van Delic. Hij zorgde toch voor dat extra stukje finesse wat Opgezwolle zo goed en uniek maakte. Gelukkig is Delic weer begonnen met muziek maken. Hopelijk gaan ze snel weer samen wat doen.

Het was voor mij daarom ook erg lastig om één nummer te nomineren voor mijn top 100. Ze hebben zo veel goede tracks gemaakt op die 'schare' drie albums. Tjappies & Mammies, Park, Passievrucht/Bosmuis, Opgezwolle de Volle, Gerrit, Verre Oosten... ik weet niet waar te beginnen. Ik heb daarom gekozen voor het nummer 'Regendans'. Toen ik net was afgestudeerd aan de kunstacademie - en een eigen bedrijfje was begonnen in visuele communicatie vanuit mijn studentenkamer - was dit het nummer waarmee ik iedere ochtend werd gewekt door mijn telefoon. Het doet me iedere keer weer denken aan die 'onbezorgde' vrije tijd toen ik de eerste stappen zette in de grote mensenwereld voordat ik uiteindelijk een loonslaaf werd

39 Floex - Veronika's Dream
Album: Zorya (2011)

Een aantal jaren geleden was ik een korte periode helemaal into acts als Hidden Orchestra, Bonobo, World End's Girlfriend, Kashiwa Daisuke etc. Ik vroeg toen bij het forumtopic 'Ik zoek iets in de trant van...' naar vergelijkbare artiesten. User tuktak kwam toen met de tip om eens naar Floex te luisteren (waarvoor veel dank overigens). Dit geluid smaakte wel naar meer en vervolgens had ik het album Zorya al snel besteld.

Floex is een componist/musicus uit Tsjechië die neo-klassiek, electronic, nu-jazz en een vleugje postrock samen brengt tot één vernieuwend en spannend geheel. Vooral prijsnummer Veronika's Dream is een waar pareltje die ik na verloop van tijd steeds meer ben gaan waarderen en het uiteindelijk geschopt heeft tot mijn top 100. Dit haast sprookjesachtige nummer heeft een heerlijke flow met een spannende opzwepende opbouw. Ieder keer wanneer ik het weer hoor hoop ik dat Veronika nooit meer wakker wordt.

Bij mij ging dat net andersom. Eatliz benaderde mij via Facebook: 'Hi Eric, saw you like Israeli alternative rock, like the cool Asaf Avidan & Mojos. I'm a member of Eatliz, we used to perform together with them about 2 years ago ? If you want, you can hear our music here.....' Dat was al weer 8 jaar geleden. Eatliz iniddels wat uit het oog verloren, Asaf nog steeds een grote held.
Volgens mij kruisten onze muzikale paden bij The Reckoning een beetje voor het eerst (ook al was ik daar 3 jaar een beetje een roepende in de woestijn)

Klopt ja, dat was bij dat album. Ik heb het even teruggezocht... is dat inmiddels alweer zes jaar geleden??

38 The Flashbulb - Kirlian Shores
Album: Kirlian Selections (2005)

Wanneer ik een top drie zou moeten maken met favoriete electronic albums dan zou Kirlian Selections van The Flashbulb daar zeker in opgenomen worden. Een uiterst gevarieerd album waar alle muzikale invloeden en ideeen van Benn Jordan bij elkaar komen. Ik noem Kirlian Selections ook wel eens 'het kleine muzikalere broertje van Aphex Twin's Drukqs' niet alleen vanwege de diversiteit en het groot aantal nummers afgewisseld met intermezzo's, maar ook omdat hij nagenoeg bijna alle instrumenten zelf heeft ingespeeld.

Mijn favoriete nummer is momenteel Kirlian Shores vanwege de mooie subtiele lieflijke melodie en experimentele drums die op een gegeven moment heerlijk samenkomen en uit hun voegen barsten.

37 Urban Dance Squad - Temporarily Expendable
Album: Planet Ultra (2005)

De squad en ik... ik weet niet zo goed waar te beginnen. De eerste keer dat ik deze mannen aan het werk zag was tijdens dit optreden op Pinkpop 1990. Ik begon net een beetje de commerciële kant van hiphop te ontdekken en werd ineens als 10-jarig jochie geconfronteerd met deze enorme brok energie dat van het podium spatte. Ik wist toen eigenlijk niet zo goed wat ik er mee aan moest, al die woede en razernij die daar op het publiek werd afgevuurd. Tja wat wist ik nou op die leeftijd? Integrerend vond ik het toen in ieder geval wel.

Een aantal jaren laten maakten ik kennis met Rage Against the Machine, die er geen geheim van maakte zwaar beïnvloed te zijn door die paar gasten uit de Domstad. Er werd zelfs gefluisterd dat ook de Red Hot Chilipeppers een groot deel van het trucje bij de Squad had afgekeken. Dat laatste lijkt me sterk omdat beide bands rond dezelfde periode gestart zijn, maar tegelijk verklaard waarom de sound op sommige punten op elkaar leek.

Jammer genoeg kent Nederland tegenwoordig weinig vooruitstrevende bands meer van dat kaliber en al helemaal niet op internationaal vlak. Op André Rieu en een paar gothic rockbandjes na dan. En hoewel de band al een ruime tijd uit elkaar is, draag ik Rudebboy, Tres Manos en consorten nog steeds een warm hart toe. Eigenlijk is hun crossover sound voor mij een ticket geweest om andere muziekstijlen te gaan ontdekken dan alleen de hitlijstnoteringen uit die tijd.

Onlangs kwam ik nog een website tegen die shirts van de band verkocht. Ik kon het niet laten en heb mezelf getrakteerd op dit mooie stukje nostalgisch katoen. Mijn kunstgeschiedenislerares zei ooit 'ken en eer je klassieker'. Ik snap nu weer eens des te beter wat ze toen daarmee bedoelde.

Het wordt saai, maar ook hier weer tal van nummers om uit te kiezen. Ik ga voor hun bescheiden hitje 'Temporarily Expendable'. Omdat dit ik nummer altijd en overal kan en wil horen en zo heerlijk vind om mee te bléren; "Hi hi haha hi"

36 The Cure - Lullaby
Album: Disintegration (1989)

Een band die ik ook dankzij MTV begin jaren 90 heb leren kennen. Ik vond het in die tijd een band waar - mede dankzij de androgyne verschijning van Robert Smith - een mysterie rondom hing. The Cure ben ik pas op latere leeftijd écht gaan leren waarderen. Vooral nummers als Lullaby, mijn eerste kennismaking met The Cure, trokken voornamelijk mijn aandacht. Ik voel telkens een soort van ongemak wanneer ik dit nummer hoor; "zit ik hier nu echt te luisteren naar het sexueel misbruik van de hoofdpersoon?". Daarnaast past de creepy instrumentatie en mooie melodielijn perfect bij het thema. In zijn totaliteit is het bijna magisch te noemen.

UDS - zwaar onderschat bandje

Iemand die zoiets poneert, lijkt me niet helemaal op de hoogte van da real world (des incrowds). Op beurzen gaan lp's van de UDS vlot én voor veel.

Al zij gezegd dat termen als "onderschat" c.q. "overschat" en "invloedrijk" hier vaker worden gebezigd en die dienen dan eerder ook als uiting van het muzikale spectrum/pensum der poneur te worden opgevat dan als uiting van waarachtigheid.

Ja, wordt best wel vaak als een van de beste Nederlandse bands genoemd.

Maar niet dankzij dit specifieke nummer, van na hun hoogtijdagen. Inderdaad een bescheiden hitje, maar voor mij één van hun leukste.

UDS deed niet onder voor de overige cross-over bands, maar qua originaliteit vind ik een Gotcha beter, maar UDS heeft meer pakkende songs.

Er draait zeker niemand meer op de schaal van Urban Dance Squad, maar Nederland heeft een meer dan uitstekende en vooruitstrevende blackmetalscene die het internationaal zeer goed doet. Dodecahedron, Ulsect, Laster, Terzij de Horde, Nihill, Urfaust, Fluisteraars, Verwoed, Turia: dat is nog maar een greep.

Het is maar hoe je het bekijkt. Doorgebroken in Amerika waren ze al. Ze hadden alleen waarschijnlijk net zo groot kunnen worden als Rage, waren het niet dat ze onderling de afspraak hadden gemaakt dat ze terug zouden gaan naar Nederland zodra één van de bandleden het niet meer zag zitten. Een beslissing die Rudeboy volgens mij nog steeds dwars zit. Voor de liefhebbers, op youtube is een mooie docu uit 1991 door Bram van Splunteren over die tijd terug te vinden: Urban Dance Squad: Five Years of Disorder (subtitles) - YouTube

Oh dat geloof ik graag! Ik zit alleen niet diep genoeg meer in dat wereldje om dat allemaal bij te houden.

35 The Church - Under the Milky Way
Album: Starfish (1988)

Dit nummer van kwam pas écht bij me binnen na het zien van de film Donnie Darko. Een van mijn meest favoriete films met een soundtrack om van te watertanden. Sowieso ben ik pas na het zien van deze film een aantal bands uit de jaren 80 beter gaan leren waarderen. Sterker nog, er komt later in deze top 100 nog een nummer voorbij uit die film

Under the Milky way vind ik typisch zo'n voorbeeld van een nummer die tijdloos blijft ondanks dat het overduidelijk een eighties sausje over zich heeft. Knus, donker en dromerig. Misschien wel een van de mooiste nummers die de jaren 80 heeft voortgebracht. En die doedelzak aan het einde maakt het nummer helemaal af.

Een paar weken geleden heb ik Donnie Darko gezien en ik heb óók zitten watertanden van de soundtrack. Er bleven maar post-punkklassiekers voorbij komen. Heerlijk was dat!

34 Portishead - Glory Box
Album: Dummy (1994)

Wanneer ik een top 10 zou moeten maken van mijn meest favoriete artiesten uit de jaren 90 dan mag Portishead daar zeker niet in ontbreken. Ik kan me die tijd nog goed voor de geest halen, de after-party's bij vrienden thuis na een avondje stappen. Vaak werd er dan iets opgezet om op te 'chillen'. Iedereen had bij die term zijn eigen definitie en voorkeur. Maar één ding hadden we wél gemeen; wanneer Portishead werd gedraaid was iedereen tevreden.

Wat me zo in deze groep aansprak is de experimentele vooruitstrevende sound die ze weten neer te zetten en natuurlijk het jazzy, breekbare en soms smachtende stemgeluid van Beth Gibbons.
Glory Box is bij mij altijd wel favoriet geweest.