9 Motorpsycho – Vortex Surfer
Album: Trust Us (1998)

In de jaren negentig had ik een vriendinnetje - of toekomstige ex, hoe je het maar bekijkt - die helemaal idolaat was van deze gitaarhelden uit Noorwegen. Ik zat toen, zoals ik reeds aangaf, in mijn koppige alles-is-kut-behalve-metal-fase . Dus haar pogingen om mij over te halen een keer mee te gaan een concert te bezoeken waren tevergeefs. Achteraf kon ik mezelf we voor mijn kop slaan. Kon ik met terugwerkende kracht maar weten dat deze dame haar tijd op muziekgebied ten opzichte van mij ver vooruit was. Er waren nog wel meer bandjes waar ze naar luisterde die ik toen heb laten schieten. Zo was er ook nog zo'n bandje uit België die later deze top 100 ook nog aan de beurt komt...

Maar goed, beter laat dan nooit. Tien jaar geleden gaf ik de band toch nog maar een kans na het horen van hun meest pop-achtige nummer Hey Jane op de radio. Hierna begon mijn grote Motorpsycho verkenningstocht en heb ik inmiddels bijna al hun albums in mijn kast staan en heb ik de band ondertussen vijf keer live mogen aanschouwen. En voorlopig zal het ook nog zeker niet de laatste keer zijn. Live komt de band (en de fans weten) altijd het beste tot hun recht. Shows van ruim 2,5 á 3 uur zijn niet ongebruikelijk bij deze heren. En je zou denken dat het een behoorlijke zit is, maar op de een of andere manier vliegt de tijd altijd voorbij. Motorpsycho heeft iets bezwerends, ze nemen je mee. Met name bij hun langere nummers kan ik helemaal in opgaan. Ik noem een Golden Core, The Wheel, Un Chien d'Espace... allemaal prachtige stukken om jezelf heerlijk in te verliezen.

Het was dan ook wel weer een zware klus om er eentje uit te kiezen. Daarom ga ik voor het nummer waar ik het eerst verliefd op werd en waar je me altijd wakker voor kunt maken: Vortex Surfer. Dit nummer kent net als eerdergenoemde een prachtige opbouw met die ene prachtige regel "And never stop, go back to start and never say when i fall apart. And never stoop, to complain about the pain".

Bij het Noorse radiostation NRK P3 was dit nummer trouwens uitgeroepen tot song van het millennium en werd vervolgens op oudejaarsdag 24 uur lang non-stop gedraaid. Leuk weetje wanneer je deze vraag een keer krijgt bij een popquiz

Vandaag nog geen update. Momenteel ben ik even druk. Ik streef er in ieder geval naar de top 100 voor het einde van de week af te ronden.

Vortex Surfer
Het nummer waarbij ik plotsklaps Motorpsycho leerde waarderen. Goede toevoeging derhalve. De mooie anekdote is een uitstekende bonus!

8 Sigur Ros – Olsen Olsen
Album: Ágætis Byrjun (1999)

Ik merk nu we het einde naderen van deze top 100 ik bij steeds meer nummers superlatieven tekort kom. Het voelt alsof ik steeds in herhaling aan het vallen ben over hoe briljant, prachtig, mooi en geniaal ik sommige nummers vind. Natuurlijk enerzijds niet zo gek, het is immers mijn top 100 bestaande uit mijn favoriete nummers.

Maar dan kom je opeens aan bij een van je meest favoriete bands. Een band met een haast onaards geluid, zo mooi en breekbaar dat het soms pijn kan doen. Wellicht heb ik dit elders al eens eerder gezegd - het zij zo - maar er zijn weinig bands die alle uithoeken van mijn ziel op een dergelijke manier weten te raken zoals deze IJslanders doen.

Ik heb lang Takk... als meest favoriete album gehad. Voornamelijk vanwege de diversiteit. Toch staat het mooiste nummers voor mij op Ágætis Byrjun. Ook weer geen makkelijke taak, maar 1 nummer van deze band te nomineren. In eerste instantie zat ik te denken aan het haast apocalyptische Popplagið, het hemelse Svefn-G-Englar of het aardse oergeluid van Sæglópur. Uiteindelijk gaat Olsen Olsen er met de nominatie vandoor. het nummer is voor mij een soort van endorfineverstrekker. Telkens wanneer ik dat bekende basloopje aan het begin hoor en die zwierende instrumentatie geeft het mij iedere keer weer een gelukzalig gevoel.

Grappig detail is dat telkens wanneer dit nummer in de auto voorbij kwam tijdens onze reis door IJsland, mijn vriendin de vocalen van Jonsi een geheel eigen interpretatie gaf en de eerste zin telkens melig meezong: "Sneeeeeeeuw". We hebben namelijk twee dagen lang in een dorpje vastgezeten omdat we compleet ingesneeuwd waren en niet meer verder konden rijden. Maar waarschijnlijk is dit zo'n gevalletje had je bij moeten zijn

Veel te warm voor deze muziek... Hoewel, Agaetis Byrjun wil ik nog wel eens draaien tijdens een broeierige zomernacht.

7 David Bowie – Lazarus
Album: ★ (2016)

Mijn eerste kennismaking met sir Bowie was op 8-jarige leeftijd na het zien van de film Labyrinth. Ik was in die tijd (en nog steeds trouwens) groot fan van Jim Henson en zijn creaties. De soundtrack die hij voor de film schreef, en met name de titelsong 'Magic Dance' heb ik toen letterlijk grijsgedraaid. Jaren later kreeg ik via via een bandje met daarop zijn album Black Tie White Noise. Hmm, dit was toch niet helemaal de Bowie waar ik als 8-jarig jongetje zo'n fan van was. Maar wist ik veel. Ik was toen pas twaalf, en het ging mij toen uiteraard alleen maar om de film.

Pas rond mijn 17e begon Bowie mijn aandacht weer te trekken. Notabene vanwege het nummer 'Little wonder' . Dit was vooral te wijten aan het feit dat ik toen veel naar drum 'n bass luisterde en het album Earthling niet vies was van wat geflirt met die stroming waar Bowie zich toen in bevond. Achteraf gezien was het album wel een van zijn mindere, maar gelukkig voor mij weer een instapper om het complete Bowie-oeuvre opnieuw te gaan verkennen.

Uiteindelijk is Hunky Dory een van mijn meest favoriete albums geworden. Voornamelijk ook dankzij het magistrale Space Oddity (ik wilde eerst buitenaards gebruiken maar dat is beetje te dik er bovenop vind ik ). Ik vond het trouwens zo'n goed nummer dat ik er een illustratie aan heb gewijd.

Maar toen was daar opeens het nummer 'Lazarus'. Een nummer dat me meteen van de eerste noten pakte. Het album The Next Day vond ik aantal jaren daarvoor een prima album, maar dit nummer was anders, echt weer zo'n typisch Bowie nummer. Kort daarna bereikte mij het nieuws dat hij was overleden waardoor het nummer voor mij nóg meer impact kreeg. Ik heb lang getwijfeld of zijn overlijden een reden was waarom dit nummer mij zo raakt bij iedere luisterbeurt? Nu ik jaren later zijn dood een plekje heb kunnen geven en met terugwerkende kracht het album Blackstar overzie, kan ik met recht zeggen dat ik dit, los van zijn dood, een van Bowie's sterkste nummers vind.

Grappig dat je dat zegt. Ik deel de albums van Sigur Ros qua seizoenen vaak als volgt in:

Takk.. - Herfst
() - Winter
Ágætis Byrjun - Lente
Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust - Zomer

Maar het was vandaag inderdaad wel erg warm voor een lentedag...

Als ik dat zo eens zie dan ben ik over een maandje of 6-7-8 aan de beurt. Wellicht off topic maar hoe voeg ik een linkje in naar youtube ?

Als je de video hier wilt kunnen afspelen, zoals Bardt1980 ook doet: [embed*]https://www.youtube.com/watch?v=rgXLEM8MhJo[/embed*]

En een normaal linkje: [url*]https://www.youtube.com/watch?v=rgXLEM8MhJo[/url*]

Maar dan zonder de *.

Jij hebt wel een heel bijzondere versie van Hunky Dory dan

Haha, ik zie het nu ook ja. Moet natuurlijk het David Bowie album zijn. Verwarde het nummer even met Life on Mars. Het was een lange warme dag gisteren

Mooi werk

Kashiwa Daisuke – Stella is best mooi, maar hoort dat nare geluid rond 2'30'' in het nummer?

Nee dat hoort er niet in. Geluid is volgens mij afkomstig van de film die in de edit gebruikt is.

Blackstar is inmiddels gewoon mijn favoriete Bowie album geworden, en dat echt los van zijn dood omdat het al indruk maakte voordat hij overleed.



Bijzonder: ik heb precies hetzelfde als jij met deze albums.

Grappig, ( ) is voor mij echt een zomerplaat, maar dat komt ook omdat het loeiheet was toen ze dat album presenteerden in de Melkweg. Toen het eenmaal uitkwam had ik er niet echt aandacht voor, maar toen ik ze de zomer daarop zag schitteren viel het kwartje.

Mooie keuze trouwens. Geen nummer dat vaak genoemd wordt denk ik, maar voor mij ook een van de allerbesten van AB.

6 The Doors – Riders on the Storm
Album: L.A. Woman (1971)

Ik ben al heel lang een groot liefhebber van The Doors, al vanaf de brugklas meen ik me te herinneren.
In ieder geval brengen veel van hun nummers herinneringen met zich mee vanaf die tijd. Los van het feit dat ik Jim Morrison altijd al een imposante ongeëvenaarde frontman heb gevonden, is The Doors voor mij ook altijd voor het grootste deel de bijdrage van Ray Manzarek geweest.

Ik kan wederom tal van nummers noemen die ik goed vind (en dat ga ik ook doen!). Welke zal ik eens nomineren; The End, People are Strange, Break on Through, Alabama Song, Strange Days? Aaargh, zoveel mooie goede nummers om uit te kiezen. Maar er is uiteindelijke 1 nummer waar je me altijd voor wakker mag maken, en dat is Riders on the Storm. Naar mijn mening hun meest sfeervolle nummer. Het heeft iets knus, iets warm, iets broeierigs maar tegelijkertijd ook weer dat kenmerkende donkere randje "There's a killer on the road...". En ja, Manzarek maakt het juist hier op zijn geheel eigen kenmerkende manier helemaal af.

5 Spinvis – Bagagedrager
Album: Spinvis (2002)

Ik heb heel lang een soort van gezonde aversie gehad tegen Nederlandstalige muziek. Een paar uitzonderingen daargelaten. Ik ben rond mijn 16e een tijdje fan geweest van De Heideroosjes. En een band als Doe Maar heb ik ook nooit een straf gevonden om naar te luisteren.

Tot de dag dat we met aantal klassen in 2002 op excursie gingen naar Duitsland. In de bus zat een meisje achter me van een andere klas die aan me vroeg waar ik naar luisterde. We raakte in gesprek over muziek en besloten elkanders cd-mapjes uit te wisselen. Ik zag al bladerend dat er een schijfje tussen zat met een Nederlandstalige naam, een ietwat vreemde naam ook... Spinvis? Hmm, wellicht iets om later een keer te luisteren wanneer ik zin heb, dacht ik nog bij mezelf. Tijdens die excursie ben ik ook niet meer aan het album toegekomen. Dus toen later maar even snel op een zekere ochtend op de fiets richting school. Het weer en de situatie waren ook precies zoals het openingsnummer:

"De ochtenden zijn wit en koud
En hoe je ook je stuur vasthoudt
De wind komt door je handschoenen heen
Je vingers zijn versteend
Zo is er altijd iets what je verlamd
En is het niet de wiet
Dan is het wel de drank of zo
Het spookt maar in je hoofd"

(By the way, ik was niet stoned of dronken op de vroege ochtend, maar ik had 'm de avond daarvoor wel goed geraakt)

Al vanaf de eerste opbouw naar het orgeltje werd ik meegezogen in de wereld van Erik de Jong.
Een sing- en songwriter die kan schilderen met woorden en klanken. Ik snapte in eerste instantie niet waar de tekst over ging maar ik voelde en begreep het nummer des te meer. Dit was eindelijk de artiest van eigen bodem waar ik naar op zoek was. Sindsdien ben ik zeker acht keer bij zijn optredens geweest en als het aan mij ligt komt daar gerust nog het dubbele bij. En hoewel ik zijn laatste album niet zo sterk vind als het debut, Dagen van Gras... of Tot Ziens, Justine Keller, is hij voor mij nog steeds een van de beste hedendaagse artiesten die Nederland rijk is.

En dan zijn we uiteindelijk in de top 5 aangekomen.
Er mag wederom een gokje gedaan worden!

In ieder geval dEUS, heb je min of meer al aangegeven, verwacht Instant Street.

Tool...

Sleep van GY!BE (Moya?), iets van Explosions in the Sky? Tortoise (Djed of TNT)?

Ms wel mijn nr. 1 in mijn top 100

Sleep is al geweest ? Tortoise heeft inderdaad geweldige albums gemaakt, maar geen nummer die er echt uitspringt voor een top 100 nominatie.

Ik dacht altijd dat Djed van Tortoise was...

Dat klopt. Waar staat dat dat niet zo is dan?

4 dEUS – Instant Street
Album: The Ideal Crash (1999)

En de koelvriescombinatie gaat naarrrrr... deric raven!

Eerder gaf ik bij Motorpsycho al aan dat ik eind jaren negentig een vriendin had die t.o.v. mij haar tijd ver vooruit was qua muziek. Zo was er dus dat bandje uit Noorwegen maar ook een groep Belgen die ik enkel en alleen kende van hun bescheiden hit Suds & Soda. En hoewel ik dat altijd een zeer lekker nummer heb gevonden heb ik tot een aantal jaren geleden nooit de behoefte gehad om de complete discografie van Barman en co verder uit te diepen. Wat een gemis bleek achteraf!

Wat mij zo aanspreekt in de muziek van dEUS is dat ieder nummer een twist of verrassing in zich blijkt te hebben. Geen een nummer is recht-toe recht-aan. Er zit altijd wel ergens een omslag in de zanglijn, maat of akkoordenschema waardoor het soms lijkt alsof je naar een heel ander nummer zit te luisteren. Het beste voorbeeld daarvan vind ik nog altijd Instant Street. Een nummer waarbij het lieflijk begint met het tokkelende gitaartje en de zalvende stem van Tom Barman en zich langzaam opbouwt en vervolgens ontpopt naar grotere proporties tot aan die zalige outro. Helaas wordt deze outro bij de officiële videoclip om onbegrijpelijke redenen uitgefade. Vandaar deze alternatieve clip. Voor mij is dit nummer in een aantal jaren uitgegroeid tot een van de mooiste rocknummers ooit gemaakt.

3 Björk – Hyperballad
Album: Post (1995)

Ik sprak eerder bij mijn nominatie van US3 dat hun Tukka Yoot's Riddim begin jaren 90 de eerste clip was die ik ooit op MTV zag. Zo was Human Behaviour dus de eerste clip van Björk die ik op ooit MTV zag. Mijn aandacht werd meteen getrokken, niet alleen door de opvallende videoclip, maar ook door het gebruik van haar authentieke stemgeluid. Björk weet als geen ander in haar vocalen expressie te leggen in haar puurste vorm. De manier hoe ze de noten er soms letterlijk uit weet te persen, de manier waarop ze soms hoorbaar happen lucht neemt tijdens het zingen en lak heeft aan alle zangregeltjes die momenteel nog steeds bij zogeheten talentenshows worden opgedragen. Iedereen in mijn klas lachte me ook keihard uit toen de muziekleraar vroeg wie onze favoriete zangeressen waren. Het was natuurlijk ook een vreemde eend in de bijt tussen al die Mariah Carey's en Whitney Houston's in die tijd (oh wat heb ik dat altijd al verschrikkelijk gevonden). Wat dat betreft kwam die clip van Björk als geroepen. Leuk detail was dat mijn muziekleraar nog niet bekend was met haar muziek en deze dus wél heel erg goed vond.

Die eerdergenoemde eigenheid en het schijt hebben aan regeltjes is ook duidelijk terug te zien én horen in de instrumentatie, de thema's van de albums en haar podiumpresentatie. Geen een album is hetzelfde (godzijdank) en iedereen heeft daarmee zijn of haar eigen favorieten. Die van mij is al sinds de release rotsvast 'Homogenic' geweest en heeft mijn top 10 ook nooit verlaten. Haar eerste drie album zijn - zoals bij de meesten denk ik - sowieso mijn meest favoriete albums. Toch is 'Vulnicura' ook een groeier gebleken en smaakt 'Utopia' inmiddels ook naar meer.

Ik heb ook lang zitten twijfelen welk van mijn twee favoriete nummers ik zou nomineren. Ik vind namelijk 'Bachelorette' en 'Hyperballad' twee totaal verschillende nummers van identieke klasse. Ga ik voor het wat orkestralere Bachelorette of toch voor het meer elektronische Hyperballad...? De invloed van het weer neemt momenteel de overhand, ik ga nu voor de laatste vanwege het broeierige karakter en tevens een van de mooiste refreinen die ik ken.

dEUS staat bij mij op 1.
Daar wel Suds & Soda.

Ik wilde nog Björk zeggen, maar toen moest ik per se een (niet begrepen) flauw grapje maken. Hyperballad is denk ik ook mijn favo Björk, al zou het ook Crystalline kunnen zijn. In ieder geval is Hyperballad wel het nummer waar ik het meest naar uitkijk in Gent.

Bachelorette staat ook wel in mijn Björk top-5. Denk ik.

EDIT: Radiohead zal nog wel komen. Wilde gok: Lucky?