Na The Leavers Dance (mijn favoriete nummer van The Veils), passeert nu ook Dresden (mijn favoriete nummer van The Slow Show), hulde, hulde, driewerf hulde dus voor deze top 100

Het kerkkoor lijkt inderdaad soms wat te gimmicky, maar het zorgt wel voor die mooie opbouw naar het beginritme. Vreemd genoeg heb ik door dat kerkkoor soms mijmeringen naar This Corrosion van Sisters of Mercy, en dan denk ik daarbij dat een pak Sisters-nummers gezongen door de zanger van The Slow Show (geen idee wie hij is trouwens) best wel interessant zou zijn ook.

Je url-titel trouwens nog even aanpassen, want er staat Dresen en niet Dresden !

Inderdaad, nu je het zegt. Al is de overgang van koor naar nummer bij SoM wel wat abrupter.
Link is aangepast trouwens

Ik wilde bijna zeggen dat The Slow Show een enorme verrassing is, maar vrij snel daarna besefte ik dat we notabene samen naar hun optreden in Utrecht hebben staan kijken

Nota bene 2*

Snap nu opeens ook veel beter, waarom de twee users voor je ook Kent nog delen, muzikale gelovigen van dezelfde kerk - o.g.v. o.m. psalmintro natuurlijk

Bij New Order lees ik ze daarentegen niet, Blue Monday - Koorsample (ontleend aan Kraftwerk). Andere kerk zeker.

't wordt stilaan weer tijd voor wat stamppot, liefst uit Berlijn

Sleep van GYBE. Inderdaad een nummer waarvan je een brok in de keel krijgt. Hoe krijgen deze Canadezen het toch voor elkaar om zulke grote arrangementen, zo emotioneel te laten klinken!

Wat een gave locatie! Zonde dat er niets van te zien is op deze opname. Verrassende keuze, deze Because I Want You, maar Placebo in een top 100 is altijd reden voor een opgestoken duim.

Een tijd geleden heb ik DJ Shadow nog live gezien. Dat nummer blijft toch indrukwekkend en dan met 3D projectie erbij.

Ik verleden jaar ook nog, in Doornroosje. Visuals waren zeker indrukwekkend. Optreden zelf vond ik ietwat tegenvallen.

Ik nog in Roma, Antwerpen. Visueel wel oké, voor de rest kut. Vage remix van Building.. en Nobody Speak werd maar half afgespeeld. Viel flink tegen.

Placebo Originele keuze inderdaad! Placebo kreeg afgelopen week een plaatsje in mijn artiesten-Top 10 ten koste van U2. Een dag later hoorde ik Brian Molko zingen: ''Because I want U2''.

Wij verwijzen met plezier naar psalm 18:29-4, hoor die klokken luiden! Een mash-up met die kerkkoor intro van Dresden zou inderdaad goed passen, al blijft het moeilijk om de electronische taxmannen te kloppen.

Het is wellicht een ietwat profane gedachte, maar tussen Kent en religie is een aardige parallel te trekken: beide hebben veel aanhangers (gelovigen) die regelmatig grootschalige bijeenkomsten bijwonen, de liederen worden massaal meegezongen, hebben absoluut hun verdiensten (en die wil ik wel erkennen), maar met beide heb ik geen echte 'klik': heb ca 1 jaar de Kent-box in huis gehad, maar het werd geen vaste verkering

18 The Verve – Bittersweet Symphony
Album: Urban Hymns (1997)

In mijn top 100 mocht deze klassieker absoluut niet ontbreken. Ik kan me nog goed voor de geest halen toen ik voor het eerst Richard Ashcroft iedereen in de videoclip op straat omver zag beuken. Ik kon alleen het thema van de clip nooit echt rijmen met de tekst; Cause "it's a bittersweet symphony this life, Trying to make ends meet, you're a slave to the money then you die". Stond zijn lompe wandelingetje metafoor voor de manier hoe hij door het leven paradeerde, in één rechte lijn richting de dood? Hoe dan ook, ik zou het geen probleem vinden wanneer men deze op mijn uitvaart zou draaien. Die vioolsample blijft episch! Het boeit me dan ook helemaal niet dat het jatwerk betreft van The Andrew Oldham Orchestra

Vind je dat echt hun mooiste nummer?

Misschien heb ik Bittersweet wel te vaak gehoord, dat zou ook kunnen.

Vind het ook een relatieve tranentrekker van de eerste orde - met al die fiedels erin - en hoor ook veel liever Verve - A Storm in Heaven (1993)

--edit--
Ik bedoel dus een nummer dat gericht is op effectbejag en ik hebt veulstevoak geurt. Het debuut is gewoon straight muziek maken.

Yep, dit vind ik echt hun mooiste. Lucky Man en The Drugs don't work vind ik trouwens ook erg mooi. Maar deze heeft vanwege persoonlijke redenen altijd een bijzonder plekje gehad.

Het is ook wel een mooi nummer daar niet van, maar niet hun mooiste wat mij betreft.

Vind het trouwens geen tranentrekker zoals Mjuman zegt.

Jaaa, die is ook erg mooi Die was ik nog effe vergeten.

17 Joy Division – New Dawn Fades
Album: Unknown Pleasures (1979)

Joy Division heb ik ooit lang geleden leren kennen door hun welbekende hit Love will tear us apart.
Hoewel ik het een heel goed nummer vond (en nog steeds vind overigens) had ik nooit de behoefte het oeuvre van deze heren uit Manchester verder uit te diepen. Daar kwam jaren later verandering in na het zien van Anton Corbijn's film Control over het leven van Ian Curtis. Hoewel ik de film wel ok vond, des te meer was ik onder de indruk van hun muziek. Opeens kreeg ik nieuwe inzichten waar de donkere teksten van Curtis over gingen. Geen milde kost, maar op de een of andere manier had het op mij wel een behoorlijke aantrekkingskracht. Een nummer als New Dawn Fades is emotioneel zó zwaar beladen. Het is iedere keer alsof het bij Curtis vanuit zijn tenen, door zijn strot en via de speakers linea recta mijn ziel binnendringt. De leegte die hij van binnen voelt, depressie en wanhoop is wat mij betreft nog nooit in een nummer zó goed vertolkt!

16 iLiKETRAiNS – Terra Nova
Album: Progress Reform (2006)

iLiKETRAiNS, zo schreef je het vroeger. Tegenwoordig is de band de periode van de MSN-taal ontgroeit en schrijven ze hun bandnaam gewoon als drie losse woorden. En daarmee lijkt wel of de verandering van schrijfwijze parallel loopt met de omslag in hun muziek . Toen de band hun naam nog aaneen schreef waren de nummers ook langer met veel meer dynamiek, opbouw en crescendo (kapitalen en undercast?). Wat mij betreft hun beste periode, want Progress Reform en Elegies to Lessons Learnt zijn werkelijk twee pracht van albums die nog steeds regelmatig hun weg naar mijn cd-speler vinden.
Nu schrijft de band voornamelijk kortere nummers die ook niet verkeerd klinken, maar voor mij is de magie er daarmee wel een heel eind vanaf.

De band haalt op deze albums veelal thema's aan als schipbreuken, bezetenheid, zelfmoord en ander zwaarmoedige onderwerpen. monotone lijzige zang van David Martin past perfect bij de haast postrockachtige instrumentatie. En hoewel ik Elegies to Lessons Learnt hun beste album vind, staat hun beste nummer op dat andere geweldige album.

Terra Nova is een meeslepend nummer over het tragische lot van de Terra Nova expeditieleden in 1910. Ik geniet iedere keer weer van die heerlijke gitaaruitbarsting aan het einde.

15 Rachel's – Water from the same source
Album: Systems / Layers (2003)

Water from the same source, een nummer dat nooit zijn kracht zal verliezen. Iedere keer waneer ik het weer draai, heeft de muziek een soort van troostende zalvende werking over me. Iets zeldzaams waarbij ik iedere keer weer mentaal tot rust wordt gebracht en Rachel's zachtjes in mijn oor fluistert dat het allemaal wel weer goed komt. Voor mij misschien wel een van de mooiste muziekstukken ooit gemaakt.

14 The Stranglers – Golden Brown
Album: La Folie (1981)

De oplettende lezer heeft wellicht nog meegekregen dat ik eerder deze top 100 sprak over de beruchte koffer met cassettebandjes van mijn vader. Een koffer die ieder jaar weer op vakantie naar Spanje van voren naar achteren tot in den treuren werd afgespeeld. Er waren echter twee nummers die me altijd zijn bijgebleven en die ik in de loop der jaren zelfs zó goed ben gaan vinden dat ze een notering in mijn top 100 hebben gekregen.

Naast Julien Clerc was daar ook ineens die klassieker van The Stranglers. En hoewel ik op die leeftijd nog niet eens het kleinste besef had wat golden brown was, had ik wel al snel door dat er onder dat vrolijke melodietje een donker randje zat.

13 The National – About Today
Album: The Virginia EP (2008)

Deze band uit New York leerde ik jaren geleden kennen na het zien van een uitzending van Lowlands. Daar trad The National voor het eerst op kort na het verschijnen van hun meesterwerk Boxer. Ik zag de heren daar het nummer Racing like a Pro vertolken. Adembenemend heb ik naar dat optreden zitten kijken. Het deed me toen wat denken aan Thindersticks, maar dit was veel beter. Het was volgens mij ook in mijn beginperiode hier op MuMe, dus verheugd was ik dan ook dat de band hier ook enthousiast ontvangen werd.

Boxer heeft in de tussentijd alweer geruime tijd een vast plekje verworven in mijn top 10. Er zijn weinig bands die het voor elkaar krijgen om mij bij zo veel nummers een snaar te raken. Dat brengt mij ook meteen bij mijn nominatie. The National heeft - zoals bij zoveel bands in deze top 100 - tal van goede nummers gemaakt die allemaal een plekje zouden verdienen. Eerstgenoemde Racing Like a Pro is daar een voorbeeld van, maar ook Mistaken for Strangers, Afraid of Everyone, I need my girl etc. etc.
Voor deze top 100 ga ik voor About Today. De studioversie geeft me vanaf de eerste noten al kippenvel. Maar na het zien van de film 'Warrior' werd aan het einde de live versie ten gehore gebracht die episch opbouwt naar een geweldige climax. Ik ben niet zo'n jankerd bij films, maar wanneer je bij zo'n matige film bij mij een traan over mijn wang weet te laten biggelen, dan ben je een hele grote!

12 AIR – All I Need
Album: Moon Safari (1998)

Dit nummer brengt mij weer terug naar de periode toen ik nog veel reisde. We gaan voor verandering maar weer effe terug naar Australië alwaar dit nummer overuren maakte in de cd-speler van ons busje. We werden regelmatig op verschillende plekken wakker en het was altijd weer een verassing hoe de omgeving eruit zou zien de volgende ochtend zodra het licht werd. Dit nummer stond altijd als eerste nummer op de cd. Dus zodra de auto werd gestart en de eerste klanken van dit heerlijke nummer voorbij kwamen waande we ons op dat moment de meest gelukkige mensen op aarde.

Het was toen nog in de tijd waar mobiele telefonie in opkomst was. Jaren later heeft All I Need tijdens mijn studietijd nog jaren als wekker gefungeerd op mijn mobieltje. Waardoor ik in ieder geval iedere ochtend weer met een glimlach op mijn gezicht wakker werd ook al regende het pijpenstelen.

Inderdaad, erg mooi. Sterker nog, volgens mij heb ik dit door jou leren kennen tijdens de Soundrop-avonden.

Dat zou heel goed kunnen. Jammer dat Spotify die applicatie heeft verwijderd

11 Echo & The Bunnymen – The Killing Moon
Album: More Songs to Learn and Sing (2006)

En daar is dan dat andere nummer die ik dankzij de film Donnie Darko heb leren kennen.
Ik vroeg me altijd al af of de regisseur het nummer bewust heeft gekozen vanwege de naam van de band(?) Anderzijds past de spannende instrumentatie en tekst perfect bij de sfeer die de film wil uitdragen bij de openingsscène. Later verscheen er ook nog een director's cut van de film waarbij 'Never tear us apart' van INXS werd gebruikt als openingsnummer. Hoewel ik dat ook een prachtig nummer vind, kan deze niet tippen aan het nummer van deze konijnenmannen die in de loop der jaren zelfs is uitgegroeid tot mijn meest favoriete nummer uit de jaren 80.

En dan zijn we nu eindelijk aangekomen bij de top 10 (tromgeroffel....)

Water From the Same Source & About Today

10 Kashiwa Daisuke – Stella
Album: Program Music I

De eerste keer dat ik dit wonderschone nummer hoorde dacht ik effe beland te zijn in een soort van verknipte Disneyfilm waar iets goed was misgegaan. Stella opent glitchy, alsof Daisuke de levensloop in muziek probeert uit te drukken. Eerst wat stuntelig en hakkelig, alsof je de eerste stapjes aan het zetten bent met vallen en opstaan. Opeens gaat het allemaal wat soepeler, is er grip op de zaak en breekt het nummer ineens open. Wat dan volgt is heerlijke luisterervaring van ruim 35 minuten waarbij je het gevoel hebt alsof deze Japanner je bij de hand neemt en in vogelvlucht met je door het leven gaat.

Daisuke combineert hier op innovatieve wijze neo-klassiek met glitchy electronica en blijft gaandeweg de spanning behouden door het imperfecte perfect te maken en vice versa. Een luisterervaring is het in ieder geval wel. Ook hier geldt voor mij dat frequente luisterbeurten bij dit nummer uitgesloten zijn. Maar ik mag er op zijn tijd graag vanuit de zetel naar luisteren vergezeld van een goede stout .
En dan is het voor mij - vooral vanaf die zalig zucht op 4:57 - alleen maar genieten in optima forma!

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen zit te wachten om een nummer van 35:58 helemaal uit te zitten.
Daarom heb ik hieronder een verkorte indruk kunnen vinden van de eerste passage. Voor het complete nummer kun je gewoon bovenin op de link klikken. Bon Voyage!